IV SA/Wa 295/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Sidorowska - Ciesielska Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej J. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. Z. (określanej dalej jako Skarżąca), prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą PP.H.U. [...] J. Z., na postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2020 r. znak: [...], o negatywnym zaopiniowaniu wniosku w sprawie zmiany decyzji Starosty O. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] (zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., zezwalającej na zbieranie odpadów nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. W., w gminie W. , powiat o., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Kolegium przytaczając stan sprawy stwierdziło, że z akt sprawy wynika, że wymienione postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2020 r. zostało skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 30 września 2020 r. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W myśl zaś § 2 powołanego przepisu zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 1 października 2020 r. i upłynął w dniu 7 października 2020 r., stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, powoływanej dalej jako K.p.a.). Tymczasem zażalenie na postanowienie nadane zostało w dniu 20 października 2020 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano zażalenie. W związku z powyższym zażalenie wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu. Do zażalenia nie dołączono wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Warunkiem skuteczności wniesienia zażalenia jest zachowanie terminu do jego wniesienia, biegnącego od dnia doręczenia postanowienia stronie. Zgodnie zaś z art. 134 K.p.a. stanowiącym normę bezwzględnie obowiązującą, organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie przez stronę terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. W skardze J. Z. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) Art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego - zwłaszcza poprzez niewyjaśnienie czy Strona w dniu 7 października 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniosła zażalenie od postanowienia Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2020 r. znak [...], 2) Art. 77 § 1 K.p.a. poprzez rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego w sposób nie wyczerpujący, zwłaszcza poprzez pominięcie dowodu znajdującego się w aktach postępowania a to pisma Strony z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], do którego załączono wydruk wiadomości e-mail z dnia 7 października 2020 r., którym przesłano do Wójta Gminy W. zażalenie na postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2020 r. znak [...], 3) Art. 134 K.p.a. poprzez jego zastosowanie mimo, że nie zachodziły warunki do jego zastosowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wywodziła, że od postanowienia Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2020 r., który negatywnie zaopiniował w sprawie zmiany decyzji Starosty O. z dnia [...] listopada 2013 r. Do wiadomości tej załączono skan zażalenia na postanowienie (w pliku pdf), któremu nadano u Strony nr [...], na dowód czego skarżąca powołała: wydruk wiadomości e-mail z dnia 7 października 2020 r. z godz. 19:00 oraz wydruk zażalenia z dnia [...] października 2020r. Nr [...]. Nadto wyjaśniła, że wskutek błędu pracownika Strony zażalenie to (oryginał tego zażalenia) został wysłany do Wójta Gminy W. dopiero w dniu 20 października 2020 r. Pismem z dnia 2 grudnia 2020 r. Strona poinformowała zarówno Wójta Gminy W. jak i Samorządowe Kolegium odwoławcze, że zażalenie z dnia 7 października 2020 r. zostało tegoż dnia (tj. 7 października 2020 r.) wysłane pocztą e-mail do Urzędu Gminy W. Do pisma [...] dołączono wydruk wiadomości mailowej z dnia 7 października 2020 r. z godz. 19:00, z konta pocztowego [...] oraz wydruk skanu pisma [...], zawierającego zażalenie na ww. wymienione postanowienie Wójta Gminy W. . Na dowód powyższego strona załączyła odpis Jej pisma z dowodami nadań listów poleconych nr [...]. Strona nie zaprzeczyła przy tym, iż oryginał pisma nr [...] był wysłany listem poleconym w dniu 20 października 2020 r., niemniej jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że środki odwoławcze w postępowaniu administracyjnym, które są wnoszone czy to faksem czy to pocztą elektroniczną którą przesyłane są skany odwołań, uznaje się za skutecznie wniesione, przy czym traktuje się je jako dotknięte brakiem jakim jest bark własnoręcznego podpisu na dokumencie zawierającym odwołanie. Organ zaś winien dążyć, stosując art. 64 § 2 K.p.a. do usunięcia tego braku wzywając stronę do jego uzupełnienia. Na taką powinność organu zwrócił uwagę wprost Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 203/17 stwierdzając: "...podanie (odwołanie) przesłane drogą e-mail należy traktować jako wniesione na piśmie do organu, które zawiera jednaka brak formalny, bowiem nie jest opatrzone podpisem wnoszącego (art. 63 § 3 K.p.a.). Brak ten podlegał więc uzupełnieniu na wezwanie organu, w trybie art. 64 § 2 K.p.a." W odpowiedzi na skargę dnia 27 stycznia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.; dalej także "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie (pkt 2). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Nadto Sąd na podstawie art. 133 P.p.s.a. rozstrzyga sprawę w oparciu o zgromadzona akta administracyjne i sądowe. W świetle powyższych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia Skarżącej od postanowienia Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2020 r. Odnosząc się do zastosowanych w sprawie przepisów przez organ wskazać należy, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 K.p.a., co wynika wprost z treści przepisu. W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Przekroczenie terminu ustawowego nawet o jeden dzień obliguje do uznania, że dokonana czynność jest bezskuteczna, a organ ma obowiązek - stosownie do art. 134 K.p.a., wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). Na podstawie art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło art. 134 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 K.p.a., co wynika wprost z treści przepisu. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Przekroczenie terminu ustawowego nawet o jeden dzień obliguje do uznania, że dokonana czynność jest bezskuteczna, a organ ma obowiązek - stosownie do art. 134 K.p.a., wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). Na wstępie wskazać należy, że postępowanie odwoławcze składa się z trzech faz: wstępnej, postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji (lub odpowiednio postanowienia). W pierwszej fazie postępowania organ zobowiązany jest do ustalenia, czy odwołanie jest dopuszczalne, a zatem czy w ogóle dotyczy aktu zaskarżalnego tego rodzaju środkiem odwoławczym, czy pochodzi od strony postępowania i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Ocena charakteru pisma winna zostać dokonana przez organ odwoławczy już w fazie wstępnej, bowiem w razie stwierdzenia niedopuszczalności lub uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy nie może rozpatrzyć merytorycznie bezskutecznego środka zaskarżenia, lecz w drodze postanowienia stwierdzić niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do jego wniesienia (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt . II SA/Po 900/16, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym badanie dopuszczalności wniesionego odwołania powinno wyprzedzać ustalenia w przedmiocie zachowania terminu do jego wniesienia. Odwołanie może być wniesione przez stronę osobiście w siedzibie organu (urzędu go obsługującego), ale może też skorzystać ona z pośrednictwa operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu przepisów ustawy z 2012 r. - Prawo pocztowe lub innych alternatywnych możliwości określonych w art. 57 § 5 Kpa pozwalających na zachowanie - w świetle prawa - terminu do dokonania takiej czynności procesowej, pomimo że faktycznie odwołanie wpłynie do organu w terminie późniejszym, już po jego upływie. Czynności tej strona nie musi również dokonywać osobiście. Może posłużyć się pomocnikiem (posłańcem), który nie będąc pełnomocnikiem w rozumieniu Kpa pomaga stronie postępowania w pewnych czynnościach faktycznych, jak np. złożeniu pisma (korespondencji) u operatora pocztowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1307/16, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). W rozpatrywanej sprawie zażalenie Skarżącej z dnia 7 października 2020 r. zostało tegoż dnia (tj. 7 października 2020 r.) wysłane pocztą e-mail do Urzędu Gminy W. . Do pisma [...] dołączono wydruk wiadomości mailowej z dnia 7 października 2020 r. z godz. 19:00, z konta pocztowego [...] oraz wydruk skanu pisma [...], zawierającego zażalenie na ww. wymienione postanowienie Wójta Gminy W. W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 63 § 3a ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 j.t. z późn. zm., zwanej dalej: Kpa) podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej; zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. Jeżeli podanie, o którym mowa w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego, organ administracji publicznej przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego, a gdy wniesiono je w innej formie i zawiera ono żądanie, o którym mowa w art. 391 § 1 pkt 2, doręczenie pism następuje na adres wskazany zgodnie z § 2, przy czym w pierwszym piśmie poucza się o warunku podania adresu elektronicznego w żądaniu doręczania pism środkami komunikacji elektronicznej. Organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda. W przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego organ jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny. Zgodnie natomiast z art. 64 § 2 K.