III OSK 533/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1883/17 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego miejsca i przeniesienia do dyspozycji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1883/17 oddalił skargę T. P. (dalej: "skarżący") na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] lipca 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), z [...] lipca 2017 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska specjalisty Sekcji Telekomunikacji Wydziału Technik Multimedialnych i z [...] lipca 2017 r. przeniósł z urzędu do swojej dyspozycji. Rozkazowi nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podał, że rozkazem organizacyjnym Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2017 r., nr [...] w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Głównej Policji, wprowadzono zmiany w etacie Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji polegające, m.in. na wyłączeniu w Sekcji Telekomunikacji Wydziału Technik Multimedialnych i Radiokomunikacji 1 etatowego stanowiska policyjnego eksperta oraz 1 etatowego stanowiska policyjnego specjalisty. W wyniku tej zmiany uległo wyłączeniu stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącego. W nowej strukturze Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji utworzono etatowe stanowisko policyjne specjalisty Wydziału Wsparcia Programistycznego, jednak zakres obowiązków na tym stanowisku znacznie różni się od rodzaju zadań, które skarżącemu powierzane były na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. W dalszej części podkreślono, że skarżący ukończył studia wyższe w zakresie teletransmisji w WAT w [...]. Natomiast do zakresu zadań i obowiązków na stanowisku równorzędnym do zajmowanego przez skarżącego – specjalisty, włączonym w strukturę Wydziału Wsparcia Programistycznego będzie należało m.in.: opracowywanie koncepcji dla systemów teleinformatycznych Policji, zgodnych z wytycznymi i standardami w zakresie architektury i jakości; tworzenie systemów informatycznych w pełnym cyklu prowadzonego projektu, uczestniczenie w wyznaczaniu kierunków i modernizacji systemów teleinformatycznych Policji oraz projektowanie w nich zmian, zarządzanie ryzykiem i zmianą w projekcie oraz zapewnienie wymaganego poziomu jakości wytwarzanego przez Wydział produktu programistycznego. Ponadto w zakresie wymagań pożądanych na omawianym stanowisku wskazano wykształcenie wyższe z tytułem zawodowym magistra lub innym równorzędnym z zakresu systemów teleinformatycznych. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] września 2017 r. uchylił ww. rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia ze stanowiska służbowego i wyznaczył nowy na [...] lipca 2017 r., a termin przeniesienia do dyspozycji Komendanta Głównego Policji wyznaczył na [...] lipca 2017 r., zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy powyższy rozkaz personalny. Organ odwoławczy podał, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom, a warunkiem jej pełnienia jest dyspozycyjność. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Zatem Komendant Główny Policji ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz decydowania w jej ramach – uwzględniając potrzeby służby – o obsadzie stanowisk służbowych w Komendzie Głównej Policji i podległych jednostkach organizacyjnych. Przepis art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej, a przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych, co wynika z charakteru stosunków służbowych w Policji, cechujących się podporządkowaniem i hierarchicznością. Organ zwrócił uwagę, że w wyniku dokonanych zmian organizacyjno-etatowych, art. 32 ust. 1 ustawy o Policji zobowiązuje w takiej sytuacji Komendanta Głównego Policji do podjęcia decyzji w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska. Z kolei w myśl art. art. 34 ust. 1 ustawy o Policji, mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Organ podniósł, że skarżący posiada wykształcenie wyższe magisterskie uzyskane w Wojskowej Akademii Technicznej w [...] na kierunku teletransmisja. Z uwagi na konieczność zapewnienia optymalnej struktury organizacyjno-etatowej Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji, umożliwiającej zagwarantowanie sprawnej i efektywnej realizacji zadań będących w zakresie merytorycznym tej komórki organizacyjnej Komendy Głównej Policji, Dyrektor Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji uznał, iż umiejętności i kwalifikacje skarżącego uzyskane na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym nie spełniają wymogów określonych na stanowisku specjalisty Wydziału Wsparcia Programistycznego (są rozbieżne z zadaniami dotychczas realizowanymi przez policjanta), a tym samym nie będą mogły zostać wykorzystane podczas planowanej realizacji zadań przez tę komórkę organizacyjną. Odnosząc się do