I FSK 912/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia del. WSA Maja Chodacka, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Po 893/18 w sprawie ze skargi J. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2018 r. nr 0112-KDIL1-2.4012.354.2018.3.JO w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od J. K. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 460 zł (słownie: czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Po 893/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę J. K. (dalej: Wnioskodawca lub Skarżący) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: Organ Interpretacyjny lub Dyrektor KIS) z 28 sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. Przedstawiając opis zdarzenia przyszłego podał, że jest właścicielem nieruchomości stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu którą nabył 29 października 2007 r. na podstawie umowy darowizny. Nieruchomość objęta jest częściowo miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący pismem z 5 marca 2018 r. zwrócił się do Urzędu Gminy K. z wnioskiem o wprowadzenie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tej nieruchomości, która miałaby polegać na przekształceniu pozostałej części działki (nieobjętej planem), na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej o minimalnej powierzchni projektowanej działki budowlanej 1.000 (tysiąc) m2 oraz na wytyczeniu dojazdowej drogi wewnętrznej położonej prostopadle do zaplanowanej już w miejscowym planie drogi. Zmiany te mają służyć możliwości budowy domów jednorodzinnych oraz zapewnić dojazd do dalszej części działki, która w przyszłości może być także przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Skarżący wyjaśnił, że od 18 lipca 2014 r. prowadzi na zasadach ogólnych przy zastosowaniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów jednoosobową działalność gospodarczą której zadeklarowanym przedmiotem jest sprzedaż hurtowa zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt. Wskazał również, że jest "płatnikiem podatku VAT". Omawianej nieruchomości nie wprowadził do ewidencji środków trwałych i aktualnie wykorzystuje ją w swojej działalności rolniczej. Planuje podzielenie nieruchomości na siedem do dziewięciu działek budowlanych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Następnie chce sprzedać działki - każdą z osobna lub wszystkich jednemu nabywcy, np. deweloperowi. Nie będzie doprowadzał mediów do działek, a jedynie dokona ich wydzielenia geodezyjnego. Nie zamierza ponosić innych nakładów finansowych związanych z przygotowaniem działek do sprzedaży więc nie będzie prowadził działań marketingowych w celu zwiększenia atrakcyjności przyszłych działek, a jedynie zamieści ogłoszenie o ofercie sprzedaży działek lub przekaże sprawę do prowadzenia biuru pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Odpowiadając na wezwanie organu skarżący wyjaśnił m. in., że gospodarstwo rolne nie jest działalnością gospodarczą. Z racji działalności gospodarczej oraz z racji prowadzonego gospodarstwa rolnego skarżący zgłoszony jest jako czynny podatnik VAT. Sprzedaż płodów rolnych odbywa się z VAT. Nie jest jednak rolnikiem ryczałtowym. Nie będzie działek udostępniał innym osobom na podstawie umów cywilno-prawnych. Skarżący zaznaczył, że nigdy wcześniej nie zajmował się udostępnianiem działek. Były wykorzystywane jedynie do uprawy zbóż. Wcześniej nigdy nie dokonywał sprzedaży innych niż wymienione we wniosku działek. Środki uzyskane ze sprzedaży działek wykorzysta na własne konsumpcyjne, prywatne cele. Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego skarżący zwrócił się do organu z pytaniem czy z tytułu sprzedaży (dostawy) wydzielonych w przyszłości działek uzyska status podatnika VAT, a w konsekwencji, czy sprzedaż (dostawa) przedmiotowej nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu tym podatkiem. W ocenie skarżącego nie będzie on zobowiązany do wykazani VAT od sprzedaży działek bowiem czynność ta nie ma charakteru działalności gospodarczej, o której stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT"). Opisane we wniosku czynności będą miały jedynie charakter czynności zarządczych nad majątkiem prywatnym. W ocenie wnioskodawcy podział geodezyjny czy też wniosek o wprowadzenie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego mogą być wykonywane w ramach osobistego zarządu majątkiem prywatnym. Osoby fizyczne dokonujące sprzedaży, przekazania lub darowizny towarów stanowiących część ich majątku osobistego, nie są zaliczane do grona podatników VAT. Nie jest podatnikiem tego podatku, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularne zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Powołał się również na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 15 września 2011 r., C-180/10 i C-181/10 stwierdzając, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie jak okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. W kontekście swoich rozważań skarżący zaznaczył, że dla celów przyszłej sprzedaży dokona jedynie podziału geodezyjnego gruntu oraz zamieści osobiście lub za pośrednictwem biura obrotu nieruchomościami w internecie ofertę sprzedaży. Dokonanie tego rodzaju czynności nie pozwala na przyjęcie, że skarżący zachowuje się jak podmiot, którego przedmiotem działalności gospodarczej jest obrót nieruchomościami. Nie pozwala to również na przyjęcie, że wykazuje aktywność w zbywaniu działek porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. 1.3. Organ interpretacyjny w zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego uznał przedstawione przez skarżącego stanowisko za nieprawidłowe. 