I OSK 2031/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 164/20 w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 3 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 164/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, dalej również jako "WSA", po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], dalej jako "SKO" lub "Kolegium", z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz zasądził od SKO na rzecz strony skarżącej kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Kolegium działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej jako k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.) dalej jako u.ś.r. po rozpatrzeniu odwołania skarżącej M.P., od decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło, że według ustaleń organu pierwszej instancji ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym z przedłożonego przez skarżącą orzeczenia lekarza rzeczoznawcy KRUS wynika, że niepełnosprawność matki skarżącej powstała po ukończeniu 18-roku życia. Zdaniem organu pierwszej instancji stanowi to negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem zgodnie z treścią art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Po zapoznaniu się z aktami sprawy i rozważeniu argumentów odwołania, w którym skarżąca podnosiła, że z tytułu sprawowania opieki nad matką nie może podjąć zatrudnienia – Kolegium stwierdziło, że [...]-letnia skarżąca wniosła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad matką ([...] lat), która posiada stwierdzoną przez lekarza rzeczoznawcę Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego okresową niezdolność do samodzielnej egzystencji od dnia [...] października 2017 r. do października 2022 r. Matka skarżącej jest mężatką, małżonek zaś ([...] lat), jak wskazano kwestionariuszu rodzinnego wywiadu środowiskowego, prowadzi indywidualne gospodarstwo rolne, z którego dochód jest jego jedynym źródłem utrzymania. W związku z tym opiekę sprawuje córka (skarżąca). W ocenie Kolegium nie można przyznać świadczenia pielęgnacyjnego, jednak z innych przyczyn niż wskazane przez organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji. Organ ten bowiem, odmawiając przyznania świadczenia, wskazał na datę powstania niepełnosprawności, tymczasem jak wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcia sądu w takiej sprawie na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Organ odwoławczy wskazał, że według art. 17 ust. ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba, że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jak zauważył dalej organ - przesłanka negatywna, określona w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., odnosząca się do krewnych osoby, legitymującej się znacznym stopniem niepełnosprawności i pozostającej w związku małżeńskim, których względem niej - obciąża obowiązek alimentacyjny ma - w przekonaniu ustawodawcy, oznaczać, że zobowiązanym do opieki nad taką osobą, powinien być w pierwszej kolejności jej małżonek, chyba, że sam jest niepełnosprawny w stopniu znacznym. Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie zachodzi negatywna przesłanka ustanowiona w cytowanym przepisie. Bez wątpienia bowiem matka pozostaje w związku małżeńskim zaś jej małżonek nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, prowadzi indywidualne gospodarstwo rolne. Tym samym skarżąca nie spełnia warunków do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. W skardze do WSA wydanej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 1 ust. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez przyjęcie, że do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego nie zalicza się skarżącej, faktycznie sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawną, z uwagi na to, iż opieka ta powinna być sprawowana przez małżonka matki, podczas, gdy funkcjonalna wykładania przepisów winna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia. Poza tym zarzucono również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przez przyjęcie, iż opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny winien sprawować małżonek matki, co skutkuje brakiem jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku WSA wskazał, że kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest to, czy dopuszczalna była w świetle przepisów ustawy odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego stronie skarżącej z tytułu rezygnacji z pracy w związku z opieką nad niepełnosprawną w znacznym stopniu matką, w sytuacji, gdy matka skarżącej pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Sąd I instancji nie podzielił prezentowanej przez organ literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. Uznał, że aktualnie dominujący jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że na gruncie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. należy dokonywać wykładni celowościowej i systemowej normy tego przepisu, co oznacza, że pozostawanie w związku małżeńskim przez osobę wymagającą opieki nie powinno być uważane za przesłankę odmowy świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy współmałżonek tej osoby nie jest w stanie takiej opieki sprawować. Zdaniem Sądu I instancji w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zachodzi