III SA/Łd 574/19

Dnia 22 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [....] r. nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania A.K. od decyzji Starosty [....] z dnia [....] r. nr [....] w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikające z prawa jazdy kategorii B oraz nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją z [...] r. organ I instancji, powołując się na przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019r., poz. 341 ze zm.) , cofnął skarżącemu uprawnienia kategorii B do kierowania pojazdami silnikowymi oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Starosta [...] wskazał, że 13 kwietnia 2018 r. do organu wpłynęło pismo Instytutu Medycyny Pracy im. A z 10 kwietnia 2018 r. informujące, że podczas badań konsultacyjnych i obserwacji szpitalnej rozpoznano u A. K. jednostkę chorobową, która zgodnie z art. 12 pkt 1.1. ustawy o kierujących pojazdami stanowi przeciwwskazanie do posiadania prawa jazdy. W dniu [...] maja 2018 r. została wydana decyzja o skierowaniu A.K. na badania lekarskie. Skarżący poddał się tym badaniom. Wobec stwierdzenia orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 4-12-2018 r., wydanym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców z Instytutu Medycyny Pracy w Ł., że istnieją u skarżącego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, organ był zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu tych uprawnień. W odwołaniu skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji o cofnięciu prawa jazdy pomimo, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające twierdzenie o złym stanie zdrowia mocodawcy oraz naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 art. 75 § 1, 76 § 3 art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 art. 80 art. 86 oraz 107 § 1 pkt 6 i 7 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę materialno – prawną decyzji stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( j.t. Dz. U. z 2019, poz.341 ze zm.) dalej u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym podjęta przez Starostę na podstawie wyżej przytoczonej normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej, stosując przepisy obowiązany jest do jej wydania. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie jest sporne, że ostatecznym orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 4-12-2018r., wydanym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców z Instytutu Medycyny Pracy w Ł., stwierdzono istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii B. Uprzednio wydane orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nr [...] z dnia 13-09-2018r. także było negatywne dla skarżącego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 81 ust. 1 u.k.p. Minister Zdrowia wydał w dniu 17 lipca 2014 r. rozporządzenie w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2017r., poz. 250), w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, które określa m.in. szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego. W myśl § 7 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 rozporządzenia. Na podstawie art. 79 ust. 4 u.k.p., osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Ponowne badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 k.p. SKO wskazało, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący z takiej procedury odwoławczej skorzystał. Na etapie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiając będące w jej posiadaniu dokumenty lekarskie, takie jak orzeczenia, zaświadczenia, historie choroby, czy wreszcie wyniki innych badań mające znaczenie w sprawie, a w szczególności uprawniona jest do odwołania się od orzeczenia lekarskiego pierwszej instancji do specjalistycznego organu wyższego stopnia, po doręczeniu jej tego orzeczenia lekarskiego. Uprawnienie do odwołania się stanowi gwarancję zapewnienia ochrony praw osoby badanej. Uprawniony lekarz organu odwoławczego wydając orzeczenie uwzględnia nie tylko wyniki przeprowadzonego przez siebie badania, lecz również dokumentację medyczną zgromadzoną przez lekarza orzekającego w pierwszej instancji oraz wyniki konsultacji oraz badań specjalistycznych, pomocniczych, jeśli uznał je za niezbędne. Ocena, czy u kierowcy występują przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, leży w gestii uprawnionych lekarzy, wykonujących stosowne badania w upoważnionych do tego jednostkach. Organ wyjaśnił, że w piśmiennictwie dotyczącym omawianej kwestii podkreśla się, że cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów ma charakter prewencyjny, zabezpieczający, na co wskazują przyczyny uzasadniające decyzję o cofnięciu. SKO wskazało, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego załączone do akt orzeczenie lekarskie, w którym stwierdzono istnienie u strony przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, nie pozostawia wątpliwości, zarówno co do tego, iż zostało ono wydane przez lekarza uprawnionego do badań kierowców oraz jego treści. W związku z tym, iż organ związany jest takim orzeczeniem lekarskim i nie ma podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tego orzeczenia, należy