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jeżeli odwołanie nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, w tym podpisu, wówczas organ odwoławczy zobowiązany jest wezwać wnoszącego odwołanie do usunięcia jego braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 Kpa wymogów, nie jest bowiem odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 Kpa i art. 128 Kpa, a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 517/16, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Na tle powyższych rozważań wskazać należy, że w niniejszej sprawie organ I instancji nie uczynił zadość obowiązkowi wskazanemu w art. 64 § 2 K.p.a., gdyż otrzymując drogą elektroniczną podanie z dnia [...] października 2016 r., nie wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego odwołania poprzez jego podpisanie. Tymczasem brak na podaniu wnoszonym w formie elektronicznej bezpiecznego podpisu elektronicznego, weryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu jest brakiem formalnym, który może być usunięty w trybie art. 64 § 2 K.p.a., o ile znany jest adres wnoszącego podanie. Brak ten można uzupełnić poprzez przesłanie podania opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym, złożenie odwołania w formie pisemnej, bądź też wniesienie go ustnie do protokołu. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 maja 2012 r. (sygn. akt III CZP 9/12) uznał, za dopuszczalne wniesienie środka odwoławczego pocztą elektroniczną a następnie uzupełnienie braku formalnego tego środka poprzez podpisanie odwołania (art. 130 § 1, w zw. z art. 126 § 1 pkt 4 K.p.c.). Również Sądy Administracyjne jednoznacznie dopuszczają wniesienia odwołania za pośrednictwem poczty elektronicznej. Gwoli przykładu przytoczyć można wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 27 marca 2014 r. (sygn. akt II SA/ Go 147/14), w którym stwierdził: "Sąd nie podziela jednak stanowiska SKO, że brak podpisu pod odwołaniem przesłanym do organu jako załącznik do wiadomości mailowej przesłanej drogą elektroniczną jest nieusuwalny i w konsekwencji odwołanie to nie wywołuje skutków prawnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 64 § 2 K.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Rację ma więc skarżąca twierdząc, że brak na podaniu wnoszonym w formie elektronicznej bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu (art. 63 § 3a K.p.a.) jest brakiem formalnym, który może być usunięty w trybie art. 64 § 2 K.p.a., o ile znany jest adres wnoszącego podanie (odwołanie złożone na adres elektroniczny SKO powinno być potraktowane jako złożone w "zwykłej" - pisemnej formie). Brak ten można uzupełnić poprzez przesłanie podania przez wnoszącego i opatrzenia go bezpiecznym podpisem elektronicznym, złożenie odwołania w formie pisemnej z własnoręcznym podpisem, bądź też wniesienie go ustnie do protokołu. W podobnym tonie wypowiedziały się Sądy w następujących wyrokach: NSA z dnia 23 lutego 2018 r., II OSK 1901/17, NSA z dnia 6 października 2020 r., NSA z dnia 6 października 2020 r., II GSK 696/20II GSK 696/20, WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2010 r., II SAB/Kr 79/09, WSA w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2011 r., II SA/Po 739/10, WSA w Rzeszowie z dnia 12 marca 2013 r., II SA/Rz 1121/12, WSA w Opolu z dnia 15 grudnia 2014 r., II SAB/Op 69/14, WSA w Łodzi z dnia 13 maja 2015 r., II SA/Łd 35/15, WSA w Poznaniu z 27 kwietnia 2017 r., IV SA/Po 144/17, WSA w Warszawie z 8 czerwca 2017 r., II SA/Wa 1986/16, WSA w Poznaniu z 7 grudnia 2017 r., IV SA/Po 144/17, WSA w Warszawie z 16 lutego 2018 r., VII SA/Wa 1046/17, WSA w Warszawie z 31 października 2019 r., VI SAB/Wa 24/19, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 stycznia 2020 r., II SAB/Go 190/19, WSA w Gdańsku z 2020-09-10, III SA/Gd 518/20, WSA w Gdańsku z 15 kwietnia 2021 r., III SA/Gd 933/20, CBOSA. Powyżej przywołane orzecznictwo jednoznacznie dopuszcza skuteczne wniesienie środka odwoławczego za pośrednictwem poczty elektronicznej o ile brak w postaci braku podpisu zostanie uzupełniony. Strona uzupełniła ten brak doręczając organom obu instancji oryginał zażalenia z dnia 7 października 2020 r. W takim stanie rzeczy Wójt Gminy W. po otrzymaniu pocztą elektroniczną zażalenia wysłanego dnia 7 października 2020 r. winien wezwać Skarżącą do usunięcia braku w postaci braku podpisu pod pismem (środkiem zaskarżenia). Z kolei obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego po otrzymaniu pisma [...] było potraktowanie tego pisma, wraz z dołączonymi do niego dokumentami za dowód w sprawie (art. 75 K.p.a.) i uwzględnić ten dowód przy rozpoznawaniu sprawy, czego jednak organ ten nie uczynił. Tym samym brak było powodów i uzasadnienia dla stosowania przez organ art. 134 K.p.a. nakazujący stwierdzać uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego. Organ winien więc rozpoznać zażalenie, albowiem było ono wniesione w terminie, w sposób opisany w uzasadnieniu niniejszej skargi. Powyżej wskazane czynią skargę zasadną. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kwoty 200 zł (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), co Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku. Sąd sprawę rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 120 P.p.s.a, ze względu na zastosowanie trybu uproszczonego, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a.