II SA/Wr 287/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka - spr. Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant starszy asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego masztu antenowego oddala skargę w całości. [...] SA z/s w W. (zwana dalej jako: skarżąca, strona skarżąca) dokonała w dniu 12 października 2017 r. w Starostwie Powiatowym w Dz. zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych, polegających na budowie tymczasowego masztu antenowego niepołączonego trwale z gruntem, na potrzeby instalacji T-M. Nr [...] B. na terenie dz. nr [...] obręb Osiedle w B. przy ul. S. Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]), podjętą na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.), Starosta Dz. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania powyższych robót budowlanych. W uzasadnieniu wskazano, że planowany obiekt nie charakteryzuje się cechami obiektu tymczasowego w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego i nie podlega zwolnieniu od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji złożyła strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania organu I instancji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwestionowanej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez niezaliczenie projektowanego obiektu jako tymczasowego, - naruszenie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego poprzez niewezwanie inwestora do uzupełnień, - naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że przepis ten nie obejmuje masztów antenowych, - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, - naruszenie art. 8 i 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia decyzji bez dokładnego wyjaśnienia przyczyn, dla których organ uznał przedsięwzięcie za wymagające zgodności z przepisami planu miejscowego, - błąd w ustaleniu, że tymczasowa baza ma posiadać fundament. Decyzją z dnia [...] r. (Nr[...]), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego Wojewoda D. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Przytoczony art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że wyżej wymieniona budowa wymaga uprzedniego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia oraz dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji wnieść sprzeciw, a do wykonywania robót można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, między innymi, w przypadku, kiedy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotem wnioskowanej inwestycji jest budowa masztu antenowego, według inwestora niezwiązanego trwale z gruntem, na okres użytkowania do 180 dni. W art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wolno stojące maszty antenowe zostały zaliczone do budowli, a sama definicja masztu telekomunikacyjnego została zawarta w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864), który stanowi, że wolno stojący maszt antenowy oznacza wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, z odciągami. Podsumowując zgromadzone w sprawie dokumenty, organ odwoławczy ustalił, że konstrukcja projektowanego masztu wyklucza możliwość zakwalifikowania jej jako obiektu tymczasowego, opisanego w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, ze względu na fakt trwałego połączenia jej z gruntem. Zgodnie z załączonym do zgłoszenia opisem, konstrukcja będzie ustawiona na fundamentach z bloczków betonowych, opasanych koszem osłonowym, przy czym wskazano na wymóg wykonania prac zagęszczeniowych podłoża i na ułożenie płyt drogowych o wymiarach 300x150x15 pod ww. podpory, co niewątpliwie pełnić będzie funkcję fundamentu stabilizującego maszt i trwale łączyć go z gruntem. Zdaniem Wojewody okoliczność ta słusznie została wskazana przez Starostę Dz. jako podstawa do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru realizacji projektowanej inwestycji. Na poparcie swoich twierdzeń Wojewoda przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lipca 2014 r., (sygn. akt II SA/Gd 235/14), który jakkolwiek dotyczy urządzenia reklamowego to jednak porusza kwestie związane z trwałym połączeniem z gruntem. W ocenie organu odwoławczego projektowany maszt ze względu na jego wielkość oraz sposób użytkowania wymaga trwałego związania z gruntem ze względu na bezpieczeństwo korzystania z tego obiektu. Dalej Wojewoda D. wskazał, iż Starosta skutecznie wniósł sprzeciw wywodząc, iż zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu 11 października 2017 r. zatem od dnia 12 października 2017 r. zaczął biec 21-dniowy termin do zgłoszenia przez organ ewentualnego sprzeciwu, a termin ten upływał, zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a., w dniu 2 listopada 2017 r. (czwartek). Kwestionowana decyzja została wydana w dniu 26 października 2017 r. a nadana w placówce P. P. w dniu 30 października 2017r., a więc w 21- dniowym terminie do wniesienia sprzeciwu. W odniesieniu do zarzutów procesowych strony skarżącej