IV SA/Po 545/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 6 lutego 2018 r. nr LXII/1139/VII/2018 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej przepisy: § 13 pkt 8 w zakresie słów "wyłącznie dla pojazdów obsługi, pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, pieszych i rowerzystów" i § 15 pkt 3 lit. c) tiret trzecie w zakresie słów "i 3U"; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. zasądza od Miasta Poznań – Rady Miasta Poznania na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wojewoda Wielkopolski wniósł do sądu administracyjnego skargę na uchwałę nr LXII/1139/VII/2018 Rady Miasta Poznania z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Fort IX" w Poznaniu – dalej również jako: Uchwała. Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności całej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania wskazując, że w § 9 pkt 11 i § 11 pkt 13 Uchwały dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i terenów zabudowy jednorodzinnej lub usługowej, oznaczonych symbolami 1MN-26MN oraz 1MN/U-5MN/U ustalono minimalną szerokość frontu nowo wydzielonej działki budowlanej, z wyłączeniem działek pod lokalizację infrastruktury technicznej. Wojewoda wskazał przy tym na naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 8 upzp oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 Nr 164, poz. 1587 – dalej jako: rozporządzenie) wskazując, że przepis § 4 ust. 8 dotyczy procedury scalania i podziału nieruchomości, która została uregulowana w Dziale III, Rozdziale 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018, poz. 121 – dalej jako: ugn) nie zaś podziału nieruchomości, odrębnie uregulowanego w Dziale III, Rozdział 1 ugn. W ocenie Wojewody ustalając warunki i zasady podziału Rada Miasta Poznania wykroczyła poza przyznany jej zakres delegacji ustawowej. W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że w § 8 pkt 10 i 14 lit. d Uchwały – zawarto nakaz zapewnienia nie mniej niż 4 stanowisk postojowych dla samochodów zaopatrzonych w kartę parkingową, w strefie lokalizacji parkingu wyznaczonej na rysunku oraz jedynie dopuszczono lokalizację max. 6 miejsc postojowych (razem nie więcej niż 10). Podkreślono, że dla terenu zabudowy profortecznej z dopuszczeniem lokalizacji usług z towarzyszącą zielenią zapisy planu wprowadzają jedynie obowiązek lokalizacji na terenie UF stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową oraz dla rowerów. W tym zakresie wskazano na naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 upzp w zw. z § 4 ust. 9 rozporządzenia. Wojewoda podniósł nadto zarzut naruszenia § 13 ust. 8 Uchwały w którym zawarto zastrzeżenie, że z dojazdów korzystać mogą wyłącznie pojazdy obsługi oraz pojazdy zaopatrzone w kartę parkingową, a także piesi i rowerzyści. Wojewoda zauważył, że żaden przepis prawa nie przyznaje radzie gminy kompetencji do ograniczania w drodze planu miejscowego korzystania z istniejących dojazdów wyłącznie do określonych użytkowników. W skardze wskazano nadto na wadliwość § 8 pkt 5 Uchwały, który ustanawia nakaz zabudowy zgodnie z liniami na rysunku planu – podczas gdy na terenie UF dopuszczono jedynie przebudowę istniejących zabytkowych elementów Fortu IX, rekonstrukcję i retrowersję mostu, a także adaptację budowli na funkcje usługowe oraz § 15 pkt 3 lit. c) Uchwały - w zakresie w jakim - dopuszczono rezygnację z chodników na terenie 6KD-D wzdłuż terenu 3U, podczas gdy tereny te nie graniczą ze sobą. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Poznania wniosła o jej oddalenie ustosunkowując się kolejno do wszystkich podniesionych przez Wojewodę zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miasta Poznania wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g."). W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały (tj. od 12 lutego 2018 r.) nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć Uchwałę później, w trybie art. 93 u.s.g. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10 – CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 05.06.2014 r., II OSK 117/13, CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała nr LXII/1139/VII/2018 Rady Miasta Poznania z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Fort IX" w Poznaniu, która przez Wojewodę została zaskarżona w całości. Jak wynika z części wstępnej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p."). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 13 lutego 2018 r. (poz. 1448) i weszła w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 21 Uchwały). Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego – zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody z za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym od 18.11.2015 r.) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać zaś z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA). W okolicznościach badanej sprawy Wojewoda zażądał stwierdzenia nieważności całej uchwały, odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do przebiegu zrealizowanej procedury planistycznej należy wskazać, że w badanej sprawie Rada Miasta Poznania uchwałę nr LXXII/993/V/2010 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Fort IX" w Poznaniu podjęła 11 maja 2010 r. Procedurę planistyczną określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 17 tej ustawy. Przy czym w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w trakcie procedowania zmianie uległo brzmienie art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 21 października 2010 r., a to oznacza, że procedura planistyczna w badanej sprawie musiała toczyć się w myśl przepisów obowiązujących przed tą datą (por. wyrok NSA z dnia 06 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 460/17). Procedurę planistyczną określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 17 tej ustawy. Zgodnie z wymogami art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Prezydent Miasta Poznania o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Fort IX" w Poznaniu ogłosił w prasie lokalnej (Głos Wielkopolski z dnia 23 czerwca 2010 r.), oraz w drodze obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (część 1/t.I). Określono również termin składania wniosków do tego planu w terminie do 16 lipca 2010 r. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu w terminie od 23 czerwca 2010 r. do 19 lipca 2010 r. (część 1/t.I). Następnie stosownie do art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Prezydent Miasta Poznania zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i terminie do ich wniesienia (część 2/t.I). Zawiadomienie to skierowano do: Wojewody Wielkopolskiego (doręczono 22.06.2010 r.), Zarządu Województwa Wielkopolskiego (doręczono 22.06.2010 r.), Agencji Wywiadu (doręczono 21.06.2010 r.), Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (doręczono 21.06.2010 r.), Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu (doręczono 22.06.2010 r.), Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu (doręczono 21.06.2010 r.), Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu (doręczono 22.06.2010 r.), Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (doręczono 21.06.2010 r.) i Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej (doręczono 23.06.2010 r.) W toku postępowania wpłynęły wnioski od [...] sp. z o.o., Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu, Zarządu Zieleni Miejskiej, Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Poznania, [...] Poznań S.A., rady Osiedla Poznań – Świerczewo, Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu, Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta Poznania, Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego, Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków Urzędu Miasta Poznania, Zarządu komunalnych Zasobów Lokalowych, Wielkopolskiego Muzeum Walk Niepodległościowych, prof. Dr hab. [...], pełnomocnika Komitetu Opieki nad Arboretum przy ul. [...], [...] Operator, Zarządu Dróg Miejskich, Wielkopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Bezpieczeństwa Urzędu Miasta Poznania. Rozstrzygnięcie wniosków w trybie art. 17 pkt 3 u.p.z.p. wydano 05 sierpnia 2010 r.– teczka nr 4/t.I. Następnie w myśl art. 17 pkt 5 u.p.z.p. sporządzono Prognozę skutków finansowych ( k.73) uchwalenia planu miejscowego spełniającego wymagania zawarte w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. o sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). W Prognozie zawarto w szczególności: prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy; wnioski i zalecenia dotyczące przyjęcia proponowanych rozwiązań projektu planu miejscowego, wynikające z uwzględnienia ich skutków finansowych. W dalszej kolejności projekt planu skierowano do zaopiniowania i uzgodnienia. Miejska Komisja Urbanistyczno – Architektoniczna zgodnie z art. 17 pkt 6a u.p.z.p. w dniu 12 czerwca 2015 r. zaopiniowała pozytywnie projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do treści art. 54 ust 1 i art. 58 ust 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, Wójt wystąpił o opinię do projektu m.p.z.p. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej i Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Projekt zyskał opinię: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu oraz Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w której sformułowano konkretne warunki uchwalenia planu. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pomimo podjęcia prośby o opinię w dniu 28 maja 2015 r. nie odpowiedział na nią. W związku z czym doszło do zaopiniowania w trybie art. 25 ust. 2 u.p.z.p. Następnie Prezydent Miasta Poznania wystąpił o uzgodnienie projektu m.p.z.p. do: Wojewody Wielkopolskiego, Zarządu Województwa Wielkopolskiego, Miejskiego Konserwatora Zabytków, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu, Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu, Prezesa Lotnictwa Cywilnego, Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu, Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej, Szefa Agencji bezpieczeństwa Wewnętrznego, szefa Agencji Wywiadu, Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego, Marszałka Województwa Wielkopolskiego, Zarządu Dróg Powiatowych w Poznaniu, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Uzgodnień projektu dokonano: postanowieniem Wojewody Wielkopolskiego z 16 czerwca 2015 r., postanowieniem Zarządu Województwa Wielkopolskiego z 16 czerwca 2015 r., postanowieniem Konserwatora Zabytków z dnia 05 czerwca 2015 r. postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 czerwca 2015 r. , postanowieniem szefa Wojewódzkiego sztabu Wojskowego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2015 r.. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w Poznaniu postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania uzgodnieniowego, wskazując, że przekazany do uzgodnienia miejscowy plan nie obejmuje terenów górniczych, a w konsekwencji Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego nie może uzgodnić tego projektu w zakresie zagospodarowania terenów górniczych. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu postanowieniem z dnia 22 czerwca 2015 r. zwrócił Prezydentowi Miasta Poznania wniosek o uzgodnienie wskazując, że obszarem planu nie objęto jakichkolwiek obszarów, o których mowa w art. 4a pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, w związku z czym uzgodnienie tego projektu nie podlega właściwości dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej. W przypadku Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Marszałka Województwa, zarządu Dróg Powiatowych, do uzgodnienia doszło w trybie art. 25 ust. 2 u.p.z.p. Należy wskazać, że warunkiem uzgodnienia przez Zarząd Województw Wielkopolskiego było uzgodnienie projektu przez regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu w zakresie ustaleń dotyczących sposobu zagospodarowana, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na Obszar Natura 2000 "Fortyfikacje w poznaniu" – PLH 300005. Po pierwotnej odmowie postanowieniem dnia 22 czerwca 2015 r, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 lipca 2015 r. uzgodnił projekt we wskazanym zakresie (teczka 10/t.I). Na dalszym etapie postępowania, ponowiono uzgodnienie z Miejskim Konserwatorem Zabytków, który uzgodnienia dokonał postanowieniem z dnia 04 marca 2016 r. (teczka nr 16/t.I). Po raz trzeci powtórzono uzgodnienie z Miejskim Konserwatorem Zabytków, który uzgodnienia dokonał postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. (teczka 25/t.II). W marcu 2015 r. sporządzona została również Prognoza oddziaływania na środowisko, spełniająca wymagania art. 51 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, w brzmieniu obowiązującym w dacie jej sporządzenia. Stosownie do art. 17 pkt 10 u.p.z.p. uzgodniony projekt został wyłożony do publicznego wglądu. O wyłożeniu projektu ogłoszono w prasie lokalnej (Głos Wielkopolski z dnia 25 września 2015 r.) oraz w drodze obwieszczenia o wyłożeniu planu miejscowego, które wywieszono na okres od 25 września 2015 r. do 13 listopada 2015 r. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień 06 października 2015 r. o godz. 15:30 określając miejsce spotkania w Sali sesyjnej nr 3 Urzędu Miasta Poznania, Plac Kolegiacki 17. Upływ termin wnoszenia uwag do przedłożonego planu określono na dzień 13 listopada 2015 r. (teczka nr 12/t.I). Do publicznej dyskusji doszło w dniu 06 października 2015 r. (teczka nr 13/t.I), wniesiono 12 uwag, które w części zostały uwzględnione (teczka nr 14 i 15/t.I). W maju 2016 r. projekt planu z Prognozą oddziaływania na środowisko drugi raz został wyłożony do publicznego wglądu. O drugim wyłożeniu projektu ogłoszono w prasie lokalnej (Gazeta Wyborcza dodatek regionalny Poznań w dniu 25 maja 2016 r. ) oraz w drodze obwieszczenia o wyłożeniu planu. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień 20 czerwca 2016 r. o godz. 15:30 określając miejsce spotkania w Sali sesyjnej nr 3 Urzędu Miasta Poznania, Plac Kolegiacki 17. Upływ terminu wnoszenia uwag do przedłożonego planu określono na dzień 15 lipca 2016 r. Określono również termin wyłożenia projektu planu w terminie od 01 czerwca 2016 r. do 01 lipca 2016 r. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu w terminie od 25 maja 2016 r. do 15 lipca 2016 r. Do publicznej dyskusji doszło w dniu 20 czerwca 2016 r., a do projektu uwagi zgłosiło 7 podmiotów (teczka nr 19/t.I). Na podstawie art. 17 pkt 12 u.p.z.p. Prezydent Miasta Poznania rozstrzygnął uwagi wniesione do wyłożonego planu, uwzględniając je w części (teczka nr 20/t.I). Ogłoszeniem z dnia 30 grudnia 2016 r. po raz trzeci ogłoszono o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu. O trzecim wyłożeniu projektu ogłoszono w prasie lokalnej (Gazeta Wyborcza dodatek regionalny Poznań w dniu 30 grudnia 2016 r. ) oraz w drodze obwieszczenia o wyłożeniu planu. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień 19 stycznia 2017 r. o godz. 17:00 określając miejsce spotkania w Sali sesyjnej nr 3 Urzędu Miasta Poznania, Plac Kolegiacki 17. Upływ terminu wnoszenia uwag do przedłożonego planu określono na dzień 23 lutego 2017 r. Określono również termin wyłożenia projektu planu w terminie od 12 stycznia 2017 r. do 09 lutego 2017 r. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu w terminie od 30 grudnia 2016 r. do 23 lutego 2017 r. Do publicznej dyskusji doszło w dniu 19 stycznia 2017 r., a do projektu uwagi zgłosiło 7 podmiotów (teczka nr 23/t.II). Na podstawie art. 17 pkt 12 u.p.z.p. Prezydent Miasta Poznania w dniu 16 marca 2017 r. rozstrzygnął uwagi wniesione do wyłożonego planu, odmawiając ich uwzględnienia (teczka nr 24/t.II). Ponieważ po raz trzeci powtórzono uzgodnienie z Miejskim Konserwatorem Zabytków, który uzgodnienia dokonał postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. (teczka 25/t.II), w czerwcu 2017 r. po raz czwarty ogłoszono o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu. O czwartym wyłożeniu projektu ogłoszono w prasie lokalnej (Gazeta Wyborcza dodatek regionalny Poznań w dniu 01 czerwca 2017 r. ) oraz w drodze obwieszczenia o wyłożeniu planu. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień 12 czerwca 2017 r. o godz. 17:00 określając miejsce spotkania w Sali sesyjnej nr 3 Urzędu Miasta Poznania, Plac Kolegiacki 17. Upływ terminu wnoszenia uwag do przedłożonego planu określono na dzień 21 lipca 2017 r. Określono również termin wyłożenia projektu planu w terminie od 08 czerwca 2017 r. do 07 lipca 2017 r. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu w terminie od 01 czerwca 2017 r. do 21 lipca 2017 r. (teczka nr 26/t.II). Do publicznej dyskusji doszło w dniu 12 czerwca 2017 r., a do projektu zgłoszono uwagi, które zarejestrowano w 26 punktach (teczka nr 28/t.II). Na podstawie art. 17 pkt 12 u.p.z.p. Prezydent Miasta Poznania w dniu 10 sierpnia 2017 r. rozstrzygnął uwagi wniesione do wyłożonego planu, uwzględniając je w części (teczka nr 30/t.II). W sierpniu 2017 r. po raz piąty ogłoszono o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu. O piątym wyłożeniu projektu ogłoszono w prasie lokalnej (Gazeta Wyborcza dodatek regionalny Poznań w dniu 31 sierpnia 2017 r. ) oraz w drodze obwieszczenia o wyłożeniu planu. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień 03 października 2017 r. o godz. 17:00 określając miejsce spotkania w Sali sesyjnej nr 3 Urzędu Miasta Poznania, Plac Kolegiacki 17. Upływ terminu wnoszenia uwag do przedłożonego planu określono na dzień 19 października 2017 r. Określono również termin wyłożenia projektu planu w terminie od 07 września 2017 r. do 05 października 2017 r. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu w terminie od 31 sierpnia 2017 r. do 19 października 2017 r. (teczka nr 30/t.II). Do publicznej dyskusji doszło w dniu 03 października 2017 r., a do projektu zgłoszono uwagi, które zarejestrowano w 24 punktach (teczka nr 32/t.II). Na podstawie art. 17 pkt 12 u.p.z.p. Prezydent Miasta Poznania w dniu 09 listopada 2017 r. rozstrzygnął uwagi wniesione do wyłożonego planu, uwzględniając je w części (teczka nr 33/t.II). Dnia 06 lutego 2018 r. Rada Miasta Poznania podjęła uchwałę nr LXII/1139/VII/2018 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Fort IX" w Poznaniu . Analiza akt sprawy dowodzi, że we wskazanym zakresie zachowano wymogi