VII SA/Wa 841/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Monika Kramek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J.R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Z R od decyzji Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2019 r. znak: [...], stwierdzającej nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent") z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił decyzję organu I instancji i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowego, w tym łącznika z budynkiem hotelowym w realizacji, siedmiu podziemnych miejsc parkingowych w formie platform podziemnych oraz przyłącza wody i kanalizacji sanitarnej, położonego przy ul. [...] , na działkach nr [...]oraz nr [...], obręb [...]. Od decyzji nie zostało złożone odwołanie i stała się ona ostateczna 18 lipca 2017 r. W dniu 29 lipca 2019 r. do Wojewody wpłynął wniosek J R właściciela działki nr [...], o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] czerwca 2017 r. o pozwoleniu na budowę. Wnioskodawca wskazał, że inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę na podstawie opinii geotechnicznej sporządzonej dla budynku czterokondygnacyjnego, podczas gdy projekt budowlany przedstawia budynek sześciokondygnacyjny. Powyższe mogło doprowadzić do nieprawidłowego zaliczenia obiektu do I kategorii geotechnicznej. Ponadto nieprawidłowo wskazano w projekcie budowlanym, że projektowany budynek nie doprowadzi do ograniczenia możliwości użytkowania sąsiednich budynków. Zbliżenie komina spalinowego w budynku na działce nr [...], należącej do wnioskodawcy, ze ścianą zaprojektowanego budynku, uniemożliwia korzystanie z kotłowni gazowej wnioskodawcy. Kominy spalinowe na sąsiednim budynku nie zostały przedstawione w projekcie budowlanym. Po wszczęciu postępowania, Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. stwierdził nieważność rozstrzygnięcia Prezydenta w przedmiocie pozwolenia na budowę, jako wydanej z rażącym naruszeniem § 206 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz § 4 ust. 1 i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w związku z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Odwołanie od decyzji Wojewody wniósł inwestor Z R. Po przeanalizowaniu akt sprawy GINB decyzją z dnia [...] marca 2020 r., uchylił decyzję Wojewody i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu decyzji GINB po przedstawieniu stanu sprawy oraz specyfiki postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wskazał (zgadzając się w tym zakresie z Wojewodą), że inwestor wraz z wnioskiem złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną tj. działkami [...] oraz [...] na cele budowlane w związku z czym w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, dalej: "Prawo budowlane"). Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. GINB wyjaśnił, że działki nr [...] oraz [...], na których zaprojektowano sporną inwestycję, w dacie wydania przez Prezydenta decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r., objęte były zakresem obowiązywania uchwały Nr [...]Rady Miejskiej w [...]z [...] czerwca 2009 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia [...] (Dz. Urz. Woj. [...]z 2009., Nr [...]poz. [...]), zmienionej uchwałą Nr [...], Rady Miejskiej w [...]z [...] czerwca 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...]z 2011 r., Nr [...], poz. [...]). Z analizy zapisów planu miejscowego (§ 37) GINB wywiódł, że działka inwestycyjna nr [...] (na której zaprojektowano budynek usługowy w tym łącznik z budynkiem hotelowym, siedem miejsc postojowych w formie platform) położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem G12MS - tereny zabudowy śródmiejskiej mieszkalno-usługowej. Natomiast na działce o nr [...] (położonej na obszarze oznaczonym symbolem G25KDL - teren ulic publicznych), zaprojektowano przyłącze wodociągowe oraz opaskę do nawiercania do włączenia do sieci wodociągowej. Z § 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że symbol "G" oznacza jednostkę strukturalno-funkcjonalną, w obrębie której, wyodrębnia się tereny elementarne - w tym oznaczony symbolem "MS" - tereny zabudowy śródmiejskiej. Stosownie zaś do § 4 pkt 1 i 