II OSK 1698/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 1000/18 w sprawie ze skargi R. H. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 1000/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. H. (skarżący) na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił mu w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: 1. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przez Sąd § 8 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 nr 105, poz. 869) i uznanie, iż "w niniejszej sprawie organy inspekcji sanitarnej były związane orzeczeniami lekarskimi, nie mogły dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania, a procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości co do ich rzetelności". Sąd uznał, że organy sanitarne "decydują na podstawie całokształtu materiału dowodowego obejmującego orzeczenia lekarskie", mimo iż § 8 ust. 1 rozporządzenia wskazuje na jedno orzeczenie lekarskie stanowiące podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej. W związku z tym, organ inspekcji sanitarnej II stopnia uznał, iż okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają wydanie decyzji o braku stwierdzenia choroby zawodowej, w rozumieniu § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości fakt, iż organ wydając przedmiotową decyzję powinien działać w oparciu o przepis § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, zatem powinien dokonać oceny i na podstawie materiału dowodowego, w szczególności na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego byłego pracownika, natomiast Sąd błędnie uznał, że niepoddanie się skarżącego drugiemu badaniu lekarskiemu, uniemożliwiło dokonanie wiarygodnych ustaleń odnośnie stwierdzenie choroby zawodowej; 2. przepisów postępowania – art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. § 7 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej, nie dokonał oceny naruszenia przez organy inspekcji przepisu prawa materialnego, tj. art § 7 ust 1 ww. rozporządzenia, który uprawniał skarżącego do przeprowadzenia wobec niego ponownego badania, a nie kilkudniowej obserwacji szpitalnej, a także nie pozwalał, w razie niemożności przeprowadzenia badania, na odstąpienie od dalszego i. prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie; 3. przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. i art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. w zw. z art. 2351 k.p., polegającego na niezastosowaniu przez Sąd środka określonego w ustawie, mimo naruszenia przez organy inspekcji sanitarnej przepisu prawa materialnego, tj. art. 2351 k.p., poprzez uznanie za prawidłowe, iż dane zawarte dokumentacji medycznej, z [...] maja 2016 r. - dnia wystąpienia ostrej uogólnionej reakcji alergicznej, "nie potwierdzają wystąpienia u skarżącego w tym dniu objawów ostrej uogólnionej reakcji alergicznej", a schorzenie skarżącego nie pozostaje w związku przyczynowym ze sposobem wykonywania pracy przez skarżącego - spawaniem łukowym w narażeniu na pyły, gazy spawalnicze, dymy spawalnicze; 4. przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. w zw. z art. 9 k.p.a., polegającego na niezastosowaniu przez Sąd środka określonego w ustawie, mimo naruszenia przez organy inspekcji sanitarnej przepisu prawa procesowego, tj. art. 9 k.p.a. - zasady informowania stron, poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie skarżącego o okolicznościach i celu poddania się przez skarżącego obserwacji szpitalnej, oraz wprowadzania strony w błąd, jakoby obserwacja ta miała stanowić jedyną podstawę do rozpatrzenia przez organ inspekcji sanitarnej II stopnia, odwołania skarżącego od decyzji organu I stopnia; 5. przepisów postępowania - art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., polegającego na tym, iż Sąd przyjął za prawidłowe ustalenia organów inspekcji sanitarnej, że dane zawarte w dokumentacji medycznej z [...] maja 2016 r., nie potwierdzają wystąpienia u skarżącego w tym dniu objawów ostrej uogólnionej reakcji alergicznej, pomimo tego, iż organy inspekcji sanitarnej w uzasadnieniu orzeczenia nie wyjaśniły w ogóle, jakie są charakterystyczne objawy dla ostrej uogólnionej reakcji alergicznej i czy objawy, które wystąpiły u i skarżącego w [...] maja 2016 r., pokrywają się z tymi objawami. Organy wydając przedmiotowe orzeczenie, nie wyjaśniły także czy pyły, dymy spawalnicze i gazy spawalnicze mogły spowodować ostrą uogólnioną reakcję alergiczną oraz doprowadzić do powstania guza na migdałku podniebnym prawym; 6. przepisów postępowania - art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., polegającego na niezastosowaniu przez Sąd środka określonego w ustawie, mimo naruszenia przez organy inspekcji sanitarnej § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez uznanie, że niepoddanie się przez skarżącego obserwacji klinicznej, uprawniało organ inspekcji sanitarnej II stopnia do odmowy wydania orzeczenia i przyjęcia wniosków