I SA/Sz 415/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu [...] listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor Izby", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 21 maja 2025 r., nr 3201-IEW.4123.10.2024.3, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "Naczelnik US", "organ I instancji") z 28 października 2024 r., nr 3216-SEW-l.4123.2.2024.26 orzekającą o solidarnej odpowiedzialności A. L. (dalej: "podatnik", "skarżący") z M. F. i z P. spółka z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "P.", "spółka"), za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2019 r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł. Jednocześnie organ odwoławczy uchylił ww. decyzję organu I instancji w części dotyczącej kosztów egzekucyjnych – [...] zł i umorzył w tej części postępowanie w sprawie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, art. 208 § 1, art. 116 § 1, § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. – O.p.). Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: Na mocy umowy z 13 maja 2013 r. zawartej w formie aktu notarialnego (Repertorium A nr [...]/ 2013) zawiązana została P. spółka z o.o. z siedzibą w S.. Zarejestrowana została w Krajowym Rejestrze Sądowym pod nr [...]. Na podstawie aneksu z 25 czerwca 2013 r. do umowy spółki, sporządzonej w formie aktu notarialnego (Repertorium A nr [...]), w skład pierwszego zarządu wszedł A. L. jako Wiceprezes Zarządu i M. F. jako Prezes Zarządu. Uchwałą nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 1 sierpnia 2019 r. M. F. został odwołany z funkcji Prezesa i Członka Zarządu spółki. Natomiast Uchwałą nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 1 sierpnia 2019 r. odwołano A. L. z funkcji Wiceprezesa i Członka Zarządu spółki. Na podstawie złożonej 25 czerwca 2019 r. deklaracji VAT-7 za maj 2019 r. (skorygowanej 25 lipca 2019 r.) spółka wykazała podatek do zapłaty – [...] zł. Na skutek wpłaty, zaległość uległa zmniejszeniu i obecnie wynosi – [...] zł. W ustawowym terminie spółka nie uregulowała pozostałej należności podatkowej. W celu wyegzekwowania zaległości podatkowych za okres od stycznia do czerwca 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wystawił tytuły wykonawcze nr [...] z 2 października 2019 r. Następnie dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego spółki przez przesłanie do banku - [...] S.A. zawiadomienia 3 października 2019 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej. Postanowieniami z 29 czerwca 2022 r., znak: [...] [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie egzekucyjne, z uwagi na brak majątku spółki. Koszty egzekucyjne wyniosły łącznie [...] zł. Organ podatkowy ustalił, że nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości P. oraz nie wpłynęło podanie o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego. Postanowieniem z 13 marca 2023 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w S. postanowił umorzyć postępowanie dotyczące P. o rozwiązanie podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego z uwagi na sprzeciw wierzyciela - Gminy Miasta S.. W tych okolicznościach Naczelnik US postanowieniem z 28 marca 2024 r., znak: [...] wszczął postępowanie, podatkowe wobec podatnika w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe P. wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu: podatku dochodowego od osób fizycznych, płatnika (PIT-4R) za okres od stycznia do czerwca 2019 r.; podatku od towarów i usług za maj 2019 r. oraz kosztów egzekucyjnych. Jednocześnie Naczelnik US wszczął odrębne postępowanie wobec drugiego członka zarządu - M. F.. Wymienioną decyzją z 28 października 2024 r., Naczelnik US orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatnika z M. F. i z P. za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz za koszty postępowania egzekucyjnego. Po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego przez podatnika odwołania Dyrektor Izby postanowił uchylić decyzję Naczelnik US w części dotyczącej kosztów egzekucyjnych i w tej części umorzyć postępowanie w sprawie, a w pozostałej części utrzymać decyzję organu I instancji w mocy. Dyrektor Izby wskazał, że ze sprzedaży ruchomego majątku spółki organ egzekucyjny w postępowaniu rekwizycyjnym uzyskał kwotę [...]tys. zł, która została rozliczona m.in. na koszty egzekucyjne poniesione przez Naczelnika US ([...] zł). W związku z tym w tej części postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich jest bezprzedmiotowe i z tego powodu należy je umorzyć. - Organ odwoławczy wyjaśnił, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2019 r., co do zasady ulegało przedawnieniu 31 grudnia 2024 r. Bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania został jednak: przerwany 14 czerwca 2024 r. - na skutek zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A.; przerwany 18 lipca 2024 r. - na skutek zajęcia ruchomości: ciągnik samochodowy [...], naczepa ciężarowa [...]. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia -18 lipca 2024 r. termin zaczął biec na nowo od 19 lipca 2024 r. Zatem termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2019 r. upływać będzie 19 lipca 2029 r., jeżeli nie wystąpią inne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg terminu tych przedawnień. Dyrektor Izby stwierdził, że termin płatności zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za maj 2019 r. upływał w czasie pełnienia przez podatnika (wspólnie z drugim członkiem zarządu) obowiązków członka zarządu (wiceprezesa spółki), a podatek we właściwej wysokości nie został zapłacony. Oznacza to, że spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 116 § 2 O.p., uprawniająca do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatnika (wspólnie z M. F.) i z P. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Organ wskazał, że w stosunku do spółki zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczego wystawionego 2 października 2019 r. przez Naczelnika US: nr [...] obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2019 r. Prowadzone przez organ egzekucyjny postępowanie okazało się nieskuteczne i postanowieniem z 29 czerwca 2022 r., znak: [...] zostało umorzone, bowiem pomimo podjętych czynności nie ujawniono składników mienia zobowiązanej, z których można wyegzekwować zaległości. Koszty egzekucyjne wyniosły łącznie [...] zł. Prowadząc postępowanie egzekucyjne organ ustalił, że spółka pod wskazanym adresem: S., [...] nie prowadziła działalności gospodarczej, a lokal został sprzedany osobie prywatnej. Nie ustalono też żadnych źródeł dochodów spółki. Ostatnie zeznanie CIT-8 spółka złożyła za 2018 r., a deklarację \/AT-7 - za czerwiec 2019 r. Pismem z 4 października 2019 r. [...] S.A. zawiadomił Naczelnika US o przeszkodzie w realizacji zajęcia - zbieg egzekucji z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Z kolei, z informacji bankowej z 19 lipca 2022 r. wynikało, że na rachunku bankowym spółki brak jest środków i nastąpił zbieg egzekucji z komornikami sądowymi. Odnośnie do majątku spółki, który podatnik wskazał na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji (samochód ciężarowy marki [...] o deklarowanej wartości rynkowej ok. 50 tys. zł i naczepa ciężarowa o wartości rynkowej ok. 30 tys. zł), Dyrektor Izby wyjaśnił, że w stosunku do tego majątku wszczęta została ponowna egzekucja w zakresie zaległości podatkowych P., która prowadzona jest w ramach rekwizycji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., ze względu na miejsce położenia środków trwałych. Organ I instancji uznał jednak, że nie ma znaczenia skutek tej egzekucji, skoro łączna wartość składników majątkowych (według strony 80 tys. zł) stanowi ok. 9% najstarszych zaległości spółki liczonych od 31 marca 2015 r. (czyli od terminu płatności zaległości w podatku CIT za 2014 r.) do 22 lipca 2019 r. (czyli do terminu płatności zaległości w podatku dochodowym płatnika za czerwiec 2019 r.). Pismem z 2 kwietnia 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. poinformował Dyrektora Izby o zakończeniu postępowania rekwizycyjnego prowadzonego w stosunku do P.. Wskazane ruchomości w postaci samochodu ciężarowego marki [...] i naczepy ciężarowej zostały sprzedane 12 lutego 2025 r., w drodze I licytacji za łączną kwotę [...]tys. zł. Uzyskane kwoty zostały w całości rozliczone na koszty egzekucyjne. Wskazany majątek nie umożliwił zatem zaspokojenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za maj 2019 r. i nie spełniał warunku, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Ponadto, wbrew temu co twierdzi podatnik, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. nie uległo przedawnieniu i na dzień wydania zaskarżonej decyzji zaległości podatkowe z tego podatku wynosiły – [...] zł plus odsetki za zwłokę – [...] zł. Dyrektor Izby stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła także przesłanka, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., tj. zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjne. Z danych portalu Krajowego Rejestru Zadłużonych wynika, że nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki P. oraz wniosek o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego. Ponadto: - Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w S. XIII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego, postanowieniem z 22 lutego 2023 r., sygn. akt [...] [...] postanowił: • zawiadomić uczestnika P. spółka z o.o. o wszczęciu z urzędu postępowania o rozwiązanie podmiotu rejestrowego bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego, • wezwać P. spółka z o.o. do wskazania, czy faktycznie prowadzi działalność i czy