Wojewoda wyjaśnił, iż nie znajdują one swojego uzasadnienia, w tym – jego zdaniem - nie uchybiono przepisom art. 8 i 11 kpa w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa, które miało polegać na sporządzeniu uzasadnienia decyzji bez dokładnego wyjaśnienia przyczyn, dla których organ uznał przedsięwzięcie za wymagające zgodności z przepisami planu miejscowego. Zdaniem organu odwoławczego twierdzenia strony nie znajdują uzasadnienia w treści zaskarżonej decyzji, ponieważ w uzasadnieniu Starosta nie odniósł się do przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie godząc się z podjętym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła [...] S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, a nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na jego niezastosowaniu mimo, iż planowana inwestycja polegająca na budowie tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem wymaga jedynie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane; - art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, iż planowana inwestycja nie jest zaliczana do tymczasowych obiektów budowlanych z uwagi na rzekome trwałe połączenie z gruntem; - art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, iż Starosta Dz. zasadnie wniósł sprzeciw; - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy inwestycja planowana przez skarżącą, spełnia wymagania określone w tym przepisie; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności bez dokonania własnej rzetelnej oceny charakteru planowanego zamierzenia. Rozwijając sformułowane zarzuty strona skarżąca odwołując się do wymagań stawianych obiektom budowlanym na gruncie art. 5 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, ze zm.), dotyczących m.in. nośności i stateczności wskazała na konieczność projektowania i wykonywania obiektów tak, aby obciążenia mogące na nie działać podczas ich budowy i użytkowania nie prowadziły do: zawalenia się całego obiektu budowlanego lub jego części, znacznych odkształceń o niedopuszczalnym stopniu, uszkodzenia innych części obiektów budowlanych, urządzeń lub zamontowanego wyposażenia w wyniku znacznych odkształceń elementów nośnych konstrukcji, uszkodzenia na skutek wypadku w stopniu nieproporcjonalnym do wywołującej go przyczyny. Ponadto, obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby podczas ich budowy, użytkowania i rozbiórki nie stanowiły w ciągu ich całego cyklu życia zagrożenia dla higieny ani zdrowia czy bezpieczeństwa pracowników, osób je zajmujących lub sąsiadów, a nadto, aby nie stwarzały niedopuszczalnego ryzyka wypadków lub szkód w użytkowaniu lub w eksploatacji. W konsekwencji każdy, nawet tymczasowy obiekt budowlany winien być zaprojekowany i wykonany tak, by zabezpieczyć je przed niezamierzonym przesunięciem, zawaleniem czy przeniesieniem. Tym samym zdaniem spółki za trwale połączone z gruntem należy uznać takie obiekty budowlane, dla których w toku projektowania i budowy owo trwałe połączenie zostało zapewnione m.in. poprzez badania nośności gruntu, obliczeń geotechnicznych, ukształtowanie konstrukcji obiektu, posadowionych za pomocą fundamentu przekazującego obciążenia od konstrukcji obiektu na nośne warstwy gruntu, realizowanych z użyciem specjalistycznego sprzętu budowlanego i wykonaniem prac ziemnych, a którego demontaż wiąże się z użyciem ciężkiego sprzętu budowlanego i zniszczeniem elementów konstrukcyjnych podczas demontażu. Połącznie z gruntem, które powyższych elementów nie zawiera, stanowić będzie połączenie nietrwałe. Intencją ustawodawcy nie było bowiem ograniczenie możliwości posadowienia na zgłoszenie wyłącznie obiektów niepołączonych z gruntem. W ocenie inwestora, gdyby było to zamiarem ustawodawcy, posłużyłby się samym sformułowaniem "niepołączonym", zamiast "trwale niepołączonym". Dalej strona podniosła, że z uwagi na brak definicji "trwałości połączenia" w przepisach budowlanych, konieczne jest posiłkowanie się definicjami zawartymi w innych przepisach prawa, a w szczególności Kodeksu cywilnego, gdzie przyjmuje się dwie przesłanki kwalifikacji obiektu jako trwale związanego z gruntem, tj.: sposób fizycznego połączenia, przejawiający się brakiem możliwości odłączenia obiektu połączonego bez jego uszkodzenia oraz aby wniesienie obiektu nie nastąpiło do przemijającego użytku. W niniejszej sprawie planowany obiekt może zostać odłączony od gruntu bez jego uszkodzenia i przeniesiony w inne miejsce bez uszczerbku dla jego właściwości i użyteczności. Co więcej, celem jego wybudowania jest korzystanie przez określony, ograniczony czas (do przemijającego użytku). Odnosząc się do stanowiska organu II instancji dotyczącego katalogu obiektów tymczasowych zawartego w przepisie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego podkreślono, że jest to katalog otwarty, zawierający przykładowe obiekty zaliczane do tymczasowych. Nie oznacza to jednak, że niewymienienie w tym katalogu masztów