orzeczenia lekarskiego z [...] lipca 2017 r., nr [...] jako jedynej podstawy ustaleń w niniejszej sprawie, w oparciu o które organ I instancji wydał decyzję w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej: ostre uogólnione reakcje alergiczne, wymienione w poz. 8 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych; 7. przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niezastosowanie przez Sąd środka określonego w ustawie, mimo naruszenia przez organy I i II instancji zasady swobodnej oceny dowodów, w tym nieuwzględnienia dowodów potwierdzających stanowisko skarżącego na okoliczność czynników narażenia zawodowego (organy błędnie i niezgodnie z wnioskiem skarżącego określiły te czynniki oraz w konsekwencji brak związku przyczynowego między nimi a reakcją alergiczną skarżącego), jak również na okoliczność, iż okres narażenia zawodowego na czynniki takie jak: pyły, gazy spawalnicze, dymy spawalnicze (a nie czynniki alergizujące) wynosił [...] lat, natomiast w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej, karcie oceny narażenia zawodowego tak jak i w orzeczeniu lekarskim z [...] lipca 2017 r., nr [...], podany jest okres od [...], w oparciu o który wydano błędne orzeczenie; 8. przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., polegającego na tym, iż Sąd pomimo uznania zarzutu skarżącego, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie mu odniesienia się do pisma Poradni Chorób Zawodowych z [...] marca 2018r., który pozwalał organowi II stopnia na uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podtrzymał, iż orzeczenie nie podlega uchyleniu i przekazaniu do ponownego rozpoznania ze względu na to, iż nie miało istotnego wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy; 9. przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi strony z [...] sierpnia 2018 r. i w konsekwencji utrzymanie w mocy błędnej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej: ostre uogólnione reakcje alergiczne wymienione w poz. 8 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W oparciu o przetoczone zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, na podstawie art. 185 p.p.s.a. oraz zasądzenie od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 200 p.p.s.a., art. 203 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szczegółową argumentację, która zdaniem skarżącego kasacyjnie świadczy o zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do wykazania, że nie było podstaw aby nie dokonano weryfikacji pierwotnego orzeczenia lekarskiego z tego powodu, że skarżący kasacyjnie nie zgłosił się na obserwację kliniczną, a w konsekwencji aby organ wydał decyzję o braku stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej nie można bowiem utożsamiać pojęcia "badanie lekarskie" z obserwacja kliniczną w szpitalu, której w rozporządzeniu powyższym nie przewidziano. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić powyższych zapatrywań. Zgodnie z § 6 powyższego rozporządzenia "Lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego". Nie można podzielić zapatrywania skarżącego kasacyjnie, że powyższe rozporządzenie nie stanowi podstawy do przeprowadzenia badań w drodze obserwacji klinicznej. Autor skargi kasacyjnej powołuje się w tym zakresie na treść rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. i wywodzi, że w § 3 tego rozporządzenia przewidziano wyraźnie możliwość przeprowadzenia obserwacji szpitalnej. W ocenie skarżącego kasacyjnie, skoro rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych nie przewiduje takiej możliwości to obserwacja szpitalna nie jest dopuszczalna. Zwrócić jednak należy uwagę, że § 6 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych przewiduje wydanie orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej na podstawie "wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych". Natomiast przywołany w skardze kasacyjnej § 3 rozporządzenia w sprawie orzekania o niezdolności do pracy wskazuje jako podstawę wydania orzeczenia: badanie przeprowadzone przez lekarza orzecznika, lekarza konsultanta, psychologa, badanie dodatkowe lub obserwację szpitalną. Ostatni z przepisów w sposób kazuistyczny wymienia rodzaje badań stanowiących podstawę do wydania orzeczenia, przy czym, na co należy zwrócić szczególną uwagę mówi on o badaniu przeprowadzonym przez lekarza orzecznika, lekarza konsultanta i psychologa. Wskazuje więc wprost, że takie badania mogą być przeprowadzone jedynie przez tego rodzaju specjalistów. Brak dodania, w powołanym artykule, że orzeczenie może zostać wydane także w oparciu o badania dodatkowe lub obserwację szpitalną, wobec początkowej treści tego przepisu czyniłoby niemożliwym skorzystanie w postępowaniu orzeczniczym, przy ocenie zdolności do pracy, z tego rodzaju środkowe. Przepis § 6 będący 6 będący podstawę wydania orzeczenia w rozpoznawanej sprawie stanowi, że orzeczenie wydaje lekarz na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych. Podstawę