więc uznać, iż cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi było w przedmiotowej sprawie obligatoryjne. Uwzględniając powyższe okoliczności SKO przyjęło, że organ prawidłowo uznał, że w przypadku strony istnieje konieczność cofnięcia wspominanych na wstępie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, co w konsekwencji stanowi o treści podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. W świetle tego, co powyżej, SKO uznało zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Sprowadzają się one bowiem w głównej mierze do polemiki strony z zawartym w orzeczeniu lekarskim stwierdzeniem o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Niezależnie od subiektywnych i pozytywnych odczuć samego odwołującego co do jego stanu zdrowia, wydane orzeczenie lekarskie wskazuje bezsprzecznie na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Tym samym zdaniem organu nie można zgodzić się z twierdzeniami pełnomocnika strony, jakoby w przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki do cofnięcia kierowcy uprawnień, skoro takie negatywne ostateczne orzeczenie lekarskie zostało wydane w kontekście predyspozycji zdrowotnych skarżącego do prowadzenia pojazdów. Trudno uznać, by orzeczenie to było niewiarygodne, skoro zostało wydane przez uprawnionego do orzekania lekarza w ściśle określonej do tego placówce. Gwarantuje to legitymowanie się przez lekarza odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem zawodowym oraz bezstronnością przy ocenie stanu zdrowia osoby badanej. Organ administracji nie dysponuje specjalistyczną wiedzą - a tym bardziej umocowaniem - do gromadzenia dokumentacji medycznej i do oceny stanu zdrowia strony, pod kątem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, co oznacza, iż właściwą jednostką dokonującą weryfikacji stanu zdrowia w tym zakresie jest uprawniony lekarz wydając orzeczenie lekarskie, co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy odpowiedniej kategorii. Orzeczenie to wiąże organ administracji, który nie ma kompetencji do podważania zawartych w nim ustaleń. Jest to bowiem orzeczenie wystawione nie przez jakiegokolwiek lekarza medycyny, lecz orzeczenie wydane w następstwie badań lekarskich przeprowadzonych na podstawie art. 75 i następnych u.k.p., tj. orzeczenie wydane na warunkach, w trybie i przez lekarzy oraz jednostki określone w tych przepisach, oraz w wydanym na podstawie art. 81 u.k.p. rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. Z tej przyczyny wszelkie argumenty pełnomocnika strony, zdaniem organu, odnoszące się subiektywnie do bardzo dobrego stanu zdrowia psychicznego skarżącego nie dość, że pozostają bez wpływu na wynik sprawy, bowiem organ nie ma kompetencji medycznych by je zweryfikować to jeszcze nie dotyczą przedmiotu sprawy, bowiem organ cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w wyniku negatywnego orzeczenia lekarskiego, a nie psychologicznego, a zatem fakt, że skarżący jest pod stałą opieką psychologiczną ze względu na stwierdzone w przeszłości zaburzenia depresyjne, a obecnie nie jest leczony środkami farmakologicznymi i nie wymaga już cyklicznej, stałej opieki psychologicznej, czy psychiatrycznej jest obojętne dla niniejszego postępowania, bo nie dowodzi, iż ma predyspozycje zdrowotne do kierowania pojazdami. W ocenie Kolegium w tej sytuacji nie stanowi dowodu w sprawie zaświadczenie lekarskie wydane przez lekarza psychiatrii, a także dokumentacja Poradni, do której uczęszczał. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że decyzji , od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne m.in. ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. W sytuacji , w której brak podstaw do uchylenia decyzji o cofnięciu uprawnień, brak jest podstaw do wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności przedmiotowej decyzji. W ocenie Kolegium, organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji, wypełnił swoje obowiązki wynikające z zasady prawdy obiektywnej, w tym dotyczące ciężaru dowodu. W skardze skierowanej do sądu pełnomocnik skarżącego powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji o cofnięciu prawa jazdy pomimo, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające twierdzenie o złym stanie zdrowia skarżącego; 2) art. 76 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niedopuszczenie w prowadzonym postępowaniu przez organy przeciwdowodu dla orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł., w postaci dokumentacji medycznej strony, złożonej przez niego w przedmiotowym postępowaniu, choć spełnia ona kryteria badań specjalistycznych pomocniczych, jakimi organ winien kierować się w przedmiotowym postepowaniu uznając je za niezbędne; 3) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niedopuszczenie w prowadzonym postępowaniu przez organy dowodu w postaci dokumentacji medycznej skarżącego oraz dokumentacji potwierdzającej uprawnienia, jakimi włada aktualnie strona, złożonej przez niego w przedmiotowym postępowaniu na okoliczność jego stanu zdrowia, co skutkowało wybiórczym ustaleniem stanu faktycznego, opartym na dowodach wyłączenie popierających tezę