II SAB/Gd 124/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie podjęcia uchwały dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej 1. zobowiązuje Radę Miasta do podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy al. [...] [...] i inwestycji towarzyszącej w mieście w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. zasądza od Rady Miasta na rzecz skarżącej A Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Rady Miasta w sprawie podjęcia uchwały dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w G. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 28 lutego 2019 r. A. wystąpiła do Rady Miasta o podjęcie uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na działce nr [.]., obręb [..] przy al. [.] w G. polegającej na budowie jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z usługami i garażem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. Przedmiotowy wniosek został zmodyfikowany w dniu 19 maja 2020 r., a następnie uzupełniony 22 czerwca 2020 r. Kompletny wniosek został opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej Biura Rozwoju w dniu 23 czerwca 2020 r. i poddany procedurze przewidzianej w ustawie z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 216), zwanej dalej specustawą mieszkaniową w efekcie której, działające w imieniu Prezydenta Miasta Biuro Rozwoju przedstawiło Radzie Miasta projekt uchwały w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy al. [..] i inwestycji towarzyszącej w mieście G. (druk nr [..]). Następnie, podczas sesji Rady Miasta w dniu 27 sierpnia 2020 r. odmówiono podjęcia przedmiotowej uchwały (2 głosy za podjęciem uchwały, 27 głosów przeciw, 5 głosów wstrzymujących się). W związku z brakiem podjęcia uchwały wnioskodawca wezwał Radę Miasta pismem z dnia 10 września 2020 r. do podjęcia uchwały w przedmiocie ustalenia bądź odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji mieszkaniowej. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 24 września 2020 r. Przewodnicząca Rady Miasta wyjaśniła, że intencją organu było niewyrażenie zgody na lokalizację wskazanej inwestycji, co radni zamanifestowali nie podejmując uchwały. Jednocześnie wyjaśniła, że Rada Miasta nie miała możliwości dokonania zmiany treści uprzednio przygotowanego projektu uchwały, ponieważ jedynym organem właściwym do przedłożenia projektu uchwały jest organ wykonawczy. W konsekwencji, według Rady to nie Rada Miasta nie pozostaje w bezczynności w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 28 września 2020 r. wnioskodawca wezwał Biuro Rozwoju do ponownego przygotowania i przedstawienia przedmiotowej uchwały. W odpowiedzi z dnia 15 października 2020 r. Prezydent Miasta wyjaśnił, że uchwała była przedmiotem obrad XXVI sesji Rady Miasta w dniu 27 sierpnia 2020 r. i nie została podjęta. Powołując się na orzecznictwo sądowe wyjaśniono, że Rada Miasta opowiedziała się przeciwko ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, więc nie jest konieczne podejmowanie kolejnej uchwały. W rezultacie Prezydent uznał, że organy gminy nie są bezczynne. W skardze A. wniosła o zobowiązanie Rady Miasta do podjęcia uchwały w przedmiocie ustalenia bądź odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Ponadto, wniesiono o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca Spółka wskazała, że zgodnie z art. 7 ust. 4 i 5 specustawy mieszkaniowej rada gminy podejmuje uchwałę o ustaleniu bądź odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku. Jeżeli zaś uchwała nie może być podjęta w tym terminie, wówczas przewodniczący rady gminy powiadamia inwestora podając powody opóźnienia oraz wskazując nowy termin podjęcia uchwały, nie dłuższy niż 30 dni od dnia upływu pierwotnego terminu. W ocenie skarżącej, literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że katalog rozstrzygnięć rady gminy ogranicza się do wydania albo uchwały ustalającej lokalizację albo uchwały odmawiającej ustalenia lokalizacji. Zatem, biorąc pod uwagę, że podczas sesji Rady Miasta z dnia 27 sierpnia 2020 r. nie podjęto uchwały oraz w związku z upływem 90-dniowego terminu do jej podjęcia należy uznać, że Rada Miasta jest bezczynna. Skarżąca wskazała, że brak podjęcia uchwały powoduje brak możliwości uruchomienia postępowania w celu uzyskania pozwolenia na budowę (w przypadku pozytywnej dla wnioskodawcy treści uchwały) lub brak możliwości zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego (w przypadku negatywnej dla wnioskodawcy treści uchwały). Skarżąca wyjaśniła, że niniejszy problem nie został jeszcze rozstrzygnięty w orzecznictwie, lecz powołała się