IV SA/Wa 3208/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju - po rozpatrzeniu wniosku I.R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...]listopada 2011 r. nr [...] o umorzeniu postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...]Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...]grudnia 1960 r. nr [...] - w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w [...]o powierzchni 602 m kw, stanowiącej parcelę nr [...] (t. VIII, wykaz 162) ujawnioną jako współwłasność A. i S. małż. M., a faktycznie będącą współwłasnością ich spadkobierców: H. T., M. M., F. M., K. M., C. M., J. S., W. S., E. S., P. S. i W. S. - oraz odmówił stwierdzenia nieważności wskazanego wyżej orzeczenia z dnia [...] grudnia 1960 r. - w części dotyczącej wywłaszczenia opisanej na wstępie nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...]stycznia 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I.R., zarzucając organowi naruszenie: art. 1.3, art. 4, art. 8 ust. 1, art. 17.2 p.4, art. 21p.3 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 25 września 2015 r. (sygn. akt IV SA/Wa 857/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, uznając, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Sąd wskazał, że Minister Infrastruktury i Rozwoju trafnie ustalił, że organem wyższego stopnia (nie organem odwoławczym), stosownie do art. 13 pkt 2 k.p.a. (w jego brzmieniu na dzień wydania decyzji wywłaszczeniowej) był - w stosunku do organów prezydium wojewódzkiej rady narodowej - właściwy minister. W świetle tych ustaleń zachodziła zatem konieczność uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. umarzającej postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1960 r. Rozstrzygnięcie takie nie mogło jednak stać na przeszkodzie konieczności zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, nie można było bowiem uznać za dopuszczalne wydanie decyzji reformatoryjnej przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, podczas gdy Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., umorzył postępowanie o stwierdzenie nieważności wymienionego orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...]Urząd Spraw Wewnętrznych w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości, z uwagi na swą niewłaściwość i wskazał jako organ właściwy w sprawie Wojewodę [...]. Jak podkreślił Sąd, Minister, uchylając decyzję o umorzeniu postępowania i wydając decyzję merytoryczną w sprawie, de facto pozbawił bowiem wnioskodawczynię jednej instancji. W zaistniałej sytuacji, organ zobowiązany był natomiast do zastosowania części drugiej art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z tym, po uchyleniu decyzji z dnia [...]listopada 2011 r. powinien był umorzyć postępowanie przed Wojewodą [...]i jednocześnie: zawiadomić strony o prowadzeniu postępowania nieważnościowego w tej sprawie, umożliwić im zapoznanie się z aktami sprawy oraz składanie w niej wyjaśnień. Wydanie decyzji reformatoryjnej pozbawiło zaś I.R. możliwości zakwestionowania ustaleń merytorycznych, poczynionych przez Ministra w postępowaniu nieważnościowym. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Minister Infrastruktury i Rozwoju zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - przez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ naczelny może, rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylić własną decyzję (wydaną w pierwszej instancji) i umorzyć postępowanie przed innym organem (który nie prowadził postępowania w danej sprawie); 2) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 15 k.p.a. - przez błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, że: - rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ naczelny nie może uchylić własnej decyzji umarzającej postępowanie przy jednoczesnym wydaniu rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, - dwuinstancyjność postępowania ma charakter zasady absolutnej, niepodlegającej ograniczeniom w wyjątkowych przypadkach takich jak dwukrotne orzekanie w sprawie przez ten sam organ, podczas gdy należało uwzględnić fakt, że ustawodawca świadomie ograniczył treść zasady dwuinstancyjności i gwarancje z niej wynikające w przypadkach, gdy w sprawie właściwy w obydwu instancjach jest organ naczelny; 3) art. 105 § 1 w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. i art. 130 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że umorzenie postępowania - z powodu niewłaściwości organu - decyzją nieostateczną (zaskarżoną w terminie przez stronę) skutkuje przekazaniem wniosku wszczynającego postępowanie