i stanowisko organu, z nieuprawnionym pominięciem stanowiska oraz wniosków dowodowych strony; 4) art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania oraz wysłuchania stron poprzez pominięcie dowodu w postaci dokumentacji medycznej skarżącego oraz dokumentacji potwierdzającej uprawnienia, jakimi włada aktualnie strona na okoliczność jego stanu zdrowia, złożonej przez niego w przedmiotowym postępowaniu, również jako wyraz zajęcia przez niego stanowiska w tej sprawie; 5) art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, gdzie organy w praktyce nie podjęły żadnych czynności w tym kierunku, a swoje stanowisko oparły na z góry powziętej tezie o istnieniu wyłącznie podstaw do cofnięcia uprawnień stronie; 6) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów administracji publicznej, polegający na braku przeprowadzenia de facto postępowania przez organy na etapie, gdy sprawa była przez nie rozpoznawana, czy podjęcia jakichkolwiek czynności lub dokonania ustaleń; 7) art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 86 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego i przedłożonego w przedmiotowej sprawie, niewyjaśnienie lub pominięcie istotnych okoliczności," pominięcie dowodu z przesłuchania strony, co rzutowało na nieprawidłową ocenę całokształtu sprawy, gdzie nie dokonano całościowej analizy jej okoliczności, jak chociażby aktualny stan zdrowia strony, w tym bardzo dobry stan zdrowia psychicznego i aktywność zawodowa, które w razie konieczności dodatkowych wyjaśnień czy uzupełnień ze strony organu, można było również wesprzeć wyjaśnieniami strony; 8) art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 86 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak podjęcia postępowania w tej sprawie i sprowadzenie tego etapu postępowania wyłącznie do powielania stanowiska organu instancji, czym naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania, jak i samą istotę instytucji odwołania i procedowania w sprawie przez organ II instancji; 9) art. 107 § 1 pkt 6 i 7 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania pełnej podstawy faktycznej i prawnej, a co za tym idzie brak pełnej oceny i analizy przesłanek warunkujących wydanie zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5.01.2011r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. 2019.341, powoływanej jako u.k.p)., wedle którego starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Istotą regulacji zawartej w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. jest uniemożliwienie uczestniczenia w ruchu drogowym w charakterze kierowców osobom, co do których istnieją przeciwwskazania lekarskie do kierowania pojazdami. Przepis ten pełni funkcję ochronną w stosunku do samego kierowcy, jak i przede wszystkim w stosunku do pozostałych uczestników ruchu drogowego. Jego istotą jest odsunięcie od kierowania pojazdami osób, które z uwagi na stan zdrowia mogą stworzyć niebezpieczeństwo w ruchu drogowym i spowodować zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego oraz mienia. Niewątpliwie przepis ma charakter prewencyjny i ma zapobiegać potencjalnym niebezpieczeństwom. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., ma charakter decyzji związanej. Przesądza o tym jednoznacznie treść tego przepisu. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia, przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim, istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi przez osobę, która takiemu badaniu została poddana, właściwy miejscowo starosta jest bezwzględnie zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia tej osobie posiadanych przez nią uprawnień do kierowania pojazdami. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 u.k.p. Przeprowadzanie i rozpatrywanie wniesionych odwołań od tego typu orzeczeń podlega procedurze odrębnej od procedury administracyjnej i dlatego organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Zaznaczyć trzeba, że wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami danej kategorii, nie stanowią opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji (por. wyroki NSA z 16 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12; z 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 840/08; z 17 marca 2005 r., sygn. akt I OSK 1273/04; z 23 marca 2017 r.; sygn. akt I OSK 2195/16; z 26 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2646/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Orzeczenie o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami może być wydane po przeprowadzeniu badania przez uprawnionego lekarza, spełniającego wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisanego do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez właściwego miejscowo marszałka województwa. W myśl art. 79 ust. 2 u.k.p. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 u.k.p.