na literaturę, w której wskazano, że w przypadku braku przedmiotowej uchwały inwestor znajdzie się w sytuacji niemożności zaskarżenia uchwały. Natomiast w odniesieniu do powołanego przez Prezydenta Miasta wyroku WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 2014 r., I SA/Po 942/13, wskazano, że dotyczy on innych okoliczności faktycznych i nie koresponduje z sytuacją występującą w niniejszej sprawie. Według skarżącej brak rozstrzygnięcia w sprawie wniosku złożonego w trybie specustawy narusza konstytucyjne prawo inwestora do składania środków zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie wskazując, że skargę wniesiono na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., który odnosi się do pkt 1-4 tego przepisu. Jednakże zdaniem organu, uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego nie mieści się w zakresie aktów i czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. form działania administracji. Organ stanął na stanowisku, że sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawach skarg dotyczących bezczynności w postępowaniu prowadzącym do podjęcia aktu lub dokonania czynności, zatem skargę należy odrzucić. W odniesieniu do żądań zawartych w skardze organ wskazał, że z wyżej wskazanych powodów nie można zobowiązać go do wydania aktu na podstawie art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. Ponadto, organ podtrzymał swoje stanowisko, że nie jest bezczynny, ponieważ podczas sesji Rady Miasta w dniu 27 sierpnia 2020 r. odbyło się głosowanie nad projektem uchwały, które zakończyło procedurę legislacyjną w sprawie wniosku skarżącej Spółki. Powołując się na wyrok NSA organ wskazał, że nie uzyskanie przez projekt uchwały wymaganej większości głosów nie jest równoznaczne z bezczynnością rady gminy, lecz z niepodjęciem uchwały w sprawie, a tym samym z niewyrażeniem zgody. Organ zauważył, że z treści art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej wynika jedynie, jakiej treści uchwały mają być przedkładane radzie gminy przez organ wykonawczy tej gminy. W ocenie organu, przepis ten nie nakłada obowiązku głosowania za przyjęciem uchwały o przedłożonej treści. Stanowisko to zostało poparte orzecznictwem sądowoadministracyjnym oraz poglądami wyrażonymi w monografii pod red. H. Szlachetko "Specustawa mieszkaniowa a samodzielność planistyczna gminy. Dylematy prawników i urbanistów" (Gdańsk 2019, s. 78). Pismem procesowym z dnia 26 stycznia 2021 r. skarżąca poinformowała o zmianie formy prawnej A., która przekształciła się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością – B., która jako następca prawny przejęła wszelkie prawa i obowiązki po A. Na potwierdzenie powyższych faktów pełnomocnik skarżącej przedłożyła wydruki z Krajowego Rejestru Sądowego obu spółek. Pismem procesowym z dnia 11 lutego 2021 r. skarżąca Spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc, z ostrożności procesowej, dodatkowo o nakazanie Wojewodzie jako organowi nadzoru, w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącej, na koszt i ryzyko Gminy, tj. doprowadzenia do podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji lub odmowie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy al. [.] (dz. nr [.] obr. [.]) wraz z inwestycją towarzyszącą, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie. Odnosząc się do twierdzeń organu, skarżąca Spółka podtrzymała stanowisko w zakresie właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku do orzekania o bezczynności Rady Miasta w przedmiocie niepodjęcia uchwały w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy al. [.] i inwestycji towarzyszącej w mieście G. Rada Miasta nie podjęła bowiem uchwały zgodnie z przepisem art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej, do czego była zobowiązana treścią wskazanego przepisu. Powyższy przepis ogranicza katalog możliwych rozstrzygnięć Rady Miasta do dwóch rodzajów uchwał: ustalającej lokalizację inwestycji mieszkaniowej zgodnie z wnioskiem inwestora lub odmawiającej ustalenia lokalizacji takiej inwestycji. Podkreślono, że przedmiotem skargi nie jest podjęcie uchwały o treści zgodnej z przedłożonym projektem, ale podjęcie jakiejkolwiek uchwały – czy to ustalającej czy to odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Zdaniem skarżącej, nie ma przeszkód, aby Rada podjęła odmienną uchwałę od przedłożonego jej projektu przez Prezydenta. Wówczas zostałby spełniony ustawowy obowiązek z art. 7 ust. 4 ustawy, a jednocześnie skarżąca miałaby możliwość sądowej kontroli podjętej uchwały. Obecnie bowiem brak jest rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, które