organowi wskazanemu w decyzji, jako właściwemu w sprawie; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. art. 127 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 15 k.p.a. - przez niezasadne stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na skutek błędnego przyjęcia, że doszło do jej wydania z rażącym naruszeniem prawa; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 127 § 3 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, co przejawia się w: - nieuzasadnieniu tezy, że naruszenie prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji miało charakter rażący, - braku wskazania przepisu, który - zdaniem Sądu - został naruszony w stopniu rażącym, - pominięciu w uzasadnieniu wyjaśnienia kwestii odpowiedniego stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów o odwołaniu od decyzji, - lakonicznym uzasadnieniu tezy, że w przedmiotowym postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w części dotyczącej uchylenia decyzji i umorzenia postępowania pieiwszej instancji; 3) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - przez zawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania, których wykonanie skutkowałoby oczywistym naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. W oparciu o powyższe podstawy kasacyjne skarżący organ wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną I.R. wniosła o rozpoznanie sprawy w sposób umożliwiający merytoryczne rozpatrzenie jej wniosku zgodnie z zasadami k.p.a. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału i Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2017 r., Urząd Stanu Cywilnego w [...]nadesłał odpis skrócony aktu zgonu R.D. Wyrokiem z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt I OSK 89/16 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 33 p.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem postępowania na prawach strony. W związku z tym udział w postępowaniu sądowoadministarcyjnym tego rodzaju osób jest obligatoryjny (vide: np. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1956/15). NSA wskazał, że ustalenie kręgu uczestników, o których mowa w art. 33 § 1 p.p.s.a., jak i ochrona ich praw należy do obowiązków sądu, który m. in. jest zobligowany do zawiadamiania ich na piśmie o posiedzeniach jawnych (art. 91 § 2 p.p.s.a.), doręczania im z urzędu postanowień wydanych na posiedzeniu niejawnym (art. 163 § 2 p.p.s.a.) lub odraczania rozprawy, jeśli osoby te nie zostały o niej zawiadomione (art. 109 i 110 p.p.s.a.). Uchybienia ze strony sądu w tym zakresie mogą zaś stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności postępowania sądowego na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., jeśli doprowadziły one do pozbawienia strony możności obrony jej praw. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w rozpoznanej sprawie wystąpił przesłanka uzasadniająca stwierdzenie nieważności, którą NSA był zobowiązany wziąć wziął pod uwagę z urzędu. Stanowiła ją śmierć uczestnika postępowania administracyjnego – R.D. Ze znajdującego się w aktach sprawy aktu zgonu wynika przy tym, że w/w był stroną postępowania administracyjnego. Została mu bowiem doręczona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...]listopada 2011 r. nr [...] o umorzeniu postępowania a decyzja zaskarżona do Sądu, t.j. decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. również została do niego skierowana. Z uwagi jednak na zgon R.D. (zmarł w dniu 16 września 2013 r.) nie mogła zostać mu doręczona, o czym poinformował organ doręczyciel pocztowy, zakreślając na zwrotnym dowodzie doręczenia korespondencji odpowiednią rubrykę. Okoliczności tej jednak nie dostrzegł Sąd Wojewódzki, wadliwie ustalając krąg uczestników w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o których mowa w art. 33 § 1 p.p.s.a., i wydając w sprawie wyrok bez udziału następców prawnych zmarłego. NSA podkreślił, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż sytuacja, gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw ma miejsce wówczas, gdy wskutek uchybień procesowych strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu bądź w jego istotnej części, a skutki tych uchybień nie mogły być usunięte na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku. Bez znaczenia pozostaje przy tym, czy pozbawienie strony możności obrony swych praw miało, czy też nie, wpływ na ostateczny wynik sprawy. O nieważności postępowania decyduje bowiem waga uchybień procesowych, a nie skutki, które wynikają lub mogą z nich wyniknąć. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., wyłącza możliwość rozpoznania postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Sąd Wojewódzki zaś winien sprawę ponownie rozpoznać z tym, że z prawidłowo ustalonym kręgiem uczestników postępowania. Wykonując zalecenia NSA, WSA ustalił krąg spadkobierców po zmarłym uczestniku postepowania administracyjnego – R.D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpatrując sprawę, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przedmiotem skargi – jak wynika z jej treści – jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...]z dnia [...]grudnia 1960 r., Nr [...]. To, że skarga obejmuje decyzję w części jest zastrzeżeniem istotnym, albowiem zaskarżona decyzja zawiera de facto dwa rozstrzygnięcia. Jedno z nich stanowi orzeczenie o charakterze formalnym i dotyczy uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...]listopada 2011 r. nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...]Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1960 r. nr [...]. Drugie zaś, stanowi orzeczenie merytorycznej i dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...]z dnia [...] grudnia 1960 r., Nr [...] . Przy tym pierwsze z wyżej wspomnianych rozstrzygnięć (uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury w zakresie umorzenia) zostało wydane przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju – po rozpatrzeniu wniosku I.R. o ponowne rozpatrzenie sprawy – zatem w ramach zakreślonych przez art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego (jt. Dz. U z 2013 r., poz.267 – w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji). Przepis ten stanowił wówczas, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero od decyzji wydanej w tym trybie, tj. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga z dnia 9 lutego 2015 r. złożona przez panią I.R. – jak wynika z jej treści – nie obejmowała jednak swoim zakresem tej części decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju, która dotyczyła uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury orzekającej o umorzeniu. Natomiast drugie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju, tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium RN w [...] , jako rozstrzygnięcie merytoryczne, wydane przez organ wobec uznania się za organ właściwy w sprawie, wydane zostało – chociaż bez wyraźnego wskazania w treści tej decyzji – w oparciu o przepis art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że wydając rozstrzygnięcie w tym zakresie Minister Infrastruktury i Rozwoju działał jako organ w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...]i rozpoznawał sprawę w tym zakresie w pierwszej instancji. Od decyzji w zakresie odmowy stwierdzenia nieważności wydanej w ww. trybie, stosownie do wcześniej wymienionego art. 127 § 3 k.p.a. – w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji – przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przy czym strona nie mogła – inaczej niż to jest obecnie, w związku z obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. nowym brzmieniem art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) – pominąć tego wniosku i złożyć bezpośrednio skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Musiał bowiem zostać wyczerpany tok postępowania instancyjnego przed organami administracji publicznej. Wymagał tego przepis art. 52 § 1 p.p.s.a., który stanowił, że skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym stosownie do § 2 art. 52 p.p.s.a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że w oparciu o ww. przepisy, dopiero po wydaniu decyzji merytorycznej w drugiej instancji, na skutek złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, możliwe (i dopuszczalne) było wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W rozpoznanej sprawie tymczasem skarga na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium RN została wniesiona z pominięciem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem bez wyczerpania środków zaskarżenia, czego wymaga ww. art. 52 § 1 p.p.s.a. Powyższe uzasadnia twierdzenie, że skarga została złożona przedwcześnie. W orzecznictwie nie ulega wątpliwości, iż przedwczesność jest przypadkiem niedopuszczalności, o którym stanowi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., czego konsekwencją jest odrzucenie skargi. (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2013 r., I OZ 949/12 i z dnia 22 maja 2012 r., I OSK 973/12 oraz postanowienia WSA: w Warszawie z dnia 11 marca 2010 r., III SAB/Wa 14/10, w Łodzi z dnia 23 stycznia 2013 r., II SAB/Łd 134/12 i z dnia 10 