IV SA/Wa 1463/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. K. i L. K. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. i Ł. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest uchwała Rady [...] nr [...] z [...] października [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] – cześć I publikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] października [...] r., poz. [...] . Stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest następujący: Rada [...] w dniu [...] października [...] r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] - część I. W dniu 27 maja 2019 r. A. K. i Ł. K. wnieśli skargę na przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnieśli zaskarżyli uchwałę w całości w zakresie obejmującym: 1) ustalenie w § 9 ust. 1 Uchwały, że na obszarze planu nie wyznacza się obszarów wymagających scalania i podziału nieruchomości, zaś w § 9 ust. 2 Uchwały określa się parametry działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości: (1) minimalne szerokości frontów działek: 10 m, o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej, (2) minimalne powierzchnie działek: 250 m2, o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej, (3) kąt położenia granic działek w stosunku do linii rozgraniczających dróg: w przedziale od 75° - 105°, o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej; 2) ustalenie w § 15 Uchwały dla terenu oznaczonego symbolem [...] na którym położona jest Nieruchomość 1 będąca współwłasnością skarżących, stanowiąca działką ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] : - przeznaczenia terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w postaci budynków jednorodzinnych wolnostojących lub budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej; - zakazu lokalizowania więcej niż jednego budynku mieszkalnego na działce; zakaz zmiany przeznaczenia budynków gospodarczych, garażowych lub usługowych na cele mieszkalne, jeżeli na działce znajduje się już budynek mieszkalny (§ 15 ust. 2 pkt 1 Uchwały); - nakazu lokalizowania zabudowy na działkach położonych przy Kanale [...] równolegle do linii rozgraniczającej terenu [...] , tak aby wytworzyć front od strony [...] (§ 15 ust. 2 pkt 2 Uchwały); - zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu: (1) nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, (2) maksymalna intensywność zabudowy: 0,8, (3) minimalna intensywność zabudowy: 0,3, (4) maksymalna powierzchnia zabudowy: 30% powierzchni działki, (5) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej: 50% powierzchni działki, (6) maksymalna wysokość zabudowy: 10 m, (7) minimalna wysokość zabudowy: 7 m, (8) maksymalna liczba kondygnacji naziemnych: 3, (9) minimalna liczba kondygnacji naziemnych: 2, (10) minimalna powierzchnia działki: a) w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej: 400 m2, b) w zabudowie jednorodzinnej bliźniaczej: 250 m2, (11) minimalna szerokość frontu działki: a) w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej: 18 m, b) w zabudowie jednorodzinnej bliźniaczej: 12 m, (12) nakaz realizacji dachów dwuspadowych lub wielospadowych o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachowych: 30° - 45° oraz kalenicy poziomej równoległej do osi ulicy (§ 15 ust. 3 Uchwały); - szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym: (1) minimalna szerokość frontu działki uzyskiwanej w wyniku scalania i podziału: 12 m, (2) minimalna powierzchnia działki uzyskiwanej w wyniku scalania i podziału: 250 m2, (3) kąt położenia granic działki uzyskiwanej w wyniku scalania i podziału w stosunku do linii rozgraniczających drogi w przedziale od 75° - 105° (§ 15 ust. 5 Uchwały); - zasad obsługi komunikacyjnej: (1) obsługa terenu od [...] ul. [...] lub [...] ul. [...] , (2) wskaźnik parkingowy: nie mniej niż 2 miejsca na 1 lokal mieszkalny; 3) ustalenie w § 23 Uchwały dla terenu oznaczonego symbolem [...] , na którym położona jest Nieruchomość 2 będąca współwłasnością skarżących, stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]: - przeznaczenia terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w postaci budynków jednorodzinnych wolnostojących lub budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej; - zakazu lokalizowania więcej niż jednego budynku mieszkalnego na działce; zakaz zmiany przeznaczenia budynków gospodarczych, garażowych lub usługowych na cele mieszkalne, jeżeli na działce znajduje się już budynek mieszkalny (§ 23 ust. 2 pkt 1 Uchwały); - nakazu lokalizowania zabudowy na działkach położonych przy [...] równolegle do linii rozgraniczającej terenu [...] , tak aby wytworzyć front od strony [...] (§ 15 ust. 2 pkt 2 Uchwały); - zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu: (1) nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, (2) maksymalna intensywność zabudowy: 0,8, (3) minimalna intensywność zabudowy: 0,3, (4) maksymalna powierzchnia zabudowy: 30% powierzchni działki, (5) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej: 50% powierzchni działki, (6) maksymalna wysokość zabudowy: 10 m, (7) minimalna wysokość zabudowy: 7 m, (8) maksymalna liczba kondygnacji naziemnych: 3, (9) minimalna liczba kondygnacji naziemnych: 2, (10) minimalna powierzchnia działki: a) dla każdego budynku w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej: 400 m2, b) dla każdego budynku w zabudowie jednorodzinnej bliźniaczej: 250 m2, (11) minimalna szerokość frontu działki: a) w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej: 18 m, b) w zabudowie jednorodzinnej bliźniaczej: 12 m, (12) nakaz realizacji dachów dwuspadowych lub wielospadowych o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachowych: 30" - 45° oraz kalenicy poziomej równoległej do osi ulicy (§ 15 ust. 3 Uchwały); - szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym: (1) minimalna szerokość frontu działki uzyskiwanej w wyniku scalania i podziału: 12 m, (2) minimalna powierzchnia działki uzyskiwanej w wyniku scalania i podziału: 250 m2, (3) kąt położenia granic działki uzyskiwanej w wyniku scalania i podziału w stosunku do linii rozgraniczających drogi w przedziale od 75° - 105° (§ 15 ust. 5 Uchwały); - zasad obsługi komunikacyjnej: (1) obsługa terenu od [...] projektowana 2, (2) dopuszcza się obsługę terenu od drogi [...] - ul. [...] , (3) wskaźnik parkingowy: nie mniej niż 2 miejsca na 1 lokal mieszkalny; 4) ustalenie w § 17 Uchwały dla terenu oznaczonego symbolem 3. [...] : - (1) przeznaczenia podstawowego: wody powierzchniowe śródlądowe i zieleń urządzona, (2) przeznaczenia dopuszczalnego: komunikacji pieszej i rowerowej; - (1) nakazu realizacji powiązania pieszo-rowerowego po wschodniej stronie [...] zgodnie z rysunkiem planu, (2) dopuszczenia na terenie realizacji urządzeń infrastruktury technicznej oraz urządzeń hydrotechnicznych niezbędnych do zapewnienia funkcjonowania terenu, (3) zakazu zabudowy; 5) ustalenie w § 18 Uchwały dla terenu oznaczonego symbolem 4. [...]: - (1) przeznaczenia podstawowego: wody powierzchniowe śródlądowe i zieleń urządzona, (2) przeznaczenia dopuszczalnego: komunikacji pieszej i rowerowej; - (1) nakazu realizacji powiązania pieszo-rowerowego po wschodniej stronie [...] zgodnie z rysunkiem planu, (2) dopuszczenia na terenie realizacji urządzeń infrastruktury technicznej oraz urządzeń hydrotechnicznych niezbędnych do zapewnienia funkcjonowania terenu, (3) zakazu zabudowy; oraz naruszenie procedury sporządzenia (uchwalenia) Uchwały, tj. trybu procedury planistycznej - albowiem zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945) plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych; w zakresie obejmującym: 6) naruszenie zasad i trybu sporządzenia Uchwały, albowiem Rada [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] września [...] roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] uchwaliła przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (dalej: "Uchwała Intencyjna"), a następnie uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca [...] roku zmieniła Uchwałę Intencyjną w ten sposób, że w Uchwale Intencyjnej zmieniono § 1, który otrzymał nowe brzmienie: "§ 1.1. Przystępuje się do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w dwóch częściach" (dalej: "Uchwała Zmieniająca"), a Uchwała Intencyjna ab initio nie przewidywała możliwości uchwalania częściowych planów dla procedowanego obszaru, a w związku z tym opracowanie projektu planu miejscowego, jako planu częściowego wymagało albo ujęcia przedmiotowej kwestii w Uchwale Intencyjnej (co nie miało miejsca) albo zmiany Uchwały Intencyjnej (co zostało wykonane) i następnie konieczności powtórzenia całej procedury od nowa albo uchylenia Uchwały Intencyjnej i przyjęcie nowej jednej lub dwóch odrębnych uchwał w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] cz. I oraz cz. II.; 7) naruszenie zasad i trybu sporządzenia Uchwały, albowiem Rada m[...] dokonała Uchwałą Zmieniającą zmiany Uchwały Intencyjnej, pomimo, że zakończone już były wszystkie czynności, o których mowa w art. 14-19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (i.e. ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu, zgłaszanie uwag, rozpatrzenie uwag, itp.}, a następnie przyjęła Uchwałę pomimo konieczności powtórzenia wszystkich tych czynności; 8) przyjęcie Uchwały bez powtórzenia całego procesu planistycznego; 9) brak wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu zawierającego część obszaru oraz prognozy oddziaływania na środowisko dla tego obszaru; 10) naruszenie zasad i trybu sporządzenia Uchwały, albowiem zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871), która weszła w życia z dniem 21 października 2010 roku do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, tj. do dnia 21 października 2010 roku, stosuje się przepisy dotychczasowe, a w związku z tym Rada [...] zastosowała w sposób niewłaściwy nowe brzmienie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 11) regulacji dotyczących podziałów nieruchomości, czym wkroczono w zakres uprawnień Prezydenta Miasta, albowiem art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w dacie podejmowania Uchwały nie uprawniał Rady [...] do określenia zasad i warunków podziałów nieruchomości; 12) naruszenie zasad i trybu sporządzenia Uchwały, albowiem zgodnie z ustawą z dnia 25 czerwca 2010 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) określenie w miejscowym planie minimalnej powierzchni nowo wydzielanej działki budowlanej może nastąpić w oparciu o art. 15 ust. 3 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla procedur wszczętych po dniu 21 października 2010 roku; 13) naruszenie zasad i trybu sporządzenia Uchwały, albowiem skoro Rada [...] przystąpiła do sporządzania planu miejscowego w dniu [...] września [...] roku (Uchwała Intencyjna), to tym samym, nie miała podstaw do określenia w planie miejscowym zarówno minimalnej powierzchni działki, a tym bardziej nie miała podstaw prawnych do określenia minimalnej szerokości frontu działek w odniesieniu do trybu podziału czy kąta położenia granic w stosunku do linii rozgraniczających dróg; 14) nie poddanie ocenie i głosowaniu uwag, jakie do projektu Uchwały zostały złożone w trakcie trwania procedury planistycznej; 15) brak wyłożenia do publicznego wglądu prognozy oddziaływania na środowisko; 16) brak przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, wymaganej na podstawie art. 46 pkt 1) ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 2081); 17) brak zgodności ustaleń Uchwały z uchwałą Rady [...] nr LXXXI [...] z dnia [...] października 2006 roku [z późn. zm.] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] poprzez oczywiste rozbieżności, tj. § 17 oraz § 18 Uchwały (odpowiednio tereny o symbolu [...] oraz [...] ), bowiem tereny oznaczone w Uchwale symbolem [...] oraz [...] (zieleń urządzona, komunikacja piesza i rowerowa) w Studium położone są w obszarze oznaczonym symbolem [...] (teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) - w rozdziale XVIII pkt 2.3 Studium stwierdzono, iż inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w szczególności w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, które zostały wskazane na rysunku Studium nr 25, zaś z porównania rysunku Uchwały z rysunkiem Studium nr 25 wynika, iż tereny o symbolu [...] oraz [...] nie są objęte ustaleniem pozwalającym na lokowanie komunikacji pieszo-rowerowej; 18) brak rozpatrzenia uwag do projektu planu, których listę przekazano Radzie [...] zgodnie z art. 17 pkt 14) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945), odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie uchwałą (uchwałami), gdyż dopiero uchwała zawierająca rozstrzygnięcie w sprawie uwag mogłaby stanowić załącznik do Uchwały. Każda ze zgłoszonych uwag winna być rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały; 19) zaniechanie wyłożenia do publicznego wglądu prognozy oddziaływania na środowisko opracowanej dla projektu Uchwały w lipcu [...] roku zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 roku, Nr 109, poz. 1227 z późn. zm.) oraz art. 17 pkt 9) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 20) brak kosztu wypłacenia odszkodowania za zmianę wartości nieruchomości w związku z przeznaczeniem nieruchomości objętych Uchwałą pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, które dotychczas - w uchwale Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 2002 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Winnicy Północnej w Gminie [...] - były przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną intensywną; 21) brak kosztu wypłacenia odszkodowania za nabycie gruntów prywatnych na przedmiotowym terenie na realizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, tj. terenów zieleni oraz ciągów pieszo-rowerowych zarzucając jednocześnie naruszenie: 1) art. 28 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 w związku z art. 14-19 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945), poprzez uchwalenie Uchwały z naruszeniem zasad i trybu jej sporządzenia, tj. poprzez: - uchwalanie częściowych planów dla procedowanego obszaru, - zmianę Uchwały Intencyjnej, pomimo, że zakończone już były wszystkie czynności, o których mowa w art. 14-19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - przyjęcie Uchwały bez powtórzenia całego procesu planistycznego, - brak wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu zawierającego część obszaru oraz prognozy oddziaływania na środowisko dla tego obszaru; - nieuwzględnienie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.Nr 130, poz. 871), - wprowadzenie do Uchwały postanowień dotyczących podziałów nieruchomości, - nie poddanie ocenie i głosowaniu uwag, jakie do projektu Uchwały zostały złożone w trakcie trwania procedury planistycznej, - brak wyłożenia do publicznego wglądu prognozy oddziaływania na środowisko 2) art. 17 pkt 14) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945), poprzez brak rozpatrzenia uwag do projektu planu, których listę przekazano Radzie [...] odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie uchwałą (uchwałami); 3) art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 14} w związku z art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945), poprzez brak rozpatrzenia uwag do projektu planu odrębną od Uchwały uchwałą, poprzedzającą uchwalenie planu; 4) art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945), poprzez: - brak uwzględnienia w Uchwale kosztu wypłacenia odszkodowania za zmianę wartości nieruchomości w związku z przeznaczeniem nieruchomości objętych Uchwałą pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, które dotychczas były przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną intensywną, - brak uwzględnienia w Uchwale kosztu wypłacenia odszkodowania za nabycie gruntów prywatnych na przedmiotowym terenie na realizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, tj. terenów zieleni oraz ciągów pieszo- rowerowych, 5) art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 w związku z art. 14 ust. 5 w związku z art. 15 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945), poprzez brak zgodności ustaleń Uchwały ze Studium, poprzez oczywiste rozbieżności pomiędzy postanowieniami Studium a Uchwałą; 6) naruszenie 15 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945), poprzez brak ponowienia wszelkich czynności przypisanych do nowo wszczętej procedury z chwilą uchwalenia Uchwały Zmieniającej, 7) naruszenie 15 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945) w związku z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 roku, Nr 164, poz. 1587) (dalej: "Rozporządzenie"), poprzez ich zastosowanie, skutkujące wykroczeniem przez Radę [...] zakres delegacji ustawowej, albowiem w planie miejscowym określono zasady i warunki podziału nieruchomości, nie zaś zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, 8) art. 39 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 roku, Nr 109, poz. 1227 z późn. zm.) w związku z art. 28 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 9} ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945), poprzez zaniechanie wyłożenia do publicznego wglądu prognozy oddziaływania na środowisko opracowanej dla projektu Uchwały w lipcu 2018 roku; 9) art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1945) oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie prawa własności, skutkujące ustaleniem dla terenu oznaczonego symbolami [...] oraz [...] , na których położone są Nieruchomości będące współwłasnością skarżących przeznaczenia na teren zieleni urządzonej oraz komunikacji pieszej i rowerowej, pomimo, że godzi to w prawo własności i znacząco zmniejsza walory ekonomiczne Nieruchomości. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o: 1.stwierdzenie w całości nieważności zaskarżonej uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] października [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] - część I; Ewentualnie stwierdzenie w części tekstowej i graficznej nieważności zaskarżonej uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] października [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] - część I odnośnie działki o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] oraz odnośnie działki o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...]; 3.stwierdzenie, że zaskarżona Uchwała nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się wyroku; 4.zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm prawem. W uzasadnieniu skargi strony wskazały, że są współwłaścicielami dwóch działek położonych na terenie objętych planem. Skarżący zarzucili, że w toku prowadzonej procedury planistycznej zostali pozbawieni możliwości zapoznania się z planem i prognozą oddziaływania na środowisko, uniemożliwiono im złożenie uwag, Rada [...] nie została zapoznana z wniesionymi uwagami i ich nie rozpoznała. Skarżący zarzucili, że prognoza środowiskowa została sporządzona niezgodnie z obowiązującymi przepisami, do postanowień planu wprowadzono zapisy niezgodne z właściwymi przepisami i z przekroczeniem kompetencji organu (w zakresie wskaźników, podziałów nieruchomości), co skutkowało niezasadnym ograniczeniem ich prawa własności. Skarżący zarzucili uchwalenie planu niezgodnego z zapisami Studium, bezpodstawnego przeznaczenia części ich nieruchomości na inwestycję celu publicznego, naruszenie ich prawa własności poprzez obniżenie walorów ekonomicznych nieruchomości z uwagi na przeznaczenie części nieruchomości pod teren zieleni urządzonej i komunikacji pieszej i rowerowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej: - odrzucenie w części w jakiej skarżący nie wykazali interesu prawnego; - oddalenie skargi w pozostałym zakresie; ewentualnie o: - oddalenie skargi w całości w razie nieodrzucenia jej w jakiejkolwiek części. W uzasadnieniu organ powołał, że skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a nie tylko działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...], które to, jak twierdzą są ich własnością. Organ wskazał, że skarżący nie udowodnili żadnym dokumentem, że są ich właścicielami. Organ powołał uzasadnienie wyroku z dnia 5 czerwca 2014 r., II OSK 117/13 Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując, że jeśli skarżący wywodzą swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. W ocenie organu nie doszło do naruszenia prawa, ani nadużycia prawa przez radę gminy w zakresie przypisanych jej uprawnień określonych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też jakichkolwiek innych uchybień, w tym naruszenia standardów stanowienia prawa miejscowego, skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Organ wskazał, że nieruchomości stanowiące działki ew. nr [...] i [...]z obrębu 4[...] zlokalizowane są przy [...] . Zgodnie z ustaleniami mpzp [...] - część I znajdują się w liniach rozgraniczających terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w postaci budynków jednorodzinnych wolno stojących lub budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, oznaczonych symbolami [...] (działka nr ew. [...] ) i [...] (działka nr ew. [...]), oraz częściowo w liniach rozgraniczających terenu wód powierzchniowych śródlądowych i zieleni urządzonej, oznaczonego symbolem [...]