mogłoby zostać przez inwestora zaskarżone, to zaś narusza konstytucyjnie chronione prawo inwestora. Pismem procesowym z dnia 25 marca 2021 r. pełnomocnik Rady Miasta podtrzymał stanowisko co do tego, że Rada Miasta nie pozostaje w bezczynności poprzez niepodjęcie uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub o odmowie tej lokalizacji. Zdaniem organu, Przewodnicząca Rady Miasta wypełniła swoje obowiązki określone w art. 19 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i wprowadziła projekt do porządku obrad sesji wyznaczonej na dzień 27 sierpnia 2020 r. Rada Miasta poddała projekt uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej pod głosowanie, które zakończyło proces uchwałodawczy. Na tej samej sesji Rada nie mogła podjąć uchwały odmiennej od przedłożonej, albowiem przedmiotem obrad był projekt przedłożony przez organ wykonawczy, który ma wyłączną kompetencję inicjatywy uchwałodawczej, co potwierdza art. 7 ust. 17 specustawy mieszkaniowej. Podjęcie uchwały odmiennej od przedłożonej musi być poprzedzone przeprowadzeniem procedury przewidzianej w specustawie mieszkaniowej, której nie może przeprowadzić Rada Miasta, ale wyłącznie Prezydent. W zakresie zmodyfikowanego żądania nakazania Wojewodzie jako organowi nadzoru doprowadzenia do podjęcia uchwały w trybie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej wskazano, że nie ma ono umocowania w obowiązującym prawie. Organ nadzoru bowiem jest uprawniony do stosowania tylko takich środków nadzoru, które są określone w przepisach prawa. Natomiast obowiązujące przepisy nie przewidują, aby organowi nadzoru przysługiwał środek nadzoru, o jaki wnioskuje skarżąca. Zwrócono przy tym uwagę na nieadekwatność orzecznictwa powołanego przez Spółkę, albowiem Rada Miasta nie pozostaje w bezczynności ani w stanie przewlekłości postępowania. W sprawie wszczętej wnioskiem skarżącej Spółki, po przedłożeniu projektu uchwały przez Prezydenta Miasta, Rada Miasta przystąpiła bezzwłocznie do jej procedowania, które zakończyło się głosowaniem nad projektem uchwały. Zdaniem organu, w związku z wydaniem na rzecz skarżącej Spółki przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia 30 marca 2020 r., nr [.], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji tożsamej z inwestycją objętą wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, która stała się ostateczna z dniem 22 października 2020 r., postępowanie w sprawie podjęcia uchwały w trybie specustawy mieszkaniowej stało się bezprzedmiotowe. Organ poddał w wątpliwość okoliczność naruszenia, w tej sytuacji, interesu prawnego skarżącej Spółki, które w świetle art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest warunkiem niezbędnym dopuszczalności skargi na bezczynność w tym trybie. W świetle tego, organ podtrzymał wniosek o odrzucenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 30 marca 2021 r. skarżąca Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko oraz ustosunkowała się do twierdzeń organu zawartych w piśmie z dnia 25 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola legalności polega na badaniu zgodności z prawem zróżnicowanych form działania administracji – od aktów stosowania prawa (m.in. decyzje, postanowienia), aż po akty stanowienia prawa (m.in. akty prawa miejscowego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego). Zakresem kontroli działalności administracji publicznej objęto orzekanie w sprawach skarg na różnorodne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione w art. 3 § 2 oraz 2a p.p.s.a. Kontrolą objęto również bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy przy wydawaniu aktów stosowania prawa (por. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Rozszerzenie zakresu kontroli sądów administracyjnych może nastąpić na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość określenia przez ustawodawcę innych rodzajów spraw podlegających kognicji tychże sądów. Sądowa kontrola legalności działań bądź zaniechań organów administracji publicznej polega na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi, bądź treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania bądź okoliczności związanych z brakiem działania organu. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga danej sprawy administracyjnej a ocenia jedynie, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo i czy działania bądź zaniechania organów są zgodne z przepisami prawa. Wskazać należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przedmiotem zaskarżenia. A. skargą wniesioną w niniejszej sprawie zwalcza bezczynność Rady Miasta w sprawie podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w trybie i na zasadach określonych w ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 216), zwanej dalej specustawą mieszkaniową. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w toku postępowania sądowodministracyjnego skarżąca Spółka poinformowała o zmianie formy organizacyjnoprawnej ze spółki akcyjnej na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością o firmie: B. W świetle powyższej informacji, potwierdzonej wydrukami z Krajowego Rejestru Sądowego obu spółek, można stwierdzić, że w wyniku przekształcenia organizacyjnego skarżącej Spółki zmieniła się wyłącznie forma organizacyjna tego podmiotu. W takiej sytuacji spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej (art. 553 § 1 Kodeksu spółek handlowych). Oznacza to, że spółka ta nie wstępuje, ale jest cały czas podmiotem tych praw i obowiązków, również w zakresie zdolności sądowej i procesowej, jaka wiązała się z byciem stroną postępowania administracyjnego w poprzedniej formie organizacyjnej takiego podmiotu. Mamy więc w takim przypadku do czynienia z kontynuacją praw i obowiązków, ponieważ w tym zakresie przepisy p.p.s.a. nie wprowadzają żadnych szczególnych rozwiązań w stosunku do przepisów Kodeksu spółek handlowych. W takiej sytuacji nie ma poprzednika i następcy prawnego, ale istnieje ta sama spółka w zmienionej formie (tak NSA w wyroku z dnia 13 lutego 2015 r., II OSK 1653/13, LEX nr 1772387). W tej sytuacji nie wystąpiła zatem jakakolwiek przeszkoda do prowadzenia wszczętego skargą w niniejszej sprawie postępowania sądowego, co potwierdza również treść przepisów art. 124 i art. 125 p.p.s.a., które z przekształceniem spółki kapitałowej nie wiążą zaistnienia przeszkód do prowadzenia postępowania sądowego. W następnej kolejności, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, należało przesądzić o jej dopuszczalności w aspekcie zarówno właściwości sądu administracyjnego, jak i spełnienia przez stronę skarżącą materialnoprawnych wymogów legitymacji procesowej. Przepis art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Takim przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., zgodnie z którym przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wskazać przy tym należy, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skarżone na podstawie art. 101a § 1 u.s.g. nie jest bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania w rozumieniu przepisów p.p.s.a. i nie ma do nich zastosowania przepis art. 149 p.p.s.a., co potwierdzono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r., II OSK 2639/19, LEX nr 2778543). Skargę na bezczynność organów gminy, w warunkach przepisu art. 101a ust. 1 u.s.g., może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Podmiotem legitymowanym jest każdy, kto może wykazać, że w wyniku bezczynności organu gminy został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny powinien być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Przy skardze wnoszonej w trybie art. 101a u.s.g. bezczynność organu gminy musi więc rzeczywiście naruszać istniejący w jej dacie interes prawny strony skarżącej. Każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. czy w trybie art. 101a u.s.g., musi wykazać, że w tym konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, tj. opartą na konkretnym przepisie prawa (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a skarżoną przezeń uchwałą czy bezczynnością w jej podjęciu, polegający na tym, że akt ten bądź bezczynność bezpośrednio ingeruje w sferę jego własnych praw lub obowiązków. Tylko bezpośrednie i realne naruszenie tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania przez sąd zaskarżonej uchwały lub zaskarżonej bezczynności, tj. oceny ich zgodności z prawem. Kwestionując bezczynność w trybie art. 101a ust. 1 u.g.n. trzeba zatem dowieść, że bezczynność - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka będąca inwestorem, który wystąpił z wnioskiem o ustalenia lokalizacji konkretnej inwestycji mieszkaniowej w trybie i na zasadach specustawy mieszkaniowej, jest uprawniona do zaskarżenia bezczynności organu zobowiązanego do podjęcia uchwały zgodnie z art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej. Na gruncie tego przepisu wnioskodawca ma uzasadnione oczekiwanie ukształtowania swojej sytuacji prawnej określonym aktem administracyjnym w dwojaki sposób: bądź poprzez podjęcie uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej zgodnie z jego wnioskiem, bądź poprzez uchwałę o odmowie jej ustalenia. Taka konkretyzacja