proceduralne uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do poszczególnych podniesionych w skardze zarzutów należy wskazać, że Wojewoda zakwestionował fakt, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i terenów zabudowy jednorodzinnej lub usługowej, oznaczonych symbolami 1MN-26MN oraz 1MN/U-5MN/U ustalono minimalną szerokość frontu nowo wydzielonej działki budowlane, z wyłączeniem działek pod lokalizację infrastruktury technicznej. Wojewoda wskazał przy tym na naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 8 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia. Rada Miasta Poznania ustosunkowała się do tego zarzutu wskazując, że w zależności od konkretnego obszaru objętego planem miejscowym mogą zaistnieć okoliczności uzasadniające zawarcie w projekcie różnego rodzaju zapisów, koniecznych dla zrealizowania celów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślono, że zaskarżony plan obejmuje szczególny obszar, w większości zagospodarowany zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz infrastrukturą towarzyszącą oraz teren Fortu IX. Parametry działek są zdefiniowane przez istniejące działki, sąsiadującą zabudowę i wykształcony ład komunikacyjny. Poprzez zawarcie zapisów dotyczących nowo wydzielonych działek, dąży się do tego aby nowe działki parametrami odpowiadały już istniejącym, co ma – jak podkreślono - ochraniać ład przestrzenny. Wskazany zarzut skargi sąd w składzie sprawę rozpoznającym uznał za niezasadny. Odnosząc się do tego zarzutu należy, bowiem wskazać, że kwestia (nie)dopuszczalności ustalania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do działek nowo wydzielonych w ramach "zwykłej" procedury podziałowej (tj. nie w ramach procedury scalenia i podziału), parametrów innych niż minimalna powierzchnia działki, nie przedstawia się tak jednoznacznie, jak to przyjmuje autor skargi. Choć bowiem w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych spotyka się poglądy zbieżne ze stanowiskiem Skarżącego – oparte na literalnej wykładni art. 15 ust. 2 pkt 8 upzp (i dotyczącego go § 4 pkt 8 rozporządzenia) oraz art. 15 ust. 3 pkt 10 upzp – mówiące o niedopuszczalności ustalania w takim przypadku w planie miejscowym parametru minimalnej szerokości frontu działki budowlanej – co ma miejsce i w okolicznościach badanej sprawy - (zob. np. wyroki WSA: z 12.01.2017 r., II SA/Go 920/16; z 22.03.2017 r., II SA/Gl 43/17; z 20.12.2017 r., IV SA/Po 910/17 – CBOSA), to zarazem jednak można wskazać orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zajęto stanowisko przeciwne. Mianowicie w wyroku z 05 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 706/12 (ONSAiWSA 2013, nr 1, poz. 12), NSA stwierdził, że obowiązek określenia zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (art. 15 ust. 2 pkt 2 upzp) obejmuje możliwość ustalenia w planie miejscowym minimalnych i maksymalnych szerokości frontów działek, które powstaną w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na podstawie przepisów art. 92–art. 99 ugn. Twierdzenie to – nawiązujące do brzmienia § 4 pkt 8 rozporządzenia, zgodnie z którym "ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego" – zasadza się na wykładni celowościowej przepisów u.p.z.p. i rozporządzenia opartej na spostrzeżeniu, że nie zachodzi tak istotna różnica pomiędzy podziałem nieruchomości, o którym mowa w art. 92–99 u.g.n., a scalaniem i podziałem nieruchomości, o którym mowa w art. 101–108 u.g.n., aby organy gminy nie mogły w taki sam sposób kształtować w planie miejscowym parametrów działek, które otrzymuje się w wyniku każdej z tych procedur. W obu przypadkach chodzi bowiem o uzyskanie działek gruntu, które umożliwią realizację funkcji (przeznaczenia) terenu określonej w planie miejscowym. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stanowisko to podziela i z tych też przyczyn Sąd uznał, że określenie minimalnej szerokości nowo wydzielonej działki budowlanej, nie stanowi naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie zaskarżonej Uchwały. Przy czym Sad na uwadze miał zarówno wykładnię powołanych przepisów przeprowadzona przy uzyciu dyrektyw celowościowych, jak również argumentacje przedstawioną przez Rade Miasta Poznania celem uzasadnienia decyzji o wdrożeniu takiego rozwiązania. Odnosząc się do kolejnego zarzutu należy wskazać, że Wojewoda zauważył zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. – obowiązkowo – określa się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wśród których § 4 ust. 9 rozporządzenia nakazuje zawarcie ustaleń dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Wojewoda