1.4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku przychylił się do stanowiska Wnioskodawcy. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Organ interpretacyjny, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.)) tj.: 1) art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez niedokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonej interpretacji i jej uchylenie w sytuacji braku do tego podstaw; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, w szczególności oparcie się na błędnych założeniach, niedostateczne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia, co powoduje również, że wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej; - art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że nieruchomość o której mowa we wniosku o interpretację podlega zaliczeniu do majątku prywatnego. 2) prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ) p.p.s.a.), tj.: art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U.z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm. - dalej: "ustawa", "u.p.t.u."), poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie na tle stanu sprawy, że Skarżący nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług a planowane transakcje - dokonywane w ramach zarządu majątkiem prywatnym - nie będą podlegały opodatkowaniu tym podatkiem. 2.2. W konsekwencji w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona o uchylenie zaskarżonego Wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. 2.3. Skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. 3.3. Mając na uwadze to, że niniejsza sprawa dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego i stan faktyczny – co do zasady - sporny nie jest. Najistotniejszy jest zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 "u.p.t.u., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie na tle stanu sprawy, że Skarżący nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług a planowane transakcje - dokonywane w ramach zarządu majątkiem prywatnym - nie będą podlegały opodatkowaniu tym podatkiem. 3.3. W uzasadnieniu tego zarzutu autor skargi kasacyjnej odwołał się do definicji podatnika i definicji działalności gospodarczej, wynikającej z art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. i skonstatował, że dostawa towarów będzie opodatkowana tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który działa w takim charakterze w odniesieniu do konkretnej czynności. Natomiast dla stwierdzenia, że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług konieczne jest prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy. Wskazano, że dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który działa w takim charakterze w odniesieniu do tej konkretnie czynności. Natomiast dla stwierdzenia że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług, konieczne jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy. W kontekście powyższych stwierdzeń organ podniósł, że w zaskarżonym wyroku Sąd całkowicie pominął kluczowe informacje, które rzutowały na rozstrzygnięcie Organu, tj. fakt, że Strona z tytułu działalności P.P.H.U oraz gospodarstwa rolnego jest zgłoszona jako czynny podatnik VAT i sprzedaje płody rolne z podatkiem VAT oraz, że sporną działkę aktualnie wykorzystuje w prowadzonej działalności rolniczej. Podniesiono, że skoro Skarżący posiada już status podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, wskazaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, jeśli więc Strona będzie wykonywała inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, brak jest podstaw prawnych do uznania, że nie będą one podlegały opodatkowaniu. Nie można bowiem uznać, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług następuje w sposób wybiórczy, tzn. pewne czynności wskazane w ustawie jako podlegające opodatkowaniu realizowane przez podatnika są opodatkowane, a inne nie. W konsekwencji, skoro Skarżący wykorzystywał przedmiotową działkę - jako podatnik VAT - w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, tj. rolniczej, to nieruchomość ta stanowiła majątek przedsiębiorstwa. Odnosząc się do twierdzenia Sądu. że Strona nabyła działkę nieodpłatnie w formie darowizny w dniu 29 października 2007 r, natomiast Skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej dopiero od dnia 18 lipca 2014 r., podkreślono, że pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, gdyż Strona w żaden sposób nie wykorzystywała posiadanych nieruchomości do celów osobistych. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch G lad bach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. 3.4. Odnosząc się do spornej problematyki i oceny omawianego zarzutu należy przyznać rację autorowi skargi kasacyjnej, że w przedmiotowej sprawie znaczenie ma to, że skarżący jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, opodatkowanym na zasadach ogólnych. Jest bowiem rolnikiem i prowadzi gospodarstwo rolne. Należy podkreślić, że skarżący nie jest rolnikiem ryczałtowym, korzystającym ze szczególnych procedur opodatkowania, określonych w art. 115 i następne ustawy o VAT. 3.5. Przywoływany przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Emilian Kuć i Jarosław Słaby zapadł na tle stanu faktycznego, w którym wnioskodawcy nie byli czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług na zasadach ogólnych. Jeśli chodzi o skarżącego w sprawie C-180/10, nie prowadził on działalności gospodarczej, a zatem nie był podatnikiem podatku od towarów i usług. Z kolei wnioskodawcy w sprawie C-181/10 byli rolnikami ryczałtowymi. Trybunał w tym wyroku podkreślił, że "okoliczność, że skarżący w postępowaniu głównym w sprawie C-181/10 