. Działki te nie znajdują się natomiast w liniach rozgraniczających terenu [...], a więc skarżący nie posiadają interesu prawnego w jego zaskarżeniu i również w tym zakresie skarga powinna ulec odrzuceniu. W odpowiedzi na zarzut naruszenia procedury sporządzania planu, organ powołał, że nie naruszono postanowień art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani też ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Projekt miejscowego planu sporządzono w wyniku realizacji uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...]września [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] oraz uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...]czerwca [...]r. w sprawie podziału projektu w/w planu na dwie części. W toku prac zebrano wnioski, opracowano projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko oraz prognozą skutków finansowych, dokument uzgodniono i zaopiniowano oraz dwukrotnie wyłożono do wglądu publicznego. Projekt planu [...] został wyłożony po raz pierwszy do publicznego wglądu w 2014 roku. Projekt ten został ponownie wyłożony do publicznego wglądu w terminie od 21 czerwca do 26 lipca 2017 roku, z terminem składania uwag do dnia 16 sierpnia 2017 r. Ponowne wyłożenie wynikało z uwzględnienia uwag złożonych w trakcie pierwszego wyłożenia projektu planu. Po rozpatrzeniu uwag, które wpłynęły w trakcie drugiego wyłożenia, podzielono obszar planu na dwie części, z której zatwierdzono część pierwszą, nie wymagającą ponawiania procedury planistycznej, i pozostawiono do dalszych prac część drugą, gdzie konieczne będzie ponowienie czynności w niezbędnym zakresie. Na podstawie uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] .06. [...]r. (uchwały którą dokonano podziału na dwie części) w projekcie mpzp [...] cz. I, określono nowe granice obszaru objętego tym planem (odpowiednio w projekcie uchwały i na rysunku planu) oraz dostosowano do tej części prognozę środowiskową. Organ wskazał, że po wyłożeniu, które odbyło się w dniach od 21 czerwca do 26 lipca 2017 roku, nie zostały wprowadzone żadne istotne zmiany dla obszaru projektu mpzp [...] cz. I, które powodowałyby konieczność wypełnienia tego obowiązku, stąd projekt planu nie podlegał obowiązkowi ponownego powtórzenia procedury w niezbędnym zakresie tj. uzgodnieniu ani wyłożeniu. Powołano, że względu na likwidację terenu oznaczonego [...] oraz zmianę układu komunikacyjnego poprzez przedłużenie ul. [...] , projekt planu wyłożono ponownie w terminie od 21.06 do 26.07.2017 r. i nie było konieczności ponownego (trzeciego już) wyłożenia projektu mpzp [...] cz. I Organ wskazał, że po II wyłożeniu i podjęciu przez Radę [...] uchwały w sprawie podziału projektu miejscowego planu Winnicy Północnej również prognoza środowiskowa została wyłącznie dostosowana do granic podziału projektu planu, bez jej zmiany merytorycznej, a więc nie było podstaw do ponownego wyłożenia projektu planu wraz z prognozą środowiskową. Powołano, że rada gminy, jako organ ustawowo odpowiedzialny za uchwalanie prawa miejscowego w zakresie planowania przestrzennego, posiada samodzielność oraz swobodę decydowania o losach wszczętej procedury planistycznej i może zatem w toku prac planistycznych (na każdym jego etapie) w miarę potrzeby dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, w drodze uchwały zmieniającej uchwałę o przystąpieniu, tak jak to zostało uczynione w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że Prezydent [...], zarówno przy pierwszym jak i drugim wyłożeniu, ogłosił o wyłożeniu planu, na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, następnie projekt planu został wyłożony wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, a dokumenty te zostały udostępnione w siedzibie Urzędu [...] przy ul. [...] oraz zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej [...]. Zarówno na wyłożeniu w Urzędzie [...] i na stronach BIP-u dostępny był tekst i rysunek projektu planu, jak i tekst i rysunek prognozy oddziaływania na środowisko. Prognoza zawsze dostępna była do wglądu. Organ umożliwił również składanie uwag do prognozy, a więc procedura została przeprowadzona prawidłowo, zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Organ powołał, że na skutek uchwały podziałowej obszar objęty zaskarżonym planem zmniejszył się, ale obszar ten znajduje się nadal w granicach pierwotnej uchwały o przystąpieniu i nie wykracza poza nie. Wskazano, że zakres i stopień szczegółowości prognozy wynikał z pism: [...] z dn. [...] czerwca [...] r. oraz [...] z dn. [...]czerwca [...] r., które zostały uwzględnione przy sporządzaniu prognozy, a więc spełniono tym samym wymagania art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Powołano, że w art. 51 ww. ustawy nie wskazano korytarzy ekologicznych jako elementu, który musi znaleźć się w tym dokumencie, tak jak w przypadku sporządzania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko odpowiednio w art. 66 ww. ustawy. Organ wskazał, że charakterystyka wód podziemnych i powierzchniowych oraz ocena wpływu ustaleń mpzp na wody została wykonana w rozdziale 5.4., w rozdziale 5.1, jak i 5.4 omówiono gospodarkę wodno – ściekową, zgodnie z celami "Krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych". W rozdziale 5.2 omówiono wpływ realizacji mpzp na roślinność, a w rozdziale 5.7 omówiono wpływ na klimat oraz warunki wymiany powietrza, a opis oddziaływania na jakość powietrza ustaleń planu zawarto w rozdziale 5.10. Organ powołał również, że prognoza oddziaływania na środowisko odnosi się do zapisów projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie do stanu faktycznego terenu zmieniającego się niezależnie od ustaleń tego aktu miejscowego. Wskazano, że pierwsze wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu odbyło się już w 2014 r., a zatem wykonanie przedmiotowej prognozy na środowisko, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne było prawidłowe. Organ ocenił, że miejscowy plan spełnia również wymogi określone w art. 15 ust 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 nr 164 poz. 1587). Powołano, że zaskarżony plan uchwalony został w wyniku realizacji uchwały Rady [...] z dnia [...] września [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc w przedmiotowej procedurze planistycznej miała zastosowanie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym przed jej zmianą ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2010, poz. 130 Nr 871), która weszła w życie 21 października 2010 roku. W planie określono maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki, a wprowadzenie tej definicji było konieczne i umożliwiło jednoznaczne określenie tego parametru. Powołano, że organ odniósł ten wskaźnik do powierzchni działki, co również było wówczas możliwe i prawidłowe, zgodnie z art. 15 ust. 2 w pkt 6 ww. ustawy w brzmieniu przed jej zmianą. Powołano, że zaskarżony plan określa jedynie parametr minimalnej powierzchni działki, jako dodatkowy wskaźnik dla zachowania ładu przestrzennego na obszarze objętym zaskarżonym planem, a nie określa minimalnej powierzchni nowo wydzielonej działki budowlanej. W odniesieniu do szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, organ wskazał, że parametry zostały określone w § 9 oraz w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów zaskarżonej uchwały, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołano, że w obowiązującym planie nie zostały wyznaczone obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów (zgodnie z § 9 ust. 1), to nie mniej jednak nadal jest możliwe przeprowadzenie procesu scalenia i podziału, w trybie określonym w ustawie z 21 sierpnia 1997r o gospodarce nieruchomościami tj.: gdy o scalenie i podział występują właściciele lub użytkownicy wieczyści posiadający ponad 50% powierzchni gruntów objętych scaleniem i podziałem. W związku z powyższym konieczne było ustalenie w planie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku ww. procesu. Organ zaznaczył, że plan nie odnosi się do podziału nieruchomości o jakim mowa w skardze, ale ustala jedynie szczegółowe zasady i warunki scalenia i podziału, a ponadto skarżący nie wykazali, że ustalenia te naruszają ich interes prawny. W odniesieniu do zarzutu nierozpatrzenia uwag do projektu odrębną uchwałą, to organ powołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie (II OSK 1922/15), jak również redakcję przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p., powołując, że możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag, które znalazły się w załączniku do uchwały. Wskazano, że rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu Winnicy Północnej cz. I stanowi załącznik nr 2 zaskarżonej uchwały i wynika z niego, że Rada [...] poszczególnych uwag nie uwzględniła, zawierając też w odniesieniu do każdej z uwag informacje i wyjaśnienia dotyczące rozpatrzenia każdej z nich. Każda nieuwzględniona uwaga została zatem rozpatrzona indywidualnie oraz szczegółowo uzasadniono przyczynę jej nieuwzględnienia. Ponadto organ wskazał, że skarżący złożyli jedną uwagę podczas pierwszego wyłożenia, która została uwzględniona, a zatem kwestia rozpatrywania uwag przez radę gminy nie narusza ich interesu prawnego. W odniesieniu do zarzutu wadliwości zdefiniowania przeznaczenia terenu wskazano, że nie można utożsamiać działki ewidencyjnej, o której mówią skarżący, z działką poprzez którą zdefiniowane jest przeznaczenie w przedmiotowej uchwale, albowiem są to dwa różne pojęcia. W ocenie organu znaczenie pojęć: przeznaczenia podstawowego oraz przeznaczenia dopuszczalnego jest zdefiniowane w planie w sposób jednoznaczny, czytelny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Na terenie oznaczonym symbolem [...] przeznaczeniem podstawowym są wody powierzchniowe śródlądowe i zieleń urządzona, natomiast przeznaczeniem dopuszczalnym - komunikacja piesza i rowerowa. Na przedmiotowym terenie może zostać wprowadzona komunikacja piesza i rowerowa, ale powierzchnia użytkowa obiektów budowlanych nie może być większa niż 40% powierzchni użytkowej wszystkich obiektów budowlanych na działce. Nie mniej jednak winny przeważać wody powierzchniowe śródlądowe i zieleń urządzona, na których, zgodnie z paragrafem 17 ust.3 pkt. 1 minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej powinien wynosić 80%. W odniesieniu do zarzutu braku regulacji dotyczących wypłaty odszkodowania organ powołał art. 17 pkt. 5 i art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano, że została sporządzona prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego i dokument o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Oba ww. dokumenty zostały przygotowane oraz przekazane Radzie [...] , z którymi radni mogli się zapoznać. Powołano, że prognoza skutków finansowych nie stanowi integralnej części planu miejscowego, natomiast pełni funkcję informacyjną dla rady gminy. Wskazano, że sposób realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej stanowi załącznik nr 3 do uchwały, i jest jego integralną częścią. Natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wynika, że zadaniami z zakresu infrastruktury technicznej są zadania własne gminy związane z budową i utrzymywaniem obiektów infrastruktury technicznej, takich jak: gminne drogi, ulice i mosty, wodociągi i inne obiekty zaopatrzenia w wodę, kanalizacja i obiekty służące do usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, urządzenia sanitarne, wysypiska i urządzenia unieszkodliwiania odpadów komunalnych, urządzenia zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. Ustawa nie wymienia w ww. art. zadań związanych z infrastrukturą społeczną. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku zgodności ustaleń Studium i zaskarżonego planu miejscowego, organ wskazał, że zarzut oparty jest w całości na błędnej interpretacji zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], a zaskarżona uchwała jest w pełni zgodna z uchwałą w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]. Powołano, że działka ewidencyjna nr [...] i [...] z obrębu [...], położona jest w obszarze Studium oznaczonym symbolem [...]