podniósł, że w § 8 pkt 10) i 14) lit. d) Uchwały – zawarto nakaz zapewnienia nie mniej niż 4 stanowisk postojowych dla samochodów zaopatrzonych w kartę parkingową, w strefie lokalizacji parkingu wyznaczonej na rysunku oraz jedynie dopuszczono lokalizację max. 6 miejsc postojowych (razem nie więcej niż 10). W §17 pkt 5 i 6 uchwały – na obszarze UF (teren usług w forcie) przewidziano tylko obowiązek lokalizacji na tym terenie miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową oraz dla rowerów. Ustosunkowując się do tego zarzutu Rada Miasta Poznania wskazała, że na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w planie obowiązkowo określa się zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Podkreślono przy tym, że w planie obowiązkowo określa się tylko minimalną liczbę miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową oraz sposób ich realizacji. Dokonując oceny podniesionego w skardze zarzutu wskazać należy, że również w tym zakresie nie można stwierdzić istotnego naruszenia prawa przez Radę Miasta Poznania. Podkreślić, bowiem trzeba, że oceny zasadności zarzutu skargi w tym zakresie nie można było dokonać w oderwaniu od okoliczności faktycznych badanej sprawy. W tym zakresie należy zauważyć, że w piśmie z 14 marca 2018 r. Dyrektor Miejskiej Pracowni Urbanistycznej wyjaśnił, że ze względu na ograniczenia historyczne, przyrodnicze oraz strukturę architektoniczną budowli Fortu normatyw parkingowy określono dla powierzchni możliwej dla adaptacji pod funkcje usługowe – dopuszczono nie więcej niż 10 miejsc postojowych dla samochodów, w tym 4 miejsca dla osób nie w pełni sprawnych oraz wprowadzono wskaźniki parkingowe dla rowerów. Analiza akt sprawy wskazuje, że w toku procedury planistycznej rozważano realizację parkingu w zieleni na 40 i nie więcej niż 70 stanowisk postojowych; jednak przyjęta została uwaga dotycząca zmiany lokalizacji parkingu i ograniczenia liczby miejsc postojowych – parking został przeniesiony na plac na terenie UF. W czasie wyłożenia uwagę zgłosiła również Rada Osiedla Świerczewo. Uwaga ta dotyczyła: zmniejszenia minimalnej liczby miejsc parkingowych na parkingu w strefie zieleni (teren ZP) z 40 do 10 miejsc. W tym zakresie również przyjęta została uwaga dotycząca zmiany lokalizacji parkingu i ograniczenia liczby miejsc postojowych w nowej lokalizacji na terenie fortu. W toku procedury planistycznej Mieszkańcy Osiedli Górczyn i Świerczewo zgłosili zdecydowany sprzeciw wobec planowanej budowy "parkingu w zieleni" przy ul. Głazowej. Podniesiono wówczas, że "wciskanie" miejsc postojowych w otulinę fortu również budzi jednoznaczny sprzeciw społeczność lokalnej i sprzeciw ten został uwzględniony w toku procedury planistycznej. Również w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 23 lipca 2015 r. w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zaakcentowano ochronę istniejących drzew m.in. na terenie UF, ze szczególnym uwzględnieniem zachowania starodrzewu. Rozważając zasadność podniesionego przez Wojewodę zarzutu Sąd rozważył obowiązki rady gminy wynikające z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 9 rozporządzenia – w pełnym kontekście tych uregulowań. Dokonując wykładni wskazanego przez Wojewodę przepisu Sąd wziął zatem pod uwagę fakt, że dla odczytania woli ustawodawcy nie jest wystarczające odwołanie się do literalnego brzmienia przepisu. W ocenie Sądu nie może być wątpliwości co do tego, że nawet w sytuacji uzyskania jednoznaczności językowej przepisu, poddawany on musi zostać wykładni systemowej i funkcjonalnej m.in. po to aby ocenić czy nie burzy powszechnie akceptowanych społecznie wartości. Dlatego też dla ustalenia znaczenia tekstu prawnego konieczne jest przejście przez wszystkie fazy wykładni, w tym wykorzystanie wszystkich - wyróżnionych w nauce - reguł interpretacyjnych, tj. językowych, systemowych oraz funkcjonalnych. Powołany w skardze rezultat wykładni przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 9 rozporządzenia przeprowadzonej przy użyciu dyrektyw językowych należało zatem zestawić z rezultatem wykładani przeprowadzonej przy użyciu dyrektyw celowościowych i systemowych. W kontekście celu powołanej regulacji należy wskazać, że jest ona instrumentem służącym budowie ładu przestrzennego. Sąd dostrzega, że przepis art. 15 ust. 1 u.p.z.p. określa zagadnienia obligatoryjnie zamieszczane w planie miejscowym. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały Sąd miał jednak również na uwadze, że nawet obowiązek uwzględnienia w planie miejscowym elementów obligatoryjnych nie jest bezwzględny, ale uzależniony od faktycznie istniejących uwarunkowań na terenie objętym planem (por. P. Kwaśniak, Plan miejscowy w systemie zagospodarowania przestrzennego, Warszawa 2011, s. 214, por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 311/10, z 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1566/11; z 6 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1343/12, orzeczenia.nsa.gov.pl; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, s. 161-162). Nie ulega wątpliwości Sądu, że plan musi być dostosowany do faktycznie występujących uwarunkowań na terenie nim objętym. Nie może jednak budzić wątpliwości fakt, że jeżeli już na terenie objętym planem wystąpią okoliczności uwzględnienia obligatoryjnych ustaleń, o których mowa w art. 15 u.p.z.p., to nastąpić to musi w sposób prawem przepisany. Należy zatem w pierwszej kolejności ocenić czy stan faktyczny daje podstawy do określenia obligatoryjnych zasad rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, a ustaliwszy że taka potrzeba zachodzi należy ustalić możliwości odpowiedniego reagowania na rodzące się potrzeby rozwojowe. W okolicznościach badanej sprawy bezspornie stwierdzono, że stan faktyczny sprawy na który składa zabytkowy charakter obszaru objętego zaskarżoną uchwałą, zdecydowany sprzeciw społeczności lokalnej wobec wycinki drzew na rzecz lokalizacji miejsc parkingowych w otulinie Fortu oraz stanowisko nakazywał przyjąć, że w obszarze objętym zaskarżona Uchwała nie było w istocie możliwe określenie ilości miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. W całym bowiem obszarze objętym zaskarżoną Uchwałą, nie tylko w obszarze oznaczonym symbolem UF nie ma faktycznie terenu, gdzie miejsca takie mogłyby zostać wytyczone. Również analiza części graficznej zaskarżonej uchwały wskazuje, że obszar oznaczony symbole UF zlokalizowany w centralnej części planu nie obejmuje powierzchni, która dawałaby możliwości wyznaczenia dodatkowych miejsc parkingowych (ponad już planem przewidziane). Teren UF otoczony jest całkowicie obszarem o symbolice "ZP" – tereny zieleni urządzonej, w który ingerencja celem stworzenia miejsc parkingowych również została wykluczona w toku postępowania planistycznego. Te tereny otaczają z kolei obszary zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej oraz usług, na obszarze których – jak wynika z dokumentacji planistycznej – również brak jest możliwości wytyczenia miejsc parkingowych. Rozważając zasadność podniesionego zarzutu należy zatem wskazać na przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p, który nakazuje aby w ramach dopuszczonej minimalnej liczby miejsc do parkowania przewidziane zostały miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Oznacza to, że w ramach jednego ogólnego zbioru miejsc do parkowania traktowane są miejsca do parkowania oraz miejsca dla posiadaczy kart parkingowych. Nie potrzeba w tym zakresie wskazywać odrębnej wartości liczbowej dla każdego z tych miejsc (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 75/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ten ustawowy wymóg został w okolicznościach badanej sprawy spełniony, ponieważ – co należy podkreślić – był możliwy do spełnienia. Inaczej sprawa przedstawia się w kwestii wymogów wynikających z aktu rangi podstawowej, tj. § 4 ust. 9 rozporządzenia. Mając zatem na uwadze nie tylko literalne brzmienie tych przepisów, ale również ich cel oraz fakt, że § 4 ust. 9 rozporządzenia jest aktem rangi podustawowej, w analizowanym przypadku zachodziła konieczność wyważenia stawianych przez ustawodawcę wymagań względem ogólnego układu architektoniczno-urbanistycznego oraz względem minimalnej liczby miejsc parkingowych. Kolizję tę należy zdaniem Sądu rozstrzygnąć na rzecz zwiększenia wewnętrznej harmonii ładu przestrzennego, gdyż jest to główny cel uchwalenia planu miejscowego. Dlatego w ocenie Sądu, Rada Miasta Poznania uchwalając plan dla obszaru zabytkowego, sąsiadującego z obszarem Natura 2000 mogła - w drodze wyjątku - odstąpić od wymogu określonego w § 4 ust. 9 rozporządzenia z uwagi na szczególne okoliczności faktyczne, tj. istniejący już obecnie układ architektoniczno-urbanistyczny na terenach objętych symbolem UF i w jego otoczeniu. Z tych też względów Sąd stwierdził, że zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 9 rozporządzenia w stopniu skutkującym stwierdzeniem nieważności zaskarżonej Uchwały nie miał miejsca. Zasadnie natomiast w ocenie Sądu, Wojewoda wskazał na wadliwość § 13 pkt 8 Uchwały w zakresie w jakim zawarto zastrzeżenie, że z dojazdów korzystać mogą wyłącznie