2 miejscowego planu, przez tereny elementarne należy rozumieć teren wydzielony linią rozgraniczającą, o określonym przeznaczeniu podstawowym, oznaczony na rysunku planu miejscowego symbolem literowo-cyfrowym, dla którego sformułowano zapisy ustaleń szczegółowych, natomiast przez zabudowę śródmiejską, oznaczoną symbolem MS - należy rozumieć zabudowę mieszkalno-usługową służącą celom mieszkaniowym oraz lokalizacji usług właściwych dla centrum miasta, w której dopuszcza się lokalizację: budynków mieszkalnych, budynków oraz lokali w budynkach mieszkalnych i usługowych: handlu detalicznego, usług gastronomicznych, nieuciążliwych zakładów rzemieślniczych, budynków oraz lokali w budynkach mieszkalnych i usługowych: biurowych i administracyjnych, budynków oraz lokali w budynkach mieszkalnych i usługowych: służących celom oświatowym, religijnym, kulturalnym, socjalnym, zdrowotnym, obiektów hotelarskich, jak: hotele, pensjonaty, domy wycieczkowe, schroniska młodzieżowe, niezbędnych obiektów i urządzeń obsługi technicznej, terenów zieleni ogólnodostępnej, dojazdów, placów i pasaży, garaży wbudowanych i miejsc postojowych dla potrzeb własnych dla samochodów do 3,5 t. W ocenie GINB skoro sporne zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę budynku usługowego - apartamentów hotelowych (Projekt budowlany - Opis Techniczny do projektu zagospodarowania terenu, str. 65) to kwestionowana decyzja Prezydenta nie uchybia, a tym bardziej nie uchybia w stopniu rażącym ww. wymogom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Organ odwoławczy podniósł, że sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący ustaleń planu miejscowego, co do: powierzchni zabudowy (dopuszczalna - do 75% powierzchni działki; projektowana - 46,6% powierzchni działki - zob. Projekt budowlany, str. 61), co do powierzchni terenu biologicznie czynnej (wymagana - minimum 10%; projektowana 16,5 % - zob. Projekt budowlany, str. 69), co do wysokości zabudowy (wymagana - minimalna 3 kondygnacje nie licząc poddasza, maksymalna - nie przekraczająca wysokości obiektu przy ul. [...]; projektowana - 6 kondygnacji, nie przekracza wysokości obiektu przy ul. [...]- projektowany budynek ma wysokość 19,77 m, a budynek Liceum im. [...]przy ul. [...]ma wysokość ok. 23,0 m. - zob. Projekt budowlany, str. 70), co do geometrii dachu (dopuszczalne dachy płaskie; projektowany dach płaski), co do ilości miejsc postojowych (wymagane - 2 miejsca postojowe na każde 100 m2 powierzchni lokali usługowych; wymagane - 1 miejsce postojowe na 3 miejsca noclegowe; projektowane - 7 miejsc postojowych na 15 miejsc noclegowych oraz na dwa lokale usługowe o powierzchni użytkowej 47,03 m2). Dodać również należy, że zgodnie z ww. miejscowym planem, miejsca parkingowe należy realizować jako podziemne. W ramach spornej inwestycji zaprojektowano siedem podziemnych miejsc parkingowych w formie platform, a zatem projektowana inwestycja nie narusza ustaleń ww. planu dotyczących miejsc parkingowych. Tym samym stwierdził, że kontrolowana decyzja Prezydenta nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. GINB dokonał także oceny decyzji w świetle art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego tj. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Przytaczając treść § 12 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia oraz wskazując na brzmienie § 6 pkt 9 planu miejscowego organ odwoławczy wyjaśnił, że na terenach zabudowy śródmiejskiej oznaczonych symbolem MS dopuszcza się zabudowę na granicy działki. Z dokumentacji projektowej wynika, że sporny budynek został zaprojektowany bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] ze ścianą przylegającą do ściany budynku zlokalizowanego na tej działce, co oznacza zdaniem GINB, że decyzja Prezydenta, nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ odwoławczy nie podzielił natomiast stanowiska Wojewody, że kontrolowana decyzja Prezydenta, została wydana z rażącym naruszeniem § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz § 4 ust. 1 i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowiania obiektów (Dz. U. z 2012 r., poz. 463, ze zm.), w związku z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Dalej