sytuacji prawnej strony skarżącej jest niezbędna w rozpoczętym przez nią procesie inwestycyjnym i w zamyśle ustawodawcy, winna przybrać zmaterializowaną postać aktu stosowania prawa, który mógłby stanowić substrat zaskarżenia do sądu administracyjnego, czyli nadawał się do sądowej kontroli legalności. Brak aktu konkretyzującego prawa i obowiązki skarżącej bądź aktu odmawiającego takiej konkretyzacji w tym konkretnym trybie i na konkretnych zasadach powoduje, że z jednej strony skarżąca nie może skorzystać z możliwości ustanowionych przez prawo i wykorzystać tego aktu na dalszych etapach procedury inwestycyjnej, a z drugiej strony nie może poddać aktu konkretyzującego bądź odmawiającego konkretyzacji kontroli sądowej. W tym należy upatrywać naruszenia interesu prawnego skarżącej, który zasługuje na ochronę prawną. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje fakt uzyskania przez skarżącą Spółkę decyzji ustalającej warunki zabudowy, jak twierdzi organ, na tożsamą inwestycję, o czym poinformowano w piśmie procesowym organu z dnia 30 marca 2021 r. Uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej zgodnie z przepisami specustawy mieszkaniowej i decyzja o warunkach zabudowy wydawana w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293), zwanej dalej u.p.z.p., są dwoma alternatywnymi, odrębnymi jakościowo, ale niekonkurencyjnymi, aktami administracyjnymi określającymi, z punktu widzenia wymagań ładu przestrzennego, architektury i urbanistyki, zasady i warunki lokalizacji danej inwestycji na określonym terenie. O każdy z nich inwestor może ubiegać się niezależnie i uzyskanie jednego z nich nie odbiera mu uprawnienia do ubiegania się o drugi. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Z bezczynnością organu na gruncie art. 101a ust. 1 u.s.g. mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie wykonuje czynności nakazanych przez prawo. Bezczynność organu gminy może przybrać postać niepodjęcia nakazanej czynności w ogóle albo zaniechania jej wykonywania. Określenie "czynność", bez uszczegółowienia jej rodzaju i charakteru, skutkuje koniecznością szerokiej wykładni tego pojęcia. Ze względu na odesłanie do art. 101 u.s.g. powinna to być czynność z zakresu administracji publicznej, odpowiadająca wymogom wskazanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym. W zakres czynności, o jakich mowa w tym przepisie, wchodzić będą czynności prawne podejmowane w różnych formach, jak również czynności faktyczne, a w zasadzie czynności materialno-techniczne, skoro mają być one nakazane prawem (zob. Dolnicki Bogdan (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, LEX/el. 2021). Skarga na bezczynność może dotyczyć działalności uchwałodawczej rady gminy (w tym niewydania aktu) w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ stanowiący gminy obowiązek podjęcia uchwały. Przykładem takiej sytuacji może być nieuchwalenie przez radę gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku, kiedy ma on charakter obligatoryjny (art. 14 ust. 7 u.p.z.p.). W ocenie Sądu, podobnie rzecz ma się w przypadku, przewidzianego w art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej, obowiązku podjęcia przez radę gminy uchwały w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 specustawy mieszkaniowej w przypadku zamiaru realizacji inwestycji mieszkaniowej inwestor występuje, za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta), z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji do właściwej miejscowo rady gminy. Przepis art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej stanowi, że rada gminy podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w ust. 1, lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku, o którym mowa w ust. 1. Rada gminy, podejmując uchwałę, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z powyższego przepisu wyraźnie wynika obowiązek podjęcia przez radę gminy uchwały kończącej procedurę rozpoznawania wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Taka jest zasada. Wszczęta przez inwestora procedura musi zakończyć się aktem stosowania prawa administracyjnego. Uchwała ta powinna alternatywnie: ustalać lokalizację inwestycji lub odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji. Organ ma obowiązek podjąć jedną z dwóch przewidzianych we wskazanym przepisie uchwał. Z art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej wynika, że rada gminy podejmując uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub odmowie ustalenia lokalizacji, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Obowiązkiem rady