II OSK 728/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Go 613/18 w sprawie ze skargi [...] S.A. w Warszawie na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Go 613/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę [...] S.A. w Warszawie, dalej także: "Spółka" lub "skarżąca", na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), dalej także jako: "Prawo budowlane", Starosta Zielonogórski, dalej także: "Starosta", wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez [...] S.A. w Warszawie robót budowlanych polegających na wykonaniu pomostu obsługowego, montażu trzech antenowych konstrukcji wsporczych oraz systemu trzech anten sektorowych z modułami RRU i trzech anten radioliniowych, na istniejącej wieży telefonii komórkowej, usytuowanej na terenie działki nr ewid. A, obręb ewid. [...] T., jednostka ewid. [...] - objętego zgłoszeniem [...] S.A. w Warszawie z dnia 20 marca 2018 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 20 marca 2018 r. Joanna S., działając z pełnomocnictwa [...] S.A. w Warszawie, zawiadomiła o zamiarze zawieszenia konstrukcji wsporczych wraz z systemem antenowym i pomostem obsługowym na istniejącym obiekcie wieży kratowej, usytuowanej na terenie działki nr ewid. A, obręb ewid. [...] T., jednostka ewid. [...] T. Z załączonych do zgłoszenia rysunków wynika, iż w ramach projektu na istniejącej wieży telefonii komórkowej projektuje się wykonanie pomostu obsługowego, konstrukcji wsporczych dla montażu sześciu anten. Zdaniem organu, planowana inwestycja niewątpliwie zmienia parametry użytkowe stacji bazowej, a w szczególności zwiększa sumaryczną moc zamontowanych na obiekcie anten. Z tego powodu można uznać, że jest to co najmniej przebudowa istniejącej stacji. Ponadto, jest możliwe uznanie tego typu robót także za rozbudowę stacji bazowej, gdyż przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych paramentów istniejącego obiektu budowanego. Za charakterystyczny parametr stacji uznać należy ilość anten na niej zamontowanych, a zwiększenie ilości o sześć dodatkowych organ uznał za rozbudowę stacji. Na wykonanie zaplanowanych prac konieczne jest wiec uzyskanie pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] S.A. w Warszawie. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy na zastosowanie normy tej wskazuje charakter inwestycji; 2) art. 3 punkt 7a Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 3) art. 30 ust. 6 punkt 1 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem planowane przedsięwzięcie wymaga jedynie uprzedniego zgłoszenia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty Zielonogórskiego w całości i umorzenie postępowania organu I instancji, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], Wojewoda Lubuski, dalej także: "Wojewoda", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Wojewody, robót budowlanych stanowiących rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej nie można uznać za podlegające obowiązkowi zgłoszenia stosownie do treści art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 4 pkt 2 tej ustawy. Planowane przez inwestora przedsięwzięcie polega na zamontowaniu na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej trzech dodatkowych antenowych konstrukcji wsporczych oraz systemu trzech anten sektorowych z modułami RRU i trzech anten radioliniowych. Chodzi zatem o montaż dodatkowych anten i urządzeń na istniejącej już stacji bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem organu, instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane ma miejsce wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji rozbudowy, jednak nie ulega wątpliwości, że za rozbudowę budynku nie sposób uznać budowy (art. 3 pkt 6) całkowicie nowych obiektów budowlanych. Przez rozbudowę należy bowiem rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Z uwagi na fakt, że zgłoszone roboty budowlane dotyczą istniejącej stacji telefonii komórkowej winny zostać rozpatrywane jako roboty odnoszące się do stacji bazowej telefonii komórkowej będącej elementem sieci telekomunikacyjnej, nie zaś w odniesieniu wyłącznie do wieży, na której zostaną zamocowane. Można zatem wskazać, że charakterystycznym parametrem stacji bazowej jest m.in. ilość anten sektorowych, a zamontowanie dodatkowych 3 anten (charakterystycznego parametru) powoduje zwiększenie ich ilości i winno zostać ocenione jako rozbudowa stacji bazowej, a nie instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na wieży jako obiekcie budowlanym. [...] S.A. w Warszawie wniosła skargę na powyższą decyzję, powielając w niej zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na uznaniu, że sposób posadowienia tymczasowej stacji bazowej przewidzianej do rozbiórki przed upływem 180 dni charakteryzuje się trwałym połączeniem z gruntem. Podkreśliła, że ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), dalej także: "ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych", znowelizowano art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Tym aktem prawnym ustawodawca sprecyzował, ze pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" i to niezależnie od tego, na jakiego rodzaju obiekcie budowlanym te urządzenia mają być instalowane. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd przypomniał stanowisko organu, że w sprawie zainicjowanej zgłoszeniem przedmiotowych robót znajduje zastosowanie przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Ich przeprowadzenie wymaga bowiem wykonania mostu obsługowego, montażu trzech anten sektorowych z modułami RRU i trzech anten radioliniowych na wieży telefonii komórkowej. Zmieni to parametry użytkowe stacji bazowej, a w szczególności zwiększy sumaryczną moc zamontowanych na obiekcie anten. W związku z tym zgłoszone roboty stanowią co najmniej przebudowę istniejącej stacji lub jej rozbudowę. Wobec takiej kwalifikacji zgłoszonych robót ich realizacja jest możliwa po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Sąd uznał, że stanowisko organu odpowiada przepisom prawa. Stwierdził, że instalacja sześciu kolejnych anten telefonii komórkowej wraz z koniecznymi do ich prawidłowego funkcjonowania urządzeniami na istniejącej stacji bazowej stanowi przebudowę obiektu budowalnego, stosowanie do treści art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, w takim przypadku dochodzi bowiem do zmiany parametrów technicznych obiektu budowlanego, którym jest stacja bazowa telefonii komórkowej (por. wyrok NSA II OSK 1424/15). Przebudowa jest jedną z form robót budowlanych, natomiast stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b. Wskazał, że pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7). Ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15), wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Planowana natomiast przez skarżącą Spółkę inwestycja polega na przebudowie istniejącego obiektu budowlanego, nie jest to zatem instalacja urządzeń na obiekcie budowlanym, lecz wykonanie robót, których skutkiem jest zmiana parametrów technicznych danego obiektu budowlanego. Stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z antenami oraz urządzeniami służącymi do ich sprawnego działania jest obiektem budowlanym, a montowanie kolejnych instalacji radiokomunikacyjnych, stanowi jej przebudowę. Stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z masztów antenowych oraz urządzeń telekomunikacyjnych, systemu antenowego i dróg kablowych jest budowlą, stanowi bowiem całość techniczno-użytkową, przez którą należy rozumieć połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. Przytaczając stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1424/15, Sąd wskazał, że zamontowanie trzech kolejnych anten sektorowych z modułami oraz trzech anten radioliniowych RRU wraz z urządzeniami do ich sprawnego działania, niewątpliwie zmieni parametry użytkowe stacji bazowej, a w szczególności zwiększy sumaryczną moc zamontowanych anten. W podsumowaniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zakres planowanych przez skarżącą Spółkę robót nie wyczerpuje dyspozycji przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie było zwolnione od uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie podlegało zgłoszeniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] S. A z siedzibą w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 30 ust. 6 pkt. 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji nieuzasadnione uznanie, że planowana inwestycja, a więc instalowanie antenowej konstrukcji wsporczej, anten oraz pomostu technicznego na istniejącym obiekcie budowlanym wieży stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy przepisy prawa budowlanego przewidują możliwość instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w trybie zgłoszenia; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane polegające na jego nieprawidłowej wykładni sprowadzającej się do błędnego przyjęcia, iż zwrot "instalowanie na obiektach budowlanych" użyty w tym przepisie oznacza instalowanie na innym obiekcie, będącym jedynie nośnikiem niezwiązanym funkcjonalnie z instalowanymi urządzeniami; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, iż Starosta Zielonogórski zasadnie wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia wykonania przedmiotowych prac budowlanych; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. polegające na ich niezastosowaniu w sytuacji, gdy istniały podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku; uchylenie decyzji Wojewody Lubuskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Zielonogórskiego z dnia [...] kwietnia 2018 r. a także zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W piśmie z dnia 17 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie oświadczył, że skarżąca kasacyjnie zaskarża orzeczenie w całości oraz wnosi o jego uchylenie w całości. Wniósł także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzeniem z dnia 10 września 2021 r. zawiadomiono strony o ograniczeniach w orzekaniu wynikających z przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.). Poinformowano także o zmianie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090). Zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2021 r., na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, skierowano sprawę na posiedzenie niejawne. W ocenie składu orzekającego, zachodziły przesłanki z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skuteczność zarzutu naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 145 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy zdaniem skarżącej, istniały podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, jest uwarunkowana zasadnością pozostałych zarzutów, stanowiących zarzuty materialnoprawne, podniesionych w skardze kasacyjnej. Jak stanowi art. 145 § 3 P.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Skoro wnosząca kasację nawiązała do art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., to przypomnieć należy, że na podstawie tego przepisu, sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wskazano tych przyczyn. W zarzutach naruszenia prawa materialnego i procesowego nie wskazano, że mają one charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Także wniosek zawarty w skardze ograniczał się do żądania uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Zielonogórskiego i umorzenia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji i umorzenia postępowania. Również z podstaw kasacji i jej uzasadnienia nie wynikają okoliczności uzasadniające powołanie się na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Podstawę prawną decyzji o sprzeciwie stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), dalej także: "Prawo budowlane". Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia sprzeciwu, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przypomnieć należy, że wskazany w zgłoszeniu zakres robót budowlanych obejmował "zawieszenie konstrukcji wsporczych wraz z systemem antenowym i pomostem obsługowym na istniejącym obiekcie – wieży kratowej, usytuowanej na terenie działki nr ew. A, obręb ew. T., jednostka ewid. [...] T.". Starosta ustalił, że roboty budowlane dotyczące tak określonego w zgłoszeniu obiektu miały polegać na wykonaniu robót budowlanych polegających na wykonaniu pomostu obsługowego, montażu trzech antenowych konstrukcji wsporczych oraz systemu trzech anten sektorowych z modułami RRU i trzech anten radioliniowych, na istniejącej wieży telefonii komórkowej, usytuowanej na terenie działki nr ew. A, obręb ewid. [...] T., jednostka ewid. [...] T. W świetle tych ustaleń jest oczywiste, że określenie, którym posłużyła się Spółka w petitum zgłoszenia, tj. "zawieszenie konstrukcji wsporczych wraz z systemem antenowym i pomostem obsługowym na istniejącym obiekcie – wieży kratowej", nie oddawało rzeczywistego charakteru planowanych robót. Opis wskazuje na roboty budowlane związane z istniejącą stacją bazową telefonii komórkowej. Skarżąca nie zakwestionowała ustalenia organów, a w ślad za tym stanowiska Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, według którego, projektowane czynności, tj. wykonanie mostu obsługowego, montaż trzech anten sektorowych z modułami RRU i trzech anten radioliniowych na wieży istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej zmienią parametry użytkowe stacji bazowej. Jak wynika z uzasadnień decyzji organów, charakterystycznym parametrem stacji bazowej jest m.in. ilość anten sektorowych, a zamontowanie dodatkowych trzech anten zwiększa sumaryczną moc zamontowanych anten. Należy opowiedzieć się za stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, według którego, zwiększenie lub ogólna zmiana sumaryczna mocy pojedynczych anten są traktowane jako rozbudowa stacji bazowej (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 2492/17; wyrok NSA z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 789/17; wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3341/14; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1224/14). Z uwagi na funkcję stacji bazowej, jako całości użytkowej, a także cechy techniczne takiego obiektu, stacja bazowa należy do budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (patrz m.in.: wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/11; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., II OSK 1793/13; 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1224/14; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1999/14; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 596/17; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2242/17; wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1161/17; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1476/18). Brak było podstaw do zastosowania w odniesieniu do zgłoszonej rozbudowy stacji bazowej przepisów art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Według stanu prawnego obowiązującego w niniejszej sprawie, przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego mógł mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mógł natomiast stanowić podstawy prawnej do rozbudowy, ani przebudowy obiektu budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. W świetle art. 28 ust. 1 oraz art. 3 pkt 7 i 7a Prawa budowlanego, rozbudowa a także przebudowa obiektu budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wymagała pozwolenia na budowę. Bezzasadny jest więc zarzut niewłaściwego zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 1 prawa budowlanego. W konsekwencji, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., niezależnie od bezpodstawności powołania się na naruszenie tych przepisów, omówionej na wstępie niniejszych rozważań, dodać można, że z powyższych uwag wynika, że bezzasadna merytorycznie jest teza o bezprzedmiotowości postępowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.