VII SA/Wa 181/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie wpisu na listę organizacji pozarządowych uprawnionych do prowadzenia punktów w zakresie udzielenia nieodpłatnej pomocy prawnej I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz Fundacji [...]z siedzibą w [...]kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., nr [...] Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] grudnia 2019 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. Wojewoda [...] , działając na podstawie art. 11d ust. 6 w zw. z art. 11d ust. 2 i 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 294), wpisał Fundację [...] z siedzibą w [...] na listę organizacji pozarządowych, uprawnionych do prowadzenia punktów na obszarze województwa [...] w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej. Pismem z dnia [...]listopada 2019 r. Minister Sprawiedliwości zawiadomił Wojewodę [...]i Fundację o wszczęciu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Wojewody [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 159 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej w skrócie k.p.a., wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. Organ wskazał, że – zgodnie z art. 159 § 1 k.p.a. - organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Ministra, w tej sprawie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Wojewody, która jest przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności została wydana z rażącym naruszeniem art. 11d ust. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej. Zgodnie z tym przepisem o wpis na listę, o której mowa w ust. 1, nie mogą ubiegać się organizacja pozarządowa, która w okresie dwóch lat poprzedzających złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 6, nie rozliczyła się z dotacji przyznanej na wykonanie zadania publicznego lub wykorzystała dotację niezgodnie z celem jej przyznania, jak również ta organizacja pozarządowa, z którą starosta rozwiązał umowę. Termin dwóch lat biegnie od dnia rozliczenia się z dotacji i zwrotu nienależnych środków wraz z odsetkami albo rozwiązania umowy. Organ wskazał, że stwierdzono przypadki rozwiązania z Fundacją umów zawartych na realizację zadań z zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej w 2019 r. w powiatach gorlickim i koszalińskim, co stanowiło negatywną przesłankę wpisu na listę. W związku z tym zachodzi prawdopodobieństwo istnienia kwalifikowanej wady powodującej nieważność decyzji o wpisie, dlatego organ miał obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji potencjalnie nieważnej. W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. Fundacja złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] grudnia 2019 r. Wyrokiem z dnia 8 września 2020 r., VII SA/Wa 758/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] , uchylił to postanowienie, wskazując na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 15 i art. 127 § 1 i § 3 k.p.a. i 126 k.p.a., gdyż obydwa postanowienia podpisała ta sama osoba, nie piastująca funkcji ministra. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zapewni pełną, zgodną z przepisami prawa rzetelność oraz bezstronność orzekania w rozpoznawaniu sprawy, poprzez wyłączenie od jej rozpoznawania pracowników biorących udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji. Sąd, w związku z wynikiem kontroli zaskarżonego postanowienia w opisanym powyżej zakresie, odstąpił od jego kontroli w zakresie merytorycznym. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. oraz art. 159 § 1 i 2 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] grudnia 2019 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wstrzymanie wykonania decyzji jest obligatoryjne, jeśli organ stwierdzi prawdopodobieństwo wystąpienia jednej z wad z art. 156 § 1 k.p.a. Minister wskazał, że w tej sprawie zaistniało prawdopodobieństwo wystąpienia wady prawnej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...]października 2019 r. Uprawdopodobnienie istnienia takiej wady wynikło z zestawienia treści rozstrzygnięcia Wojewody z treścią zastosowanego przepisu prawa, tj. art. 11d ust. 5 ustawy, które wskazuje na ich oczywistą niezgodność, czyli taką sytuację, gdy wbrew przesłankom powołanego przepisu ustawy wpisano Fundację na listę organizacji pozarządowych, uprawnionych do prowadzenia punktów na obszarze województwa [...] w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej. Treść art. 11d ust. 5 ustawy jednoznacznie wskazuje, że okoliczność rozwiązania przez starostę umowy jest podstawą do wydania rozstrzygnięcia odmawiającego wpisu organizacji pozarządowej na listę. W przepisie chodzi o rozwiązanie którejkolwiek z umów, tj. albo umowy o udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej, albo umowy o świadczenie nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego, jak również umowy dotyczącej świadczenia obu tych usług. Ponadto w przepisie nie określono zakresu terytorialnego działania starosty, ani przyczyn rozwiązania umowy, co oznacza, że chodzi o każdego starostę, który rozwiązał - z różnych przyczyn (prawnie dopuszczalnych) - umowę z organizacją pozarządową. Treść przepisu art. 11d ust. 5 jest jednoznaczna. Przewiduje ona oczywisty skutek w razie wystąpienia opisanej w nim przesłanki. W konsekwencji, ustalenie przez wojewodę w prowadzonym postępowaniu administracyjnym o wpis na listę, że z daną organizacją pozarządową jakikolwiek starosta rozwiązał umowę, o której mowa w art. 11d ust. 5 ustawy, powinno być podstawą do wydania rozstrzygnięcia odmawiającego wpisu organizacji pozarządowej na listę organizacji pozarządowych (art. 11d ust. 7 ustawy). Minister podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie w dniu 10 marca 2020 r. wydał - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 11d ust. 5 ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej - decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. W świetle powyższego przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2019 r. prawidłowo zastosowano art. 159 § 1 k.p.a., ponieważ w sposób nie budzący wątpliwości zostało wykazane prawdopodobieństwo zaistnienia wady prawnej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Fundacja [...] z siedzibą w [...] , zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia organu z dnia [...] grudnia 2019 r. i umorzenie w całości postępowania w sprawie wszczętej z urzędu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwu prawnego. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: 1) art. 159 § 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 11d ust. 5 i ust. 7 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej poprzez błędne uznanie, że decyzja Wojewody [...] jest dotknięta wadą wymienioną w przepisie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., tj. rażącym naruszeniem prawa oraz błędne uznanie, że zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja ta jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, 2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności na podstawie twierdzeń skarżącego i Wojewody [...] , co doprowadziło do wydania postanowienia dowolnego, jak również na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego na jego mocy wcześniejszego postanowieniu organu, 3) art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie bez żadnej przyczyny przez organ od treści wyznaczonej i podanej do publicznej wiadomości przez organ własnej praktyki rozstrzygania spraw związanych z zasadami reprezentacji powiatu przy zawieraniu i rozwiązywaniu umów zawartych na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż nie zachodzi prawdopodobieństwo rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji Wojewody [...] , zwłaszcza, że na dzień wydania zaskarżonych postanowień organ posiadał już pełne akta sprawy i szerokie wyjaśnienia Fundacji oraz Wojewody [...] . Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz wcześniejszego postanowienia organu wprost wynika, że organ nie uwzględnił w ogóle wyjaśnień faktycznych i prawnych złożonych do akt postępowania. Ich należyta i wszechstronna ocena nakazywałaby uznać, że nie zachodzą przesłanki do wydania zaskarżonego postanowienia. Fundacja podkreśliła, że w tej sprawie nie wystąpiła negatywna przesłanka do dokonania wpisu organizacji pozarządowej na którąkolwiek z list podmiotów uprawnionych do nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego albo nieodpłatnej mediacji wyrażona w art. 11d ust. 5 ustawy. Tylko skuteczne rozwiązanie umowy przez starostę w ramach uprawnień przyznanych mu osobiście i wprost na mocy art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. mogłoby stanowić przesłankę negatywną do dokonania wpisu na listę. Rozwiązanie umowy przez starostę, o którym mowa w art. 11 ust. 9 ustawy nie jest tożsame z rozwiązaniem umowy przez powiat reprezentowany przez dwóch członków zarządu, nawet jeżeli jednym z nich jest starosta. W przypadku Fundacji umowy z Powiatem [...] i [...] zostały rozwiązane przez te Powiaty, a nie przez Starostów ze skutkiem natychmiastowym i na podstawie innych przesłanek niż te wskazane w art. 11 ust. 9 ustawy. W konsekwencji - w ocenie Fundacji – Wojewoda [...] nie naruszył prawa przy wydaniu badanej decyzji. Nie zachodzi więc również prawdopodobieństwo rażącego naruszenia prawa, dające podstawę do wstrzymania wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] października 2019 r. na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Minister podkreślił, że w tej sprawie wydał decyzję z dnia [...] marca 2020 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...]października 2019 r. Wyrokiem z dnia 27 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Fundacji na tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wniesiona w tej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Przedmiotem skargi w tej sprawie jest postanowienie Ministra Sprawiedliwości utrzymujące w mocy postanowienie własne o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 2019 r. o wpisie skarżącej Fundacji na listę organizacji pozarządowych, uprawnionych do prowadzenia punktów na obszarze województwa małopolskiego w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej. Postanowienie to zostało wydane z urzędu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji, wszczętym 12 listopada 2019 r. Organ uznał bowiem, że w tej sprawie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z art. 159 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1. Przepis art. 159 § 1 k.p.a. nie wskazuje momentu, w którym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, co do której zachodzi prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności, traci moc. Wstrzymanie wykonania decyzji potencjalnie nieważnej ma na celu zminimalizowanie negatywnych skutków jakie wywołuje taka decyzja do czasu wydania decyzji ostatecznej w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Z wykładni celowościowej tego przepisu wynika więc, że wstrzymanie wykonania traci moc z chwilą wejścia do obrotu prawnego decyzji ostatecznej kończącej postępowanie nieważnościowe albo z chwilą uzyskania waloru ostateczności przez decyzję organu pierwszej instancji, bez względu na treść tych decyzji. W doktrynie wskazuje się również na treść art. 187 k.p.a., który stanowi, że w przypadku wniesienia przez prokuratora sprzeciwu organ administracji publicznej, do którego sprzeciw wniesiono, obowiązany jest niezwłocznie rozpatrzyć, czy zachodzi potrzeba wstrzymania wykonania decyzji do chwili załatwienia sprzeciwu (por. T. Kiełkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. H. Knysiak-Sudyka, Wyd. II, 2019 r., Lex, komentarz do art. 152 i 159 k.p.a.). W związku z tym w literaturze przyjmuje się, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji wiąże nie dłużej niż do dnia wejścia do obrotu prawnego ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności (M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, M Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, uwagi do art. 159, Lex/el. 2021, T. Kiełkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. H. Knysiak-Sudyka, Wyd. II, 2019 r., Lex, komentarz do art.159 k.p.a.). Również w orzecznictwie podkreśla się, że wstrzymanie wykonania decyzji, co do której zachodzi prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności może nastąpić w trakcie postępowania wyjaśniającego dotyczącego dopuszczalności stwierdzenia nieważności, jak i później - do czasu wydania decyzji. Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest bowiem wyeliminowanie z obrotu decyzji dotkniętej ciężką wadą. W związku z tym organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji potencjalnie nieważnej po to, by pomniejszyć negatywne skutki takiej decyzji, które mogłyby wystąpić do czasu wydania decyzji stwierdzającej nieważność (por. wyroki NSA: z 11 marca 2010 r., I OSK 725/09, z 20 maja 2016 r., II OSK 2255/14, z 8 grudnia 2020 r., I OSK 2334/18, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z 2 września 2011 r., II OSK 1280/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest uprawniony do wydania postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. tylko do dnia wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Utrata mocy postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w postępowaniu nieważnościowym następuje z dniem wydania decyzji ostatecznej kończącej postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji lub z dniem uzyskania waloru ostateczności przez decyzję organu pierwszej instancji. Po tej dacie nie jest więc możliwa weryfikacja takiego postanowienia w postępowaniu odwoławczym i merytoryczne orzekanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez organ drugiej instancji. W orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku utraty mocy ex lege przez orzeczenie organu pierwszej instancji na skutek upływu terminu, postępowanie drugoinstancyjne staje się bezprzedmiotowe ze względu na to, iż brak jest aktu, który mógłby zostać poddany analizie i ocenie co do tego, czy zasługuje na utrzymanie w mocy, względnie uchylenie. W sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda przedmiotowa w rozpoznaniu zażalenia właściwe jest zastosowanie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., to jest umorzenie postępowania zażaleniowego (por. wyroki NSA: z 29 czerwca 2011 r., II OSK 566/10, z 12 grudnia 2013 r., II OSK 1723/12, z 3 czerwca 2015 r., II OSK 2751/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ta sama zasada powinna znaleźć zastosowanie do postępowania wszczętego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] grudnia 2019 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody [...]z dnia [...]października 2019 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, iż w dniu [...]marca 2020 r. wydał decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...]z [...] października 2019 r. Decyzja z dnia [...]marca 2020 r. była przedmiotem skargi Fundacji [...] wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w czerwcu 2020 r., przy czym przed wniesieniem skargi Fundacja nie skorzystała z prawa zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrokiem z dnia 27 października 2020 r., VII SA/Wa 1113/20 Sąd oddalił skargę Fundacji na tę decyzję. Wyrok ten nie jest prawomocny. W tej sytuacji procesowej stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...]grudnia 2019 r. zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 oraz art. 159 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na utratę mocy postanowienia z dnia [...] grudnia 2019 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 2019 r. z dniem upływu terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...]marca 2020 r. stwierdzającej nieważność tej decyzji, merytoryczne rozstrzyganie o zasadności wstrzymania wykonania tej decyzji i prawidłowości zastosowania przez organ art. 159 § 1 k.p.a. stało się niemożliwe. Postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji utraciło moc prawną, zatem brak było w dacie wydania zaskarżonego postanowienia przedmiotu postępowania wpadkowego. Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien więc wydać stosowne rozstrzygnięcie, mając na względzie przedstawioną powyżej analizę prawną. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazać należy, iż są one nieuzasadnione. Mając na uwadze fakt, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji zostało wszczęte przez Ministra Sprawiedliwości z urzędu, niezwłocznie po wydaniu przez Wojewodę decyzji z dnia [...] października 2019 r., uznać należy, iż w tej sprawie zaistniało prawdopodobieństwo wystąpienia wady prawnej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 11d ust. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej. Przesłanki zastosowania przez organ art. 159 § 1 k.p.a. i wstrzymania wykonania decyzji zostały spełnione. Prawidłowość zastosowania przez organ tego przepisu potwierdza również fakt wydania w tej sprawie przez Ministra Sprawiedliwości decyzji z dnia [...] marca 2020 r. stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...]z [...] października 2019 r., jak i treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2020 r., VII SA/Wa 1113/20 oddalającego skargę Fundacji na tę decyzję. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.