VII SA/Wa 2371/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi J.C. i M. C. - wspólników spółki cywilnej "[...]"[...][...] [...] [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Pana J.C. i Pana M. C., wspólników spółki cywilnej "J." C. J. C. M. z siedzibą w Z., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ww. decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "[...] WINB") stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...] udzielającej S. C. "J." C. J. C. M. z siedzibą w Z., ul. S. [...], pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego – stacji paliw gazu płynnego wraz z zapleczem socjalno-biurowym, zrealizowanej na działce nr [...], przy ul. D. w Z. i nakazującej wykonanie wiaty nad dystrybutorem o wymiarach określonych w projekcie w terminie do 30 czerwca 2004 r. Z ww. decyzją [...] WINB z dnia [...] czerwca 2018 r. nie zgodzili się Pan J. C. i Pan M. C., wnosząc w ustawowym terminie odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania i przeanalizowaniu akt sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie [...] WINB odpowiada przepisom prawa i nie zachodzą przesłanki jego uchylenia. GINB przypomniał, że celem nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym. Procedowanie we wskazanym trybie sprowadza się wyłącznie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017r., znak:[...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2001 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji paliw gazu płynnego na działce nr [...], przy ul. D. w Z., przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 2002 r., znak: [...] na rzecz wspólników Spółki Cywilnej "J." C. J. C. M. z siedzibą w Z. przy ul. S. [...]. W tej sytuacji, w ocenie GINB organ wojewódzki zasadnie stwierdził zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r, sygn. akt I OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie pozostaje w relacji do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Sens istnienia pozwolenia na użytkowanie obiektu jest wtedy, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o pozwoleniu na budowę. W sytuacji gdy stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, to kwestia czy wybudowany obiekt w dalszym ciągu może być użytkowany winna być rozstrzygnięta w postępowaniu naprawczym (zob. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 644/15). Ponieważ decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2001 r. o pozwoleniu na budowę została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., która następnie została utrzymana w mocy decyzją GINB z dnia [...] października 2017 r. znak: [...], organ wojewódzki prawidłowo stwierdził, że decyzja PINB Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r. narusza przepis art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. GINB wskazał ponadto, że posiadanie przez inwestora pozwolenia na budowę jest podstawową przesłanką warunkującą możliwość wydania pozwolenia na użytkowanie, albowiem zrealizowany obiekt budowlany musi spełniać warunki w nim zawarte. Brak takiego pozwolenia, z powodu wyeliminowania go z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, niewątpliwie stanowi o wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z naruszeniem art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego (wyrok NSA z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 1778/15). Ponieważ w przedmiotowej sprawie została wyeliminowana decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2001 r., o pozwoleniu na budowę, pozostawanie w obrocie prawnym decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji paliw gazu płynnego znajdującej się na działce nr [...], która została zrealizowana na podstawie ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r., nie jest do zaakceptowania w państwie prawa. Wobec powyższego, GINB uznał, że decyzja PINB Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 59 ust 1 Prawa budowlanego (stanowiącego podstawę prawną badanej decyzji), z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego też organ odwoławczy podzielił stanowisko [...] WINB, zawarte w decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżących w odwołaniu od decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. tj. błędu w nazwisku Skarżących, który ich zdaniem stanowi o tym, że przedmiotowa decyzja została skierowana do osób nie będących stroną w postępowaniu, GINB przyjął, że ww. błąd stanowi jedynie omyłkę pisarską organu wojewódzkiego. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że oczywista omyłka pisarska to widoczne wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 245/10). Taki właśnie charakter mają omyłki pisarskie w treści decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r., skoro na podstawie akt sprawy można jednoznacznie ustalić strony niniejszego postępowania. Ponadto organ zauważył, że ww. decyzja została odebrana przez Pana M. C. – wspólnika "J." s.c. C. J. C. M. z siedzibą w Z. w dniu 12 czerwca 2018 r. (co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru) oraz, że Pan J. C. oraz Pan M. C. prowadzący wspólnie ww. spółkę cywilną skutecznie wnieśli odwołanie od ww. decyzji. Z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgadzają się Pan J. C. oraz Pan M. C., którzy wnieśli skargę na ww. orzeczenie GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono decyzji GINB, że pozostawia w obrocie prawnym decyzję obarczoną wada nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzja będąca przedmiotem stwierdzenia nieważności została wydana wobec Skarżących składających niniejszą skargę tj. "J." s.c. J. C., M. C. Tymczasem decyzja stwierdzająca nieważność decyzji Powiatowego Inspektora skierowana została wobec "J." s.c. J. C., M. C. Z treści uzasadnienia wynika, że Wojewódzki Inspektor nie popełnił omyłki pisarskiej, a decyzję stwierdzającą nieważność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie chciał skierować właśnie wobec spółki cywilnej prowadzonej przez niejakich M. C. i J. C., bowiem zarówno w rozstrzygnięciu jak i w każdym miejscu uzasadnienia konsekwentnie użyte są te właśnie nazwiska. W ocenie Skarżących stwierdzić należy zatem, że niejacy J.C. i M. C. prowadzący lub też nie spółkę cywilną, nigdy nie byli adresatami decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Byli nimi Skarżący wskazani w niniejszej skardze. Tym samym w decyzji, którą GINB utrzymał w mocy, jako adresata decyzji wskazano podmiot, który nigdy nie był stroną postępowania w sprawie prowadzonej przez Powiatowego Inspektora pod sygnaturą [...]. Powyższe daje asumpt do stwierdzenia, iż organ chcący stwierdzić nieważność decyzji sam wydał decyzję obarczoną wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W skardze wywiedziono również, że nie można zgodzić się z lakonicznym stwierdzeniem organu wydającego zaskarżoną decyzję, iż wskazanie w decyzji – którą kontrolował – jako jej adresatów osób innych niż będące stronami w postępowaniu, uznać należy za zwykłą omyłkę pisarską. Za omyłkę uznać można by dokonanie tzw. literówki w jednym miejscu decyzji. Tymczasem, w całej decyzji stwierdzającej nieważność, PINB konsekwentnie wskazuje jako jej adresatów niejakich J. i M. C., zarówno w komparycji decyzji jak i w uzasadnieniu. Fakt fizycznego odebrania tej decyzji przez osoby będące stroną w sprawie nie konwaliduje zaistniałej nieważności, gdyż brak jest ku temu podstawy prawnej. Na powyższe wskazuje wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2007 r. (V SA/Wa 1253/07), w którym stwierdzono, iż "błąd popełniony przy wydaniu decyzji polegający na niewłaściwym określeniu, kto jest faktycznie stroną i zarazem adresatem decyzji, nie może być potraktowany jako oczywista pomyłka i nie podlega sprostowaniu." W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty eksponowane w skardze koncentrują się na fakcie utrzymania w mocy przez organ odwoławczy, decyzji [...] WINB z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...], która w ocenie Skarżących dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. że została skierowana do osób niebędących stronami w sprawie. Jak wynika z treści decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., Wojewoda [...] stwierdził "nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...], udzielającej S. C. "J." C. J.C. M. z/s w Z., ul. S.[...], pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - stacji paliw gazu płynnego wraz z zapleczem socjalno-biurowym, zrealizowanej na działce o nr geod. [...], położonej przy ul. D. w Z. i nakazał wykonanie wiaty nad dystrybutorem o wymiarach określonych w projekcie w terminie do 30 czerwca 2004 r." Bezsporna jest zatem okoliczność, że organ określając decyzję, której nieważność stwierdził, sam popełnił błąd wskazując, iż w drodze nieważnego aktu udzielono przedsiębiorcom: C. J. i C. M., pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu budowlanego, podczas gdy de facto decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. udzielała przedmiotowych uprawnień C. J. i C. M. Rację mają również Skarżący, że błąd ten został powielony przez [...] WINB w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w pełni podziela jednak argumentację Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wedle której, błąd ten stanowi li tylko oczywistą omyłkę w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a. Jest tak przede wszystkim dlatego, że zarówno w osnowie decyzji [...] WINB, jak i w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, [...] WINB w sposób jednoznaczny, nie pozostawiający jakichkolwiek wątpliwości, sprecyzował orzeczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którego nieważność stwierdził. Organ pierwszej instancji prawidłowo określił nie tylko datę i numer nieważnego aktu, ale również adres i nazwę spółki cywilnej, w ramach której działalność prowadzą Skarżący. [...] WINB właściwie określił także przedmiot rozstrzygnięcia organu powiatowego. Wszystkie te dane wynikają wprost z akt administracyjnych sprawy, a znajdująca się tam dokumentacja nie daje podstaw do choćby najmniejszych powątpiewań, co do adresatów decyzji, której nieważność stwierdził [...] WINB. Nie może być tu zatem mowy o jakichkolwiek niejasnościach, co do stron postępowania i osób, do których skierowana