przytaczając treść § 4, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowiania obiektów GINB podniósł, że w znajdującym się w projekcie architektoniczno-budowlanym - Opisie Technicznym Konstrukcji (rozdział I, pkt 3.0 - ostatni tiret - k. 44 Projektu budowlanego), wskazuje się, że: "Wyniki badań geotechnicznych oraz ocena stopnia złożoności konstrukcji obiektu pozwalają przyjąć l-szą kategorię geotechniczną." Ponadto, w projekcie budowlanym znajduje się kopia Opinii geotechnicznej wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego z lipca 2016 r., sporządzona przez mgr. inż. T N. W powyższej opinii wskazano, że "proponuje się przyjęcie l-szej kategorii geotechnicznej." Dostrzegając, że powyższa opinia geotechniczna dotyczy posadowienia budynków wielorodzinnych o wysokości czterech kondygnacji na części działki nr [...] GINB zauważył, że działka o nr [...]powstała z podziału działki [...], co potwierdza kopia decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]w przedmiocie podziału dz. o nr [...], na dz. o nr [...]i [...], załączona przez inwestora do odwołania. Poza tym GINB zauważył, że kategorię geotechniczną ustala się w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego. Stopień skomplikowania warunków gruntowych nie uległ zmianie w związku z dokonaniem podziału działki nr [...], czy też zmianą zamierzenia inwestycyjnego. Odnosząc się do stanowiska Wojewody, że: "Projektant przyjął nieprawidłową kategorię geotechniczną zaprojektowanego budynku", organ odwoławczy wyjaśnił, że określenie kategorii geotechnicznej należy do kompetencji projektanta, co wynika z przepisu § 4 ust. 4 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. i że to projektant odpowiada za rozwiązania projektowe - w tym warunki posadowienia i bezpieczeństwo obiektu budowlanego. Organ nie posiada uprawnienia do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno- budowlanymi. GINB nie podzielił również stanowiska Wojewody, że projekt budowlany zatwierdzony kwestionowaną decyzją nie spełnia wymagań § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wobec braku ekspertyzy stanu technicznego sąsiedniego budynku. W tym kontekście GINB wskazał, że z treści § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika wprost, że sporządzenie ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji powinno nastąpić przed przystąpieniem do jej budowy. Brak jest natomiast przepisu, który przewidywałby obowiązek sporządzenia takiej ekspertyzy przed wydaniem pozwolenia na budowę. Powołując orzeczenia sądów administracyjnych organ odwoławczy podkreślił, że ekspertyza techniczna, o której mowa w powyższym unormowaniu, może być sporządzona zarówno na etapie poprzedzającym udzielenie pozwolenia na budowę, jak i później - po udzieleniu pozwolenia, lecz przed przystąpieniem do realizacji inwestycji. Nie ma wobec tego podstaw zdaniem GINB do przyjęcia, że kontrolowana decyzja Prezydenta z dnia [...] czerwca 2017 r., została wydana z rażącym naruszeniem § 204 ust. 5 i § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się do argumentacji Wojewody przywołującego § 142 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz stanowiska zawartego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, że na dachu kamienicy na sąsiedniej działce (należącej do wnioskodawcy) znajduje się komin spalinowy, który jest tuż przy ścianie nowo wybudowanego budynku usługowego, co uniemożliwia użytkowanie kotłowni gazowej, GINB wyjaśnił, że stosownie do powyższego przepisu przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu. Przepis ten ma zatem zastosowanie, gdy przedmiotem inwestycji są przewody kominowe. Dodatkowo GINB wskazał na pismo inwestora z dnia 26 sierpnia 2019 r., z którego wynika, że: "(...) wszystkie przewody znajdujące się w sąsiedztwie zrealizowanego przez nas budynku, na dzień dzisiejszy spełniają wymagania określone obowiązującymi przepisami i normami. Założone nasady wentylacyjne typu turbowent zapewniają przewodom wentylacji grawitacyjnej wymagany przepływ. Komin spalinowy, również za wiedzą i zgodą właściciela nieruchomości przy ul. [...]został przedłużony ponad nasz dach, tak by odpływ spalin odbywał się w sposób niezakłócony", zaś z treści odwołania wynika, że "(...) inwestor zdecydował się na (...) wbudowanie do komina spalinowego aż 11 nasad turbo wentylacyjnych, które wzmocniły siły przepływu kilkukrotnie, znacznie więcej niż przewiduje PN. Poza tym, inwestor przedłużył komin spalinowy na sąsiednim budynku na wysokość przewyższającą wysokość budynku nowego". Podsumowując GINB stwierdził, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. Ponadto w aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Z kolei na projekcie zagospodarowania terenu znajduje się pieczątka rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który zaopiniował bez uwag zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Skargę na decyzję GINB złożył J R (dalej: "skarżący"). Skarżący wniósł o jej uchylenie podnosząc zarzut naruszenia: - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewykazanie niezbędnej dbałości o dokładne wyjaśnienie sprawy, przez co ustalenia dokonane przez organ są zbyt dowolne, naruszające zasadę oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a.; - § 4 ust. 1 oraz 2 i § 7 ust 1 oraz § 8 i § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. u sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych; - § 206 ust. 1 w związku z § 204 ust. 5 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych; - art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych "§ 13 ust 3; § 140 ust 1; § 142. ust 1. oraz. 2 a także [...]-Tytuł: Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły - Wymagania techniczne i badania przy odbiorze. Wymagania punkt 3.1 oraz 3.3.2. Prowadzenie przewodów podpunkt c, których naruszenie stanowi rażące naruszenie prawa czyli przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji - Art 156 § 1 ust 2 k.p.a."; - § 142 ust. 1 i 2 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych poprzez nieprawidłową interpretację i jego niezasadne zawężenie jedynie do przypadków, gdy przedmiotem inwestycji są jedynie nowo projektowane przewody kominowe i niezastosowanie § 140 ust. 1 § 142 ust. 1 oraz 2 ww. rozporządzenia do przewodów kominowych nielegalnie przesłanianych przez realizowaną inwestycję przez co nie dokonano oceny naruszenia art. 156 § 1 ust. 6 k.p.a. czyli przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji w związku z § 140 ust. 1 oraz § 142 ust. 1 oraz 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG punkt (1) oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; - art. 156 k.p.a. polegające na uzasadnieniu decyzji GINB stanem faktycznym, który nie istniał na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanym przez Prezydenta Miasta [...]; - nieustalenie rzetelnie stanu faktycznego "naruszającego prawo wpływu inwestycji realizowanej na stan moich budynków a w szczególności przewodów kominowych na nich usytuowanych. Przez co nie dokonał prawidłowej oceny braków w tym projekcie które naruszają przepisy art. 35, ustęp 1 punkt 3) w związku z art 34 ust 3 punkt 2) prawa budowlanego oraz naruszenie przepisów art 5 p 1 Pr. Bud. w związku z Art. 35. ustęp 1 punkt 3 ) Pr. Bud. i Art 34 pr. bud ust 3 punkt 2) co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie Art 156 § 1 ust. 2 oraz 6 k.p.a.". Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w obszernym uzasadnieniu skargi wskazując m.in., że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została bez wymaganej opinii geotechnicznej z uwagi na fakt, że opinia, którą załączono do projektu dotyczy zupełnie innych budynków. Przedmiotowe pozwolenie i budowa dotyczy sześciokondygnacyjnego budynku usługowego posadowionego pośrednio, natomiast będąca częścią zatwierdzonego projektu budowlanego Opinia geotechniczna dotyczy budynków wielorodzinnych o wysokości czterech kondygnacji. Skarżący podkreślił, że na skutek realizacji inwestycji "utracił" kominy we własnym budynku, "legalność ich istnienia" z wszelkimi konsekwencjami wynikającymi z obowiązującego prawa na skutek zaprojektowania budynku, który je przesłonił w sposób niedopuszczalny i który w tych okolicznościach zupełnie niezasadnie i z naruszeniem prawa uzyskał pozwolenie na budowę. Zdaniem skarżącego wydanie kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę skutkuje unieruchomieniem sąsiedniego budynku i zagrożeniem zdrowia i życia osób w nim przebywających. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 26 października 2020 r. skarżący dodatkowo podniósł, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym kwestionowaną decyzją poświadczono nieprawdę, jakoby projektowany budynek nie prowadził do ograniczenia pobliskich obiektów w zakresie wymagań dotyczących użytkowania oraz zapewnienia warunków higienicznych i zdrowotnych. W ocenie skarżącego tym poświadczeniem nieprawdy został on wprowadzony w błąd na etapie pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 3 listopada 2020 r. Skarga podlegała oddaleniu bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest reformatoryjna decyzja GINB z dnia [...] marca 2020 r., uchylająca decyzję Wojewody [...]z dnia [...]listopada 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] czerwca 2017 r. przeniesionej decyzją Prezydenta na rzecz Z R i udzielająca pozwolenia na budowę budynku usługowego, w tym łącznika z budynkiem hotelowym w realizacji, siedmiu podziemnych miejsc parkingowych w formie platform podziemnych oraz przyłącza wody i kanalizacji sanitarnej, położonego przy ul. [...] , na działkach nr [...]oraz nr [...], obręb [...]. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja GINB wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, będącym nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Stan prawny sprawy powinien być możliwy do ustalenia na podstawie treści przepisów prawnych bez takich rozbieżności w wykładni, które mogą być usunięte tylko na zasadzie wyboru równorzędnych dla siebie rozwiązań prawnych, czyli konsekwencje prawne obowiązywania norm prawnych powinny być w nich wyrażone w sposób dostatecznie precyzyjny dla praktyki ich stosowania w określeniu praw lub stron postępowania administracyjnego (Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Barbara Adamiak/Janusz Borkowski, Wydawnictwo C.H.BECK 13 wydanie, Warszawa 2014,). W sposób rażący można bowiem naruszyć jedynie przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W przeciwnym wypadku przy możliwej różnej interpretacji przepisu charakter naruszenia nie może być postrzegany jako rażący. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy podnieść, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Działka inwestycyjna nr [...], na której zaprojektowano sporny budynek usługowy w tym łącznik z budynkiem hotelowym objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia [...], uchwalonym Uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. Działka ta położona jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem G12MS – tereny zabudowy śródmiejskiej mieszkalno – usługowej, w której dopuszcza się lokalizację hoteli, pensjonatów, domów wycieczkowych. Zasadnie zatem stwierdził GINB, że sporne zamierzenie inwestycyjne obejmujące budowę budynku usługowego - apartamentów hotelowych (Projekt budowlany - Opis Techniczny do projektu zagospodarowania terenu, str. 65) nie uchybia, a tym bardziej nie uchybia w stopniu rażącym wymogom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Prawidłowa jest także ocena organu odwoławczego, że zatwierdzony projekt budowlany nie narusza rażąco warunków określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do: 1) powierzchni zabudowy (dopuszczalna - do 75% powierzchni działki; projektowana - 46,6% powierzchni działki), 2) powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - minimum 10%; projektowana 16,5 %), 3) wysokości zabudowy (wymagana - minimalna 3 kondygnacje nie licząc poddasza, maksymalna - nie przekraczająca wysokości obiektu przy ul. [...]; projektowana - 6 kondygnacji, nie przekracza wysokości obiektu przy ul. [...] - projektowany budynek ma wysokość 19,77 m, a budynek Liceum im. [...]przy ul. [...] ma wysokość ok. 23,0 m, 4) kształtu dachu (dopuszczalne dachy płaskie - projektowany dach płaski), 5) ilości miejsc postojowych (wymagane - 2 miejsca postojowe na każde 100 m² powierzchni lokali usługowych; wymagane - 1 miejsce postojowe na 3 miejsca noclegowe; projektowane - 7 miejsc postojowych na 15 miejsc noclegowych oraz na dwa lokale usługowe o powierzchni użytkowej 47,03 m². zgodnie z ww. miejscowym planem, miejsca parkingowe należy realizować jako podziemne. W ramach spornej inwestycji zaprojektowano siedem podziemnych miejsc parkingowych w formie platform. Oceniając prawidłowość zastosowania przez Prezydenta przepisów art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego należy podkreślić, że zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd podziela stanowisko GINB, że zaprojektowanie spornego budynku bezpośrednio przy granicy z działką skarżącego nr [...]ze ścianą przylegającą do ściany budynku zlokalizowanego na tej działce jest zgodne z planem miejscowym, bowiem w świetle § 6 pkt 9 planu, na terenach zabudowy śródmiejskiej oznaczonych symbolem MS dopuszcza się zabudowę na granicy działki. W sprawie nie doszło zatem do rażącego naruszenia decyzją Prezydenta z [...] czerwca 2017 r. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się do zarzutów skargi, a tym samym kwestii podnoszonej w uzasadnieniu decyzji Wojewody (o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta), że projekt budowlany nie zawiera ekspertyzy technicznej sąsiedniego budynku, jak i projektu geotechnicznego, co oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz § 4 ust. 1 i § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowiania obiektów w związku z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego wyjaśnić należy, że stosownie do ostatniego z wymienionych przepisów, projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Ustalenie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych reguluje szczegółowo ww. rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. Stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia ustalenie geotechnicznych warunków posadawiania polega m.in. na zaliczeniu obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej. Geotechniczne warunki posadowienia przedstawia się w formie: 1) opinii geotechnicznej; 2) dokumentacji badań podłoża gruntowego; 3) projektu geotechnicznego (§ 3 ust. 3). Forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadawiania oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej (§ 3 ust. 4). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego (...) i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko. Warunki gruntowe dzielą się z kolei w zależności od stopnia ich skomplikowania na proste, złożone i skomplikowane. Kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). W myśl § 7 ust. 1-3 rozporządzenia w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną; w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny; zaś w przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2017 r., poz. 2126). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że do projektu budowlanego załączono opinię geotechniczną z lipca 2016 r., uwzględniającą sąsiedztwo budynku przy ul. [...], wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego działki nr [...]w [...]. W opinii tej wskazano, że proponuje się przyjęcie pierwszej kategorii geotechnicznej. Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i skardze zarzucał, że powyższa opinia geotechniczna dotyczy budynku czterokondygnacyjnego, tj. innego niż zaprojektowany – sześciokondygnacyjny, wobec czego w projekcie budowlanym zatwierdzonym kwestionowaną decyzją brakuje opinii geotechnicznej dla budynku, który uzyskał pozwolenie na budowę, co zdaniem skarżącego stanowi rażące naruszenie prawa. Sąd tej oceny nie podziela. O ile powyższa opinia geotechniczna z lipca 2016 r. rzeczywiście dotyczy posadowienia budynku o wysokości czterech kondygnacji, zaś projekt budowlany przewiduje budynek sześciokondygnacyjny, to biorąc pod uwagę, że projektant uczynił powyższą opinię autorstwa inż. T N z lipca 2016 r. częścią projektu budowlanego obejmującego budynek sześciokondygnacyjny, przyjąć należy, że uznał ją za wystarczającą, ponosząc pełną odpowiedzialność w tym obszarze. To z kolei zdaniem Sądu pozwalało przyjąć, że w istocie projekt przewiduje rozwiązania odpowiadające warunkom geologicznym panującym w terenie inwestycji i wydanie pozwolenia na budowę w oparciu o taki projekt budowlany było uzasadnione. Powyższe koresponduje z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta (por. np. wyroki NSA: z dnia 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 58/08; z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 44/12; z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12; z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 44/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 247/17 – publ. Cbosa). Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1117) albo zawodowa (art. 45 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 Prawa budowlanego). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 Prawa budowlanego stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Dodać również należy, że w projekcie budowlanym odpowiednio do warunków gruntowo – wodnych oraz lokalizacji projektowanego budynku (w bezpośrednim sąsiedztwie budynku przy ul. [...]) przyjęto specjalne założenia konstrukcyjne dostosowujące projekt planowanego budynku do istniejącego sąsiedniego. Między innymi zrezygnowano z podpiwniczenia projektowanego budynku z uwagi na bezpieczeństwo zabudowy istniejącej oraz zaprojektowano specjalne fundamenty. Zlecono prowadzenie prac ziemnych pod nadzorem geotechnicznym. Podzielić zatem należało stanowisko GINB, że kwestionowana decyzja Prezydenta o pozwoleniu na budowę nie naruszała rażąco art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 4 ust. 1 i § 7 rozporządzenia w sprawie warunków geotechnicznych. Przepisy te mają zastosowanie w wypadku uznania przez organ prowadzący sprawę, że zachodzi potrzeba uzyskania w rozpoznawanej sprawie wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu. Brak takiego uznania nie może być zakwalifikowany jako rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 793/10 – publ. Cbosa). Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do ekspertyzy sporządzonej w zakresie stanu technicznego budynku sąsiedniego. Skarżący zarzuca, że projekt budowlany nie zawierał ekspertyzy stanu technicznego jego budynku. Zarzut ten zdaniem Sądu jest nieuzasadniony, bowiem w projekcie budowlanym znajduje się dokument p.n. "Ocena techniczna na temat możliwości dobudowy projektowanego budynku do istniejących budynków na działce [...]przy ul. [...] (tom II projektu budowlanego). Opinia ta zawiera m.in. opis gruntów, fotografie istniejących budynków oraz wnioski i zalecenia co do sposobu projektowania, mając na celu ograniczenie do minimum wpływu projektowanego budynku na istniejący budynek sąsiedni. Opinia ta kończy się stwierdzeniem, że "projektowana budowa nie wpłynie na stan techniczny istniejących obiektów na sąsiedniej działce przy uwzględnieniu ww. zaleceń". Określenie jej w nazwie "oceną", a nie "ekspertyzą" nie zmienia zdaniem Sądu charakteru i cech tego dokumentu. Nawet gdyby przyjąć, jak chce tego skarżący (str. 7 i 8 skargi), że powyższa ocena nie jest ekspertyzą techniczną wynikająca z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a co za tym idzie dokument ten nie został przedłożony - choć powinien zdaniem skarżącego - na etapie projektowania (przed wydaniem pozwolenia na budowę) to i tak nie stanowiłoby to o rażącym naruszeniu prawa. Jakkolwiek projekt architektoniczno-budowlany, którego elementem składowym jest ekspertyza techniczna sporządzona w trybie § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, musi wnioski takiej ekspertyzy uwzględniać, to nie można wykluczyć jednak sytuacji sporządzenia takiego dokumentu na późniejszym etapie procesu budowlanego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1935/10 "Skoro § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, został zamieszczony w dziale V, który odnosi się do bezpieczeństwa konstrukcji w fazie projektowania i wykonywania budynków, to wykonanie ekspertyzy w tym zakresie może być konieczne także po wydaniu pozwolenia na budowę i przed rozpoczęciem budowy, jak i w toku budowy w celu zapobieżenia zagrożeniom dla bezpieczeństwa budynków istniejących. Zatem - o ile istnieją ku temu podstawy faktyczne (możliwość zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników) - taka ekspertyza może być jeszcze wykonana". Zgodnie z tym poglądem ekspertyza może być wykonana także na późniejszym etapie, w tym w trakcie opracowywania projektów wykonawczych. Rację ma więc GINB, że nie było podstaw uzasadniających stwierdzenie, jakoby kwestionowana decyzja Prezydenta została wydana z rażącym naruszeniem § 204 ust. 5 i § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych szczególnie, że jak wskazał NSA w wyroku z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 793/10 – Lex nr 992636 "przepisy § 204 i 206 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, posługują się wieloma określeniami ocennymi, które mogą być interpretowane w różny sposób. W tej sytuacji naruszenia ich nie można uznać za rażące, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji". Odnosząc się do kwestii kominów w budynku należącym do skarżącego, którym poświęcono zdecydowaną część uzasadnienia skargi wskazując na "utratę moich kominów, utratę legalności ich istnienia... na skutek zaprojektowania budynku, który je przesłonił" przypomnieć należy stanowisko GINB, że powoływany przez skarżącego § 142 ust. 1 warunków technicznych nie ma zastosowania do kominów już istniejących, ale projektowanych, gdy projektowana inwestycja obejmuje przewody kominowe. Przepis ten stanowi, że przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu. Powyższe uznaje się za spełnione jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych (§ 142 ust. 2 warunków technicznych). Analiza akt sprawy nie wskazuje, by złożony projekt architektoniczno-budowlany rażąco naruszał w tym zakresie warunki techniczne. Nie wynika z akt sprawy także, by wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nastąpiło na podstawie dokumentacji niezgodnej ze stanem faktycznym, nieobrazującej rzeczywistego usytuowania kominów na budynku istniejącym w ostrej granicy działki, do którego ma przylegać ściana budynku projektowanego. Powyższe potwierdza sam skarżący na str. 12 skargi. Niezależnie jednak od powyższego stwierdzić należy, że z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją Prezydenta nie wynika, by projektant przy ustalaniu wysokości projektowanego budynku, brał pod uwagę odległość usytuowania tegoż budynku od istniejących kominów na działce sąsiedniej, a tym bardziej, czy w tej sprawie pojawi się w przyszłości (po realizacji inwestycji) przeszkoda (zasłona) dla istniejących kominów na działce skarżącego. O tym, że przeszkoda taka się pojawiła świadczą choćby działania podjęte przez inwestora (wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 26 sierpnia 2019 r.) obejmujące założenie nasad wentylacyjnych typu turobowent, zapewniających przewodom wentylacji grawitacyjnej w budynku skarżącego, wymagany przepływ. Zgodzić się należy ze skarżącym, że nie jest dopuszczalnym takie projektowanie budynku, który po jego wybudowaniu uniemożliwi należyte korzystanie z istniejącego już budynku zlokalizowanego poza terenem inwestycji i będzie wymagał, tak jak w rozpoznawanej sprawie "przedłużenia" komina spalinowego ponad dach budynku nowoprojektowanego (te prace, których legalność kwestionuje skarżący wykonał inwestor), tym niemniej uchybienie Prezydenta w postaci niepoczynienia ustaleń w powyższym zakresie nie może być zdaniem Sądu uznane za rażące naruszenie prawa zważywszy, że skarżący był stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę spornej inwestycji na działkach [...] i [...]nie kwestionował przyjętych rozwiązań i jak wynika z akt sprawy odwołania nie składał, nie wskazywał również na konieczność uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie dotyczącym zachowania warunków technicznych ciągu kominów w budynku zlokalizowanym na działce nr [...]. W tym miejscu należy przywołać stanowisko orzecznictwa sądowoadministracynego, które Sąd orzekający podziela w całości, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji" (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r. (III AUa 892/13, LEX nr 1483812). Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Reasumując Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] czerwca 2017 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2019 r., poz.2325).