czerwca 2014 r., II SAB/Łd 51/14 i inne, wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe skargę w ww. zakresie należało uznać za przedwczesną i odrzucić ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że skarga ta została wniesiona zgodnie z pouczeniem (chociaż błędnym w świetle wywodów poczynionych powyżej), zawartym w decyzji Ministra z dnia [...] stycznia 2015 r. W myśl natomiast art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Co do zasady przyjmuje się, że w przypadku błędnego pouczenia co do prawa zaskarżenia decyzji, strona korzystając z właściwych środków procesowych może uniknąć negatywnych skutków uchybienia terminu. W przypadku procedury administracyjnej środkiem takim jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia, który organ administracji zobowiązany jest uwzględnić stwierdzając, że do uchybienia terminu doszło bez winy strony. Jako brak winy należy zaś ocenić uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej, stanowiące skutek braku, bądź błędnego pouczenia o właściwym trybie do dokonania tej czynności. W warunkach rozpoznanej sprawy oznaczałoby to, że p. I.R. musiałaby obecnie złożyć do Ministra wniosek o przywrócenie terminu, który spełniałby warunki określone w art. 58 § 1 – 3 k.p.a., co z kolei rodziłoby konieczność rozpoznania wniosku i w konsekwencji przedłużałoby i tak trwające już od 2009 r. postępowanie. Stąd za zasadne uznaje Sąd, aby skarga p. I.R. z dnia 9 lutego 2015 r. została przez właściwego Ministra potraktowana jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...]stycznia 2015 r., Nr [...]w części odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...]Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...]grudnia 1960 r. nr [...] - w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w [...] o powierzchni 602 m kw, stanowiącej parcelę nr [...] (t. VIII, wykaz 162) ujawnioną jako współwłasność A. i S. małż. M., a faktycznie będącą współwłasnością ich spadkobierców: H. T., M. M., F. M., K. M., C.M., J. S., W. S., E. S., P. S. i W. S. Obecnie zatem właściwy Minister ma obowiązek potraktować skargę p. I. R. z dnia 9 lutego 2015 r. jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydać rozstrzygnięcie, bez konieczności występowania przez panią R. z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że w taki sposób procedują wojewódzkie sądy administracyjne, jeżeli – po zmianach kodeksu postępowania administracyjnego, które weszły w życie 1 czerwca 2017 r. – na skutek błędnego pouczenia zawartego w decyzji, strony wnoszą skargę zamiast sprzeciwu od decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. na zasadach obowiązujących do dnia 1 czerwca 2017 r., bądź wnoszę sprzeciw w terminie przewidzianym dla złożenia skargi. Z uwagi zaś na okres trwania postępowania w niniejszej sprawie, prośby wnioskodawczyni o możliwie szybkie zakończenie postępowania oraz zawinienie organów związane z błędnym pouczenie strony co do przysługujących jej środków zaskarżenia, taka wykładnia ochrony przewidzianej w art. 112 k.p.a jest w ocenie Sądu prawidłowa. Końcowo Sąd zaznacza, że uznając iż decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...]stycznia 2015 r. zawiera dwa rozstrzygnięcia, które podlegać powinny różnym środkom zaskarżenia, kierował się brzmieniem art. 127 § 3 k.p.a. in fine, z w myśl którego, do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisy dotyczące odwołań od decyzji stosuje się odpowiednio. W doktrynie oraz w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że przez "odpowiednie stosowanie" określonych przepisów rozumie się zarówno stosowanie tych przepisów bezpośrednio, odstąpienie od ich zastosowania, jak i stosowanie z modyfikacjami w stosunku do regulacji, która ma być "odpowiednio" zastosowana. Odpowiednie stosowanie nie przesądza o bezpośrednim lub o automatycznym stosowaniu określonej regulacji. Jest to uzależnione m.in. od oceny charakteru instytucji prawnej, wyznaczonej przede wszystkim przez przepisy (określane czasem jako regulacja główna) odnoszące się bezpośrednio do instytucji, do której mają się odnosić "odpowiednio stosowane" przepisy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 247/16, 3 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1640/13 oraz z 20 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2259/11). Z tych też przyczyn skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonego w wyroku z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 857/15 i nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie zasady dwuinstacyjności postępowania.