radiokomunikacyjnych zamyka drogę do uznania ich jako tego typu obiekty. Wreszcie strona wyjaśniła, że niniejsza tymczasowa mobilna stacja bazowa składająca się z wieży o wysokości ponad 20 m ma zostać posadowiona na gruncie bez trwałego z nim łączenia, a konieczna stabilność i bezpieczeństwo zostaną zapewnione poprzez obciążenie konstrukcji bloczkami betonowymi i płytami drogowymi. Dodatkowo zostanie usztywniona m.in. odciągami na aż trzech poziomach (łącznie 12 odciągów). To zapewni stabilność konstrukcji. Przy masie stacji oraz charakterze jej struktury przyjęte rozwiązania, tj. płyty i bloczki oraz odciągi, wraz z pozostałymi elementami wzmacniającymi i obciążającymi ją u podstawy (ale bez fundamentów, o których wspomina organ w uzasadnieniu decyzji) z nawiązką zastępują trwałe połącznie z gruntem, zapewniając jednocześnie bezpieczeństwo mieniu i ludziom. Brak jest zatem podstaw do uznania, że planowana inwestycja będzie trwale z gruntem połączona, bądź by konieczne było takie połączenie. Wypełnia ona zatem wszystkie elementy zawarte w definicji tymczasowego obiektu budowlanego. Odpowiada ona również normom zawartym w treści art. 5 wymienionej ustawy zawierających zasady projektowania i budowania obiektów budowlanych oraz przepisom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG. W ocenie skarżącej spółki organ winien zastosować w niniejszej sprawie art. 29 ust. 1 punkt 12) ustawy, uchylając decyzję Starosty Dz. i umarzając postępowanie w sprawie. Tymczasem organ II instancji nieprawidłowo przyrównał przedmiotową stację do trwałych nośników reklamowych dostrzegając pomiędzy nimi podobieństwa. W tym miejscu inwestor nadmienił, że choćby z powodu powierzchni nośnika reklamowego narażonego na podmuchy wiatru porównanie takie jest bezzasadne. Podkreśla również, że w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie budzi wątpliwości dopuszczalność budowy tymczasowych stacji bazowych telefonii komórkowej na podstawie art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego, o ile jej charakterystyka nie będzie obligowała do przeprowadzenia postępowania środowiskowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie przywołane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. (Nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję Starosty Dz. z dnia [...] r. (Nr [...]) wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na budowie tymczasowego masztu antenowego niepołączonego trwale z gruntem, na potrzeby instalacji [...] Nr [...] B.na terenie dz. nr [...] obręb Osiedle w B. przy ul.S. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Artykuł 29 ust. 1 Prawa budowlanego zawiera bowiem katalog przypadków, w których roboty budowalne, polegające na budowie, nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wśród nich w punkcie 12 wskazano budowę tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Z kolei w art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ustawodawca przewidział, że wykonywanie robót budowlanych, o których mowa m.in. w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, które jest rozwiązaniem alternatywnym dla pozwolenia na budowę. Rozpatrując sprawę w kontekście wskazanych uregulowań należy uznać, że zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego istnieje swoiste domniemanie, że rozpoczęcie robót budowlanych wymaga – co do zasady – legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady wprowadził ustawodawca w przepisie art. 29, tworząc katalog robót budowlanych nie wymagających takiego pozwolenia na budowę. Z kolei w przepisie art. 30 Prawa budowlanego określono w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga co prawda uzyskania pozwolenia na budowę ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. Tym samym inwestor, który chce realizować określone roboty i obiekty budowlane, a który twierdzi, że nie wymagają one pozwolenia na budowę musi wykazać, że planowane roboty mieszczą się w owym katalogu prac i obiektów, dla realizacji których wystarcza jedynie zgłoszenie. Jeżeli zaś zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy czy też zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje właściwy organ wnosi sprzeciw (art. 30 ust. 6 pkt 2 powyższej ustawy). Wyraża on brak zgody właściwego organu na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej, stanowiąc jednocześnie rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, czyli decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. (por. E. Radziszewski; Prawo budowlane. Przepisy i komentarz; Warszawa 2006, s. 101). W rozpoznawanej sprawie wnosząc sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego Starosta, a następnie Wojewoda uznał, iż planowany obiekt nie charakteryzuje się cechami obiektu tymczasowego w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego i nie podlega zwolnieniu od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z poglądem tym zgodził się tut. Sąd. Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi to, czy objęty zamiarem inwestycyjnym obiekt stanowi tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem i jako taki korzysta z przywileju zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a podlega wyłącznie konieczności zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Za takim charakterem inwestycji opowiada się strona skarżąca, co z kolei podważają organy i czego nie zaakceptował tut. Sąd. W tym kontekście wskazać przede wszystkim trzeba, iż w orzecznictwie przyjmuje się, iż o tym czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony (związany) z gruntem czy też nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się bowiem do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, nie decyduje zatem metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2014 r., sygn. II OSK 2989/12 i orzeczenia tam przywołane, tj. wyroki NSA z: dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 25/10, dostępne w: CBOSA). Z powyższych względów tut. Sąd - podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 10 stycznia 2018 r. (sygn. akt II SA/Gd 692/17, CBOSA) - nie podziela stanowiska skarżącej, zgodnie z którym za trwale związane z gruntem należałoby uznać tylko te obiekty budowlane, dla których w toku projektowania i budowy obiektu taki trwały związek został zapewniony poprzez wykonanie badań gruntu, wykonanie obliczeń geotechnicznych warunków posadowienia oraz takie ukształtowanie konstrukcji obiektu - fundamentów, aby takowe założenia geotechniczne spełniały, a zatem takie, które są posadowione za pomocą fundamentu przekazującego obciążenia od konstrukcji obiektu na nośne warstwy gruntu, realizowane z użyciem specjalistycznego sprzętu budowlanego i wykonaniem prac ziemnych, a których demontaż wiąże się z użyciem ciężkiego sprzętu budowlanego i zazwyczaj zniszczeniem elementów konstrukcyjnych podczas demontażu. W realiach badanej sprawy zasadnie właściwe organy administracji architektoniczno-budowlanej uznały, że konstrukcja projektowanego masztu wyklucza możliwość zakwalifikowania jej jako obiektu tymczasowego, opisanego w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, ze względu na fakt trwałego połączenia jej z gruntem. Z załączonego do zgłoszenia opisu wynika bowiem, że "Tymczasowy maszt antenowy posadowiony jest na ruszcie stalowym, ułożonym na poziomie terenu. Ruszt stalowy oparty jest na 4 słupach głównych i 2 słupach pośrednich, dodatkowo obciążonych balastami. Słupy i podpory masztu oparte na podłożu średnio zagęszczonym. Jako balast należy zastosować typowe bloczki betonowe M6 (...) Bloczki należy układać na 4 głównych podporach narożnych, po ułożeniu bloczków całość należy zabezpieczyć koszem osłonowym. Dodatkowo dla prawidłowego stabilizowania masztu oraz właściwej pracy podpór (ograniczenie osiadania) zastosowane będą płyty drogowe o wymiarach 300x150x15 cm układane symetryczne pod każdą narożną stopą. Tymczasowy maszt antenowy składa się z 5 segmentów kratowych o przekroju trójkąta. Rozstaw krawężników na całej długości masztu wynosi 30cm. Długość każdego z segmentów wynosi 6m. Dolny segment zamocowany jest do rusztu za pomocą dodatkowego segmentu podporowego o wysokości 3,0 m. W miejscach gdzie montuje się odciągi maszt usztywniony jest dodatkowymi przeponami wykonanymi z blach spawanych do krawężników. Krawężniki masztu wykonane są z rur okrągłych bez szwu, natomiast skratowanie wykonane jest w sposób ciągły za pomocą prętów pełnych. Poszczególne segmenty są łączone ze sobą za pomocą połączeń kołnierzowych skręcanych ze sobą za pomocą śrub. Maszt usztywniony jest odciągami linowymi". Skoro zatem w powyższym opisie przyjęto, że konstrukcja będzie ustawiona na fundamentach z bloczków betonowych, opasanych koszem osłonowym, jak również inwestor wskazał na konieczność wykonania prac zagęszczeniowych podłoża i na ułożenie płyt drogowych o wymiarach 300x150x15 pod podpory, co niewątpliwie pełnić będzie funkcję fundamentu stabilizującego maszt i trwale łączyć go z gruntem, to trudno w realiach badanej sprawy zaakceptować, że mamy do czynienia z inwestycją, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Tym samym zasadnie organy po przeanalizowaniu konstrukcji, rozmiaru i sposobu posadowienia przedmiotowej stacji bazowej, stwierdziły, że jej wykonanie wymagało pozwolenia na budowę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem, a zatem jego budowa – zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego – wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd uznał, iż nie okazały się także zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., mające na celu ustalenie prawdy materialnej, poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, który następnie powinien znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy prawno-budowlanej. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.