., który to symbol oznacza teren zabudowy mieszkaniowej o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych. Natomiast działki o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] - cz. I zostały przeznaczone w przeważającej części na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dodatkowo fragmenty działek wzdłuż [...] o szerokości 5 m zostały przeznaczone na wody powierzchniowe śródlądowe i zieleń urządzoną. Organ wskazał, że na rysunku nr 25 do studium uwarunkowań nie są wskazane wszystkie inwestycje celu publicznego, a jedynie - co wprost wynika z legendy do rysunku - obszary planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, na których w sposób kompleksowy będą rozmieszczone inwestycje celu publicznego w zakresie infrastruktury społecznej, dróg i infrastruktury. Powołano, że zgodnie z zapisami Studium dla obszarów funkcjonalnych M,U,C, a szczególnie dla obszarów [...] na których ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej czy ogólnodostępnej zieleni urządzonej, co nie wyklucza uzupełniającej infrastruktury celu publicznego. Wskazano, że zawarty w zapisach rozdziału XVIII pkt. 2.3. zwrot "w szczególności", w oczywisty sposób oznacza, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej mogą być lokowane również poza wskazanymi obszarami planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego. Ponadto organ zaznaczył, że zgodnie z treścią rysunku Studium nr 25 poza obszarami planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego wskazane są również granice lokalizacji inwestycji celu publicznego, którymi objęte są również działki Skarżących. Powołano, że zgodnie ze Studium inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie systemu transportowego, infrastruktury inżynieryjnej, infrastruktury społecznej, ochrony środowiska oraz inne nie wymienione, a o których jest mowa w art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami określane będą w planach miejscowych, stosownie do potrzeb, zgodnie z zasadami określonymi w Studium. W Studium wskazane zostało główne powiązanie przyrodnicze pomiędzy obszarami systemu przyrodniczego, które przechodzi przez teren [...] . Jest to powiązanie stanowiące element współtworzący [...]. Zgodnie ze Studium cały ten system ma na celu wzmocnienie ochrony funkcji przyrodniczych i stworzenie optymalnych warunków zamieszkania, pracy i wypoczynku, a jednocześnie ma zapewnić ciągłość przestrzenną i funkcjonalną w relacji z ponadregionalnym i regionalnym układem powiązań przyrodniczych, przy planowanym przeznaczeniu terenów. Na jego obszarze ustalono zagospodarowanie głównych powiązań przyrodniczych w zależności od warunków lokalnych jako: - tereny zieleni urządzonej z zachowaniem i adaptacją zieleni istniejącej, - pasy zieleni urządzonej bądź naturalnej w miarę możliwości realizacyjnych o zalecanej szerokości min. 10 m. Taki właśnie pas zieleni urządzonej został wyznaczony w ramach terenu [...] . W ocenie organu, chociaż na rysunku nie wskazano ścieżki wzdłuż [...] , nie mniej jednak, zgodnie z zapisami tekstu Studium, przewiduje się możliwość lokalizowania innych dróg dla rowerów, poza tymi wskazanymi w Studium. Podkreślono, że zapisy Studium w tym m.in. przeznaczenie terenu mają charakter ogólny a ich uszczegóławianie następuje zawsze na etapie sporządzania planu miejscowego. Skala opracowania tego dokumentu (1:20000) nie pozwala na określenie przeznaczenia terenu jak i jego wskaźników w odniesieniu do konkretnych działek ewidencyjnej. Jednostki urbanistyczne w Studium odnoszą się zatem do większych obszarów, wśród których dopiero na etapie sporządzania planu precyzyjnie wskazuje się czy dla danego terenu z danej jednostki powinno być przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, usługową, komunikację, czy właśnie tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej. Uszczegóławianie zapisów Studium w zakresie przeznaczenia terenu następuje zawsze na etapie sporządzania planu miejscowego w zależności od potrzeb związanych z zachowaniem, bądź stworzeniem prawidłowych warunków życia mieszkańców. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa własności oraz zmniejszenia walorów ekonomicznych przestrzeni organ wskazał, że jest on bezpodstawny, albowiem nie doszło do naruszenia władztwa planistycznego gminy. Rada [...] działała bowiem w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie których rada gminy ustala przeznaczenie terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby i warunki zabudowy. Powołano, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 k.c. Wskazano, że zgodnie z § 13 zaskarżonej uchwały, dopuszczono dotychczasowe użytkowanie terenów do czasu ich zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem ustalonym w planie; dopuszczono zachowanie oraz remonty istniejących budynków i obiektów niezgodnych z zagospodarowaniem określonym w planie, zakazano ich rozbudowy lub nadbudowy. Dodatkowo wydane wcześniej, przed dniem wejścia w życie planu czyli przed 24 listopada 2018 r., pozwolenia na budowę zachowują ważność, co nie ogranicza uzyskanych już wcześniej praw Inwestora. Powołano, że tereny [...]są terenami przeznaczonymi na inwestycję celu publicznego. Takie ustalenie przeznaczenia ww. nieruchomości, tj. tereny wód powierzchniowych śródlądowych i zieleni urządzonej, wynika ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz wcześniej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprowadzenie ograniczenia zabudowy poprzez wyznaczenie linii zabudowy w odległości 10 m od terenu [...] jest przeniesieniem wcześniej obowiązujących ustaleń planistycznych. Ograniczenia te wynikają z konieczności ochrony środowiska przyrodniczego [...]. Obowiązujący poprzednio plan obszaru [...] ustalał, że nieprzekraczalną linię zabudowy mieszkaniowej należy sytuować w następujących minimalnych odległościach: - od korony [...] - 10 m. Ponadto plan ten ustalał, że wzdłuż [...] preferuje się prowadzenie ciągu pieszego i drogi rowerowej oraz ustala realizację nowej zieleni w formie zieleni nadwodnej o szerokości 10 metrów. [...] to zgodnie z ustaleniami [...] [...] główne powiązanie przyrodnicze pomiędzy obszarami systemu przyrodniczego. Z uwagi na powyższe, wskazanie w planie terenu [...] jest niczym innym jak przeniesieniem ustaleń dotyczącym ochrony [...] przed zabudową z poprzednio obowiązującego planu terenu [...] : pas zieleni oraz odsunięta 10 metrów od niego linia zabudowy, a także realizacją zapisów Studium. Organ powołał, że [...] pełni rolę odbiornika wód opadowych i roztopowych z terenów zabudowanych, co wiąże się ze zwiększeniem ryzyka wystąpienia lokalnych podtopień w sytuacji wystąpienia deszczy nawalnych. Realizacja małej retencji na terenach [...] (miejscowe "poszerzenia" terenu) oraz w ramach pozostałych terenów, gdzie została dopuszczona, służy bezpieczeństwu mieszkańców w zakresie możliwości podtopień. W ocenie organu nie sposób uznać, aby zaskarżone rozstrzygnięcie planistyczne, mogło być kwalifikowane jako nadużycie władztwa planistycznego. W odniesieniu do udziału społeczeństwa w procedurze sporządzania planu organ powołał, że o możliwości składania wniosków do sporządzanego projektu planu ogłoszono zgodnie z ustawą poprzez: obwieszenie na tablicach urzędowych, ogłoszenie na stronie BIP [...] oraz w prasie lokalnej. Każdy zainteresowany mógł złożyć wniosek do planu w terminie do dnia [...] października [...] r. Podczas sporządzania projektu planu nastąpiło dwukrotne jego wyłożenie do publicznego wglądu, w terminach: od 17 listopada do 17 grudnia 2014 r., z terminem na składanie uwag wyznaczonym do dnia 7 stycznia 2015 r. oraz od 21 czerwca do 26 lipca 2017 roku, z terminem na składanie uwag wyznaczonym do dnia 16 sierpnia 2017 r. Aktualna prognoza do projektu planu została wyłożona do publicznego wglądu. Ponadto wykaz uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu [...] wraz z rozstrzygnięciem Prezydenta [...] w sprawie rozpatrzenia uwag został opublikowany na BIP [...] , stąd każdy zainteresowany projektem planu, w tym skarżący, mogli zapoznać się z rozstrzygnięciem dotyczącym wniesionej przez nich uwagi i stwierdzić, czy rozstrzygnięcie zmienia dla danego terenu projekt planu czy nie. Zarówno uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...]września [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] oraz uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca [...] r. zmieniająca tą uchwałę, którą dokonano podziału w/w planu na dwie części podlegała ogłoszeniu w Biuletynie Informacji Publicznej [...]. Uchwały określały precyzyjnie granice obszaru projektu planu, a uchwała w sprawie podziału projektu planu na części zawierała określenie granic każdej z tych części, stąd każdy zainteresowany projektem planu, w tym skarżący, mogli zapoznać się, które ich działki zostały wydzielone do poszczególnej części. Do pism z 21 sierpnia 2019 r. i 12 września 2019 r. skarżący dołączyli wypisy z KW nieruchomości i wypisy z ewidencji gruntów, na potwierdzenie, że są współwłaścicielami nieruchomości położonych na terenie objętych planem. W toku rozprawy 10 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę w zakresie terenu oznaczonego [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z kolei stosownie do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Rozpoznając niniejszą skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz. U z 2019 r., poz. 506 tj., dalej "u.s.g."). Według tego przepisu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z zakresu administracji publicznej ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone takim aktem. Sąd dokonując oceny dopuszczalności złożonej skargi podkreśla, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację (naruszenie interesu prawnego). Przyjmuje się, że postanowienia planu naruszają interes prawny, wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdza, że skarżący niewątpliwie posiadają interes prawny jako współwłaściciele działek nr ewidencyjny [...] i [...] z obrębu [...] tj. na terenie objętym kwestionowanym planem (odpisy KW [...] i KW [...] w aktach sądowych). Skarżący zarzucili zarówno istotne naruszenie zasad jak i trybu sporządzania miejscowego planu. Wskazali, że na skutek zaistniałych naruszeń zostali pozbawieni możliwości zapoznania się z projektem planu, wypowiedzenia się i zgłoszenia uwag co do projektu planu i prognozy środowiskowej. Ponadto postanowienia planu niezasadnie ograniczają ich prawo własności, ustanawiają stan niepewności w zakresie przeznaczenia terenu ich działki o nr ewidencyjnym [...] pod teren [...] oraz zmniejszają walory ekonomiczne ich nieruchomości, z uwagi na przeznaczenie części ich nieruchomości pod teren zieleni urządzonej oraz komunikacji pieszej i rowerowej. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018.1945 tj.) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści tej regulacji wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Z kolei, zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki - merytorycznej, związanej ze sporządzeniem aktu planistycznego a więc: zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Podkreślić trzeba, że w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny. A zatem nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części, a jedynie takie które miało wpływ na merytoryczną zawartość aktów planistycznych. Również co do naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu ustawodawca wprowadził przesłankę - istotności tego naruszenia. Nie każde zatem naruszenie trybu postępowania będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, jakie zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" 9. wydanie, C. H. Beck, Warszawa 2016, str. 282 i nast.). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził istotnego naruszenia przez organ trybu sporządzania miejscowego planu, jak również istotnych naruszeń zasad jego sporządzania, skutkujących stwierdzeniem nieważności w części lub całości kontrolowanej uchwały. Jak wynika z akt planistycznych Rada [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] września [...] roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] uchwaliła przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. W załączniku graficznym do uchwały przedstawiono granice obszaru objętego planem. Obwieszczeniem z [...]września [...] r. Prezydent [...] zawiadomił o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu informując o możliwości składania wniosków. W roku procedury zebrano wnioski, opracowano projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko oraz prognozą skutków finansowych, dokument uzgodniono i zaopiniowano oraz dwukrotnie wyłożono do wglądu publicznego. Projekt planu [...] został wyłożony po raz pierwszy do publicznego wglądu w 2014 roku. Obwieszczeniem z [...] listopada [...] r. poinformowano o wyłożeniu planu do publicznego wglądu w dniach od 17 listopada do 17 grudnia 2014 r. w siedzibie Urzędu i na stronie internetowej bip., wyznaczając termin dyskusji publicznej na 1 grudnia 2014 r. i termin do składania uwag do dnia 7 stycznia 2015 r. Do przedmiotowego projektu w dniu [...]stycznia [...] r. uwagi wniosła m.in. A. K. , wnosząc o przedłużenie ul. [...] [...] [...] . Uwaga ta została uwzględniona - przedłużono ul. [...] bez włączenia w ulicę [...] . Na skutek uwzględnienia szeregu uwag (zlikwidowano również teren [...]) projekt planu został ponownie wyłożony do publicznego wglądu w terminie od 21 czerwca do 26 lipca 2017 roku, z terminem składania uwag do dnia 16 sierpnia 2017 r. i wyznaczono termin dyskusji publicznej na 28 czerwca 2017 r. – o czym poinformowano stosownym obwieszczeniem z 9 czerwca 2017 r. Ogłoszenie o powyższym opublikowano w prasie w dniu 14-15 sierpnia 2017 r. wskazując termin wyłożenia w Urzędzie i na stronie bip. Do projektu planu zostały złożone uwagi przez inne osoby, ale Skarżący nie zgłaszali już żadnych uwag po II wyłożeniu planu. Po rozpatrzeniu uwag, które wpłynęły w trakcie drugiego wyłożenia, podzielono obszar planu na dwie części, z której zatwierdzono część pierwszą, nie wymagającą ponawiania procedury planistycznej, i pozostawiono do dalszych prac część drugą, gdzie konieczne było ponowienie czynności w niezbędnym zakresie. Po wyłożeniu planu nie zostały wprowadzone żadne istotne zmiany dla obszaru [...] cz. I. Następnie Rada [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku zmieniła Uchwałę Intencyjną z [...] września [...] r. w ten sposób, że w Uchwale Intencyjnej zmieniono § 1, który otrzymał nowe brzmienie: "§ 1.1. Przystępuje się do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w dwóch częściach". W Załączniku do uchwały wyrysowano granice obszaru wraz z granicami części I i części II. Określono nowe granice obszaru objętego tym planem na rysunku planu oraz dostosowano do tej części prognozę środowiskową. W ocenie Sądu nie doszło więc do żadnego istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu. Zgodnie bowiem z art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podjęta została uchwała intencyjna o przystąpieniu do sporządzania planu, której integralną częścią był załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru. W trakcie procedury dokonano ogłoszeń w prasie i poprzez obwieszczenia, zawiadomiono o podjęciu uchwały stosowne instytucje i organy, rozpatrzono wnioski, sporządzono projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, sporządzono prognozę skutków finansowych, uzyskano wymagane opinie, dokonano uzgodnień z właściwymi organami, ogłoszono o wyłożeniu projektu planu i wyłożono projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, zorganizowano w tym czasie publiczną dyskusję, wyznaczono termin do wnoszenia uwag. Na skutek rozpoznania zgłoszonych uwag wprowadzono zmiany do projektu i ponownie wyłożono projekt wraz z prognozą. Uznać zatem należy, że w żaden istotny sposób nie został naruszony art. 17 pkt. 1 – 13 ustawy o p.z.p. Jednocześnie nie istniały żadne przeszkody uniemożliwiające Radzie [...] podjęcie w dniu [...] czerwca [...] r. zmiany Uchwały Intencyjnej i podzielenia obszaru planu na dwie części i dalszego procedowania jednej z nich. Przepisy prawa nie zabraniają podejmowania takich działań. To Rada jest organem kompetentnym do podjęcia uchwały w przedmiocie przystąpienia do sporządzania planu miejscowego dla danego obszaru i organ ten może zadecydować o podzieleniu obszaru planu na części niezależnie od etapu planistycznego. W przedmiotowej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że pierwotny obszar planu został podzielony na 2 części i obszar przedmiotowego planu znajduje się w całości w pierwotnym obszarze, co do którego podejmowane były czynności planistyczne. Żaden przepis prawa nie nakłada na organ obowiązku powielania całej procedury. W przedmiotowej sprawie organ powołał, że okoliczności faktyczne uzasadniały podjęcie takiej uchwały, ze względu na konieczność ponowienia czynności planistycznych co do części obszaru objętego pierwotną uchwałą z 2009 r. Nie doszło tym samym do naruszenia art. 15 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 18 i 19 ustawy o p.z.p. Uchwała z 7 czerwca 2018 r. została opublikowana na stronie bip. Urzędu. W opracowanej dla części obszaru prognozie oddziaływania na środowisko nie wprowadzono żadnych merytorycznych zmian, jak również nie wprowadzono żadnych istotnych zmian w projekcie planu dotyczącego obszaru dla części I po drugim wyłożeniu w roku 2017 r. Zmiany powoływane przez skarżących dotyczące obszaru [...] wprowadzono po pierwszym wyłożeniu w 2014 r., a nie po drugim w 2017. Nie było więc żadnych przesłanek uzasadniających kolejne (trzecie) wyłożenie planu, przeprowadzania kolejnej dyskusji, dokonywania uzgodnień i sporządzania nowej prognozy. Niewątpliwie zaskarżona Uchwała została podjęta w kontynuacji procedury wszczętej 17 września 2009 r. Bezzasadne są również zarzuty skarżących co do naruszenia art. 17 pkt 9 ustawy o p.z.p., albowiem projekt planu każdorazowo był wykładany z prognozą oddziaływania na środowisko w siedzibie Urzędu i na stronach bip (co wynika z treści ogłoszeń). Dostępny był zarówno tekst i rysunek planu jak i tekst i rysunek prognozy oddziaływania na środowisko. Ponadto pierwotnie prognoza została sporządzona dla całego obszaru, a w 2018 r. dostosowano ten dokument do granic obszaru wydzielonej części planu tj. części I (obszar planu uległ zmniejszeniu, ale w granicach objętych uchwałą z 2009 r.). Treść merytoryczna prognozy nie uległa żadnej zmianie – nie istniały więc przesłanki do jej ponownego uzgodnienia. Skarżący mieli więc możliwość składając uwagi do planu kwestionować również dane wynikające z prognozy, tym samym bezzasadne są zarzuty w zakresie naruszenia art 39 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 46 ust. 1 ustawy o udostępnianiu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. W myśl art. 53 ww. ustawy Prezydent wystąpił o uzgodnienie zakresu i stopnia szczegółowości informacji zawartych w prognozie oddziaływania na środowisko do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Wyżej wymienione organy wydały decyzje o ustaleniu zakresu prognozy oddziaływania na środowisko pismami znak: [...] z dnia [...] czerwca [...] r. oraz [...] z dnia [...] czerwca [...]r. dla całego obszaru planu, z którego później wydzielono część I. Nie doszło również do naruszenia art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Prognozę oddziaływania na środowisko do m.p.z.p. [...] - część I, stanowiącą fragment obszaru prognozy oddziaływania na środowisko do m.p.z.p. [...] , sporządzono zgodnie z zakresem określonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego. Ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Winnicy Północnej wraz z prognozą oddziaływania na środowisko uzyskały pozytywną opinię i uzgodnienia właściwych organów. Zarzuty skarżących w zakresie treści merytorycznej prognozy środowiskowej są w ocenie Sądu bezpodstawne. Zgodnie z art. 548 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ogłoszono w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, stosuje się przepisy dotychczasowe. Pierwsze wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu odbyło się w 2014 r., a zatem wykonanie przedmiotowej prognozy na środowisko, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne było jak prawidłowe. W rozdziale 5.3 prognozy określono ustalenie w zakresie kształtowanie powiązań przyrodniczych wzdłuż [...] oznaczonego na rysunku planu wraz z terenami przyległym, a w rozdziale 5.13 odniesiono się do utrzymania powiązań przyrodniczych "dopuszczając zabudowę wzdłuż [...] wprowadzono wymóg odsunięcia zabudowy minimum o 1Om, w bezpośrednim sąsiedztwie [...] wprowadzając tereny zieleni urządzonej, które pozwolą na utrzymanie powiązań przyrodniczych". Wskazać należy, że w art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie wskazano korytarzy ekologicznych jako elementu, który musi znaleźć się w prognozie. W rozdziale 5.4 omówiono charakterystykę wód podziemnych i powierzchniowych, a ocena wpływu ustaleń m.p.z.p na wody została wykonana w rozdziale 5.4. Dodatkowo, w rozdziale 5.13 ustalono ochronę wód podziemnych. Natomiast w rozdziale 5.1, jak i 5.4 podkreślono, że projekt planu przewiduje uporządkowanie gospodarki wodno- ściekowej poprzez nakaz odprowadzania ścieków sanitarnych do miejskiej sieci kanalizacyjnej, co wpisuje się w cel "Krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych", którym jest m.in. ograniczenie zrzutów niedostatecznie oczyszczanych ścieków, a co za tym idzie ochrona środowiska wodnego przed ich niekorzystnymi skutkami. Wpływ realizacji mpzp na roślinność omówiono w rozdziale 5.2 cyt: "W wyniku realizacji zapisów planu większość najcenniejszej istniejącej zieleni zostanie zachowana. Tereny wzdłuż [...] oraz sam [...] również objęte są ochroną (...) W wyniku przeprowadzonych analiz ustaleń planu nie przewiduje się powstania znaczącego negatywnego oddziaływania na świat roślinny w tym: bezpośredniego, pośredniego, wtórnego, skumulowanego, krótkoterminowego, średnioterminowego, długoterminowego i stałego. W trakcie budowy nowych obiektów może nastąpić oddziaływanie chwilowe.". W rozdziale 5.7 omówiono wpływ na klimat i warunki wymiany powietrza. Szczegółowy opis oddziaływania na jakość powietrza ustaleń planu zawarto w rozdziale 5.10. Również powołać należy, że Sąd podziela stanowisko organu, że prognoza oddziaływania na środowisko odnosi się do zapisów projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie do stanu faktycznego terenu zmieniającego się niezależnie od ustaleń tego aktu miejscowego. Ponadto oczywistym jest, że w trakcie prowadzenia procedury planistycznej z uwagi na jej długotrwałość, stan faktyczny zagospodarowania terenu w obszarze planu może ulec zmianie. Nie mniej jednak, w przedmiotowej sprawie nie wykazano, że zagospodarowanie działek [...] i [...] w jakiś znaczący sposób dyskwalifikuje prawidłowość sporządzonej prognozy. Ponadto wskazane przez skarżących działki nie stanowią ich własności. W zakresie nieruchomości do nich należących, strony nie wskazały żadnych argumentów przemawiających za możliwością podważenia prognozy. Również niezasadne są zarzuty odnośnie zastosowania niewłaściwych przepisów co do minimalnej powierzchni działki. Przedmiotowy plan został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 nr 164 poz. 1587). W przedmiotowej procedurze planistycznej miała zastosowanie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym przed jej zmianą ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2010, poz. 130 Nr 871), która weszła w życie 21 października 2010 roku, zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. ustawy, albowiem uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu została podjęta [...]września [...] r. Zgodnie z art. 15 ust. 2 w pkt 6 ww. ustawy w brzmieniu przed jej zmianą w planie miejscowym określa się obowiązkowo: "parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy(...)". W przedmiotowym planie określono maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki. Powołać należy, że intensywność zabudowy nie była zdefiniowana w obowiązujących wówczas przepisach, ale nie oznacza to automatycznie, że organ nie mógł określić parametru w ten sposób. Wskazać należy, że w nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 25 czerwca 2010 r., która weszła w życie 21 października 2010 r. do przepisu art. 15 ust 2 pkt 6) wprowadzono zapis: w planie określa się obowiązkowo: (...) maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Natomiast w przedmiotowym planie nie wprowadzono wskaźnika odnoszącego się do działki budowlanej. Powoływany przez skarżących wyrok NSA w sprawie II OSK 460/17 dotyczył właśnie stanu faktycznego, w którym do postanowień planu wprowadzono wskaźnik intensywności zabudowy odnoszący się do działki budowlanej. Ponadto, o możliwości ustalenia minimalnego i maksymalnego wskaźnika zabudowy jako wskaźnika kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, co do planów miejscowych uchwalanych na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed nowelizacji z 21 października 2010 r. wypowiedział się NSA w wyroku z 18 kwietnia 2012 r. II OSK 162/12 wskazując że "W m.p.z.p. rada gminy obowiązana jest określić parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Do tych wskaźników należą m.in. linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Nie oznacza to jednak, że rada gminy nie może w planie miejscowym ukształtować zabudowy oraz zagospodarowania terenu przez użycie innych jeszcze parametrów i wskaźników niż wymienione przykładowo w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Wskaźnik intensywności zabudowy to wskaźnik stosowany w urbanistyce i budownictwie. Może być obliczany w różny sposób w zależności od charakteru zabudowy. (...) Ustalanie wskaźnika minimalnego ma na celu m.in. racjonalne wykorzystanie działek pod zabudowę i infrastruktury technicznej. Ustalenie zaś wskaźnika maksymalnego ma na celu m.in. ochronę środowiska przyrodniczego, zapewnienie korzystnych warunków użytkowania terenu o określonym przeznaczeniu. Użyte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie "wskaźniki intensywności zabudowy" należy rozumieć jako stosunek wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej.(...) Do rady gminy należy określenie reguł zabudowy terenu, nie wyłączając stopnia zainwestowania terenu i intensywności zabudowy, co wynika z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i zasady władztwa planistycznego. Rada gminy może wprowadzić do m.p.z.p. postanowienia, które określą dopuszczalny sposób i stopień zainwestowania danego terenu. Może to uczynić przez określenie maksymalnej powierzchni zabudowy, podanie wskaźnika intensywności zabudowy, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Istotne jest to, aby z zapisów planu wynikało jakiego rodzaju, o jakim charakterze i jakiej wielkości zabudowa może powstać na danym terenie i jaką może zająć maksymalnie powierzchnię danej nieruchomości". Wskazać również należy, że w miejscowym planie nie określono minimalnej powierzchni nowo wydzielonej działki budowlanej - § 9 ust. 2, § 15 ust. 3 pkt 10), pkt 11), § 20 ust. 2 pkt 10), pkt 11), § 22 ust. 3 pkt 10), pkt 11), § 23 ust. 3 pkt 10), pkt 11), § 24 ust. 2 pkt 10), pkt 11), § 25 ust. 3 pkt 10), pkt 11), § 26 ust. 3 pkt 10), pkt 11), § 28 ust. 3 pkt 10), pkt 11), § 29 ust. 3 pkt 10), pkt 11), §30 ust. 3 pkt 11), pkt 12), § 31 ust. 3 pkt 10), pkt 11) planu. Zaskarżony plan określa jedynie parametr minimalnej powierzchni działki, jako dodatkowy wskaźnik dla zachowania ładu przestrzennego na obszarze objętym zaskarżonym planem, co nie jest sprzeczne z przepisami ustawy o p.z.p. w brzmieniu przed zmianą z 21 października 2010 r. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów w zakresie zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości. Stosownie do przepisu art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Natomiast zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego określono wymóg, że ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. W przedmiotowym planie takie parametry zostały określone w § 9 oraz w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów zaskarżonej uchwały tj. § 15 ust. 5, § 17 ust. 5, § 18 ust. 5, § 19 ust. 5, § 20 ust. 5, § 21 ust. 5, § 22 ust. 5, § 23 ust. 5, § 24 ust. 5, § 25 ust. 5, § 26 ust. 5, § 28 ust. 5, § 29 ust. 5 , § 30 ust. 5, § 31 ust. 5. Jednocześnie w przedmiotowym planie nie zostały wyznaczone obszary wymagające scalenia. W tym miejscu należy jednak zauważyć, że warunki dopuszczalności scalania i podziału nieruchomości zostały określone w Rozdziale 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2018.2204). Zgodnie z art. 102 ww. ust. 1 ustawy gmina może dokonać scalenia i podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 101 ust. 1. Szczegółowe warunki scalenia i podziału nieruchomości określa plan miejscowy. Ust. 2 stanowi, że scalenia i podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli są one położone w granicach obszarów określonych w planie miejscowym albo gdy o scalenie i podział wystąpią właściciele lub użytkownicy wieczyści posiadający, z zastrzeżeniem ust. 4, ponad 50% powierzchni gruntów objętych scaleniem i podziałem. Zgodnie zaś z ust. 3 o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości decyduje rada gminy w drodze uchwały, określając w niej granice zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem. W związku z powyższym, w sytuacji niewyznaczenia w miejscowym planie obszarów wymagających scalenia i podziału nieruchomości, nadal można przeprowadzić procedurę scaleniową w sytuacji, gdy o scalenie i podział występują właściciele lub użytkownicy wieczyści posiadający ponad 50% powierzchni gruntów objętych scaleniem i podziałem. Określenie w planie szczegółowych warunków scalenia i podziału jest niezbędne, aby można było przeprowadzić takie postępowanie, w wyniku którego dojdzie do wtórnego podziału na działki gruntu, zgodnie z parametrami przewidzianymi w planie. Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z 21 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 178/14 "Bez uszczegółowionych planem zasad i warunków scalania i podziału nie jest w ogóle możliwe przeprowadzenie takiej procedury. Wynika to z treści art. 102 u.g.n., który wskazuje, że podstawą dla postępowania w sprawie scalenia i podziału są stosowne zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a treść planów wyznacza zakres przedmiotowy i podmiotowy czynności podejmowanych w toku postępowania scaleniowego. Wszczęcie procedury scalenia i podziału może nastąpić zarówno z urzędu, jak też na wniosek właścicieli lub użytkowników wieczystych posiadających co najmniej 50 % powierzchni gruntów objętych scaleniem i podziałem. W tym ostatnim przypadku procedura scalania i podziału musi również oparta być na ustaleniach wynikających z planu miejscowego, co prowadzi do wniosku, że omawiane zasady i warunki muszą być określone dla wszystkich nieruchomości położonych na obszarze planu a nie tylko dla tych które znalazły się w wyznaczonych w planie na podstawie art. 15 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym granicach obszarów wymagających przeprowadzenia scalenia i podziału (tak E. Mzyk [w:] G. Bieniek, E. Kalus, Z. Marmaj, E. Mzyk Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. Warszawa 2008 r. s. 398-399). Tym samym należy przyjąć, że ustalenie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału dla wszystkich nieruchomości w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkiem organu stanowiącego gminy, niezależnie od tego, czy określony zostanie obszar o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przeciwnym wypadku, niemożliwe byłoby przeprowadzenie procedury scalania i podziału z inicjatywy właścicieli lub użytkowników wieczystych ze względu na brak omawianych zasad i warunków. Będą one wykorzystywane przy scalaniu i podziale nieruchomości na obszarach określonych przez radę jako wymagające zastosowania tej instytucji, jak również na pozostałych obszarach, jeżeli z inicjatywną scalenia i podziału wystąpią właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości. W ślad za przedstawionym wcześniej poglądem doktryny, stwierdzić zatem można, że rada mogłaby odstąpić od obowiązku określenia szczegółowych warunków i zasad scalania i podziałów, gdyby wykazane zostało, że stan faktyczny obszaru objętego ustaleniami planu nie daje podstaw do zamieszczenia ich w planie." Wbrew zarzutom skarżących, plan nie odnosi się do podziału nieruchomości o jakim mowa w skardze, a który regulowany jest przepisami Rozdziału I ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie dotyczy bowiem podziału działek ewidencyjnych na mniejsze jednostki, ale ustala jedynie szczegółowe zasady i warunki scalenia i podziału (wtórnego). Zgodzić się również należy ze stanowiskiem organu, że skarżący nie wykazali, że ustalenia planu w tym zakresie naruszają ich interes prawny. Wobec powyższego uznać należy, że Rada [...] nie naruszyła dyspozycji art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie wykroczyła poza zakres delegacji ustawowej. Zauważyć również należy, że powoływany przez skarżących wyrok NSA z 24 stycznia 2013 r. w sprawie II OSK 2444/12 dotyczył zupełnie odmiennego stanu faktycznego, związanego z ogólnikowymi ustaleniami planu, które w istocie nie precyzowały warunków podziału, jak i scalania nieruchomości. Natomiast w uzasadnieniu wyroku z 17 czerwca 2016 r. w sprawie II OSK 2529/14 NSA stwierdził, że: "Odnośnie braku wyznaczenia obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy winien być interpretowany z uwzględnieniem art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy. Obligatoryjne jest ustalenie szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości wówczas, gdy w planie przewidziano obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów. W niniejszej sprawie okoliczność taka nie ma miejsca, zatem brak podstaw do twierdzenia, że w planie tym obligatoryjnie należało określić szczegółowe zasady scalania i podziału. Stanowisko takie jest przyjmowane