twierdzenia, iż rzeczywistą przyczyną wydania ww. decyzji było podjęcie przez skarżącego służby przed 1 sierpnia 1990 r., a dokonana reorganizacja Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji miała charakter pozorny, organ odwoławczy stwierdził, że nie jest jego rolą ocenianie zasadności polityki organizacyjnej prowadzonej przez Komendanta Głównego Policji. Z kolei podniesiona przez skarżącego kwestia przeprowadzonej z nim przez Dyrektora Biura rozmowy, w której sugerowano mu przejście na emeryturę z własnej inicjatywy, nie ma w sprawie znaczenia i w żaden sposób nie rzutuje na ww. rozstrzygnięcie, a tym bardziej na poprawność jego wydania. Odnosząc się do kwestii nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ wyjaśnił, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie i może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Nadanie rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne dostosowywanie sytuacji kadrowej w poszczególnych jednostkach i komórkach organizacyjnych do potrzeb służby. Skarżący na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku uznał, że powyższa decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2017 r., jak i poprzedzający ją rozkaz personalny organu pierwszej instancji, nie zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji uznał, iż w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że rozkazem organizacyjnym Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2017 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Głównej Policji wprowadzono zmiany organizacyjne w etacie Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji polegające m.in. na wyłączeniu w Sekcji Telekomunikacji Wydziału Technik Multimedialnych i Radiokomunikacji 1 etatowego stanowiska policyjnego eksperta oraz 1 etatowego stanowiska policyjnego specjalisty i w wyniku tej zmiany uległo wyłączeniu stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącego. W nowej zaś strukturze Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji utworzono etatowe stanowisko policyjne specjalisty Wydziału Wsparcia Programistycznego, jednak zakres obowiązków na tym stanowisku znacznie różni się od rodzaju zadań, które powierzono skarżącemu na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. Skarżący ukończył studia wyższe w zakresie teletransmisji w WAT w [...]. Natomiast do zakresu zadań i obowiązków na stanowisku równorzędnym do zajmowanego przez policjanta – specjalisty, włączonym w strukturę Wydziału Wsparcia Programistycznego należy m.in.: opracowywanie koncepcji dla systemów teleinformatycznych Policji, zgodnych z wytycznymi i standardami w zakresie architektury i jakości; tworzenie systemów informatycznych w pełnym cyklu prowadzonego projektu, uczestniczenie w wyznaczaniu kierunków i modernizacji systemów teleinformatycznych Policji oraz projektowanie w nich zmian, zarządzanie ryzykiem i zmianą w projekcie oraz zapewnienie wymaganego poziomu jakości wytwarzanego przez Wydział produktu programistycznego. Ponadto w zakresie wymagań pożądanych na omawianym stanowisku wskazano wykształcenie wyższe z tytułem zawodowym magistra lub innym równorzędnym z zakresu systemów teleinformatycznych i z porównania tego wynika, iż zakres obowiązków na stanowisku dotychczas zajmowanym przez skarżącego jest rozbieżny z zadaniami określonymi na nowo utworzonym stanowisku specjalisty Wydziału Wsparcia Programistycznego wyżej wymienionej komórki organizacyjnej Komendy Głównej Policji, tym samym uniemożliwiając mianowanie go na wskazane stanowisko policyjne. W ocenie Sądu stwierdzić zatem należy, że zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska było uzasadnione likwidacją dotychczas zajmowanego przez niego stanowiska i z tych powodów koniecznym było przeniesienie go do dyspozycji Komendanta Głównego Policji, co znajduje oparcie w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Powyższe nie było działaniem dowolnym, czy pozornym. Dlatego też uznać trzeba, że organy nie przekroczyły w rozpoznawanej sprawie granic uznania administracyjnego. Sąd podkreślił, iż stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w odróżnieniu od stosunku pracy brak w nim cechy równości stron, bowiem charakteryzuje się on podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika, który jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Zwalnianie i przenoszenie policjantów do dyspozycji Komendanta mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych i Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej sobie jednostce organizacyjnej, zaś Sąd nie dokonuje oceny słuszności realizowanej polityki kadrowej. Jednocześnie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie został naruszony art. 7 k.p.a., bowiem organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko interes konkretnego policjanta, ale mieć na względzie interes jednostki organizacyjnej, co wykazane zostało przez organ w niniejszej sprawie. Organy nie podważały przy tym umiejętności i kwalifikacji skarżącego, lecz stwierdziły jedynie, że umiejętności i kwalifikacje wymienionego uzyskane na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym, nie spełniają wymogów określonych na stanowisku specjalisty Wydziału Wsparcia Programistycznego i nie będą mogły być wykorzystane podczas realizacji zadań przez tę komórkę organizacyjną. Sąd stwierdził również, że ustalenia organu znajdują oparcie w materiale dowodowym, zaś uzasadnienia decyzji wyczerpująco wyjaśniają przesłanki ich podjęcia. Skarżący na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o jego zmianę przez jego uchylenie oraz uchylenie przedmiotowych decyzji, alternatywnie o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, jak również o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, przez jego błędną wykładnię. Ponadto zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Skarżący podniósł, że stanowisko przez niego zajmowane nie zostało zlikwidowane, tylko nastąpiła zmiana jego nazwy i zmiana organizacyjna. Zadania przez niego wykonywane nadal są realizowane przez Biuro. W ocenie skarżącego Sąd pomimo że przyjął, iż nastąpiła likwidacja stanowiska służbowego nie wskazał dlaczego uznał argumentację organów w tym zakresie za uzasadnione, skoro jak wynika z akt sprawy organy nie dokonały oceny zadań wykonywanych przez skarżącego, jak i zadań określonych do realizacji przez Biuro Łączności i Informatyki KGP. Ani organy obu instancji ani Sąd nie wykazały dlaczego posiadane przez skarżącego kwalifikacje zawodowe są niewystarczające do mianowania go na stanowisko służbowe w Biurze Łączności i Informatyki KGP lub w innej jednostce organizacyjnej Policji. W postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym podnoszono okoliczność ogłoszenia naboru na stanowiska w Biurze Łączności KGP. W ogłoszeniu podano jako kwalifikacje wymagane kwalifikacje posiadane przez skarżącego. Do tej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd pierwszej instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności rozpoznaniu zasadniczo podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania zgłoszony został zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 p.p.s.a. Zarzut ten nie został jednak sporządzony z należytą starannością. Zauważyć bowiem należy, że w judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, wedle którego właściwe podanie podstaw kasacyjnych, o jakim stanowi art. 176 p.p.s.a., wymaga, aby wskazać konkretne przepisy naruszone zdaniem strony skarżącej przez sąd, z wyszczególnieniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Tylko prawidłowe opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10). Powołanie się na całość przepisu nie pozwala na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia, a zatem uchybienie w tym zakresie stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 9 lutego 2006 r., I GSK 1348/05). Wyszczególniony w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania art. 133 p.p.s.a. składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych, regulujących odmienne kwestie prawne, które jednak w skardze kasacyjnej nie zostały podane, co uniemożliwia dokonanie oceny naruszenia tego przepisu. Zważyć jednak można, że podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). Podstawą orzekania sądu jest zatem materiał zgromadzony przez organy w toku całego postępowania przed tymi organami oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład w postępowaniu sądowym dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11). Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11). Nie jest naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. zaakceptowanie przez sąd jako zgodnej z przepisami postępowania oceny materiału dowodowego oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny nawet, gdyby nie uwzględniało ono całości materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 13 maja 2008 r., II FSK 419/0). W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można też skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny zaskarżonej decyzji – również z punktu widzenia poprawności uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji - oraz innych dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji, z którą nie zgadza się strona (por. wyroki NSA z: 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11; 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyroki NSA z: 26 maja 2010 r., I FSK 497/09; 19 października 2010 r., II OSK 1645/09; 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12). Taka ocena w rozpoznawanej sprawie została przeprowadzona, zaś wskazywanie na niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Nie mógł być również uwzględniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy). Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Przeto w "czystej" postaci zarzuty naruszenia ww. przepisów są zasadne wówczas, gdy sąd wyda innej treści rozstrzygnięcie, nieznane normie prawnej w nich zawartej. A następnie także wówczas, gdy sąd wadliwie uzna legalność zaskarżonego aktu i oddali skargę od niezgodnego z prawem aktu, bądź błędnie uwzględni skargę od aktu odpowiadającego prawu. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. (por. wyroki NSA z: 1 września 2011 r., I OSK 1499/10; 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14). Naruszenie wymienionych wyżej przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. został powiązany z zarzutem naruszenia art. 133 p.p.s.a., który to zarzut okazał się nieskuteczny, co czyni również pozbawionym podstaw zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nieskuteczność zarzutów naruszenia prawa procesowego oznacza, że przy ocenie zarzutów z zakresu prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji. Próba zwalczania ustaleń faktycznych tkwiących u podstaw zaskarżonego wyroku nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być skuteczna wyłącznie w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a zatem przez sformułowanie zarzutu naruszenia konkretnych przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Zarzucając błędną wykładnię przywołanego przepisu skarżący kasacyjnie nie podał jednak, na czym miałaby polegać błędna interpretacja tego przepisu, nie wyjaśnił również, jakie argumenty dowodzą prawdziwości jego twierdzenia, że rozumienie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji jest nieprawidłowe, a zatem jego twierdzenia są gołosłowne. Uzasadnienie zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazuje, że skarżący kasacyjnie podważa też prawidłowość zastosowania art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Również tak odczytany zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Nie ma bowiem możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z 21 października 2011 r., II FSK 775/10 i z 10 stycznia 2012 r., I FSK 319/11). Jak wskazano powyżej ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie nie zostały w skardze kasacyjnej skutecznie zakwestionowane, a to prowadzi do wniosku, że zarzut niewłaściwego zastosowania art. 37 a pkt 1 ustawy o Policji nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zauważyć jedynie można, że zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji uznając prawidłowość ustaleń organu, wykazały szczegółowo dlaczego zasadnym było przeniesienie skarżącego do dyspozycji. Rozkazem organizacyjnym Komendanta Głównego Policji z 21 czerwca 2017 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Głównej Policji wprowadzono zmiany organizacyjne w etacie Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji polegające m.in. na wyłączeniu w Sekcji Telekomunikacji Wydziału Technik Multimedialnych i Radiokomunikacji jednego etatowego stanowiska policyjnego eksperta oraz jednego etatowego stanowiska policyjnego specjalisty i w wyniku tej zmiany uległo wyłączeniu stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącego. W nowej strukturze Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji utworzono etatowe stanowisko policyjne specjalisty Wydziału Wsparcia Programistycznego, jednak zakres obowiązków na tym stanowisku znacznie różni się od rodzaju zadań, które powierzono skarżącemu na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. Zatem zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska było uzasadnione likwidacją dotychczas zajmowanego przez niego stanowiska i z tych powodów koniecznym było przeniesienie go do dyspozycji Komendanta Głównego Policji, co znajduje oparcie w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Dodatkowo zauważyć należy, że decyzja podejmowana na podstawie ww. przepisu nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji przełożonego, w szczególności nie musi określać, czy organ Policji zamierza dokonać powołania lub mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe albo zwolnienia go ze służby. Wskazany przepis art. 37a ww. ustawy o Policji, ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa, nie zobowiązuje bezpośredniego przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego jest uzasadnione potrzebami organizacyjnymi służby mundurowej. Pozostając w dyspozycji przełożonego, funkcjonariusz może zostać zwolniony z obowiązku pełnienia służby do czasu ponownego zadysponowania nim w służbie, a w przypadku stwierdzonej trwałej niezdolności do służby – przełożony ma obowiązek zwolnić policjanta od zajęć służbowych do czasu zwolnienia ze służby. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15zzs⁴ ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842).