II SA/Bd 1058/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...] Starosta R., działając na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ), po rozpatrzeniu wniosku R. i P. M. (dalej jako: "Inwestorzy"), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowę budynku gospodarczo-garażowego według projektu budowlanego w miejscowości R., gmina Miasto R. na działkach o nr ewidencyjnych [...]/8 i [...]/9. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. C. (dalej jako: "Skarżący"), który podniósł, że obiekt budowlany inwestorów został usytuowany w granicy jego działki o numerze [...], co jest rażącym ingerowaniem w jego prawo własności i co spowoduje obniżenie wartości działki. Wielkość działki inwestorów nie uzasadnia usytuowania obiektu budowlanego w granicy działki. Skarżący zaznaczył w odwołaniu, że nie oprotestował przedsięwzięcia inwestycyjnego sąsiadów na etapie postępowania administracyjnego, ponieważ nie został poinformowany, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego obejmuje jego nieruchomość. Wiedzę o usytuowaniu inwestycji powziął dopiero z decyzji. Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2019r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2019 r., Nr [...], o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu stanowiska Wojewoda powołał się na art. 28, art. 32 ust. 1 oraz art. 35 Prawa budowlanego, przytaczając treść tych przepisów. Zdaniem organu odwoławczego wymagania, niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały w rozpatrywanej sprawie spełnione. Dokonana przez organ odwoławczy analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie, w tym decyzję Starosty [...], znak: [...], z [...] maja 2019 r., zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolniczej działek o nr. ew. [...]/8 i [...]/9 z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na fakt, że w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji nie zaistniały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Wojewoda stwierdził, że Starosta R. zasadnie wydał decyzję, o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Organ odwoławczy podniósł, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest spełnienie wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym m. in. wymogu zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr XX/159/2013 Rady Miasta Radziejów z 7 czerwca 2013 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Radziejów w rejonie ulic Szpitalna, Kruszwicka, Odjezdna, Kościuszki, Szybka (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. z dnia 7 sierpnia 2013 r., poz. 2612). Działki inwestycyjne o numerach ewidencyjnych [...]/8 i [...]/9 położone są na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem: -2-27MN, której podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przeznaczeniem uzupełniającym jest zabudowa usługowa i zabudowa gospodarcza; sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 29 mpzp garaż lub budynek gospodarczy należy lokalizować jako niezblokowany z budynkiem mieszkalnym w granicy działki budowlanej, za budynkiem mieszkalnym, w rogu działki. Taką też lokalizację przewidziano w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Nieuzasadnione są zatem zarzuty skarżącego odnoszące się do tej lokalizacji, skoro jest ona zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy stwierdził, że kwestia zmiany wartości nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie może mieć wpływu na podejmowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygnięcie. Ewentualne obniżenie wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji nie może bowiem stanowić przesłanki dla odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli inwestycja nie wykazuje sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy prawa, to spowodowane nią ewentualne dolegliwości dla otoczenia czy naruszenie interesów ekonomicznych właściciela działki sąsiedniej nie może być uznane za uzasadniające odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowisko organ poparł wyrokiem NSA oz. w Białymstoku z dnia 14 marca 2002 r., SA/Bk 1799/01). Wojewoda nie zgodził się ze Skarżącym, że informacja o tym, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji pojawiał się dopiero w zaskarżonej decyzji, ponieważ zawiadomienie o wszczęciu postępowania z [...] maja 2019 r., jak i zawiadomienie o jego zakończeniu z [...] czerwca 2019 r., zostały skierowane do Skarżącego, jako strony postępowania. Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Starosta R. w sposób prawidłowy ustalił obszar odziaływania w/w inwestycji i poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także skierował do nich zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 Prawa budowlanego obejmuje zaś szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 roku, III ARN 87/95, OSN 1996/21/316, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 558/99, LEX nr 77640). Równocześnie jednak zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m.in. z przepisów ustawy Prawo budowlane. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Ochrona ta nie może też w praktyce oznaczać konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Zadaniem organu jest zatem takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Wyważenie to następuje w oparciu o przepisy prawa, w tym m.in. warunki techniczne przewidziane w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale przede wszystkim w oparciu o przepisy Rozdziału 4 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., II OSK 672/05; wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., II OSK 436/07). Wojewoda stwierdził, że postępowanie przed Starostą Radziejowskim zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem interesów wszystkich stron postępowania. Stan faktyczny i prawny sprawy wskazuje, że nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 września 2012 r., II SA/Bd 579/12). M. C. działając przez pełnomocnika - syna A. C., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2019 r. nr [...]), utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2019 r. nr [...]