w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2085/11, z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2199/11, z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1405/12).". Tak więc powoływane orzeczenie nie może uzasadniać zarzutów skarżących. Nie doszło również do naruszenia art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołać należy, że kwestia sposobu rozpatrywania uwag zgłoszonych w toku procedury planistycznej przez radę była przedmiotem wielu orzeczeń sądowoadministracyjnych. Ostatecznie stanowisko w tym zakresie zostało ugruntowane i aktualnie nie budzi wątpliwości, że wymagana jest wykładnia funkcjonalna i systemowa normy wynikającej z art. 20 ust. 1 u o p.z.p. W wyroku z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1922/15 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął jednoznacznie, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu [...] cz. I stanowi załącznik nr 2 zaskarżonej uchwały. Z załącznika tego wynika wprost, że Rada [...] poszczególnych uwag nie uwzględniła, zawierając też w odniesieniu do każdej z uwag informacje i wyjaśnienia dotyczące rozpatrzenia każdej z nich. Taka okoliczność oznacza, że każdy z radnych miał możliwość zapoznania się z takimi uwagami i sposobem ich rozstrzygnięcia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został również pogląd, zgodnie z którym, nie negując celowości indywidualnego głosowania nad każdą nieuwzględnioną uwagą, mając na uwadze brak precyzji w formułowaniu przez ustawodawcę podejmowanych przez organ uchwałodawczy czynności, przyjąć należy, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14; z 6 listopada 2013 r., II OSK 437/13; z 31 maja 2012 r" II OSK 1405/12, z 22 września 2011 r" II OSK 1317/11; i inne). Ponadto wskazać należy, że skarżąca A. K. w toku pierwszego wyłożenia planu zgłosiła jedną uwagę, którą uwzględniono. Natomiast po wyłożeniu kolejnego projektu planu w 2017 r. żaden ze skarżących nie zgłosił uwag. Uznać więc należy, że skarżący nie wykazali, że sposób rozpoznawania uwag przez radę [...] w jakimkolwiek stopniu naruszał ich interes prawny. W odniesieniu do zarzutu wadliwego zdefiniowania przeznaczenia terenu to uznać należy, że zarzut tej jest bezzasadny i nie doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy. Zgodnie z § 2 pkt 8 i 10 planu miejscowego przez "przeznaczenie podstawowe" należy rozumieć ustalone w planie przeznaczenie terenu przeważające na terenie działki, przy czym powierzchnia użytkowa obiektów budowlanych o przeznaczeniu podstawowym nie może być mniejsza niż 60 % powierzchni użytkowej wszystkich obiektów budowlanych na działce, zaś przez "przeznaczenie dopuszczalne" należy rozumieć dopuszczone w planie przeznaczenie terenu pod funkcje spoza przeznaczenia podstawowego terenu, przy czym powierzchnia użytkowa obiektów budowlanych o przeznaczeniu dopuszczalnym nie może być mniejsza niż 40 % powierzchni użytkowej wszystkich obiektów budowlanych na działce. W związku z powyższym, na terenie oznaczonym symbolem 3.WS/ZP przeznaczeniem podstawowym są wody powierzchniowe śródlądowe i zieleń urządzona, natomiast przeznaczeniem dopuszczalnym - komunikacja piesza i rowerowa. Na wymienionym terenie może zostać wprowadzona komunikacja piesza i rowerowa, ale powierzchnia użytkowa obiektów budowlanych nie może być większa niż 40% powierzchni użytkowej wszystkich obiektów budowlanych na działce. Nie mniej jednak winny przeważać wody powierzchniowe śródlądowe i zieleń urządzona, na których, zgodnie z paragrafem 17 ust. 3 pkt. 1 minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej powinien wynosić 80%. Wskazać należy, że po pierwsze postanowienia planu ustalają przeznaczenie terenu, ale to nie przesądza, że na terenie powstaną inwestycje zgodnie z jego planistycznym przeznaczeniem. Po wtóre, w przypadku podjęcia przez gminę decyzji o realizacji inwestycji - w tym przypadku ścieżki pieszo-rowerowej, zachodzić będzie wymóg takiego zaprojektowania inwestycji, aby były spełnione wymagania wynikające m.in. z planu miejscowego. Nie można wykluczyć, że powyższe będzie się wiązało z koniecznością dokonania scalenia działek, na których ma być realizowana inwestycja. Niewątpliwie nie można utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej, z działką poprzez którą zdefiniowane jest przeznaczenie terenu w planie, albowiem nie są to pojęcia tożsame. Tak więc części działki ewidencyjnej nr [...]należącej obecnie do skarżących została zgodnie z postanowieniami planu przeznaczona na wody powierzchniowe śródlądowe i zieleń urządzoną z dopuszczeniem komunikacji pieszej i rowerowej. Postanowienia planu są w tym zakresie jednoznaczne i nie budzą wątpliwości. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 17 pkt 5 ustawy o p.z.p. Zgodnie z art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Prezydent sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego. Natomiast zgodnie art. 20 ust. 1 rada miasta uchwala plan miejscowy rozstrzygając jednocześnie o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Jak wynika z akt planistycznych oba ww. dokumenty zostały przygotowane oraz przekazane Radzie [...] i radni mogli się z nimi zapoznać – kwestie odszkodowań były m.in. poruszane na posiedzeniu Komisji [...] w dniu [...] września [...]r. Wskazać należy, że prognoza skutków finansowych nie stanowi integralnej części planu miejscowego, a pełni funkcję informacyjną dla rady gminy. Prognoza skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] - część 1 została sporządzona przez rzeczoznawcę majątkowego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawą o gospodarce nieruchomościami, ustawą o drogach publicznych, ustawą w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2018 r. oraz rozporządzeniem w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Na stronie 9 opracowania przedstawiono m.in. koszty wykupu gruntów prywatnych znajdujących się w granicach terenów [...] . Natomiast sposób realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej stanowi załącznik nr 3 do uchwały, i jest jego integralną częścią. Zgodnie art. 20 ust. 1 rada miasta uchwala plan miejscowy rozstrzygając jednocześnie o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, są to zadania własne gminy związane z budową i utrzymywaniem obiektów infrastruktury technicznej, takich jak: gminne drogi, ulice i mosty, wodociągi i inne obiekty zaopatrzenia w wodę, kanalizacja i obiekty służące do usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, urządzenia sanitarne, wysypiska i urządzenia unieszkodliwiania odpadów komunalnych, urządzenia zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. Tak więc obowiązek wynikający z art. 20 ust. 1 ustawy nie odnosi się do kosztów infrastruktury społecznej. Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku zgodności Studium i planu miejscowego. Studium określa bowiem kierunki polityki gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady, studium nie operuje konkretnymi (ścisłymi) wskazaniami w zakresie sposobu zagospodarowania terenów gminy. Postanowienia zaś planu miejscowego winny uwzględnić zawarte w studium kierunki określonego przeznaczenia terenów, precyzując przy tym w sposób konkretny i szczegółowy zasady (warunki) przyszłego zainwestowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2088/16). Zaskarżona uchwała jest w ocenie Sądu w pełni zgodna z uchwałą w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] . Działka ewidencyjna nr [...] i [...] z obrębu [...] , położona jest w obszarze Studium oznaczonym symbolem [...] ., który to symbol oznacza teren zabudowy mieszkaniowej o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych. Zgodnie z § ust. 2 pkt 2 planu tereny wód powierzchniowych śródlądowych i zieleni urządzonej oznaczone m.in. symbolem [...] są terenami lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś w § 5 ust. 3 przyjęto, że dopuszcza się na całym obszarze planu lokalizowanie inwestycji celu publicznego. Działki o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] zostały przeznaczone w przeważającej części na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinne, a dodatkowo fragmenty działek wzdłuż [...] o szerokości 5 m zostały przeznaczone na wody powierzchniowe śródlądowe i zieleń urządzoną. Wskazać należy, że w rozdziale XVIII pkt. 2.3 Studium stwierdzono, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w szczególności w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, które zostały wskazane na rysunku Studium nr 25. Natomiast na tym rysunku nie są wskazane wszystkie inwestycje celu publicznego, a jedynie - co wprost wynika z legendy do rysunku - obszary planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, na których w sposób kompleksowy będą rozmieszczone inwestycje celu publicznego w zakresie infrastruktury społecznej, dróg i infrastruktury. Oczywistym jest, że usługi celu publicznego mogą być realizowane również na pozostałych rozległych terenach [...] , gdzie występują takie potrzeby. Wynika to m.in. z zapisów Studium dla obszarów funkcjonalnych [...], a szczególnie dla obszarów [...] na których ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej czy ogólnodostępnej zieleni urządzonej. Ponadto na rysunku nr 25 poza obszarami planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, wskazane są również granice lokalizacji inwestycji celu publicznego, którymi objęte są również działki skarżących. Zgodnie z zapisami Studium inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie systemu transportowego, infrastruktury inżynieryjnej, infrastruktury społecznej, ochrony środowiska oraz inne nie wymienione, a o których jest mowa w art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami określane będą w planach miejscowych, stosownie do potrzeb, zgodnie z zasadami określonymi w Studium. Zauważyć należy, że w Studium wskazane zostało główne powiązanie przyrodnicze pomiędzy obszarami systemu przyrodniczego, które przechodzi właśnie przez teren [...] . Jest to powiązanie stanowiące element współtworzący System Przyrodniczy [...] . Jak wskazano w Studium cały ten system ma na celu wzmocnienie ochrony funkcji przyrodniczych i stworzenie optymalnych warunków zamieszkania, pracy i wypoczynku, a jednocześnie ma zapewnić ciągłość przestrzenną i funkcjonalną w relacji z ponadregionalnym i regionalnym układem powiązań przyrodniczych, przy planowanym przeznaczeniu terenów. Na jego obszarze ustalono zagospodarowanie głównych powiązań przyrodniczych w zależności od warunków lokalnych jako:- tereny zieleni urządzonej z zachowaniem i adaptacją zieleni istniejącej,- pasy zieleni urządzonej bądź naturalnej w miarę możliwości realizacyjnych o zalecanej szerokości min. 10 m. Właśnie taki pas zieleni urządzonej został wyznaczony w ramach terenu [...] . Powołać należy, że z uwagi na charakter dokumentu jakim jest Studium i skalę opracowania – w tym rysunek Studium, nie ma możliwości aby na rysunku Studium wrysowano wszystkie ścieżki rowerowe. Na rysunku nie wskazano ścieżki wzdłuż [...] jednak, zgodnie z zapisami tekstu Studium, przewidziano możliwość lokalizowania innych dróg dla rowerów, poza tymi wskazanymi w Studium. Oczywistym jest, że zapisy Studium w tym m.in. przeznaczenie terenu mają charakter ogólny, a ich uszczegóławianie następuje zawsze na etapie sporządzania