posiada zbywalny majątek ze wskazaniem jego składników - w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pod rygorem przyjęcia, że P. spółka z o.o. nie prowadzi działalności i nie posiada majątku; - postanowieniem z 13 marca 2023 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w S. postanowił umorzyć postępowanie dotyczące P. o rozwiązanie podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego z uwagi na sprzeciw wierzyciela - Gminy Miasto S.. Dyrektor Izby wskazał, że P. zaprzestała spłaty swoich zobowiązań począwszy od marca 2015 r. (w zakresie zaległości w CIT za 2014 r.), generując kolejne w latach 2016-2017 (zadłużenia w SPP) i następne począwszy od stycznia 2019 r. (zajęcie komornicze w styczniu 2019 r., zaległości w PIT-4 od lutego 2019 r. i za dalsze lata oraz w podatku od towarów i usług za maj 2019 r., wobec ZUS za maj 2019 r. i dalsze), co przerodziło się w trwałe zaprzestanie spłaty zobowiązań. Wszystkie te zaległości pojawiły się i dotyczą okresu, w którym odwołujący pełnił funkcję jednego z członków zarządu spółki. Opisana sytuacja powinna zatem skłonić Zarząd Spółki do złożenia wniosku o jej upadłość lub postępowanie układowe co najmniej w 2016 r., biorąc pod uwagę zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. i zadłużenia w Strefie Płatnego Parkowania. Oprócz zaległości w CIT za 2014 r., drugą niezapłaconą zaległością podatkową był podatek dochodowy płatnika za styczeń 2019 r. z terminem płatności 20 lutego 2019 r. Zatem wniosek o upadłość powinien zostać złożony w czerwcu 2019 r., tj. w terminie 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości (którą jest upływ 3 miesięcy po upływie terminu płatności drugiego z zobowiązań). Jednak wniosek taki nie wpłynął do sądu ani wówczas, ani wcześniej. Podatnik wskazał, że nie istniały przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki, ponieważ do momentu kiedy sprawował funkcję wiceprezesa spółki (do 1 sierpnia 2019 r.), spółka była w dobrej kondycji finansowej, przynosiła zyski oraz dysponowała majątkiem, który wystarczał na pokrycie wszystkich jej zobowiązań. Organ wyjaśnił jednak, że niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Nawet gdyby przyjąć za słuszną interpretację podatnika, że spółka dysponowała majątkiem, który wystarczał na pokrycie wszystkich jej zobowiązań, to do dnia zaprzestania przez podatnika pełnienia funkcji wiceprezesa spółki niezapłacone pozostały zaległości dochodzone przez komornika sądowego (np. wpływ do urzędu skarbowego zajęcia z 24 stycznia 2019 r. na kwotę [...]zł - sprawa komornicza z 2018 r. o sygn. KM [...]), zaległości z tytułu Strefy Płatnego Parkowania (SPP) za lata 2016- 2017 (pismo Gminy Miasto S. z 1 marca 2023 r.) oraz zaległości wobec ZUS począwszy od kwietnia 2019 r. (pismo ZUS z 15 marca 2023 r.), a także zaległość w podatku VAT za maj 2019 r. Dodatkowo podatnik nie wskazał, by spółka w 2019 r. nie zatrudniała pracowników. Natomiast jedyną wpłatą dokonaną na poczet zobowiązania płatnika w podatku dochodowym za 2019 r. była kwota [...]zł, wpłacona 27 lutego 2019 r. za styczeń 2019 r. Zatem w czasie sprawowania funkcji w zarządzie spółki podatnik nie realizował żadnych wpłat z ww. tytułu (oprócz części zobowiązania za styczeń). Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami podatnika w zakresie błędnych ustaleń dotyczących innych zadłużeń spółki, tj. co do nieopłaconych mandatów z tytułu SPP, które figurowały w ewidencji gminy. Pełnienie funkcji członka Zarządu oznacza zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym za skutki działań zarządzanej spółki i jej pracowników. Członek Zarządu jest zobligowany do bieżącego śledzenia jej sytuacji, kontrolowania i analizowania jej sytuacji, w celu należytego prowadzenia jej spraw. Końcowo organ odwoławczy wyjaśnił, że to, że ze złożonej przez spółkę deklaracji podatkowej CIT-8 za 2014 r. nie wynikała zaległość podatkowa, która określona została decyzją z 4 listopada 2020 r. znak: [...] [...] nie oznacza, że oceniając istnienie przestanek do zgłoszenia wniosku o upadłość nie należy brać pod uwagę tej decyzji. Wręcz przeciwnie, należy uwzględniać kwoty zobowiązań powstających z mocy prawa, które nie zostały zadeklarowane we właściwej wysokości także wówczas, gdy decyzje w tym zakresie zostały wydane wówczas, gdy członek zarządu nie pełni już swojej funkcji. Wręcz przeciwnie, należy uwzględniać kwoty zobowiązań powstających z mocy prawa, które nie zostały zadeklarowane we właściwej wysokości także wtedy, gdy decyzje w tym zakresie zostały wydane wówczas, gdy członek zarządu nie pełni już swojej funkcji. Dyrektor Izby nie podzielił pozostałych zarzutów odwołania i stwierdził, że w sprawie nie ma podstaw do zawieszenia postępowania w związku z zadaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przedmiocie zgodności art. 116 O.p. z przepisami prawa unijnego. Strona, nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję organu odwoławczego, zarzucając: 1) naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p.