. Skarżący w skardze zarzucił : - naruszenie prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie tego przepisu w sytuacji, gdy zachodzi konieczność ochrony uzasadnionego interesu strony skarżącej, wynikającego z art. 144 kodeksu cywilnego; - naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., 1422) poprzez nieuzasadnione i niewłaściwe zastosowanie; - naruszenie § 29 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.Urz.Woj.Kuj.-Pom. z dnia 7 sierpnia 2013 r. poz. 2612). poprzez nieuzasadnione i niewłaściwe zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] w całości jako niezgodnych z prawem i uwzględnienie jego wniosku: - odsunięcia planowanej inwestycji od granicy działki; - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Starosty [...] do czasu rozpatrzenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy; - rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że działki inwestorów, oznaczone numerami ewidencyjnymi [...]/8 oraz [...]/9, tylną częścią graniczą z działką Skarżącego oznaczoną numerem [...]. W pasie graniczącym z działkami Inwestorów Skarżący nie posiada żadnej budowli. Inwestorzy wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o numerze [...]/8 i o pozwolenie na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce o numerze [...]/9. Każda z działek Inwestora ma powierzchnię ponad 1000 m˛ i wszystkie jej boki mają długość powyżej 16 metrów. Planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 7 sierpnia 2013 r. poz. 2612). Zgodnie z § 29 pkt 6f miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, garaż lub budynek gospodarczy niezblokowany z budynkiem mieszkalnym można lokalizować w granicy działki, za budynkiem mieszkalnym, w rogu działki. Skarżący podniósł, że budynek mieszkalny Inwestorzy zaplanowali zlokalizować na sąsiedniej działce, planowany budynek będzie jedyną budowlą na działce nr [...]/9 i nic nie stoi na przeszkodzie, żeby tę budowlę odsunąć od granicy działki. Planowany budynek gospodarczy ma wymiary 16,0 m x 9,0 m i jego ściana o długości 16,0 m posadowiona jest w granicy działki. Zdaniem skarżącego budynek gospodarczo-garażowy nazwano tak dla kamuflażu. W istocie ma to być budynek usługowy, albowiem Inwestorzy mają zamiar prowadzić w nim działalność handlową, którą powadzą obecnie wraz z rodzicami w wynajmowanym lokalu. Dla budynku usługowego miałby zastosowanie § 29 pkt 6e miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – budynek mieszkalny i budynek usługowy należy sytuować z zachowaniem odległości od granic działki według przepisów odrębnych. Według § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 6,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Inwestycja polegająca na budowie budynku gospodarczo-garażowego o wymiarach 16,0m x 9,0m, projektowanego w granicy z działką Skarżącego narusza w/w przepis, bowiem wymiary projektowanego budynku przekraczają parametry tam wskazane. Zdaniem Skarżącego, usytuowanie budynku w granicy będzie zarzewiem potencjalnych konfliktów miedzy sąsiadami i wpłynie negatywnie na swobodę w przyszłym zagospodarowaniu działki Skarżącego. Organy administracyjne w ogóle nie dokonały oceny co do tego, czy i jakie przyczyny (względy) przemawiają za tym, aby przedłożyć interes Inwestora nad interesami Skarżącego. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że R. M. oraz P. M. wraz zawiadomieniem o rozprawie Sąd doręczył odpis skargi oraz odpowiedzi na skargę. Wyżej wymienieni stawili się na rozprawie wyznaczonej na dzień 18 lutego 2020r., która została odroczona z powodu braku zwrotnego potwierdzenia zawiadomienia o rozprawie pełnomocnika Skarżącego. Kolejny termin rozprawy został wyznaczony na dzień 24 marca 2020r. Następnie w okresie od dnia 14 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej został ogłoszony stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz.U. z 2020, poz. 433). Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II wyznaczona na dzień 24 marca 2020r. sprawa został zdjęta z wokandy. Z uwagi na okoliczność, że zarówno organ jak i uczestnicy niniejszego postępowania ze skargi powzięli wiadomość o wniosku Skarżącego o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i nie sprzeciwili się temu żądaniu, a do dnia wydania wyroku, Skarżący nie cofnął wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, złożona w tej sprawie skarga została wyznaczona do rozpoznania na dzień 20 kwietnia 2020r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej zwanej jako ppsa. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ppsa, wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, WSA nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 ppsa). Przedmiotem oceny Sądu w przedmiotowej sprawie uczyniona została decyzja Wojewody [...] z [...] października 2019r., nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2019 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowie budynku gospodarczo-garażowego według projektu budowlanego w miejscowości R., gmina Miasto R. na działkach o nr ewidencyjnym [...]/8 i [...]/9. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że Skarżący jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane, ponieważ jego działka o numerze [...], znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zgodnie z definicją ustawową obszaru oddziaływania obiektu wyrażoną w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem tym należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Skarżący, jako strona postępowania, został zawiadomiony o wszczęciu postepowania w sprawie w związku z wnioskiem Inwestorów o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Okoliczność tę potwierdza zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczone skarżącemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru [...] maja 2019r. Akta administracyjne przedmiotowej sprawy potwierdzają, że organy zapewniły Skarżącemu czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania. Przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się zaniedbań po stronie organu w powyższym zakresie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania wynikające z art. 107 kpa, w związku z art. 28 , art. 32 ust. 1 oraz art. 35 ustawy Prawo budowlane Zgodnie z art. 32 ust. 1 prawa budowlanego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; 3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych. W świetle art. 32 ust. 4 ww. ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Stosownie do brzmienia art. 35 ust. 4 prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skład Sądu podziela stanowisko Wojewody, że wymagania niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały w rozpatrywanej sprawie spełnione. Dokonana przez organ odwoławczy analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie, w tym decyzję Starosty [...], znak: [...] z [...] maja 2019 r., zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolniczej działek o nr. ew. [...]/8 i [...]/9 z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego. Powyższe oznacza, że w związku z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Warunkiem koniecznym do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest spełnienie wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego, w tym m. in. wymogu zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr XX/159/2013 Rady Miasta Radziejów z 7 czerwca 2013 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Radziejów w rejonie ulic Szpitalna, Kruszwicka, Odjezdna, Kościuszki, Szybka (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. z 7 sierpnia 2013 r., poz. 2612). Działki inwestycyjne o numerach ewidencyjnych [...]/8 i [...]/9 położone są na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem: -2-27MN, której podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przeznaczeniem uzupełniającym jest zabudowa usługowa i zabudowa gospodarcza; sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 29 mpzp, garaż lub budynek gospodarczy należy lokalizować jako nie zblokowany z budynkiem mieszkalnym w granicy działki budowlanej, za budynkiem mieszkalnym, w rogu działki. Na podstawie akt administracyjnych przedmiotowej sprawy Sąd potwierdza, że taką też lokalizację przewidziano w zatwierdzonym projekcie budowlanym i jest ona zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy w pierwszej kolejności wskazać, że planowana inwestycja dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowy budynku gospodarczo-garażowego według projektu budowlanego na działkach o nr ewidencyjnych [...]/8 i [...]/9, w miejscowości R., gmina Miasto R.. Z lokalizacji planowanych obiektów według projektu budowlanego wynika, że na działce geodezyjnej nr [...] ma zostać wybudowany budynek mieszkalny, a na działce geodezyjnej o numerze [...]/9 przewidziana została budowa budynku gospodarczo-garażowego. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy posadowienia budynku gospodarczo-garażowego w granicy działki geodezyjnej nr [...]. W ocenie Sądu, rozmieszczenie na działkach geodezyjnych odrębnie obiektów budowlanych objętych projektem budowlanym nie jest błędem. Obie działki należy pojmować jako jedną działkę budowlaną. Zgodnie z cytowanym art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Do przepisów tych należą normy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019r. poz. 1065). Zgodnie z § 3 pkt 1a ww. rozporządzenia (dodanym z dniem 1 stycznia 2018r.), ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: "działce budowlanej - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". Działka budowlana może się składać z jednej lub kilku działek gruntu w znaczeniu geodezyjnym, może też obejmować jedną działkę ewidencyjną – pojęcia "działka budowlana" i "działka gruntu" nie są zwrotami synonimicznymi, pojęcie działka gruntu jest pojęciem szerszym niż działka budowlana, która stanowi kwalifikowaną "nieruchomość gruntową" lub "działkę gruntu" bo spełniającą określone kryteria (zob. wyroki NSA z 16 marca 2010r., II OSK 411/09; z 24 lutego 2012r., II OSK 2342/10). Powyższe znajduje potwierdzenie w art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, gdzie za nieruchomość gruntową nakazuje się rozumieć grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności (art. 4 pkt 1), za działkę gruntu – niepodzieloną, ciągłą część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej (art. 4 pkt 3), zaś za działkę budowlaną – zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażanie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiającą prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce (art. 4 pkt 3a). Oceniając możliwość realizacji na działce budowlanej obiektu budowlanego, organ każdorazowo określa zatem zasięg działki budowlanej, który uzależniony jest od parametrów zamierzonego na niej obiektu oraz jego geodezyjnego usytuowania. W ramach ustalonych szczegółowych zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu zawartych w § 29 pkt 6 lit. f mpzp, dopuszczono