planu miejscowego. Skala opracowania dokumentu Studium (1:20000) nie pozwala na określenie przeznaczenia terenu jak i jego wskaźników w odniesieniu do konkretnych działek ewidencyjnej. Jednostki urbanistyczne w Studium odnoszą się zatem do większych obszarów wśród których dopiero na etapie sporządzania planu precyzyjnie wskazuje się czy dla danego terenu z danej jednostki powinno być przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, usługową, komunikację czy właśnie tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej. Jednocześnie w Studium wskazano, że podstawową zasadą dla kierunków zmian w przeznaczeniu terenów jest równoważenie funkcji na całym obszarze miasta i tworzenie wielofunkcyjnych struktur przestrzennych. W obszarach zabudowy mieszkaniowej konieczne jest sytuowanie inwestycji celu publicznego związanych z obsługą mieszkańców, w szczególności terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej. Zgodnie z ustaleniami Studium konieczne jest wyznaczanie terenów inwestycji publicznych w tym terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej w bliskim sąsiedztwie planowanych zespołów zabudowy mieszkaniowej. Funkcje te bowiem muszą zostać wyposażone w odpowiednią infrastrukturę. Wobec powyższego uznać należy, że bezzasadne są zarzuty w zakresie naruszenia art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 i 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazać również należy, że § 5 ust. 3 planu został skonkretyzowany m.in. postanowieniami § 11 i 12 planu, a zatem bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast powoływany w skardze art. 15 ust. 3, 4a zostały wprowadzone ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r., zmieniając ustawę z dniem 21 października 2010 r. i nie mają zastosowania do przedmiotowego planu. W odniesieniu do zarzutu braku możliwości realizacji inwestycji celu publicznego oznaczonej symbolem [...] to podkreślić należy, że postanowienia planu odnoszą się do przeznaczenia planistycznego danego terenu, a nie rozstrzygają, czy dana inwestycja zostanie zrealizowana, kiedy i w jaki sposób. Tak więc fakt, że na nieruchomości należącej do innej osoby realizowany jest zespół budynków mieszkalnych nie przesądza, że na pozostałych nieruchomościach wzdłuż [...] nie będzie można zrealizować inwestycji - ścieżki pieszo-rowerowej. Ponadto powoływana przez skarżących działka nr ewidencyjny [...] położona jest w obszarze [...] i nie sąsiaduje z ich działką. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 3 Konstytucji RP, to są one w ocenie Sądu niezasadne. W przedmiotowej sprawie, skarżący wiążą naruszenie swojego prawa z uchwaleniem planu, ustalającego przeznaczenie terenu dla części ich nieruchomości jako [...] , co w ich ocenie godzi w prawo własności i zmniejsza walory ekonomiczne należącej do niech nieruchomości. Zauważyć należy, że uprawnienie gminy do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze przewidziane zostało w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych. Stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uchwalając plan gmina realizuje przysługujące jej uprawnienia określane w doktrynie jako władztwo planistyczne gminy. Zamieszczając w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy, gmina w sposób władczy reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem. Upoważnienie gminy do ingerencji w prawo własności zawarte zostało w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy, który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wpływają zatem na sposób wykonywania prawa własności, a gmina ma możliwość planowania przestrzeni publicznej niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Przyznanych uprawnień gmina nie może jednak wykonywać dowolnie. Przepis art. 1 ust. 2 omawianej ustawy wymienia szereg równorzędnych przesłanek, które winny zostać wzięte pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymieniając wśród nich w pkt 1 wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; w pkt 2 walory architektoniczne i krajobrazowe, w pkt 3 wymagania ochrony środowiska, w pkt 4 wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, w pkt 5 wymagania bezpieczeństwa ludzi i mienia, w pkt 7 prawo własności. Ustawodawca nie przyznaje przy tym szczególnej ochrony prawu własności, stawiając je na równi z innymi wartościami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, a które winny być w działaniach gminy wyważone, stosownie do realizowanych celów. Z wyliczenia tych wartości, które należy uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc również przy tworzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wynika, że nie zawsze jest możliwe ich uwzględnienie w maksymalnym zakresie według żądań zainteresowanych podmiotów, gdyż niejednokrotnie dochodzi do kolizji tych wartości. W tej sytuacji prawo własności musi być często ograniczone ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak potrzeby interesu publicznego, potrzeby bezpieczeństwa czy obronności, wymagania ochrony środowiska czy ochrony dóbr kultury. Nie oznacza to dowolności powodującej przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerencja w sferę prawa rzeczowego do nieruchomości (własności, i odpowiednio użytkowania wieczystego) musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1708/09). Trzeba również zwrócić uwagę na przepisy ustawowe przewidujące ochronę prawa własności, zwłaszcza na przepis art. 140 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że uprawnienia właścicielskie (posiadanie, korzystanie z rzeczy i rozporządzanie nią) mogą być wykonywane w granicach określonych przez ustawę i zasady współżycia społecznego - a zatem nie w sposób absolutny. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. Prawo własności, mimo że podlega konstytucyjnej ochronie, nie jest prawem absolutnym i doznaje szeregu ograniczeń wynikających z ustaw, co jest zgodne z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 13/11). Na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Rada [...] nie przekroczyła przysługującego jej na mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy władztwa planistycznego. W ramach tego władztwa Gmina jest uprawniona bowiem do decydowania o sposobie zagospodarowania nieruchomości, wprowadzając - tak jak to uczyniła - na spornym terenie rozwiązania uwzględniające kierunki zagospodarowania przestrzennego wskazane w obowiązującym Studium, w szczególności przy uwzględnieniu interesu publicznego w aspekcie wartości wynikających z ochrony środowiska (utrzymania powiązań przyrodniczych) oraz zapewnienia ciągłości przestrzennej i funkcjonalnej obszaru wzdłuż [...]. Zgodnie z zapisami Studium pozostawiono pas zieleni o szerokości 10 metrów wzdłuż brzegu [...], ustalając linię zabudowy na działkach skarżących 10 metrów od granicy [...], czyli 5 metrów od granicy terenu [...], a teren o szerokości 5 metrów od brzegu [...]przeznaczając na inwestycję celu publicznego – tereny zieleni ze ścieżką pieszo-rowerową. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że takie ustalenie przeznaczenia ww. nieruchomości, tj. tereny wód powierzchniowych śródlądowych i zieleni urządzonej, wynika nie tylko ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ale także wcześniej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. "Wprowadzenie ograniczenia zabudowy poprzez wyznaczenie linii zabudowy w odległości 10 m od terenu [...] jest przeniesieniem wcześniej obowiązujących ustaleń planistycznych. Ograniczenia te wynikają z konieczności ochrony środowiska przyrodniczego [...] . Obowiązujący poprzednio plan obszaru [...] ustalał, że nieprzekraczalną linię zabudowy mieszkaniowej należy sytuować w następujących minimalnych odległościach: - od korony [...] - 10 m. Ponadto plan ten ustalał, że wzdłuż [...] preferuje się prowadzenie ciągu pieszego i drogi rowerowej oraz ustala realizację nowej zieleni w formie zieleni nadwodnej o szerokości 10 metrów." W odpowiedzi na skargę wskazano również, że [...] pełni rolę odbiornika wód opadowych i roztopowych z terenów zabudowanych, co wiąże się ze zwiększeniem ryzyka wystąpienia lokalnych podtopień w sytuacji wystąpienia deszczy nawalnych. Powołano, że realizacja małej retencji na terenach [...] (miejscowe "poszerzenia" terenu) oraz w ramach pozostałych terenów, gdzie została dopuszczona, służy bezpieczeństwu mieszkańców w zakresie możliwości podtopień. W toku rozprawy został złożony rysunek "starego planu", na potwierdzenie okoliczności utrzymania dotychczasowej odległości linii zabudowy od granic [...]. W ocenie Sądu zakres ingerencji Gminy w prawo własności skarżących nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych prawem Gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego. W przedmiotowej sprawie został spełniony wymóg proporcjonalności. Powołać należy, że wymóg proporcjonalności, zwany także zakazem nadmiernej ingerencji, oznacza konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności (czyli nałożonymi na jednostkę obciążeniami), a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej. Wymóg proporcjonalności oznacza konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa (vide wyrok NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 240/13). W przedmiotowej sprawie nie nastąpiło naruszenie tego wymogu, albowiem postanowienia planu umożliwiają skarżącym realizację zabudowy na pozostałych częściach ich nieruchomości. Ponadto Gmina ma obowiązek zabezpieczyć odpowiednie tereny pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg (art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami). Zauważyć również należy, że skarżący zaskarżając przepis § 15 miejscowego planu w zakresie dotyczącym nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], jak również § 23 dotyczący działki nr [...], nie powołali w jaki sposób i z jakiego powodu ustalenia szczegółowe dla tych terenów przywołane przez nich w skardze na stronie 1 i 2 naruszają ich prawa. Natomiast wskazana w toku rozprawy okoliczność, że na skutek uchwalenia planu działka o nr ewidencyjnym [...] została pozbawiona dostępu do drogi publicznej nie uzasadnia odmiennej oceny. Powołać należy, że z żadnego przepisu prawa nie wynika konieczność zapewnienia każdej działce położonej na obszarze planu dostępu do drogi publicznej. Jak wynika z rysunku planu, sieć komunikacyjna została ustalona dla całego obszaru [...], w sposób pozwalających na skomunikowanie działek położonych na tym terenie z innymi obszarami objętymi planem. Ponadto, jak wynika z oświadczenia skarżącego, działka nr [...]nie miała i nie ma urządzonego zjazdu na drogę publiczną, a wyrysowana na rysunku planu linia zabudowy na działce sąsiedniej, położonej również na obszarze [...], graniczącej z obszarem [...], umożliwia ustanowienie stosownej służebności drogowej do ulicy oznaczonej [...] projektowana 2. Nie można również zapominać o tym, że kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w nim rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Jak słusznie akcentuje się w orzecznictwie, żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. II OSK 1947/10; z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 834/10). Z powyższych względów brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.