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przepis § 10 rozporządzenia z 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017 r. poz. 250 t.j. ze zm.) stanowi, że jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Natomiast zgodnie z § 11 rozporządzenia jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez: 1) uprawnionego lekarza - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej; 2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi c) Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu d) Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie e) Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni f) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie Taka też jednostka przeprowadziła badanie skarżącego. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia. W aktach sprawy znajduje się ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia 4 grudnia 2018 r., z którego wynika, że uprawniony lekarz z Instytutu Medycyny Pracy im. A w Ł. stwierdził u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i wyznaczył termin następnego badania na 28 listopada 2019 r. To orzeczenie wydane zostało po zakwestionowaniu przez skarżącego wcześniejszego orzeczenia lekarskiego z 13 września 2018 r. wydanego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w WOMP w Ł. także stwierdzającego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Od orzeczenia wydanego przez Instytut Medycyny Pracy nie przysługiwał już zatem środek zaskarżenia, o czym pouczono skarżącego w tym orzeczeniu. Ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie rozporządzenia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. I OSK 532/10, LEX nr 1070846, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 583/13 LEX nr 1702593). Wobec tego bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostają argumenty skarżącego dotyczące jego oceny stanu zdrowia oraz przedstawiona przez niego dokumentacja medyczna. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w wyroku z 8 września 2017 r., sygn. I OSK 362/17 postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Na tym etapie strona może kwestionować wynik badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie i opinie medyczne, a także posiadane wyniki innych badań. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Sąd nie stwierdził wskazywanego w skardze naruszenia przepisów postępowania tj. art. 76 § 3, art. 7, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 86, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Postępowanie, w ocenie sądu, zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniu skarżącego nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej skarżącego, o co strona wnosiła w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, nie skutkowało wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Jak już bowiem wcześniej wskazano wiążący charakter wydanych w stosunku do osoby skarżącego orzeczeń lekarskich uprawnionych jednostek orzeczniczych, a co za tym idzie brak możliwości weryfikacji ich treści, czy też oceny prawidłowości procedowania jednostek orzeczniczych, ogranicza przewidzianą w art. 76 § 3 k.p.a. możliwość przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. Obalenie bowiem, związanego z takim dokumentem domniemania prawdziwości, tzn. zgodności zawartych w nim twierdzeń z rzeczywistym stanem rzeczy, w odniesieniu do orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdem silnikowym, możliwe jest w zasadzie jedynie przy zastosowaniu ww. procedury przeprowadzania badań lekarskich. Tym samym organ nie jest władny uwzględniać - jako przeciwdowodu, o jakim mowa w art. 76 § 3 k.p.a. - orzeczeń, zaświadczeń lub wyników badań lekarskich wykonanych przez inne podmioty medyczne lub w innym trybie, jak również przeprowadzać na tę okoliczność jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym z opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, wszczęte w oparciu o orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej, nie jest władny dokonywać, w toku prowadzonego postępowania, weryfikacji ww. orzeczenia w oparciu o inne środki dowodowe. Reasumując, w ocenie Sądu organy były uprawnione do pozbawienia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami. W dniu orzekania dysponowały orzeczeniem lekarskim wydanym przez uprawniony podmiot, w którym stwierdzono istnienie przeciwskazań do kierowania przez skarżącego pojazdami mechanicznymi. Orzeczenie lekarskie było ostateczne. Organ administracji publicznej, do którego wpłynęło takie orzeczenie nie posiada jakiegokolwiek luzu decyzyjnego i obowiązany jest orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Podnoszone w skardze zarzuty okazały się bezzasadne. W szczególności bez wpływu na wynik sprawy pozostaje własna ocena stanu zdrowia dokonywana przez skarżącego i jego przekonanie, że jego stan zdrowia uległ poprawie. Zdaniem sądu, organ ustalił prawidłowo stan faktyczny w sprawie i zastosował zasadnie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o kierujących pojazdami Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne, a w szczególności wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł. Uzasadnienie prawne zaś w sposób dostateczny wyjaśnia podstawę prawną wydanej decyzji i względy, którymi kierował się organ. Decyzja nie narusza więc z art. 107 § 1 pkt 6 i 7 i art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. dc