II FSK 1379/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędziowie Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Sylwester Golec, Protokolant Wojciech Zagórski, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 555/18 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 11 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 555/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. S. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 11 czerwca 2018 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącego zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 25b ust. 1 pkt 1 w związku z art. 20 ust. 1b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Skarżący w 2012 r. osiągnął przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 25g ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 w związku z art. 25b ust. 4 pkt 2 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię w wyniku wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny w pływ na wynik sprawy tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi p. M. S. w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, których to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 180 § 1, art. 188 w związku z art. 200a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej jako: O.p.) poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy; - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. na skutek błędnej oceny złożonego w dniu 24 listopada 2017 r. oświadczenia przez Skarżącego, - art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, - art. 187 § 3 O.p. poprzez przekroczenie w ramach zasad swobodnej oceny granic dowolności przyjmując za niewiarygodne dowody (oświadczenia) sześciu świadków złożone na wniosek organu odwoławczego, - art. 210 § 4 O.p. w wyniku nieustosunkowania się do wszystkich zarzutów Skarżącego i podania przyczyn, z powodu których argumentom Skarżącego odmówiono wiarygodności, - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 art. 191 i art. 210 § 4 O.p. na skutek błędnej interpretacji dowodów poprzez przekroczenie w ramach swobodnej oceny dowodów granic dowolności w wyniku niedostatecznej wiedzy z zakresu działalności gospodarstwa rolnego, jego upraw, wydajności i ekonomiki gospodarstwa rolnego, tym samym eksponując nieprawdziwy stan faktyczny, - art. 2a O.p. polegające na niezastosowaniu i nierozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść Podatnika, - art. 180 § 2 O.p. poprzez odmowę przyjęcia zeznań od p. M. S. w dniu 24 listopada 2017 r. przez Inspektor p. S. K. w imieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł., - art. 23 § 3 pkt 2 i 4 O.p. polegające na niezastosowaniu tych przepisów celem ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, - art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie na wniosek strony dowodu uzupełniającego z dokumentów mających fundamentalne znaczenie dla istoty sprawy, a będącego w rzeczywistości niepodważalną analizą o tym, że p. M. S. osiągnął w 2012 r. przychody na poziomie 480.000,00 zł, - art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w wyniku oddalenia wyżej wskazanego dowodu Skarżącego przy jednoczesnym nieoddaleniu przez WSA pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 9 stycznia 2019 r., pomimo że nie otrzymał tego dokumentu Skarżący, a w którym powołany organ posłużył się fałszywymi stwierdzeniami, co było zamiarem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, a czego nie dostrzegł WSA. Mając na uwadze powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie od Organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że zgodnie art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. We wniesionej skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08; opubl. CBOSA). Skarżący zarzuca Organom podatkowym szereg nieprawidłowości w trakcie prowadzenia postępowania podatkowego, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okazały się bezzasadne. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 180 § 1, art. 188 w związku z art. 200a § 1 pkt 2 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy. Sąd pierwszej instancji zasadnie zaaprobował stanowisko Organu odwoławczego w kwestii odmowy przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 200a § 3 O.p organ odwoławczy może odmówić przeprowadzenia rozprawy, jeżeli jej przedmiotem mają być okoliczności wystarczająco potwierdzone innymi dowodami. Taka sytuacja miała miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Organ w wydanym postanowieniu w sposób wyczerpujący wskazał przyczyny odmowy jej przeprowadzenia. Kwestia wydajności poszczególnych upraw i przychód osiągnięty z ich sprzedaży w 2012 r. przez Skarżącego wynikała z zebranego w sprawie materiału dowodowego, uzupełnionego również przez Organ II instancji w toku postępowania odwoławczego. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego na skutek błędnej oceny oświadczenia złożonego przez Skarżącego 24 listopada 2017 r. oraz uznania za niewiarygodne oświadczeń sześciu świadków złożonych na wniosek Organu odwoławczego. Początkowo Skarżący nie załączył do przedmiotowego oświadczenia żadnych dokumentów na poparcie swojego stanowiska. Z akt sprawy wynika, iż po wezwaniu przez Organ do przedłożenia dowodów potwierdzających sprzedaż produktów rolnych za 250.000,00 zł do innych podmiotów podatnik wskazał, że znalazł sześć pokwitowań na sprzedaż swoich produktów rolnych z 2012 r. na kwotę ok. 100 tys. zł oraz faktury sprzedaży produktów, które w jego imieniu sprzedawał ojciec K. S. Skarżący wskazał również na okoliczność sprzedaży na bazarze w Ł. warzyw za kwotę około 30 tysięcy złotych. Do pisma załączono również 6 kserokopii pokwitowań odbioru gotówki przez M. S. za sprzedaż marchwi dokonaną poza ewidencją sprzedaży i 6 faktur VAT RR wystawionych w latach 2010-2012 przez K. S., dotyczących sprzedaży produktów rolnych. Dokonując weryfikacji dowodów przedstawionych przez podatnika Organ odwoławczy zwrócił się do wskazanych w nich kontrahentów o wskazanie, czy transakcje na które powołuje się Skarżący miały miejsce, a w przypadku udzielenia odpowiedzi potwierdzającej te zdarzenia, o przesłanie dowodów wskazujących na ich zawarcie. Wszyscy wskazani kontrahenci potwierdzili dokonanie przedmiotowych zakupów od M. S., jednakże żaden z nich nie wskazał jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że przedmiotowa transakcja rzeczywiście miała miejsce. Wobec tego zasadnie Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko Organu odwoławczego że sprzedaż marchwi w 2012 r. poza ewidencją sprzedaży nie miała miejsca, a wskazane przez podatnika pokwitowania zostały sporządzone dla potrzeb prowadzonego postępowania podatkowego. W niniejszej sprawie poza złożonymi pisemnie oświadczeniami przez M. P. z 16 kwietnia 2018 r. oraz P. B. w piśmie z 23 kwietnia 2018 r. nie istnieje żaden obiektywny dowód potwierdzający, że transakcje te rzeczywiście miały miejsce w 2012 r. Biorąc pod uwagę powyższe nie sposób zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, iż dokonano błędnej oceny oświadczenia Skarżącego. Z uwagi na brak dokumentów stwierdzających powyższe transakcje Organ podatkowy nie mógł uwzględnić dowodów na które powoływał się Skarżący. Nie sposób również uznać za zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 210 § 4 O.p., gdyż uzasadnienie faktyczne decyzji podatkowej zawiera wszystkie elementy wymagane tym przepisem. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na elementy oceny Organu pierwszej instancji, które w pełni podzielił, a także ustosunkował do zarzutów odwołania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 180 § 2 O.p. poprzez odmowę przyjęcia zeznań od p. M. S. w dniu 24 listopada 2017 r. przez Inspektora p. S. K. w imieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. W treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, jej autor nie wskazał jaki wpływ na wynik sprawy miało powyższe naruszenie. Przypomnieć należy, że zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie dość powszechnie się przyjmuje, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie Skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyroki SN z: 21 marca 2007 r., I CSK 459/06 i 21 marca 2006 r., I CSK 63/05; wyroki NSA z 13 grudnia 2016 r. II GSK 1936/15, 14 czerwca 2017 r. I FSK 1847/15, 25 maja 2017 r. II FSK 1172/15; T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, str. 167; B. Adamiak, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Lex 2014; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, str. 508). Innymi słowy przez "wpływ", o którym mowa w pkt 2 art. 174 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w prawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (wyrok NSA z 13 lipca 2016 r., I OSK 370/15). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 23 § 3 pkt 2 i 4 O.p poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie należy wskazać, iż punktem wyjścia dla oceny zarzutów związanych z obrazą art. 23 O.p. jest wskazanie na regułę, że podstawa opodatkowania jest ustalana na podstawie dokumentacji prowadzonej przez podatnika i innych dokumentów, które zawierają dane niezbędne do jej ustalenia. Jednakże w sytuacji, gdy tej dokumentacji brakuje, albo gdy nie jest ona kompletna, co uniemożliwia organowi podatkowemu ustalenie tejże podstawy, znajduje zastosowanie instytucja oszacowania podstawy opodatkowania. Organ podatkowy może ustalić podstawę opodatkowania posługując się metodami określonymi w art. 23 O.p. Także w przypadku odrzucenia dowodów przedstawionych przez podatnika organ podatkowy może dokonać ustalenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania jedynie w tych sytuacjach, gdy nie dysponuje danymi niezbędnymi dla ustalenia rzeczywistej jej wielkości (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt II FSK 12/05, LEXnr 173028). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ustalony w sprawie stan faktyczny, wbrew odmiennym wywodom strony skarżącej, nie obligował organu podatkowego do dokonania szacunku. Nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z załączonych do skargi dokumentów na okoliczność, że Skarżący w 2012 r. osiągnął przychody na poziomie ok. 480.000,00 zł. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sądowi z urzędu lub na wniosek stron przysługuje uprawnienie (a nie obowiązek) do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Co do zasady nie jest zatem możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania podatkowego, a w konsekwencji, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., ma na celu umożliwienie sądowi skonfrontowanie z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości. Należy zauważyć, że przeprowadzenie dowodu przez sąd administracyjny, ma charakter wyjątkowy i następuje gdy jest ono konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a także nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w danej sprawie (art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.). Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kolejną instancją (trzecią) postępowania administracyjnego. Wszelkie kwestie związane z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego, który podlega regulacji normatywnej prawa administracyjnego muszą być dokonane w postępowaniu administracyjnym. Istotny jest stan faktyczny na moment wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej. Możliwość przeprowadzenia uzupełniających dowodów w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy odnosić do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z ustaleniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2019 r., I OSK 699/17). Tych wątpliwości skład orzekający w tej sprawie, po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu podatkowym, nie powziął. Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut skargi kasacyjnej odwołujący się do naruszenia art. 2a O.p. poprzez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika. Zasada in dubio pro tributario jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Naruszenie zasady in dubio pro tributario miałoby miejsce w sytuacji, gdyby żadna z hipotez interpretacyjnych nie była przekonująca, a mimo to sąd wybrałby opcję niekorzystną dla podatnika. Innymi słowy, naruszenie wspomnianej zasady to nierespektowanie w takich warunkach wyboru przez podatnika hipotezy interpretacyjnej (spośród kilku możliwych) najbardziej dla niego korzystnej (szerzej: B. Brzeziński, O wątpliwościach wokół zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, PP nr 4/2015, s. 17 i n.). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Końcowo należy wskazać, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 32 Konstytucji RP z uwagi na naruszenie zasady równości. Równość polega na tym, że podmioty, które mają w takim samym stopniu taką samą cechę istotną traktuje się jednakowo. Dopiero spostrzeżenie, że nie traktuje się takich podmiotów w sposób podobny prowadzi do dalszego badania, czy takie zróżnicowanie jest dopuszczalne w świetle zasady równości. Kluczowe – a zatem najbardziej problematyczne - dla zasady równości jest ustalenie występowania "cechy istotnej" u badanych podmiotów. Cecha ta musi być im wspólna i występować obiektywnie, a nie tylko subiektywnie. Należy również zwrócić uwagę na okoliczność, że autor skargi kasacyjnej poza negacją działania Sądu pierwszej instancji oraz Organów podatkowych nie wykazał wpływu zarzucanego naruszenia tego przepisu na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA zasadnie nie stwierdził uchybień proceduralnych w powyższym zakresie polegających na naruszeniu przez Organy wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, zaś stan faktyczny został ustalony w sposób zgodny z regułami postępowania dowodowego uregulowanymi w Ordynacji podatkowej. Słusznie Sąd pierwszej instancji ocenił jako prawidłowe ustalenia poczynione przez Organy podatkowe na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że Strona w toku postępowania nie przedstawiła wiarygodnych dowodów ani nie uprawdopodobniła tego, by istniejąca nadwyżka poniesionych przez nią wydatków nad wykazanym dochodem, została w całości pokryta z posiadanych oszczędności, środków uzyskanych ze sprzedaży płodów rolnych oraz pieniędzy otrzymanych od rodziców. Aspekty akcentowane przez Organy podatkowe oraz WSA determinują podstawę rozstrzygnięcia i świadczą o słuszności przyjętego stanowiska, zaś podejmowana przez Skarżącego w skardze kasacyjnej negacja służy wyłącznie polemizowaniu z tym stanowiskiem poprzez wykazywanie jedynie hipotetycznych możliwości innego przebiegu wydarzeń, bez wskazania jednak rzetelnych dowodów mających popierać takie twierdzenia. Autor skargi kasacyjnej koncentruje się na braku przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, oraz działaniu niebudzącym zaufania do Organów podatkowych. Sąd pierwszej instancji nie miał jednak zastrzeżeń wobec postępowania dowodowego - nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji podatkowej, co zostało przedstawione w uzasadnieniu wyroku tego Sądu. Należy zgodzić się z tym stanowiskiem, bowiem działania Organu podatkowego nie budzą wątpliwości co do zgodności z przepisami, których naruszenie autor skargi kasacyjnej zarzucał. Dokonana przez Organy podatkowe ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Należy wskazać, że Organy podatkowe dokonały pełnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wyciągnięte wnioski są spójne i logiczne, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organu odwoławczego z 11 czerwca 2018 r. Sąd pierwszej instancji trafnie też te okoliczności podkreślił. Wobec niezakwestionowania stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa orzekania niezasadne są w konsekwencji zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. 25b ust. 1 pkt 1 w związku z art. 20 ust. 1b oraz art. 25g ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 w związku z art. 25b ust. 4 pkt 2 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 11 czerwca 2018 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach - jest trafny i brak jest merytorycznych oraz formalnych podstaw do jego zmiany lub uchylenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).