wydania orzeczenia w rozpoznawanej sprawie stanowi, że orzeczenie wydaje lekarz na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych. W tym przypadku nie chodzi więc tylko do ograniczenia wydania orzeczenia na podstawie badania przeprowadzonego przez lekarza, jak może mieć to miejsce w przypadku niezdolności do pracy. Orzeczenie ma zapaść na postawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych. Przepis § 6 rozporządzania w sprawie chorób zawodowych pojęciem badania posługuje się w sposób szeroki, w rozumieniu wszystkich badań lekarskich i pomocniczych, które mogą być niezbędne do wydania orzeczenia, w tym także obserwacją szpitalną. W związku z powyższym nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zasadnie bowiem Sąd I instancji uznał, że organy wydały decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Naruszenie powyższego przepisu skarżący kasacyjnie upatruje w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób nieuprawniony stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że odmowa poddania się ponownemu badaniu pociąga za sobą negatywne konsekwencje prawne, skutkujące niemożnością zweryfikowania pierwotnego orzeczenia lekarskiego, a tymczasem podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, zgodnie z powołanym przepisem stanowi jedno a nie dwa orzeczenia lekarskie. Powołany przepis § 8 ust. 1 stanowi, że podstawą wydania decyzji jest orzeczenie lekarskie. Należy jednakże pamiętać o tym, że to od woli zainteresowanej strony zależy, czy w sprawie zostanie wydane tylko jedno orzeczenie lekarskie. Zgodnie bowiem z § 7 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych pracownik lub były pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego wydanego w jednostce orzeczniczej I stopnia, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Rację ma skarżący kasacyjnie, że powołany przepis nie uzależnia wydania decyzji od wydania dwóch orzeczeń lekarskich. Zasadnie jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że skutki niepoddania się kolejnemu badaniu, po zakwestionowaniu przez stronę orzeczenia wydanego przez jednostkę orzeczniczą I stopnia obciążają skarżącego kasacyjnie. Podkreślić należy, że orzeczenie z dnia [...] lipca 2017 r. stwierdzało brak podstawa diagnostyczno–orzeczniczych do rozpoznania u strony uogólnionej reakcji alergicznej wymienionej w poz. 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Analiza materiału dowodowego zasadnie doprowadziła organ do uznania, że brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącego kasacyjnie choroby zawodowej. Wspomnieć przy tym należy, że nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach argumentacja skarżącego kasacyjnie, że organ naruszył art. 9 k.p.a., albowiem organy inspekcji sanitarnej uniemożliwiły skarżącemu poddanie się drugiemu badaniu i zweryfikowani orzeczenia jednostki diagnostycznej I stopnia. To skarżący kasacyjnie pomimo dwukrotnego wezwania odmówił poddania się kolejnemu badaniu diagnostycznemu, choć organy informowały go o takiej konieczności. Dodać należy, że w pismach kierowanych do skarżącego kasacyjnie organ podawał skarżącemu informacje na temat stanu sprawy i prawa mu przysługujących. Ponadto skarżący został poinformowany o celu, dla którego został wezwany na stawienie się do poddaniu kolejnemu badaniu w formie obserwacji klinicznej. Powyższe rozważania przesądzają jednocześnie o niezasadności zarzutu dotyczącego naruszenia § 7 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że powyższe rozporządzenie nie daje podstaw do przeprowadzenia badania lekarskiego w formie obserwacji klinicznej (obserwacji szpitalnej). W konsekwencji powyższych rozważań za nieuprawniony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia. Niepoddanie się przez skarżącego kasacyjnie ponownemu badaniu lekarskiemu uniemożliwiło wydanie przez jednostkę orzeczniczą II stopnia orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Ponadto nie można podzielić argumentacji skarżącego kasacyjnie, że odmowa poddania się ponownemu badaniu stanowiła jedyną podstawę ustaleń dokonanych w sprawie. Organ bowiem swoje rozstrzygnięcie oprał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, to jest orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia oraz oceny narażenia zawodowego. Zasadnie więc Sąd I instancji stwierdził, że z powyższych względów należało ocenić przedstawiony powyżej materiał dowodowy. Wbrew wnioskom skarżącego kasacyjnie organ inspekcji sanitarnej nie może sam we własnym zakresie dokonać ustalenia w oparciu o przedłożone przez stronę dokumenty. Podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest bowiem orzeczenie lekarskie. Z orzeczenia lekarskiego wynika zaś, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Należy przy tym zauważyć, że orzeczenia lekarskie jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1220/16), a skarżący kasacyjnie takiego naruszenia nie wykazał. Ponadto orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią, organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1964/17, LEX nr 2473616). Organy inspekcji sanitarnej nie są również uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek organizacyjnych uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (zob. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 2056/10). To uprawniona jednostka diagnostyczno-orzecznicza ocenia czy dysponuje pełnym materiałem lekarskim pozwalającym na wydanie orzeczenia w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. To lekarz ma wiedzę specjalistyczną w zakresie rozpoznania choroby zawodowej i to on decyduje o tym, jakie dokumenty i badania są niezbędne, w jakim zakresie, i jak mają zostać przeprowadzone (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. II OSK 940/16, LEX nr 2473616). Stąd tak istotny jest udział strony w prowadzonych przez uprawnioną jednostkę medyczną badaniach, w tym również, jeżeli zachodzi taka konieczność w warunkach hospitalizacji. Zaprezentowane powyżej stanowisko uniemożliwia uznanie za zasadny zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., jak również zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W odniesieniu do powyższych zarzutów zauważyć należy, że w orzeczeniu lekarskim uwzględniono cały przebieg narażenia zawodowego skarżącego kasacyjnie. Wynika to wprost z uzasadnienia tego orzeczenia. Okoliczności te znalazły swoje potwierdzenie w karcie oceny narażenia zawodowego. Dokument ten odzwierciedla okoliczności pracy począwszy od [...] r. do [...] r. Podkreślić należy, że celem orzeczenia była ocena czy u skarżącego kasacyjnie stwierdzono objawy ostrej uogólnionej reakcji alergicznej, a nie wyjaśnianie na czym polega istota tego schorzenia. Nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie że w sprawie doszło do naruszenia art. 2351 k.p. Przypomnieć ponownie należy, że specyfiką postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych jest związanie organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że organy te nie są uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 335/10). Dotyczy to zarówno objawów choroby, jak i przyczyn jej powstania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej orzeczeniem lekarskim, wydanym w trybie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a w konsekwencji o braku podstaw do przeprowadzenia przez organ samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06), co jest uzasadnione zakresem specjalistycznej wiedzy medycznej posiadanej przez lekarzy orzeczników, której to wiedzy nie posiadają organy administracyjne. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06). Aby zatem można było stwierdzić chorobę zawodową, koniecznym jest rozpoznanie jej przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą, o której mowa w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Wobec powyższego, organ administracyjny nie ma uprawnienia do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek orzeczniczych oraz do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Zakwestionowanie natomiast orzeczeń lekarskich może dotyczyć jedynie względów formalnych, np. że orzeczenie zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź zawiera oczywiste sprzeczności. Innymi słowy, wydane orzeczenia lekarskie podlegają jedynie badaniu pod kątem logiki, spójności oraz prawidłowości uzasadnienia. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że w rozpoznawanej sprawie okoliczności takie nie zachodzą, albowiem procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości co do ich rzetelności. W odniesieniu do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 138 § 2 k.p.a. stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zauważyć bowiem trzeba, że samo naruszenie przepisów postępowania nie uzasadnia stwierdzenia, że decyzja pozbawiona jest cech legalności. W przypadku naruszenia przepisów postępowania należy wykazać jaki naruszenie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że mimo iż organ I instancji wysłał do strony pismo w trybie art. 10 k.p.a. o prawie wypowiedzenia się do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed uzyskaniem pisma lekarzy orzeczników z dnia [...] marca 2018 r. o podtrzymaniu przez nich dotychczasowego stanowiska, to nie miało to istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący kasacyjnie miał bowiem możliwość ustosunkowania się do tego pisma w toku postępowania przed organem II instancji. Nie może zostać uwzględniony także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten jest tzw. przepisem wynikowym. Warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut złamania tej regulacji, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać taki zarzut z wytykiem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10). Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.