pojazdy obsługi oraz pojazdy zaopatrzone w kartę parkingową, a także piesi i rowerzyści. Ma, bowiem rację Wojewoda, że żaden przepis prawa nie przyznaje radzie gminy kompetencji do ograniczania w drodze planu miejscowego prawa do korzystania z istniejących dojazdów wyłącznie do określonych użytkowników. Rada Miasta Poznania w odpowiedzi na skargę wskazała, że ustalenia dotyczące szlaków pieszo-rowerowych i dojazdów do poszczególnych obiektów nie należą do kategorii dróg publicznych. Podkreślono, że teren UF jest terenem w całości chronionym, objętym indywidualnym wpisem do rejestru zabytków, na którym ze względów konserwatorskich i przyrodniczych należy ograniczyć ruch samochodowy. Ustosunkowując się do tej argumentacji należy wskazac, że podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest zawarte w ustawie upoważnienie (delegacja) dla rady gminy do podjęcia aktu prawa miejscowego. Akt ten, nie może wykraczać natomiast poza delegację ustawową. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że żaden przepis prawa nie daje radzie gminy upoważnienia do ograniczania - w drodze planu zagospodarowania przestrzennego - prawa do korzystania z istniejących dojazdów wyłącznie do określonych użytkowników W kontekście podnoszonych w skardze wątpliwości interpretacyjnych, co do brzmienia § 8 pkt 5 Uchwały stanowiącego nakaz zabudowy zgodnie z liniami na rysunku planu – podczas gdy na terenie UF dopuszczono jedynie przebudowę istniejących zabytkowych elementów Fortu IX, rekonstrukcję i retrowersję mostu, a także adaptację budowli na funkcje usługowe wskazać należy, że pojęcie "linii zabudowy" nie zostało w ustawie zdefiniowane. Przyjąć najogólniej można, że linię zabudowy wyznacza się m.in. w celu ograniczenia zabudowy danego terenu, to jest rozróżnienia przestrzeni, w której można lokalizować zabudowę, od przestrzeni sąsiadującej, którą z różnych powodów chce się lub należy ochronić przed zabudową. Linia zabudowy stanowi jeden z parametrów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, którymi może posłużyć się organ planistyczny realizując obowiązek określony w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r. II OSK 1343/12 LEX 1251795). Podkreślić trzeba, ze przepisy u.p.z.p. nie wskazują, że linie zabudowy to parametry kształtowania zabudowy. Przy jej pomocy w planie miejscowym określa się granicę, której zabudowa nie może przekroczyć (linia zabudowy nieprzekraczalna) albo ustala się miejsce, w którym zabudowa (dokładnie jedna z jej ścian) ma się znaleźć (wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt Il OSK 1343/12, dostępny [w:] CBOSA). W treści art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. nie zostały bowiem zawarte jakiekolwiek przesłanki wskazujące, gdzie linie zabudowy winny być wyznaczone (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2017 r., sygn. II OSK 2137/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rada Miasta Poznania odnosząc się do zarzutu skargi w tym zakresie wskazała, że w § 8 mpzp ustalono w istocie zachowanie istniejących elementów Fortu IX, który jak podkreślono jest budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017, poz. 1332 – dalej jako: P.b.). Podkreślono, bowiem, ze fortyfikacje do których zalicza się Fort IX stanowią z woli ustawodawcy budowle. Mając powyższe na uwadze, Sąd podziela stanowisko Rady Miasta Poznania, co do tego, że we wskazanym zakresie nie doszło do naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Zasadnie natomiast w ocenie Sądu, Wojewoda wskazał na wadliwość § 15 pkt 3 lit. c) tiret trzecie Uchwały – w zakresie w jakim - dopuszczono rezygnację z chodników na terenie 6KD-D wzdłuż terenu 3U, podczas gdy tereny te nie graniczą ze sobą. Rada Miasta Poznania wskazała, że przepis ten nie znajdzie zastosowania, ponieważ teren 3U nie występuje nigdzie w obszarze opracowania. W ocenie Sądu jednak pozostawienie U3 stanowi rozbieżność pomiędzy graficzną a tekstową częścią Uchwały, co może budzić niedopuszczalną niejednoznaczność prawa miejscowego. Sąd podziela przy tym pogląd, że plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego powinien zawierać regulacje czytelne i niebudzące wątpliwości interpretacyjnych, bo jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury, to może stanowić zagrożenie dla standardów państwa prawa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 2106/15, wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1854/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, w zakresie opisanym w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018, poz. 265).