była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. oraz stwierdzająca jej nieważność decyzja [...] WINB z dnia [...] czerwca 2018 r. Należy w tym miejscu odnotować, że w doktrynie i orzecznictwie tego rodzaju błędy decyzji w nazwiskach stron postępowania, polegające na pominięciu jednej litery lub zamianie ich miejsc, uważane są właśnie za oczywiste omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., jako nie powodujące istotnej wadliwości orzeczenia organu, mogącego skutkować koniecznością eliminacji rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W orzecznictwie niekwestionowany jest pogląd, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2530/16 oraz wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2899/18). W wyroku z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1818/17, NSA stwierdził, że nieprawidłowe podanie w treści decyzji nazwiska jednych z jej adresatów w zniekształconym brzmieniu, wynikłej z zamiany liter, również uznać należy za oczywistą omyłkę, którą należało sprostować. Wypada zarazem podzielić pogląd zawarty w wyroku NSA w Lublinie z 13 marca 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 1091/96, że: "Możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § 1 k.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję. Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych czy też oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć". Z przedstawionych względów, Sąd podzielił zapatrywanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że przedmiotowy błąd w kontrolowanym orzeczeniu [...] WINB, stanowił oczywistą omyłkę, która w żadnym razie nie miała wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Trzeba też podkreślić, że GINB w decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. prawidłowo określił strony postępowania, wyjaśniając przy tym charakter błędu [...] WINB. Tutejszy Sąd uznał również za niezbędne zweryfikowanie przesłanek, którymi kierowały się organy nadzoru budowlanego, stwierdzając nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, udzielającej pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w postaci stacji paliw gazu płynnego wraz z zapleczem socjalno-biurowym na działce nr [...] w Z.. W ocenie Sądu, także i w tym zakresie decyzje GINB oraz [...] WINB nie naruszają przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trafne są bowiem konkluzje organów, że wobec stwierdzenia nieważności i eliminacji z obrotu prawnego z mocą wsteczną decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2001 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. stacji paliw gazu płynnego na działce nr [...] w Z., przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 2002 r., znak: [...] na rzecz wspólników spółki cywilnej "J. " – C. J., C. M. z siedzibą w Z., konieczne stało się również wzruszenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. obiektu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, Sąd podjął się rozstrzygnięcia, czy stwierdzenie nieważności decyzji, na której oparto inną decyzję zależną, jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, czy też stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., przychylając się do pierwszego rozwiązania. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, przychyla się do zatem do dominującego stanowiska orzecznictwa, zgodnie z którym, stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę pociąga za sobą stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jako decyzji opartej na wydanym uprzednio rozstrzygnięciu (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2766/15). Pogląd tutejszego Sądu motywowany jest tym, że w niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę nie została ani zmieniona ani uchylona, lecz stwierdzono jej nieważność, o czym stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej na skutek okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wywołuje skutek prawny ex tunc, co oznacza, że decyzja taka jest nieważna z mocy samego prawa od początku, czyli od daty jej wydania. Stwierdzenie nieważności decyzji usuwa decyzję nieważną z obrotu prawnego i przywraca stan prawny istniejący przed wydaniem decyzji nieważnej, a skutku ex tunc nie wywołuje żadne inne orzeczenie, w tym również orzeczenie stwierdzające wydanie decyzji z naruszeniem prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2170/12). Jeśli więc, odnosząc powyższe rozważania do sprawy niniejszej, została stwierdzona nieważność decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2001 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji paliw gazu płynnego na działce nr [...] w Z., to przyjmuje się, że decyzja taka nigdy nie została wydana, a zatem nie było podstaw do wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...], zezwalającej Skarżącym na użytkowanie ww. obiektu budowlanego. Wobec powyższego, zaskarżone orzeczenie GINB nie mogło być inne. Natomiast zarzuty podniesione w skardze, a odnoszące się do kwestii formalnoprawnych nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż są całkowicie chybione. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.