- poprzez uznanie, że skarżący nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, w sytuacji, gdy sytuacja majątkowa spółki nie uzasadniała ogłaszania jej upadłości; 2) naruszenie art. 116 § 1 pkt 2 O.p. poprzez uznanie, że skarżący nie wskazał majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwiała zaspokojenie zaległości podatkowych półki w znacznej części, w sytuacji gdy skarżący w toku postępowania wskazał majątek spółki, który zaspokajał zaległość podatkową w znacznej części; 3) naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (2007/C 303/01; dalej KPP) - poprzez niezapewnienie skarżącemu prawa do obrony i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, w sytuacji, gdy skarżący nie miał możliwości kwestionowania wysokości zobowiązań podatkowych spółki, które stały się podstawą jego odpowiedzialności jako podmiotu trzeciego. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. decyzji z 18 grudnia 2024 r. wydanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w S. znak: [...] na potwierdzenia faktu uwolnienia A. L. od odpowiedzialności za zobowiązania spółki wobec ZUS. Ponadto wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją organu I instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały uszczegółowione. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółek kapitałowych jest badanie przesłanek pozytywnych i negatywnych mających znaczenie dla określenia istnienia odpowiedzialności konkretnego członka zarządu. Jak wynika z art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości lub postępowanie układowe (od 1 stycznia 2016 r. także, że w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Należy przy tym zauważyć, że przesłanki pozytywne odpowiedzialności wykazuje organ, zaś ciężar wykazania przesłanek negatywnych obciąża danego członka zarządu, który zamierza uwolnić się od tej odpowiedzialności. Do pozytywnych przesłanek obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu należy nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 O.p. nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wydanie, w jego konsekwencji, postanowienia w sprawie umorzenia tego postępowania. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2007 r., II FSK 233/06 i wyrok Sądu Najwyższego z 23 marca 2012 r., II UK 152/11). Aby członkowi zarządu spółki kapitałowej można było przypisać odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe w okresie pełnienia przez niego funkcji, spółka w okresie tym musi znajdować się w stanie uzasadniającym wystąpienie o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Wynika to z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09, w świetle której członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może również po zakończeniu pełnienia tej funkcji uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w tym czasie, jeżeli wykaże w postępowaniu podatkowym, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe). W powołanej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził też, że: 1) w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p.; 2) odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości; 3) z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie; w każdym przypadku należy zatem ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony; 4) jeśli w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości, to późniejsze pogorszenie się sytuacji finansowej spółki w okresie, kiedy już tej funkcji nie pełnił, powoduje uwolnienie tego członka zarządu od odpowiedzialności ukształtowanej w art. 116 § 1 O.p.; 5) w decyzji podjętej na podstawie art. 116 § 1 O.p. organ podatkowy zobowiązany jest wskazać istnienie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. W przypadku orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu tych spółek, badanie przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność z uwagi na podstawy ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego może dotyczyć wyłącznie okresu, w którym osoby te pełniły obowiązki członka zarządu i dotyczyć zobowiązań podatkowych powstałych w tym okresie (art. 116 § 2 O.p.); 6) badanie przez organ podatkowy "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustaloną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. Przesłanki związane z odpowiedzialnością osób trzecich można więc podzielić na dwie kategorie: a) przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe, b) przesłanki negatywne (egzoneracyjne), które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności. Warunkiem sine qua non orzeczenia względem konkretnej osoby odpowiedzialności za zaległości spółki kapitałowej jest wykazanie przez organy obu przesłanek pozytywnych. Dopiero wówczas, gdy obie te przesłanki są spełnione, należy dodatkowo rozważyć czy dana osoba nie uwolniła się od odpowiedzialności poprzez złożenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wskazała majątek spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowej w całości lub w znacznej części. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 kwietnia 2011 r., I GSK 1033/12, ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Istnienie lub nieistnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. nie ma charakteru okoliczności uzupełniającej, lecz jest okolicznością zasadniczą, która podlega badaniu na etapie postępowania zakończonego decyzją organu, a następnie jest w postępowaniu sądowym kontrolowana, zaś ciężar dowodu ich istnienia spoczywa wyłącznie na członku zarządu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2009 r., III UK 51/09, LEX nr 578159; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2013 r., I FSK 515/12). Podkreślenia wymaga to, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych Ordynacji podatkowej. Oznacza, to, że organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy przede wszystkim istnienia pozytywnej przesłanki, która uprawnia organ podatkowy do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki tj. pełnienia przez A. L. funkcji Wiceprezesa zarządu P. spółki z o.o. w czasie powstania zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2019 r. W stanie faktycznym sprawy nie jest przedmiotem sporu, że skarżący był wiceprezesem zarządu spółki. Opierając się na dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy, organy zasadnie przyjęły okres, w jakim skarżący pełnił tę funkcję i to ustalenie nie jest kwestionowane przez skarżącego (od 25 czerwca 2013 r. do 1 sierpnia 2019 r.). W tym miejscu w pierwszej kolejności ponownie powołać jednoznaczne brzmienie art. 116 § 2 O.p., zgodnie z którym odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Termin płatności podatku od towarów i usług za maj 2019 r. upływał zaś 25 czerwca 2019 r. (art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174), tj. w okresie, kiedy skarżący był wiceprezesem zarządu spółki. Podatek wynikający z deklaracji VAT-7 (z korekty) za ten okres nie został w całości opłacony w tym terminie. Przesłanka określona w art. 116 § 2 O.p. została więc spełniona, o czym zasadnie orzekły organy podatkowe. Niezasadny jest zatem podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (2007/C 303/01) poprzez niezapewnienie skarżącemu prawa do obrony i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, w sytuacji, gdy skarżący nie miał możliwości kwestionowania wysokości zobowiązań podatkowych spółki, które stały się podstawą jego odpowiedzialności jako podmiotu trzeciego. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji skarżący był osobą współodpowiedzialną za prowadzenie spraw spółki, w tym prawidłową realizację zobowiązań spółki w badanym okresie. Członek zarządu powinien mieć wiedzę o wszystkich sprawach spółki. Sąd podziela wskazania organu odwoławczego w tym zakresie. Uzupełniając, dodatkowo wskazać należy, że w orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że pełnienie funkcji członka zarządu jest funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko. Skarżący taką zgodę wyraził, z czego wynika, że zgodził się również na szereg obowiązków wynikających z pełnienia takiej funkcji oraz na ponoszenie w związku z tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. Obowiązkiem zatem skarżącego, jako członka zarządu w organie zarządzającym spółki, było monitorowanie wypełnienia obowiązków spółki związanych ze składaniem deklaracji podatkowych (ich korekt) i zapłatą podatku. Odnośnie do przesłanki bezskuteczności egzekucji wskazać należy, że w stosunku do spółki P. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego 2 października 2019 r. przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. obejmujące zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2019 r. Prowadzone przez organ egzekucyjny postępowanie okazało się nieskuteczne i postanowieniami z 29 czerwca 2022 r. postępowania egzekucyjne zostały umorzone, gdyż pomimo podjętych czynności nie ujawniono składników mienia zobowiązanego, z których możliwe by było wyegzekwowanie zaległości. W tym miejscu wskazać należy, że skarżący powołał się przed organem na przesłankę egzoneracyjną o jakiej mowa w art. 116 § pkt 2 O.p. w postaci wskazania mienia spółki z którego egzekucja zaspokoi zaległości podatkowe w znacznej części. Skarżący bowiem wskazał na samochód ciężarowy marki [...] o wartości rynkowej ok. [...] zł i naczepę ciężarową o wartości rynkowej ok. [...] zł) i który w jego ocenie wystarczał na zaspokojenie należności objętych przedmiotowym postępowaniem. Jak organ wyjaśnił jednak w stosunku do tego majątku wszczęta została ponowna egzekucja w zakresie zaległości podatkowych spółki P., która prowadzona była w ramach rekwizycji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., ze względu na miejsce położenia środków trwałych. Jak wynika z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 2 kwietnia 2025 r. postępowanie rekwizycyjne zostało zakończone, wskazane przez skarżącego przedmioty zostały sprzedane 12 lutego 2025 r. w drodze licytacji na łączną kwotę [...]zł, a uzyskane kwoty zostały rozliczone na koszty egzekucyjne. Słuszny jest zatem wniosek organu co do tego, że wskazany przez skarżącego nowy majątek spółki P. nie umożliwił zaspokojenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za maj 2019 r. Dla uznania bowiem za spełnioną przesłankę wskazania mienia umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowych nie jest wystarczające wskazanie jakiegokolwiek mienia, chodzi tu o mienie które umożliwi zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Jak bowiem wskazał NSA w wyroku z 29 października 2025 r w sprawie III FSK 748/24, ustawodawca, statuując przesłankę wyłączającą z odpowiedzialności zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. odnosi się do wskazania przez członka zarządu takiego mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznano bowiem, że okolicznością zwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości spółki nie jest wskazanie jakiegokolwiek mienia, ale takiego które faktycznie, realnie umożliwia zaspokojenie istniejących zaległości podatkowych i to w znacznej części. Nie ulega zatem wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie mienie takie nie zostało wskazane, skoro uzyskane środki z licytacji tego mienia wystarczyły jedynie na koszty egzekucyjne. Nie zasługuje tym samym na uwzględnienie zarzut skargi naruszenia art. 116 § 1 pkt 2 O.p. przez uznanie, że skarżący nie wskazał majątku spółki, z którego egzekucja umożliwiała zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części, w sytuacji gdy skarżący w toku postępowania wskazał majątek spółki, który zaspokajał zaległość podatkową w znacznej części. Jak już bowiem wskazano powyżej środki uzyskane z licytacji mienia wskazanego przez skarżącego wystarczyły jedynie na koszty egzekucyjne i umożliwiły zaspokojenia zaległości podatkowych w żadnym zakresie. Przechodząc natomiast do oceny czy właściwy czas na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości przypadał na okres pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu w pierwszej kolejności wskazać należy, że określenie tego czasu, skoro wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony, ma w istocie charakter teoretyczny. W przedmiotowej sprawie zgodzić należy się ze stanowiskiem organu co do tego, że problemy z realizacją przez spółkę P. zobowiązań sięgały początku roku 2015, kiedy to w lutym 2015 r. została nałożona na spółkę, decyzją z 28 stycznia 2015 r., kara pieniężna od Państwowej Inspekcji Pracy. Tytuł wykonawczy został wystawiony 28 kwietnia 2015 r. Następnie w marcu 2015 r. powstała zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 rok, termin płatności upływał 31 marca 2015 r. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie została wydana 4 listopada 2020 r. nie ulega jednak wątpliwości, że postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego wobec spółki P. w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. wydane w związku z przeprowadzoną kontrolą podatkową, zostało wydane w dniu 30 kwietnia 2018 r., czyli na ponad rok przed odwołaniem skarżącego z funkcji członka zarządu spółki P.. Skarżący zatem nie tylko miał świadomość toczącego się postępowania, lecz także reprezentował w nim spółkę. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że stosownie do ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego przy ocenie właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., należy uwzględnić kwoty zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, które nie zostały zadeklarowane w ogóle bądź we właściwej wysokości w terminach przewidzianych w ustawie także wówczas, gdy decyzje podatkowe określające te zobowiązania bądź określające je w wysokości wyższej niż deklarowana zostaną wydane wówczas, gdy członek zarządu nie pełni już swojej funkcji (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2024 r w sprawie III FSK 1309/22). Tym samym oceniając właściwy czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości organ był uprawniony do uwzględnienia istnienia faktu zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 rok. Podkreślić także należy, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy przeniesienia odpowiedzialności z tytułu zaległości w podatku od osób prawnych za 2014 rok na członka zarządu, zaległość ta jako jedna z wielu niezapłaconych przez spółkę P. została wskazana przez organ. Spółka P. posiadała także zadłużenia w Strefie Płatnego Parkowania w Gminie Miasto S. w latach 2016-2017. Zadłużenia te były o tyle istotne, że to Gmina Miasto S. sprzeciwiła się rozwiązaniu spółki P. bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. Kolejną zaległością jest zaległość w podatku dochodowym płatnika za grudzień 2016 r. z terminem płatności 20 stycznia 2017 r. wobec nieuregulowania przez spółkę tej należności wystawiono 29 marca 2017 r. tytuł wykonawczy. Spółka posiadała także niezapłacone należności wobec innych podmiotów, należności te były dochodzone na drodze sądowej i z tego tytułu w dniu 24 stycznia 2019 r. zostało dokonane przez komornika sądowego w sprawie KM [...] zajęcie komornicze. Następne zaległości to zaległości, których dotyczyło odrębne postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności, czyli z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych płatnika za miesiące od stycznia do czerwca 2019 r. Kolejne niezapłacone należności spółki to rozpoczynające się od maja 2019 r. zadłużenia wobec ZUS za okresy od kwietnia 2019 r. do grudnia 2020 r. W czerwcu 2019 r. powstała zaległość w podatku VAT za maj 2019 r., termin płatności tej należności przypadał na 25 czerwca 2019 r. a tytuł wykonawczy wystawiony został 2 października 2019 r. Słuszny jest zatem wniosek organów co do tego, że już w 2016 r. wystąpiła podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, jako że w tym czasie spółka P. zaprzestała terminowego regulowania swoich należności. Wskazać w tym miejscu należy, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we właściwym czasie, winna być dokonana w świetle przepisów ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe Dz U. z 2015 r. poz. 233, dalej "p.u."). Zgodnie z art. 10 p.u. upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 p.u. dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Zgodnie z art. 11 ust. 1a p.u. domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Z kolei z art. 11 ust. 2 p.u. wynika, że dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. Z powyższych przepisów zatem wynika, że dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Innymi słowy skoro złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest determinowane zaprzestaniem wykonywania wymagalnych zobowiązań, to zbędne jest ustalanie, jaka jest wartość majątku spółki i jaka jest jej kondycja finansowa. Nawet w przypadku bardzo dobrej kondycji finansowej spółki, ale przy jednoczesnym niewykonywaniu wymagalnych zobowiązań następuje niewypłacalność i obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania naprawczego. Należy również zauważyć, że w art. 11 ust. 1 p.u. ustawodawca nie powiązał stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika lecz z konkretnym zaniechaniem, zaprzestaniem płacenia długów. (wyrok NSA z 9 października 2025 r., III FSK 912/24). Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skarżącego naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. co do tego, że nie zgłosił on wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie w sytuacji, gdy sytuacja majątkowa spółki nie uzasadniała ogłaszania jej upadłości. Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki jedynie wtedy, gdy wykaże, że nie przewidywał i nie mógł w żaden sposób - z przyczyn obiektywnych - przewidzieć, że zaistniała w spółce sytuacja finansowa wymagała zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania układowego w celu zapewnienia ochrony interesów jej wierzycieli przed niewypłacalnością. Jednym z obowiązków członka zarządu jest monitorowanie zadłużenia spółki pozwalające na zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, co z kolei uwalnia go od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe. W zakresie obowiązków skarżącego jako członka zarządu spółki, była kontrola terminowości regulowanych przez nią zobowiązań tak, by nie doprowadzić do naruszenia obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów podatkowych i do sytuacji zadłużenia spółki oraz stanu jej niewypłacalności. W przypadku naruszenia tych obowiązków i niezgłoszenia we właściwym czasie stosownego wniosku przez skarżącego, miało miejsce zawinione zaniechanie wykonania obowiązków członka zarządu (tamże). Z istoty porządku prawnego wynika, że każdy powinien wykonywać swe wymagalne zobowiązania w terminie. Zasada ta obowiązuje wszystkich i wszystkie zobowiązania, w tym z tytułu podatków i innych danin publicznych. Tym bardziej zatem musi obowiązywać przedsiębiorców. Dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych, czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 p.u. Co najwyżej w takim przypadku sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, lecz ta okoliczność nie zwalnia dłużnika od obowiązku wynikającego z art. 21 ust. 1 p.u. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia pozostaje też przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Dla określenia, czy istnieją podstawy ogłoszenia upadłości, fundamentalne znaczenie ma wyłącznie ustalenie, czy dłużnik nie wykonuje tych zobowiązań, które są wymagalne (wyrok WSA w Gdańsku z 7 października 2025 r., I SA/Gd 37/25). Wskazać w tym miejscu należy, że nawet przy pominięciu tak akcentowanej przez skarżącego zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 rok niewątpliwie w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji Wiceprezesa spółki P. wystąpiła sytuacja, w której zarząd spółki powinien był złożyć wniosek o jej upadłość, bowiem istniały niezapłacone należności z tytułu opłaty dodatkowej w SPP, zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r., począwszy od stycznia 2019 r. a także niezapłacona należność wynikająca z zajęcia komornika sądowego jakiej dokonano w dniu 24 stycznia 2019 r. w sprawie KM [...]. Przy takich założeniach i przy uwzględnieniu stanowiska wyrażonego w doktrynie tj. w Komentarzu do prawa upadłościowego i naprawczego, Piotr Zimmerman, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007, z którego wynika, że stan niewypłacalności powstaje z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania, wniosek o ogłoszenie upadłości powinien był być złożony najpóźniej w maju 2019 r. Z art. 21 ust. 1 u.p. bowiem wynika, że dłużnik jest obowiązany nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia . w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W ocenie sądu zatem w rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy organy wykazały spełnienie wobec skarżącego istnienie przesłanek pozytywnych orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej skarżącego za zobowiązania spółki P. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Jednocześnie w sposób prawidłowy organy wykazały brak spełnienia przez skarżącego przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Natomiast odnosząc się do przywołanego przez skarżącego wyroku TSUE z 27 stycznia 2025 r. w sprawie C-277/24, w której Trybunał uznał, że artykuł 273 dyrektywy Rady 2006/112A/\/E z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 325 ust. 1TFUE, prawem do obrony i zasadą proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym i praktyce krajowej, zgodnie z którymi osoba trzecia, która może zostać uznana za solidarnie odpowiedzialną za zobowiązanie podatkowe osoby prawnej, nie może być stroną w postępowaniu prowadzonym przeciwko tej osobie prawnej w celu ustalenia jej zobowiązania podatkowego, bez uszczerbku dla konieczności, by ta osoba trzecia w toku ewentualnie prowadzonego wobec niej postępowania w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej mogła skutecznie podważyć ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne dokonane przez organ podatkowy w ramach pierwszego postępowania i mieć dostęp do jego akt, z poszanowaniem praw wspomnianej osoby prawnej lub innych osób trzecich, wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, do jakiej odnosi się tenże wyrok. Na skarżącego bowiem nie przeniesiono odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie, które zostało określone w toku postępowania podatkowego, tym samym brak jest odstaw do czynienia rozważań w przedmiocie możliwości udziału skarżącego w "pierwszym" postępowaniu podatkowym. Natomiast zaległości podatkowe, których dotyczy przedmiotowe postępowanie, jak wskazano powyżej powstały z mocy prawa wobec nieodprowadzenia na rachunek właściwego urzędu skarbowego w ustawowym terminie całego należnego podatku od towarów i usług, wynikającego z deklaracji VAT-7 za maj 2019 r. Odnosząc się natomiast dowodu w postaci decyzji ZUS z 18 grudnia 2024 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego z solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania spółki P. z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od kwietnia 2019 do czerwca 2019 r., wskazać w pierwszej kolejności, że decyzja ta potwierdza istnienie podstaw do obciążenia spółki P. należnościami z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, po drugie, potwierdza istnienie zaległości z tytułu tychże składek, jednak nie rodzi z żaden sposób po stronie organów podatkowych obowiązku wydania decyzji o zwolnieniu z solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki. W zaskarżonej decyzji bowiem organ w sposób przekonujący wykazał, że mienie jakie wskazał skarżącym nie było mieniem o jaki mowa w art. 119 § 1 pkt 2 O.p., czyli umożliwienie w drodze egzekucji zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1427), oddalił skargę jako niezasadną. Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).