zarejestrowali się jako podatnicy podatku VAT w systemie ryczałtowym z tytułu działalności rolniczej jest bez znaczenia z punktu widzenia powyższych rozważań. Jak bowiem słusznie zauważają rząd polski i Komisja Europejska, transakcje inne niż dostawa produktów rolnych i świadczenie usług rolniczych w rozumieniu art. 295 ust. 1 dyrektywy VAT, dokonywane przez rolnika ryczałtowego w ramach jego działalności rolniczej, podlegają zasadom ogólnym dyrektywy (zob. wyroki z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-321/02 H., Zb.Orz. s. I- 7101, pkt 31, 36; a także z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-43/04 S., Zb.Orz. s. I-4491, pkt 20)" (pkt 48). Przy dokonywaniu wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w kontekście rozpatrywanej sprawy zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z tym orzeczeniem wnioskodawca musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego (podobnie. wyrok w sprawie Petar Kezić, s.p., Trgovina Prizma, C-331/14, pkt 20 i 21 oraz powołane tam orzecznictwo), co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, gdyż z wniosku nie wynika aby podatnik w jakikolwiek sposób wykorzystywał posiadaną nieruchomość gruntową do celów osobistych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, w którym Trybunał stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Dostawa gruntów (działek) stanowiących część gospodarstwa rolnego, w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy, stanowi zatem dostawą dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu. W tej sytuacji nie można uznać, że dostawa ta stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem prywatnym. 3.6. Całkowitą rację ma również autor skargi kasacyjnej, że fakt wykorzystywania działki od dnia 18 lipca 2014 r. do działalności rolniczej, z której tytułu Skarżący jest czynnym podatnikiem podatku VAT prowadzi do wniosku, że Strona wyłączyła z majątku prywatnego przedmiotową działkę. Od dnia 18 lipca 2014 r. służy Stronie do osiągania korzyści finansowych. Tym samym, w momencie planowanej sprzedaży stanowić będzie majątek przedsiębiorstwa, a nie jak twierdzi Sąd majątek prywatny. Dla słuszności przywołanej powyższej tezy nie może być przesądzające dowodzenie przez Sąd, że: "(...) niewprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych w ocenie sądu jednoznacznie przemawia za przyjęciem, że nieruchomość ta została przez skarżącego zaliczona do majątku prywatnego, wyłączonego z działalności gospodarczej a tym samym i z systemu VAT (...)", gdyż jak wskazano powyżej "Majątek prywatny" to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. 3.7. Za słusznością stanowiska organu interpretacyjnego przemawia również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt I FSK 246/15 (opubl. CBOSA), w którym stwierdzono, że: "w przypadku, gdy strona zamierza dokonać dostawy gruntu, przy pomocy którego prowadziła działalność gospodarczą taką jak prowadzenie działalności rolnej (ogrodniczej), czyni to nie w ramach zarządu majątkiem osobistym. Są to bowiem działania charakterystyczne dla przedsiębiorcy w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Stąd też należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni powyższych przepisów prawa materialnego, całkowicie pomijając okoliczność prowadzenia przez podatnika na przedmiotowej działce działalności gospodarczej." 3.8. W podobnych stanach faktycznych zapadły również wyroki NSA: z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1576/17, z 30 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1394/17, z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 781/17, z 19 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 347/17, z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 2089/16, z 23 sierpnia 2022 r., sygn. akt 83/18 (wszystkie opubl. CBOSA), które skład rozstrzygając niniejszą sprawę w pełni akceptuje. 3.9. Podsumowując, planowana przez Skarżącego dostawa działek wydzielonych z gruntu wykorzystywanego w działalności rolnej, z tytułu której Strona jest podatnikiem VAT, będzie - zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. - dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej przez podmiot działający w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, transakcje sprzedaży przedmiotowych działek - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy - będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. 3.10. W konsekwencji słusznym okazał się zarzut naruszenia art, 15 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 "u.p.t.u., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie na tle stanu sprawy, że Skarżący nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług a planowane transakcje - dokonywane w ramach zarządu majątkiem prywatnym - nie będą podlegały opodatkowaniu tym podatkiem. 3.11. Za nieuzasadnione natomiast należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew bowiem twierdzeniom organu uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi ustawowe, wynikające z tego przepisu. Pisemne motywy zawierają zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sam fakt, że strona skarżąca w odmienny sposób interpretuje sporne przepisy nie oznacza, że uzasadnienie jest wadliwe w aspekcie przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a. 3.12. Z podanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, że skarga kasacyjna zawiera uzasadnione podstawy, w oparciu o art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. 3.13. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Maja Chodacka Marek Kołaczek Marek Olejnik sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA