I SA/Gl 1254/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędzia WSA Adam Nita, Asesor WSA Katarzyna Stuła–Marcela (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym oddala skargę. 1. K.P. (dalej: skarżący) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. 2. Stan sprawy. 2.1. W toku wszczętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: organ egzekucyjny) wobec skarżącego postępowania zabezpieczającego, sześcioma pismami z 10 października 2019 r., strona złożyła zarzuty: 1) w trybie art. 33 § 1 pkt 3 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, ze zm. – u.p.e.a.) do zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...]r. obejmującego przybliżoną kwotę podatku od towarów i usług za 01/2016 r. w kwocie należności głównej w wysokości [...] zł; 2) w trybie art. 33 § 1 pkt 3 i art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 166b u.p.e.a. do zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...]r., obejmującego przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za 02/2016 r. w kwocie należności głównej w wysokości [...] zł; 3) w trybie art. 33 § 1 pkt 3 i art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 166b u.p.e.a. do zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...]r. obejmującego przybliżoną kwotę podatku od towarów i usług za 02/2016 r. w kwocie należności głównej w wysokości [...] zł; 4) w trybie art. 33 § 1 pkt 3 w zw. z art. 166b u.p.e.a. do zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...]r. obejmującego przybliżoną kwotę podatku od towarów i usług za 03/2016 r. w kwocie należności głównej w wysokości [...] zł; 5) w trybie art. 33 § 1 pkt 3 i art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 166b u.p.e.a. do zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...]r. obejmującego przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za 04/2016 r. w kwocie należności głównej w wysokości [...] zł; 6) w trybie art. 33 § 1 pkt 3 i art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 166b u.p.e.a. do zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] r. obejmującego przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za 04/2016 r. w kwocie należności głównej w wysokości [...] zł. 2.2. Postanowieniem z [...]r. organ egzekucyjny uznał za nieuzasadnione zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 oraz pkt 6 u.p.e.a. zarzuty dotyczące postępowania zabezpieczającego obowiązku objętego przedmiotowymi zarządzeniami zabezpieczenia. 2.3. Pismem z 7 grudnia 2019 r., pełnomocnik złożył w imieniu skarżącego wniosek o uzupełnienie postanowienia organu egzekucyjnego z [...]r. poprzez uzupełnienie rozstrzygnięcia i wskazanie, które konkretnie zarzuty organ uznaje za uzasadnione, a które za nieuzasadnione. 2.4. Postanowieniem z [...]r. organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia, ponieważ wniosek o uzupełnienie postanowienia z [...]r. wpłynął do organu po uprawomocnieniu się tego postanowienia. 2.5. W przewidzianym ustawowo terminie, tj. pismem z 28 stycznia 2020 r., skarżący działający przez pełnomocnika, złożył zażalenie na postanowienie z [...]r. 2.6. Postanowieniem z [...]r. DIAS stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego z [...]r., albowiem postanowienie to nie zostało prawidłowo wprowadzone do obrotu prawnego. Niedopuszczalne w ocenie organu stało się zatem wniesienie na nie zażalenia. 2.7. W dalszej kolejności pismem z 12 maja 2020 r. organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm. - k.p.a.) wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zarzutów z 10 października 2019 r. poprzez dołączenie uwierzytelnionego pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego jego pełnomocnikowi do reprezentowania w przedmiotowej sprawie wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej. Wezwanie to opatrzone zostało rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. 2.8. Następnie organ egzekucyjny, postanowieniem z [...]r. odmówił wszczęcia postępowania w związku z wniesionymi zarzutami z [...]r., z uwagi na nieuzupełnienie ich braków formalnych. 2.9. Pismem z 4 lipca 2020 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie z [...]r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną w sprawie, podczas gdy odwołanie zostało wniesione przez pełnomocnika. Nieuzupełnionym brakiem formalnym miał być brak pełnomocnictwa do reprezentowania zobowiązanego, tymczasem pełnomocnik złożył do akt sprawy pełnomocnictwo pismem z 28 lutego 2020 r. na wezwanie DIAS z 11 lutego 2020 r. Zatem nieprawidłowe jest stanowisko organu egzekucyjnego o braku pełnomocnictwa i nieuzupełnienia braku formalnego. 2.10. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...]r. DIAS uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie organu pierwszej instancji musi zostać wyeliminowane z obiegu prawnego. W sytuacji, bowiem gdy organ egzekucyjny wzywa o uzupełnienie braku formalnego, a strona nie dokona uzupełnienia, winien wydać zawiadomienie o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, na które nie przysługuje zażalenie. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Zauważono, iż wezwanie organu egzekucyjnego było nieuzasadnione, gdyż w dniu 5 marca 2020 r. do DIAS wpłynęło pełnomocnictwo z 24 września 2019 r. uwierzytelnione w dniu 28 lutego 2020 r. do reprezentowania skarżącego w postępowaniu zabezpieczającym wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej. Pełnomocnictwo to odnosiło się do podejmowania czynności przed organami administracji, w konsekwencji uznać należy, iż także przed organem egzekucyjnym. 3.1. W dniu 10 września 2020 r. skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie DIAS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania wywołanego wnioskiem o uzupełnienie postanowienia organu egzekucyjnego z [...]r. Powyższe uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zamyka drogę do uzupełnienia postanowienia z [...]r., czym utrudnia jego merytoryczne zaskarżenie. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu podano, że DIAS zaskarżonym postanowieniem uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i umorzył postępowanie w pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie. Umorzenie postępowania w sprawie uzupełnienia decyzji jest zupełnie niezrozumiałe. Skoro postanowienie organu egzekucyjnego było nieprawidłowe to wystarczyło je uchylić. Natomiast umorzenie postępowania sugeruje, że istniały jakieś wady wniosku skarżącego o uzupełnienie postanowienia. Gdyby tak jednak było, to oznaczałoby że postanowienie organu egzekucyjnego jest prawidłowe, pomimo błędnego uzasadnienia. Zatem w takim przypadku DIAS nie powinien uchylać postanowienia organu egzekucyjnego. Jednakże, skoro DIAS uchylił postanowienie, to nie powinien umarzać postępowania w sprawie uzupełnienia postanowienia, lecz umożliwić uzupełnienie postanowienia zgodnie z wnioskiem skarżącego z 7 grudnia 2019 r. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, że pismem z 18 sierpnia 2020 r. skarżący działający przez pełnomocnika złożył wniosek o wyjaśnienie postanowienia z [...]r. w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a. w zakresie części sentencji postanowienia - "i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie’’. W odpowiedzi na wniosek strony, postanowieniem z [...]r. DIAS wyjaśnił zaskarżone postanowienie. Wyjaśniając wątpliwości wskazano, że organ nadzoru rozpoznając zażalenie uchylił postanowienie organu egzekucyjnego, którym organ ten odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów wniesionych pismami z dnia 10 października 2019 r. dotyczących prowadzenia postępowania zabezpieczającego w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia wskazane w jego sentencji z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych (pełnomocnictwa). Jednocześnie DIAS umorzył postępowanie organu egzekucyjnego w tym zakresie. Jak bowiem wynikało z akt postępowania, postanowienie obarczone było wadami formalnoprawnymi, których pełnomocnik nie kwestionował. Ponadto w obrocie prawnym znajduje się postanowienie w sprawie zarzutów z [...] r., które zakończyło przed organem egzekucyjnym postępowanie wszczęte wnioskami z 10 października 2019 r. w sprawie zgłoszonych zarzutów. Pismem z 19 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego zainicjował postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia w sprawie zarzutów z [...]r., które zostało rozpoznane odrębnym postanowieniem organu nadzoru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. 4. Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie DIAS uchylające postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, wydane na skutek nieuzupełnienia braku formalnego podania i umarzające postępowania w tym zakresie. 5. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie (wniosek inicjujący sprawę administracyjną) nie czyni zadość innym wymaganiom wynikającym z przepisów prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, ze pozostawienie podania bez rozpoznania nie następuje w formie decyzji, ale ma charakter czynności materialno-technicznej, o której organ zawiadamia stronę w formie pisma informacyjnego. Nadto jest to czynność, która nie może być przedmiotem odrębnego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Kwestia ta, wobec niejednolitości orzecznictwa sądów administracyjnych była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, który dnia 3 września 2013 r. w sprawie I OPS 2/13 stwierdził, iż na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.). Podejmując tą czynność, organ prowadzący postępowanie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w terminie nie uzupełniła braków tego podania. 6. Nadto zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio. W przepisie tym zawarto dwie odrębne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, którymi są: 1) wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną; 2) istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Okoliczności te nie zostały skonkretyzowane w k.p.a. Należy przyjąć, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2012 r., IV SA/Po 332/12). Przyjmuje się, że jeżeli strona nie usunęła, na żądanie organu i w wyznaczonym terminie, wad formalnych wniosku o wszczęcie postępowania, to organ nie wydaje postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 61a § 1 k.p.a., ale pozostawia podanie bez rozpoznania w trybie art. 64 k.p.a. 7. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zauważyć, że w obrocie prawnym znajduje się już postanowienie z [...]r. w sprawie zgłoszonych pismami z 10 października 2019 r. zarzutów dotyczących postępowania zabezpieczającego. Organ przedmiotowym postanowieniem uznał wniesione zarzuty za niezasadne. W dalszej kolejności, pismem z 19 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego zainicjował postępowanie zażaleniowe, dotyczące tego postanowienia, które - jak wskazał organ – zostało rozpoznane odrębnym postanowieniem. W ocenie Sądu, wadliwym działaniem organu egzekucyjnego było zarówno: 1) wystosowanie w dniu 12 maja 2020 r. do pełnomocnika skarżącego wezwania do uzupełnienia braku formalnego zarzutów z [...]r., które zostały już wcześniej rozpoznane, mocą postanowienia z [...]r., 2) jak i w konsekwencji nieuzupełnienia tego braku, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na mocy art. 61a § 1 k.p.a., gdyż jeśli organ wzywa o uzupełnienie braku formalnego, a strona nie dokona uzupełnienia, winien wydać zawiadomienie o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, na które nie przysługuje zażalenie. Zatem zasadnie, wskazane ostatnio postanowienie organu egzekucyjnego, zostało przez DIAS wyeliminowane z obrotu prawnego, mocą - zaskarżonego w niniejszej sprawie do Sądu - postanowienia z [...]r. 8. Jednocześnie organ orzekający w drugiej instancji na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. umorzył postępowanie w tym zakresie, tj. toczące się od momentu wystosowania bezzasadnego wezwania z 12 maja 2020 r. Przy czym, Sąd podkreśla, że przedmiotowe umorzenie postępowania nie dotyczyło, jak podnosi strona skarżąca, sprawy z jej wniosku o uzupełnienie postanowienia z [...]r. w przedmiocie zarzutów. Na skutek złożenia rzeczonego wniosku o uzupełnienie, organ egzekucyjny wydał w dniu [...]r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w tymże zakresie. Następnie wobec wniesionego zażalenia, postanowieniem z [...]r. organ stwierdził jego niedopuszczalność. Jednocześnie pouczył stronę o możliwości jego zaskarżenia w drodze wniesienia skargi do tut. Sądu. Zatem umorzenie postępowania dokonane mocą postanowienia z [...] r., nie dotyczyło sprawy z wniosku skarżącego o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie zarzutów. Dokonanym umorzeniem, organ orzekający w drugiej instancji chciał znieść skutki bezzasadnie podjętych czynności przez organ egzekucyjny w postaci niesłusznego wezwania z dnia 12 maja 2020 r. oraz bezzasadnie wydanego rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania. Wskazać należy, że zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a, który stosuje się odpowiednio do postanowień na mocy art. 144 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Sporny jest zakres odpowiedniego stosowania art. 138 k.p.a. do postanowień. Według poglądów doktryny (Z. Janowicza - Komentarz, 1995, s. 144) nie mają zastosowania "przepisy art. 138 § 1 pkt 2 i 3", zaś według innego poglądu (B. Adamiak - Komentarz, 1996, s. 606) "organ II instancji może umorzyć postępowanie zażaleniowe, stosując odpowiednio przepis art. 138 § 1 pkt 3, gdy skarżący cofnie zażalenie", a "ostatni człon przepisu art. 138 § 1 pkt 2, stanowiący: «umarza postępowanie pierwszej instancji», musi być stosowany z zachowaniem odpowiedniości". Należy tu mieć na uwadze wysoce zróżnicowany charakter prawny postanowień. Na przykład: "Organ administracji, który rozpatruje zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie nie podlegającej rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej, może orzec zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., to jest uchylić wadliwe postanowienie i umorzyć postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe" (wyrok NSA w Warszawie z 7.04.1992 r., I SA 1547/92, z glosą krytyczną B. Adamiak i J. Borkowskiego, Prok. i Pr.-wkł. 1995/3, poz. 76); "Jeżeli postanowienie organu I instancji o wstrzymaniu wykonania decyzji administracyjnej stało się bezprzedmiotowe ze względu na utratę mocy obowiązującej tej decyzji, organ II instancji – prowadzący postępowanie zażaleniowe na takie postanowienie – powinien umorzyć postępowanie zażaleniowe na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 k.p.a." (wyrok NSA w Warszawie z 2.09.1988 r., IV SA 606/88, ONSA 1988/2, poz. 81). Jednakże wniesienie zażalenia na postanowienie incydentalne, w żadnym wypadku nie może prowadzić do wydania aktu merytoryczno-reformacyjnego, mocą którego nastąpiłoby umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji. W postępowaniu zażaleniowym mogą wystąpić sytuacje, gdy odpowiednie stosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. będzie sprowadzało się jedynie do uchylenia przez organ II instancji postanowienia organu I instancji i takie rozstrzygnięcie nie będzie wówczas oznaczało naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a tym bardziej rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego" (wyrok NSA z 9.03.2010 r., I OSK 686/09) - por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. W orzecznictwie wskazuje się, że organ odwoławczy, rozpatrując np. zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania, kontroluje tylko pewien fragment postępowania administracyjnego, tj. ma wyłącznie kompetencje do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w sprawie zawieszenia. Organ odwoławczy nie może wówczas wyjść poza przedmiot zaskarżenia i rozstrzygnąć sprawę co do meritum (teza pierwsza wyroku WSA w Olsztynie z 10 października 2007 r., II SA/Ol 683/07) albo orzec o zakończeniu postępowania przez jego umorzenie (wyrok NSA z 2 czerwca 1993 r., SA/Wr 1744/92; wyrok NSA z 8 sierpnia 1995 r., SA/Wr 96/95; wyrok NSA z 18 czerwca 1996 r., I SA 674/95; wyrok NSA z 22 października 1998 r., I SA 421/98; wyrok NSA z 3 listopada 1998 r., II SA 1130/98). Jednakże co istotne w niniejszej sprawie to fakt, że organ drugiej instancji nie orzekł o zakończeniu postępowania poprzez jego umorzenie, ani w zakresie wniosku dotyczącego uzupełnienia postanowienia w sprawie zarzutów, ani też postępowania wszczętego na skutego ich wniesienia. Na skutek dokonanego umorzenia chciał znieść skutki bezzasadnie podjętych czynności przez organ egzekucyjny. Pomimo powyższego uchybienia w postaci umorzenia postępowania, toczącego się od momentu wystosowania bezzasadnego wezwania z 12 maja 2020 r. do uzupełnienia braku formalnego zarzutów, Sąd nie stwierdził zasadności uchylania postanowienia DIAS z tego powodu. Zgodnie albowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, "jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy", uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (pogląd ten podziela również A. Kabat, Orzeczenia wojewódzkiego sądu..., s. 160, i WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., II SA/Wr 433/10). Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie, musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2014 r., II FSK 1224/13; z dnia 28 sierpnia 2014 r., I OSK 160/13 i z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 62/13). W tej kategorii podstawy uchylenia mieści się brak należytej staranności wykazywany przez organy administracyjne w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego zebranego w danej sprawie. "Innym naruszeniem przepisów postępowania" jest między innymi nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy (por. Woś Tadeusz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI). Organ orzekający w drugiej instancji dopuścił się, co prawda naruszenia prawa procesowego w postaci art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a, jednak naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż umorzenie postępowania dokonane przez DIAS, nie dotyczyło ani postępowania wszczętego na skutek wniosku o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie zarzutów, ani też postępowania wszczętego w wyniku ich wniesienia. 9. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) Sąd oddalił skargę.