konieczność wykazania obiektywnego braku zdolności małżonka do sprawowania opieki nad niepełnosprawnym współmałżonkiem, zaś oceny niemożności sprawowania opieki nad drugim współmałżonkiem można dokonać kierując się zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, na kanwie wyczerpująco ustalonych okoliczności faktycznych sprawy. Odnosząc zaś powyższe uwagi do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzono, że organy obu instancji nie zadośćuczyniły wymogom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem zaniechały wnikliwego ustalenia oraz przeanalizowania wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Kolegium, zaskarżając ten wyrok w całości. W skardze kasacyjnej Kolegium zarzuciło naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: • przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit.a w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.), dalej jako "u.ś.r.", "poprzez przyjęcie, że : - pozostawanie przez Panią W.D. (osobę wymagającą opieki) w związku małżeńskim, w sytuacji gdy jej mąż - Pan A.D. – nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i prowadzi gospodarstwo rolne, nie jest okolicznością, która uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego Pani M.P. (córce Pani W.D.), - prowadzenie gospodarstwa rolnego przez Pana A.D. stanowi obiektywną przeszkodę w sprawowaniu opieki nad niepełnosprawną żoną, a cecha obiektywności tej przeszkody jest uzależniona od wielkości gospodarstwa rolnego, charakteru wykonywanych prac w gospodarstwie rolnym i dochodowości gospodarstwa rolnego"; 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: • art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", "poprzez nieuzasadnione uchylenie decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, pomimo braku podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego, jak i procesowego; • art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a., poprzez brak jasnych wskazań co do dalszego postępowania". W oparciu o powyższe zarzuty SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ani z sytuacją legitymowania się przez małżonka osoby wymagającej opieki, orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ani z sytuacją, gdy małżonek tej osoby z obiektywnych względów (a więc niezależnych od niego) nie jest w stanie sprawować opieki nad potrzebującym współmałżonkiem. W ocenie organu "przyjęcie interpretacji, zgodnie z którą obiektywną przeszkodą do sprawowania opieki nad niepełnosprawnym małżonkiem jest wykonywanie przez współmałżonka pracy zarobkowej w postaci, czy to prowadzenia gospodarstwa rolnego, prowadzenia działalności gospodarczej, czy też zatrudnienia w ramach umowy o pracę, prowadzi do wniosku, że tracą w ogóle sens przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych (...) Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest przecież rekompensata utraconego zarobku przez opiekuna w zamian za podejmowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny". W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.P. wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację i podejmując polemikę z zawartymi w skardze kasacyjnej zarzutami. Ponadto wniosła o zasądzenie od SKO na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Według art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Powołany przepis określa zatem przesłankę negatywną po stronie osoby wymagającej opieki, której zaistnienie powoduje wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z literalnego brzmienia przywołanego wyżej unormowania wynika, że jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie ma orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności, świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwało. Ustawodawca wyszedł z założenia, że w sytuacji zawarcia związku małżeńskiego tworzy się nowa rodzina, która nakłada na małżonków obowiązek wzajemnego wsparcia i pomocy, wyprzedzający obowiązek alimentacyjny krewnych. Zatem brak podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego córce na niepełnosprawną matkę, gdy ta pozostaje w związku małżeńskim, a jej mąż nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Inaczej przedstawia się sytuacja, gdy oboje małżonkowie są niepełnosprawni w stopniu znacznym, co wyklucza dopełnienie przez nich obowiązku wzajemnej opieki z uwagi na stan zdrowia i niedołężność, wówczas bowiem ustawodawca wprowadza wyjątek, kiedy świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane na podmioty, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. Jako przykład można podać wniosek o świadczenie pielęgnacyjne składany przez syna na matkę, w sytuacji gdy zarówno matka, jak i ojciec legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (por. Anna Kawecka (w:) Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz do art. 17, red. Katarzyna Małysa-Sulińska. LEX 2015). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie powinno zatem budzić wątpliwości, że pozostawanie podopiecznej w związku małżeńskim, gdy małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyklucza - co do zasady - z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku. Ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. wyraźnie wskazał bowiem, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem w pierwszej kolejności jest jego współmałżonek, chyba że sam jest niepełnosprawny w stopniu znacznym. Zobowiązanie współmałżonka do sprawowania takiej opieki jest konsekwencją istnienia w sferze prawnej związku małżeńskiego, jako szczególnej więzi charakteryzującej się nie tylko elementami emocjonalnymi, ale także elementami natury prawnej. Z przepisu art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej k.r.o.) wynika bowiem, że małżonkowie mają w małżeństwie równe nie tylko prawa, ale także obowiązki, a ponadto, są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Dopóki zatem istnieje związek małżeński, osoby w nim pozostające poddane są przedstawionym wyżej rygorom prawnym właśnie ze względu na istnienie między nimi prawnej więzi małżeństwa. Rygory te nie są bowiem wynikiem jedynie woli małżonków, lecz ich źródłem jest wola ustawodawcy, która stanowi dla obojga małżonków podstawę zgłaszania roszczeń w sferze opiekuńczej. Podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność zaistnienia rzeczywistej całodobowej stale sprawowanej przez skarżącą w ramach obowiązku alimentacyjnego opieki nad niepełnosprawną matką, nie znosi obowiązków określonych w art. 23 k.r.o. ciążących na małżonku. Należy tu zauważyć, że z niekwestionowanego stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji wynika, że skarżąca sprawuje opiekę nad matką. Jednak z ustaleń tych nie wynika niemożliwość wykonywania opieki nad W.D. przez jej męża. Wykładnia językowa art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. pozwala stwierdzić, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Ani organ ani Sąd nie mają bowiem wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Rygoryzm spornego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy. W związku z powyższym wadliwie Sąd I instancji przyjął, że ograniczenie ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. ze względu na sprawowanie opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim wyłącznie do sytuacji, w której współmałżonek takiej osoby legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności stanowi wyjątek, który można poddawać rozszerzającej wykładni. Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego dla krewnych podopiecznego przysługuje zatem dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, przez co nie jest możliwe wypełnianie przez niego ustawowego obowiązku alimentacyjnego w sposób właściwy dla okoliczności faktycznych sprawy. Podkreślić przy tym należy, że realizacja tego obowiązku może przybrać formę świadczeń osobistych, sprawowania opieki lub też może mieć wymiar finansowy, sfinansowania osoby, która w miejsce małżonka (i w ramach jego obowiązku alimentacyjnego) będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym współmałżonkiem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego inna interpretacja powołanych przepisów nie znajduje uzasadnienia prawnego. Prezentowany pogląd, dotyczący przedstawionej powyżej wykładni art. 17 ust. 1, ust. 1a, i ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., został wyrażony m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 599/20, 23 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2462/19, z 14 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3539/18, z 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 3283/14, z 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1219/13, z 6 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 251/14, z 20 września 2013 r., sygn. akt I OSK 2623/12 (pub.ww.w.orzeczenia.nsa.gov.pl), który skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Z przedstawionych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela odmiennego stanowiska prezentowanego w wyrokach NSA: z 18 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 1200/14 i z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 1622/15 oraz wyrokach WSA; w Rzeszowie z 24 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 522/19, w Białymstoku z 11 października 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 642/12, w Poznaniu z 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 242/12 i z 10 października 2019 r. sygn. akt II SA/Po 583/19, we Wrocławiu z 8 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 848/11, w Olsztynie z 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 1391/12 (pub.ww.w.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę wskazać należy, że przedstawiona wykładnia przepisów u.ś.r. nie jest sprzeczna z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa. Zasady tej nie można rozumieć jako nakaz identycznego traktowania wszystkich osób, zobligowanych do alimentacji. Więź istniejąca pomiędzy małżonkami ma bowiem zupełnie inny wymiar od powiązań rodzinnych występujących pomiędzy krewnymi (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 599/20). Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął jak w sentencji na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., uchylając zaskarżony wyrok i oddalając skargę. O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., uznając, że w sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w tym przepisie.