jest zatem przeprowadzenie oceny zasadności ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w oparciu o powyższe kryteria. Kryteria te mają ogólny charakter, a ich zastosowanie ma zasadniczo charakter uznaniowy. Tak sformułowany przepis pozwala bowiem radzie gminy odmówić zgody na lokalizację inwestycji w trybie specustawy również wówczas, gdy wniosek jest prawidłowy pod względem formalnym oraz spełnione zostały pozostałe wymagane specustawą warunki, w tym określone w jej art. 7 ust. 1-3, 6 i 9-19 oraz w art. 17. Zatem nawet w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej rada gminy nie ma obowiązku podjęcia pozytywnej uchwały w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Istnienie po stronie rady kategorycznego obowiązku podjęcia uchwały w sprawie lokalizacji inwestycji na wniosek inwestora (art. 7 ust. 4 specustawy) oznacza, że bez względu na treść projektu uchwały przedłożonego przez organ wykonawczy gminy, rada gminy ma obowiązek podjąć uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub o odmowie ustalenia lokalizacji. Podjęcie powyższej uchwały należy do wyłącznej kompetencji rady gminy (art. 7 ust. 4 specustawy), czego organ ten dokonuje samodzielnie. W opinii Sądu, rada nie jest związana projektem uchwały przedłożonej przez organ wykonawczy i ma prawo do decydowania o treści uchwały. Przepis art. 7 ust. 4 specustawy stanowi wprost "rada gminy podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w ust. 1, lub odmowie ustalenia lokalizacji" a nie, że poddaje pod głosowanie projekt wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Wpływ wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w tym zakresie ma znaczenie pomocnicze i niedecydujące (analiza wymogów formalnych, uzupełnienie braków, upublicznienie wniosku wraz z dokumentami, gromadzenie uwag, kierowanie do opinii, występowanie o uzgodnienia, przedłożenie projektu uchwały radzie wraz z dokumentacją, przekazanie uchwały inwestorowi). Czynności wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w powyższej procedurze uchwałodawczej nie mają znaczenia samoistnego, lecz stanowią składnik tej procedury i mają znaczenie formalne, przygotowawcze dla organu uchwałodawczego. To rada gminy decyduje o sposobie rozstrzygnięcia wniosku inwestora. Kompetencja organu wykonawczego gminy, określona w art. 7 pkt 17 specustawy mieszkaniowej, polegająca na przedłożeniu radzie gminy projektu uchwały, o której mowa w ust. 4, wraz z opiniami i uwagami oraz wynikiem dokonanych uzgodnień, ma wyłącznie charakter formalny, niewiążącej propozycji, którą procedować winna rada gminy w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego. Przepisy specustawy tego władztwa gminy nie ograniczają, a wręcz odwrotnie, dają radzie pełny wachlarz możliwości, od zaakceptowania inwestycji i podjęcia uchwały o ustaleniu jej lokalizacji, po brak zgody na planowaną inwestycję nawet wówczas, gdy nie jest ona sprzeczna ze studium. Rada gminy ma ekskluzywną kompetencję do decydowania o sposobie rozpoznania wniosku inwestora biorąc pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby, możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, niewiążące opinie i uzgodnienia organów wyspecjalizowanych oraz stanowisko społeczności lokalnej wobec inwestycji wynikające z wniesionych uwag. Podkreślić bowiem należy, że skoro w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i 2 u.s.g. gmina to wspólnota mieszkańców, to organy gminy podejmując zastrzeżone do ich kompetencji rozstrzygnięcia muszą mieć na uwadze interes prawny mieszkańców gminy – wspólnoty samorządowej, a także stanowisko mieszkańców w kwestiach dotyczących tych interesów. Stanowi to wyraz pełnego poszanowania zasady, że władztwo planistyczne na terenie gminy należy do jej mieszkańców i organu stanowiącego gminy. Zachowana więc zostaje autonomia gminy, gdyż nadal rada jest władna mocą swej uchwały zadecydować o powstaniu planowanej inwestycji. Mimo, że specustawa mieszkaniowa wprowadziła nową regulację prawną, pozwalającą na realizację inwestycji mieszkaniowych szybciej niż w przypadku procedury planistycznej, to jednak ustawa ta nie pozbawiła gminy przysługującego jej władztwa planistycznego ani go nie ograniczyła. Podejmowanie przez radę gminy uchwał na podstawie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej zakwalifikowano już w orzecznictwie sądowym do jednej z form wykonywania przez radę gminy władztwa planistycznego (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2020 r., II OSK 3942/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że pomimo tego, że ustawodawca zdecydował się na przyjęcie rozwiązań upraszczających i usprawniających procedury administracyjne związane z realizacją inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, to nie pozbawił i nie ograniczył jednocześnie władztwa planistycznego gminy, które rada winna realizować. Specustawa mieszkaniowa nie stanowi instrumentu, który ma służyć inwestorom do przymuszenia gminy do ustalenia lokalizacji tych inwestycji. Rada gminy bowiem, jeśli są spełnione przesłanki z art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej, winna podjąć uchwałę o ustaleniu lokalizacji lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji. Z obowiązku podjęcia uchwały jako materialnego wyrazu stosowania prawa administracyjnego oraz ze względu na uznaniowy charakter uchwał podejmowanych przez radę gminy na podstawie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej wynika potrzeba ich szczegółowego uzasadniania, przedstawiającego przesłanki, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie. Wskazać przy tym należy, że jakkolwiek w polskim systemie prawnym nie został wprost wyrażony normatywny obowiązek uzasadniania uchwał organów samorządu terytorialnego, tym niemniej brak uzasadnienia uchwały powodowałby, że taka uchwała uchylałaby się spod kontroli sądu. Uzasadnienie uchwały organu gminy warunkuje również możliwość kontroli przez organy nadzoru i kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Kontrola sądowoadministracyjna w tym zakresie opiera się na badaniu zasadności i zgodności z prawem przesłanek, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie. Powyższe nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji przedłożenia przez organ wykonawczy gminy projektu uchwały o ustaleniu inwestycji mieszkaniowej, której rada gminy jest przeciwna. Wówczas motywy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej są zasadnicze dla kontroli jej legalności. W doktrynie obowiązek uzasadnienia uchwały (tam, gdzie obowiązek ten nie jest wyraźnie określony ustawowo) wyprowadzany jest z ogólnej zasady ustrojowej związania organów administracji prawem, obowiązku odwoływania się do prawa oraz z kompetencji sądów administracyjnych i organów nadzoru, które sprawując kontrolę muszą znać motywy, jakimi kierowała się rada gminy, a także z zasady demokratycznego państwa prawnego i zasad szczegółowych, w tym zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa czy zasad "dobrej legislacji" (por.: M. Stahl: Samorząd terytorialny w orzecznictwie sądowym. Rozbieżności i wątpliwości, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, rok II, nr 6 (9), 2006, s. 45). W procesie interpretacji kompetencji władzy publicznej przepis art. 7 Konstytucji RP, stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, wiąże się z zasadą zaufania do Państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania jej rozstrzygnięć. Podkreśla się, że uzasadnienie uchwały spełnia istotną funkcję w mechanizmach władzy demokratycznej, jest m.in. wyrazem jawności działania tej władzy i w tym kontekście prawa mieszkańców do informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., II OSK 3007/18, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że na jednostkach samorządu terytorialnego ciąży obowiązek uzasadniania wszelkich rozstrzygnięć, w tym w szczególności aktów prawa miejscowego (tak wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2013 r., I OSK 1170/12, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pomimo tego, że uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub o odmowie ustalenia lokalizacji nie ma charakteru aktu prawa miejscowego, to jako uchwała podejmowana przez radę gminy, mająca wpływ na indywidualną sytuację określonego podmiotu, powinna podlegać analogicznym wymaganiom, jak inne akty podejmowane przez ten organ, a więc m.in. posiadać wyczerpujące uzasadnienie. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Rada Miasta na sesji w dniu 27 sierpnia 2020 r. przyjęła pod obrady projekt uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji objętej wnioskiem skarżącej Spółki. Bezsporne jest również to, że przedstawiony przez organ wykonawczy gminy projekt uchwały nie został przegłosowany, co oznacza, że nie podjęto uchwały o treści przedstawionej przez Prezydenta. Jednocześnie nie podjęto żadnej innej uchwały w tej sprawie. Z wyjaśnień Rady Miasta wynika, że w ten właśnie sposób radni dali wyraz braku swojej akceptacji dla planowanej inwestycji. Jednak takiego sposobu zakończenia procedury wszczętej wnioskiem inwestora nie można uznać za zgodny z przepisami specustawy mieszkaniowej, w