budowę garażu lub budynku gospodarczego. Postanowiono lokalizację niezblokowanych z budynkiem mieszkalnym budynków garażowych i gospodarczych w granicy działki budowlanej za budynkiem mieszkalnym w rogu działki, przy czym określono następujące wskaźniki obiektu: - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - do 3,0 m, - maksymalna wysokość budynku - jedna kondygnacja - do 5,0 m, - szerokość elewacji frontowej budynku - nie ustala się, - geometria dachu - dach jedno, dwu lub wielospadowy pokryty dachówką lub materiałem dachówkopodobnym, o nachyleniu połaci dachowych do 40°, układu połaci dachowych nie ustala się, - zakaz lokalizacji garaży blaszanych. Wobec powyższego działki ewidencyjne nr [...] stanowią jedną działkę budowlaną. Na podstawie § 29 pkt 6 lit. f mpzp, lokalizacja budynku garażowo-gospodarczego niezblokowanego z budynkiem mieszkalnym dopuszczona została w granicy działki budowlanej za budynkiem mieszkalnym, w rogu działki. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalił warunki zagospodarowania w stosunku do działki budowlanej, a nie działki geodezyjnej. § 29 pkt 6 lit. t tiret 4 mpzp stanowi, że szerokości elewacji frontowej budynku - nie ustala się. Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną reguluje § 12 rozporządzenia. W ust. 1 przepis stanowi, że jeżeli z § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Przy czym zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Tak więc usytuowanie spornego budynku gospodarczo-garażowego bezpośrednio przy działce budowlanej Inwestora z działką Skarżącego dopuszcza plan miejscowy. Zgodzić należy się z oceną organów, że projektowana lokalizacja przedmiotowej budowy nie narusza ustaleń miejscowego planu, który dopuszcza lokalizację budynku garażu lub gospodarczego w granicy działki pod warunkami wymienionymi w § 29 pkt 6 planu. Organy obu instancji prawidłowo przeanalizowały usytuowanie projektowanej rozbudowy pod kątem przesłanek wymienionych w powyższym przepisie planu miejscowego dochodząc do słusznego wniosku, że projektowana lokalizacja przedmiotowej budowy spełnia te wymagania. Regulacja zawarta w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczy dopuszczalności sytuowania budynku gospodarczego lub garażu bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, lecz jedynie wówczas, gdy dla danego terenu (działki) nie obowiązuje plan miejscowy (patrz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2019 r. II SA/Po 12/19 - LEX nr 2664694). W przypadku zaś gdy plan taki uchwalono, jego zapisy w omawianym zakresie są wiążące (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 560/17, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego Sąd nie podziela zarzutu Skarżącego odnośnie naruszenia § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez to, że planowany budynek gospodarczy został zaprojektowany o wymiarach 16,0m x 9,0m i jego ściana o długości 16,0 m posadowiona jest w granicy działki. W rozpoznawanej sprawie sporne zagadnienie zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami mpzp zostało prawidłowo wyjaśnione przez organy w poszanowaniu zasady wolności zabudowy, która jest pojęciem wolności budowlanej, przez którą to wolność rozumie się istnienie obszaru nieskrępowanych działań, łączących się z korzystaniem z prawa własności nieruchomości powiązanych z budową, remontem, utrzymaniem obiektu budowlanego i jego rozbiórką. Z obowiązywania tej zasady wywodzi się tę mianowicie konsekwencję, że interes innych stron postępowania nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego, bo prawo do zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 371/19, dostępny na stronie: orzecznia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA). Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 pr. bud.). W orzecznictwie Sądów administracyjnych przyjmuje się, że: "Nie można, bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczałyby uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Przyjęcie takiej konstrukcji prowadziłoby wprost do uchybienia normom z art. 4 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, a przez to naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony własności tyle, że inwestora [...]."( wyrok NSA z dnia 2 lipca 2013 r., II OSK 2607/11, LEX nr 1559651). Podobnie w wyroku z dnia 8 marca 2011 r., II OSK 402/10, LEX nr 1080270, NSA stwierdził, że: "[...] każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. [...] właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 Kodeksu cywilnego). Każdy ma bowiem prawo, również w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób [...] ochrona tych interesów nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. [...] spełnienie wymagań wynikających z przepisów techniczno - budowlanych, przy braku istnienia niedopuszczalnych immisji zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiedniej oznacza, że co do zasady usprawiedliwione interesy osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie zostały naruszone." Podsumowując, organy dokonały prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów prawa, w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, mpzp oraz przepisów postępowania określających zasady związane z zebraniem dowodów oraz wydaniem i uzasadnieniem decyzji. W tych okolicznościach Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, zaś działając z urzędu Sąd nie dostrzegł naruszeń prawa, które skutkować miałyby wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w związku z czym, na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu skargi Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567, 568 i 695) w związku z art. 119 pkt 2 ppsa.