II SA/Bk 18/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor sądowy WSA Marcin Kojło, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. P. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej dotyczącej wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wykonanych przybudówek oraz więźby dachowej oddala skargę W. P. wywiódł do tut. sądu skargę na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej:" PWINB") z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "PINB") z dnia [...] października 2019 r. nr [...] stwierdzające, na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2019, poz. 1438, dalej: "u.p.e.a.") niedopuszczalność zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej wykonania decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] nakazującej W. P. rozbiórkę samowolnie wykonanej przybudówki przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] na kolonii P., o wymiarach 10 m x 3 m, przybudówki o wymiarach 5,9 m x 2,95 m oraz samowolnie wykonanej więźby dachowej na istniejącej części budynku mieszkalnego i przybudówkach samowolnie wykonanych, utrzymanej w mocy decyzją PWINB z dnia [...] września 2007 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] PWINB wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją PWINB z dnia [...] września 2007 r., które zakończyło się wydaniem przez PWINB decyzji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] (PB) stwierdzającej, że decyzja PINB z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] nakazującej W. P. rozbiórkę samowolnie wykonanej ww. przybudówki przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] na kolonii P. oraz samowolnie wykonanej więźby dachowej na istniejącej części budynku mieszkalnego i przybudówkach samowolnie wykonanych, utrzymana w mocy decyzją PWINB z dnia [...] września 2007 r. nr [...] zapadła z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. z pominięciem stron postępowania tj. E. P. i W. P., ale jednocześnie nie można jej uchylić z uwagi na upływ 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...]. Tytuł wykonawczy nr [...] PINB wystawił dnia [...] września 2019 r., wskazując w podstawie prawnej obowiązku ww. decyzję PINB z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]. Doręczono go W. P. w dniu [...] września 2019 r. (k. 472 akt PINB). W dniu [...] października 2019 r. W. P. wniósł na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji, wskazując, że błędnie uznano, że jest ona dopuszczalna, pomimo, ze decyzja wymieniona w podstawie prawnej obowiązku zapadła z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu zarzutu wskazał zaś, że wyegzekwowanie decyzji nakazującej rozbiórkę, podjętej z naruszeniem prawa, rodzi po stronie PINB odpowiedzialność odszkodowawczą oraz, że wyegzekwowanie rozbiórki pozbawi mieszkańców budynku miejsca zamieszkania. Jednocześnie zważywszy, że organ nie zapewnił rodzinie zobowiązanego mieszkania, wykonanie obowiązku jest niewykonalne. Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] PINB, na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. stwierdził niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów, ze względu na fakt, że decyzja PINB z dnia [...] czerwca 2007 r. nie została uchylona i podlega wykonaniu. Wskutek rozpatrzenia zażalenia W. P. na ww. postanowienie, PWINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymał je w mocy podtrzymując stanowisko PINB. Skargę na to postanowienie wywiódł do tut. sądu W. P., zarzucając w niej naruszenie: – art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest dopuszczalne, pomimo, że decyzja, która jest wymieniona jako podstawa prawna obowiązku zapadła z naruszeniem prawa; – art. 34 § 4 u.p.e.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne; – art. 2 , art. 21 pkt 1 i art. 64 Konstytucji RP przez naruszenie prawa własności i opieki państwa nad obywatelami oraz ich własnością w sytuacji gdy przymusowe prowadzenie postępowania egzekucyjnego spowoduje utratę przez skarżącego jedynego miejsca zamieszkania. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowa w niniejszej sprawie, sprowadza się do oceny zasadności i prawidłowości postanowienie PWINB, którym utrzymano w mocy postanowienie PINB stwierdzające niedopuszczalność zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej wykonania obowiązków zawartych w decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] nakazującej W. P. rozbiórkę samowolnie wykonanej przybudówki przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] na kolonii P., o wymiarach 10 m x 3 m, przybudówki o wymiarach 5,9 m x 2,95 m oraz samowolnie wykonanej więźby dachowej na istniejącej części budynku mieszkalnego i przybudówkach samowolnie wykonanych. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wszczęcie egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu [...] września 2019 r. tj. w dniu w którym W. P. doręczono tytuł wykonawczy. Zgodnie bowiem z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W konsekwencji 7-dniowy termin do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, upływał dnia [...] września 2019 r. , co oznacza, że rozpatrywany zarzut podniesiony w piśmie z dnia [...] października 2019 r. nadanym tego samego dnia, został zgłoszony po ww. terminie. Co więcej zarzut ten zgłoszony został nie przez zobowiązanego, lecz przez osobę, która nie wylegitymowała się uprawnieniem do reprezentacji zobowiązanego w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dopiero w chwili wszczęcia egzekucji administracyjnej zobowiązany miał możliwość ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, będącym postępowaniem odrębnym od tzw. postępowania właściwego, którym w niniejszej sprawie było postępowanie prowadzone przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Nie jest sporne w orzecznictwie, że fakt wcześniejszego złożenia przez stronę pełnomocnictwa ogólnego w ramach innego prowadzonego wobec niej postępowania, nie ma znaczenia dla skuteczności doręczania tytułów wykonawczych (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 11 maja 2017 r., V SA/Wa 980/16 (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Jak wskazał NSA w tezie wyroku z dnia 10 grudnia 2014 r. (II FSK 2818/12, CBOSA): odpis tytułu wykonawczego należy doręczyć zobowiązanemu, mimo że ustanowił on pełnomocnika do prowadzenia wszystkich spraw przed organem, który jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym w sprawie. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał natomiast m.in., że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, jako czynność wszczynająca etap egzekucji administracyjnej, musi nastąpić bezpośrednio do rąk zobowiązanego i dopiero od tego momentu zobowiązany ma prawo ustanowić pełnomocnika. Obowiązek doręczenia odpisów tytułów wykonawczych do rąk zobowiązanego wynika nie tylko z brzmienia art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., ale przede wszystkim z istoty egzekucji administracyjnej, której celem jest wykonanie aktu administracyjnego kreującego zobowiązanie pieniężne lub niepieniężne. O podjęciu czynności ściśle związanych z wykonaniem tego aktu zobowiązany musi zostać poinformowany osobiście i tym samym dopiero skuteczne wszczęcie egzekucji, umożliwia ustanowienie przez niego pełnomocnika zgodnie z art. 33 § 2 i 3 k.p.a., (do którego odnosi art. 18 u.p.e.a.), natomiast na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji nie jest to możliwe. Ustanowienie pełnomocnika może mieć bowiem miejsce dopiero wówczas, gdy sprawa istnieje. To zaś wymaga jej wszczęcia. Stosownie do art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Organ musi zatem zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej konkretnej sprawie, przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt konkretnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (por. wyroki NSA z 24 października 2007 r., II FSK 1217/06, 11 września 2007 r., II FSK 990/06, z 27 lutego 2007 r., I GSK 700/06, 10 lipca 2012 r., II FSK 2556/10 - dostępne w CBOSA). Zatem fakt wcześniejszego złożenia przez zobowiązanego pełnomocnictwa ogólnego dla Mariusza Charkiewicza w ramach innego prowadzonego względem niego przez PINB postępowania, nie ma znaczenia w kontekście skuteczności doręczenia mu tytułu wykonawczego, na podstawie którego wszczęto egzekucję administracyjną. Jednocześnie wyjaśnić należy, że zobowiązanie organu do doręczenia tytułu wykonawczego bezpośrednio zobowiązanemu, nie wyklucza zastosowania konstrukcji doręczenia zastępczego. Jak wskazał tut. sąd w wyroku z dnia 30 sierpnia 2016 r. (II SA/Bk 405,16, CBOSA), art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. dla skuteczności wszczęcia egzekucji administracyjnej wymaga doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu, jednakże ustawodawca w żaden sposób nie określił sposobu doręczenia, co oznacza, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a., do doręczeń tych stosuje się przepisy art. 39-49 k.p.a. Każdy z określonych tam sposobów doręczenia może być zatem zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym także do doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, co nie wyklucza dokonania doręczenia zastępczego w rozumieniu art. 43 k.p.a. Argumentację powyższą obecny skład tut. sądu podziela w pełnej rozciągłości. W konsekwencji, skoro doręczenie tytułu wykonawczego wyznacza początek biegu terminu do wniesienia zarzutów (por. wyrok NSA z 22 października 2019 r. II FSK 3825/17, Lex nr 2761956), to oparty na art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jako złożony z uchybieniem tego terminu, był w istocie bezskuteczny. Brak jest przy tym jednolitości w kwestii formuły rozstrzygnięcia, które powinno zapaść w przypadku przekroczenia terminu do wniesienia zarzutów egzekucyjnych. Wydawane i akceptowane są bowiem zarówno postanowienia odmawiające wszczęcia postępowania w tego rodzaju w sprawie (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 14 czerwca 2019 r., I SA/Gl 1272/18, Lex nr 2696965, czy wyrok WSA w Łodzi z 10 kwietnia 2019 r., III SA/Łd 172/19, Lex nr 2652638), jak również postanowienia o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione (por. np. wyrok WSA w Krakowie z 12 czerwca 2019 r., Lex nr 2695440, wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 kwietnia 2019 r., I SA/Bd 95/19, Lex nr 2664536) lub niezasadne (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z 7 lutego 2019 r., I SA/Sz 512/18,Lex nr 2626725), odmawiające ich uznania lub uwzględnienia (por. np. wyrok WSA w Kielcach z 29 listopada 2018 r., I SA/Ke 330/18, Lex nr 2589850, wyrok WSA w Warszawie z 20 marca 2014 r., V SA/Wa 2193/13, Lex nr 1466058 lub wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2014 r., I SA/Wr1342/13, Lex nr 1434967), stwierdzające ich bezskuteczność (por. np. wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2014 r., II SA/Kr 30/14, Lex nr 1520039), oddalające zarzuty (por. np. wyrok tut. sądu z 15 stycznia 2009 r., I SA/Bk 361/08, Lex nr 478764), umarzające postępowanie w przedmiocie zarzutów (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z 8 lipca 2015 r., I SA/Sz 552/15, Lex nr 1787195), a także pozostawiające je bez rozpoznania (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 9 lipca 2008 r., I SA/Po 443/08, Lex nr 524110). Uznać zatem należy, że każde rozstrzygnięcie wykluczające możliwość ich uwzględnienia, jest akceptowalne i może zostać uznane za prawidłowe. W konsekwencji, również wydane w niniejszej sprawie postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów, uznać należy, w kontekście ich wniesienia z uchybieniem 7-dniowego ustawowego terminu, za co do zasady prawidłowe. Niezależnie bowiem od brzmienia formalnego rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu organu egzekucyjnego, nie zostały one uznane za zasadne. W tym kontekście tut. sąd miał również na uwadze zasady ekonomiki procesowej i szybkości postępowania administracyjnego, które zważywszy na ponad dziesięcioletni przebieg postępowania wznowieniowego, uniemożliwiającego dotychczas skuteczne wyegzekwowanie nakazu rozbiórki nałożonego na skarżącego w 2007 r., zasługują na szczególny wzgląd. Na marginesie należy ponadto zauważyć, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Co do zasady zarzuty zgłoszone na podstawie ww. przepisu organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, które jest dla organu egzekucyjnego wiążące (art. 34 § 1 zd 1 u.p.e.a.). Stanowisko to wyrażane jest w formie postanowienia (art. 17 § 1 u.p.e.a.). Jeżeli natomiast zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (o czym stanowi art. 34 § 1a u.p.e.a.). Dopiero po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, organ egzekucyjny, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów - zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. Jednakże w sytuacji, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, prowadzącym egzekucję na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego nie ma potrzeby uzyskania stanowiska wierzyciela przed rozpatrzeniem przez organ egzekucyjny zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Nie zachodzą bowiem podstawy prawne do oddzielnego wypowiadania się przez ten podmiot o zasadności zgłoszonego zarzutu - najpierw jako wierzyciel i oddzielnie - jako organ egzekucyjny. W kwestii tej szczegółowo wypowiedział się NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 25 czerwca 2007 r. I FPS 4/06 (Lex nr 266785), zaś tut. sąd w pełni podziela zaprezentowaną tam argumentację. W konsekwencji, w sytuacji tożsamości wierzyciela i organu egzekucyjnego, organ bez potrzeby uzyskania stanowiska wierzyciela może wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu z powodów wskazanych w art. 34 § 1a u.p.e.a., od którego przysługują środki zaskarżenia. Podstawą prawną postanowienia o niedopuszczalności zarzutu jest wówczas art. 34 § 4 u.p.e.a. w zw. z § 1a tego przepisu. W tym względzie stwierdzić należy, że organ egzekucyjny pomijając w podstawie prawnej wydanego przez siebie postanowienia art. 34 § 1a u.p.e.a. sformułował ją w sposób niewyczerpujący, jednakże uchybienie to, ze względu na zasadniczą prawidłowość wydanego postanowienia, nie miało istotnego wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Wyjaśnić przy tym należy, że postępowanie zainicjowane zarzutami zgłoszonymi w trybie art. 33 u.p.e.a. nie może prowadzić do podważenia ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć wydanych w toku postępowania administracyjnego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Co więcej, art. 34 § 1a u.p.e.a. pozbawia organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu, jeśli podniesiona nim kwestia była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, w której kwestia przeprowadzenia postępowania w trybie art. 48 P.b. z naruszeniem przepisów procesowych, stanowiła podstawę postępowania wznowieniowego, zakończonego w dniu 23 listopada 2018 r. W orzecznictwie wyraźnie podkreśla się, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Art. 29 § 1 u.p.e.a. ani go nie obliguje, ani nie uprawnia, do weryfikowania podstawy prawnej tego obowiązku. Oznaczałoby to bowiem wkraczanie w ustalenia odrębnego postępowania administracyjnego, które podlega weryfikacji w ramach innych środków procesowych dostępnych w toku postępowania jurysdykcyjnego zwykłego lub nadzwyczajnego, (z których skarżący skorzystał). W konsekwencji skoro kwestia wydania decyzji stanowiącej podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego z naruszeniem prawa procesowego, została ostatecznie rozstrzygnięta w ramach odrębnego postępowania wznowieniowego, nie może ona stanowić podstawy zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Samo zaś stwierdzenie wydania decyzji stanowiącej podstawę postępowania egzekucyjnego, z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z których powodu decyzji tej nie uchylono, nie prowadzi do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Taka decyzja, jakkolwiek wadliwa procesowo, jest bowiem merytorycznie prawidłowa i rodzi konsekwencje prawne (por. wyrok tut. sądu z 25 czerwca 2019 r., II SA/Bk 257/19, Lex nr 2692337). W takim przypadku wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, w związku z czym, brak jest podstaw, aby odmówić decyzji mocy prawnej, jak chciałby tego skarżący. Również podnoszone w treści zarzutów kwestie związane z warunkami mieszkaniowymi oraz sytuacją majątkową skarżącego i jego rodziny, same w sobie nie przesądzają o niewykonalności nałożonego na niego obowiązku (por. wyrok WSA w Szczecinie z 23 maja 2019 r., II SA/Sz 315/19, Lex nr 2687064). Niewykonalność prawna obowiązku niepieniężnego wynikającego z podlegającej egzekucji administracyjnej decyzji, musi mieć charakter obiektywny, pewny i intersubiektywnie weryfikowalny (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 16 kwietnia 2019 r., II SA/Rz 253/19, Lex nr 26737970). O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną, można zaś mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze (por. WSA w Gliwicach z 22 marca 2019 r., II SA/Gl 1059/18, Lex nr 2655940). Co więcej, przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, albo uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi (por. wyrok WSA w Krakowie z 8 marca 2019 r., II SA/Kr 48/19, Lex nr 2644404). Tym samym, tut. sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia, którychkolwiek ze wskazanych w zarzutach przepisów prawa, w tym przepisów ustawy zasadniczej. Zauważyć bowiem należy, że u podłoża postępowania egzekucyjnego leży brak wykonania przez skarżącego obowiązku nałożonego na niego przez uprawniony organ nadzoru budowlanego, wskutek niezastosowania się przez niego do przepisów P.b. Trudno w związku z tym poszukiwać w takiej sytuacji ochrony w powołanych przez skarżącego przepisach, tym bardziej, że art. 32 ust. 1 zd. 1 Konstytucji RP stanowi, że wszyscy są równi wobec prawa. W konsekwencji również skarżący jest zobowiązany do przestrzegania powszechnie obowiązujących przepisów P.b. W efekcie sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie uchybień - ani tych podniesionych w skardze, ani też innych – branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.)