szczególności z art. 7 ust. 4 tej ustawy. Nie jest to również przypadek, o którym orzekał Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że "nieuzyskanie przez projekt uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wymaganej większości głosów nie jest równoznaczne z bezczynnością rady gminy w sprawie, ale z niepodjęciem uchwały w sprawie wyrażenia zgody, tym samym niewyrażenie tej zgody" (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., II OSK 1019/10, LEX nr 898485; podobnie wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 0214 r., I SA/Po 942/13, LEX nr 1437121). Specustawa mieszkaniowa bowiem wyraźnie określa dwojaki sposób zakończenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji, tj. podjęcie uchwały o ustaleniu lokalizacji bądź o odmowie ustalenia lokalizacji. Kontrolowany w niniejszej sprawie stan "nieprzegłosowania" uchwały pozytywnej jako nieprzewidziany przez ustawę nie może być uznany za dopuszczalne zakończenie procedury i to bez wydania jednoznacznego rozstrzygnięcia z uzasadnieniem. Sąd stoi na stanowisku, że taką sytuację, w której Rada Miasta nie podjęła żadnej uchwały w procedurze rozpoznawania wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, należało uznać za niewykonanie czynności nakazanych prawem. Brak podjęcia uchwały w trybie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej z jednej strony narusza wskazany przepis stanowiąc o bezczynności organu gminy, a jednocześnie narusza interes prawny inwestora, który chcąc skorzystać z regulacji specustawy, nie tylko nie uzyskał władczej konkretyzacji swoich praw i obowiązków, ale również nie wydano mu aktu odmawiającego takiej konkretyzacji ze stosownym uzasadnieniem, które umożliwiłoby kontrolę legalności wydanego aktu. Najważniejsze są bowiem motywy podejmowanych przez organ gminy rozstrzygnięć, na podstawie których można sprawdzić, czy nie podjęto ich w sposób dowolny i arbitralny, czyniąc tym samym zadość konstytucyjnie gwarantowanej zasadzie ochrony zaufania do państwa i prawa opierającej się na założeniu, że organy władzy publicznej powinny działać w sposób lojalny i uczciwy względem jednostki, budzący w niej poczucie stabilności, pewności i bezpieczeństwa prawnego. W ocenie Sądu, rozstrzygając sprawę ze skargi na bezczynność na podstawie art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., Sąd może zobowiązać organ pozostający w bezczynności do wykonania czynności nakazanych prawem. Wprawdzie z ust. 2 art. 101a wynika, że sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy, jednakże zdaniem Sądu, przepis ten nie stanowi przeszkody do skierowania nakazu do pozostającego w bezczynności organu gminy. Sposób rozstrzygnięcia powinien być bowiem dostosowany do okoliczności sprawy. Skierowanie nakazu do organu nadzoru byłoby uzasadnione w odniesieniu do czynności, które ten organ może wykonać w zastępstwie organu gminy w ramach przysługujących mu kompetencji. W istocie rzeczy wchodzi tu w grę jedynie zarządzenie zastępcze, podejmowane na podstawie przepisów szczególnych (np. na podstawie art. 12 ust. 3 u.p.z.p.). Kompetencje takie nie wynikają w niniejszej sprawie ani z przepisów u.s.g. ani ze specustawy mieszkaniowej. Nie wydaje się to również celowe w przypadku bezczynności polegającej na niepodjęciu uchwały w sprawie lokalizacji ze względu na charakter tejże czynności, a zwłaszcza złożoną procedurę (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 listopada 2010 r., II SAB/Gd 30/10, LEX nr 756030). W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że w sprawie bezczynności dotyczącej podjęcia uchwały w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej Sąd może zobowiązać Radę Miasta do wykonania czynności nakazanych prawem, tj. do podjęcia uchwały ustalającej lokalizację inwestycji lub uchwały o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. oraz art. 101a ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej, zobowiązał Radę Miasta do podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. przyjmując, że składa się na nie wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). Sąd nie rozpoznał sprawy w trybie uproszczonym kierując się stanowiskiem judykatury, zgodnie z którym sytuacja objęta dyspozycją przepisu art. 101a ust. 1 u.s.g. nie stanowi bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o którym mowa w przepisach p.p.s.a., w szczególności w art. 119 pkt 4 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r., II OSK 2639/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenie nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).