III OSK 7611/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.W. – syndyka masy upadłości E. sp. z o.o. w likwidacji w upadłości z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 642/21 w sprawie ze skargi W.W. – syndyka masy upadłości E. sp. z o.o. w likwidacji w upadłości z siedzibą w G. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 2 marca 2021 r., nr DIŚ-III.411.26.2021.MP w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 642/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA), po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.W. – syndyka masy upadłości E. sp. z o.o. w likwidacji w upadłości z siedzibą w G., uchylił punkt 1 decyzji Ministra Klimatu i Środowiska (dalej: Minister, organ) z 2 marca 2021 r., nr DIŚ-III.411.26.2021.MP w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji (pkt 1 wyroku), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 2 wyroku) i zasądził od Ministra na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 3 wyroku). Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się W.W. – syndyk masy upadłości E. sp. z o.o. w likwidacji w upadłości z siedzibą w G. (dalej: skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie pkt 2, zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 193 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.) oraz art. 48 pkt 5 ustawy o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 ze zm.) w zw. z art. 193 § 2 ustawy Prawo ochrony środowiska przez bezpodstawną afirmację wadliwego zastosowania powołanych wyżej regulacji i zaaprobowanie stwierdzenia wygaśnięcia: - z dniem 1 stycznia 2017 r. decyzji Marszałka Województwa Podkarpackiego z 20 stycznia 2016 r., znak: OS-III.7221.50.2025.MM w zakresie udzielenia E. sp. z o.o. zezwolenia na przetwarzanie odpadów powstałych w wyniku funkcjonowania instalacji do przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, - z dniem 7 lipca 2017 r. decyzji Marszałka Województwa Podkarpackiego z 20 stycznia 2016 r., znak: OS-III. 7221.50.2025.MM w zakresie udzielenia E. sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów; 2. art. 14 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1579 ze zm.) przez błędną wykładnię powołanego przepisu w świetle regulacji art. 316 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (w brzmieniu obowiązującym na dzień 25 stycznia 2019 r.), wobec faktu ogłoszenia upadłości, co doprowadziło do bezpodstawnej afirmacji przez WSA w Warszawie stwierdzenia, że z dniem 1 stycznia 2017 r. wygasła decyzja Marszałka Województwa Podkarpackiego z 20 stycznia 2016 r., znak: OS-III.7221.50.2025.MM w zakresie udzielenia E. sp. z o.o. zezwolenia na przetwarzanie odpadów powstałych w wyniku funkcjonowania instalacji do przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego i z dniem 7 lipca 2017 r. wygasła decyzja Marszałka Województwa Podkarpackiego z 20 stycznia 2016 r., znak: OS-III. 7221.50.2025.MM w zakresie udzielenia E. sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów; 3. art. 551 pkt 5 k.c. przez całkowite pominięcie wspomnianej regulacji, która stanowi, że zezwolenia stanowią składnik przedsiębiorstwa upadłego; 4. art. 552 k.c. w zw. z treścią art. 551 pkt 5 k.c., przez pominięcie okoliczności, że czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, w szczególności zezwolenia, które są składnikiem przedsiębiorstwa zgodnie z brzmieniem art. 551 pkt 5 k.c. W skardze kasacyjnej zarzucono również zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. przez nieuchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra w sytuacji, gdy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia przez organy art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez prowadzenie postępowania z pominięciem nabywcy zorganizowanej części przedsiębiorstwa upadłego to jest spółki pod firmą: M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami Spółka komandytowa, z siedzibą w K. (adres: [...] K., ulica [...] lok. [...]; REGON [...], NIP [...]), wpisanej do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS [...], co wywołało wadliwość, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieuchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra w sytuacji, gdy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia przez organy art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego zbadania stanu faktycznego sprawy, w szczególności niewzięcia pod uwagę faktu, iż Sąd Upadłościowy oraz Syndyk Masy Upadłości są w toku sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa upadłego E. sp. z o. o. w likwidacji w upadłości z/s w G. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie w zaskarżonej części (pkt 2 sentencji) zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w innym składzie, ewentualnie uchylenie w zaskarżonej części (pkt 2 sentencji) zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji Ministra Klimatu i Środowiska w zakresie pkt 2 i 3 sentencji decyzji. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie od Ministra kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według przepisanych prawem norm oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu wskazano, że w postępowaniu przed organem II instancji nie brał udziału nabywca (od 21 stycznia 2021 r.) zorganizowanej części przedsiębiorstwa upadłego to jest spółka pod firmą: M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami Spółka komandytowa, z siedzibą w K. W tej sytuacji, w ocenie skarżącej kasacyjnie w toku postępowania przed organem administracji II instancji doszło do oczywistego naruszenia regulacji art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez prowadzenie postępowania z pominięciem nabywcy zorganizowanej części przedsiębiorstwa upadłego (który uzyskał status strony w dniu 21 stycznia 2021 r.), co z kolei wywołało wadliwość, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe wystarczało do uchylenia zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Następnie podniesiono, że zastosowana przez organy wykładnia regulacji art. 14 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1579 ze zm.) razi dysfunkcjonalnością w świetle statusu spółki pod firmą: E. sp. z o. o. w likwidacji w upadłości z/s w G. jako upadłego i treści regulacji art. 316 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (w brzmieniu obowiązującym na dzień 25 stycznia 2019 r.) w zw. z treścią art. 551 k.c. w zw. z treścią art. 552 k.c. Powyższe zaś doprowadziło do naruszenia przy wydawaniu zaskarżonego wyroku art. 193 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 48 pkt 5 ustawy o odpadach w zw. art. 193 § 2 ustawy Prawo ochrony środowiska przez afirmację bezpodstawnego, absolutnie dysfunkcjonalnego, zastosowania powołanych regulacji i zaakceptowania przez WSA w Warszawie stwierdzenia wygaśnięcia z dniem 1 stycznia 2017 r. decyzji Marszałka Województwa Podkarpackiego z 20 stycznia 2016 r., znak: OS-III.7221.50.2025.MM w zakresie udzielenia E. sp. z o.o. zezwolenia na przetwarzanie odpadów powstałych w wyniku funkcjonowania instalacji do przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, z dniem 7 lipca 2017 r. decyzji Marszałka Województwa Podkarpackiego z 20 stycznia 2016 r., znak: OS-III.7221.50.2025.MM w zakresie udzielenia E. sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów, w sytuacji gdy Sąd Upadłościowy i Syndyk starali się zbyć zorganizowaną część przedsiębiorstwa upadłego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, taka wykładnia powołanych wyżej przepisów ewidentnie uderza w składniki niematerialne przedsiębiorstwa upadłego i razi dysfunkcjonalnością. W ocenie autora skargi kasacyjnej, w sprawie doszło również do naruszenia regulacji art. 14 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1579 ze zm.) przez błędną wykładnię powołanego przepisu w świetle regulacji art. 316 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (w brzmieniu obowiązującym na dzień 25 stycznia 2019 r.), wobec faktu ogłoszenia upadłości, co doprowadziło do bezpodstawnej afirmacji przez WSA w Warszawie stwierdzenia, że z dniem 1 stycznia 2017 r. wygasła decyzja Marszałka Województwa Podkarpackiego z 20 stycznia 2016 r., znak: OS-III. 7221.50.2025.MM w zakresie udzielenia E. sp. z o.o. zezwolenia na przetwarzanie odpadów powstałych w wyniku funkcjonowania instalacji do przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, z dniem 7 lipca 2017 r. wygasła decyzja Marszałka Województwa Podkarpackiego z 20 stycznia 2016 r., znak: OS-III.7221.50.2025.MM w zakresie udzielenia E. sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów. W ocenie skarżącego kasacyjnie, jest to tym bardziej istotne i oczywiste, że w dniu 21 stycznia 2021 r. doszło do sprzedaży przez Syndyka Masy Upadłości spółki pod firmą E. na rzecz spółki pod firmą M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami Spółka komandytowa, z siedzibą w K. (adres: [...] K., ulica [...] lok. [...]; REGON [...], NIP [...]), wpisanej do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS [...], zorganizowanej części przedsiębiorstwa upadłego (w rozumieniu art. 551 k.c.) przeznaczonej do prowadzenia działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek wskazać podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu I instancji, określić zarzuty i szczegółowo je uzasadnić, wskazując które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Z treści przepisów art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wynika, iż naruszenie prawa materialnego polegać może na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w powołanym przepisie, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, może więc polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub na niewłaściwym jego zastosowaniu. Przypomnieć należy, że podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Pomiędzy tymi dwoma rodzajami naruszeń prawa zachodzi zatem istotna różnica, gdyż błąd wykładni ma miejsce na etapie interpretacji podstawy materialnej stosowanej w danej sprawie administracyjnej. Z kolei niewłaściwe zastosowanie prawa odnosi się do dalszego etapu procesu zastosowania normy materialnej, tj. etapu, w którym doszło już do podjęcia decyzji interpretacyjnej oraz ustalenia faktów istotnych sprawy, a organ musi zadecydować, czy ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada normatywnemu stanowi faktycznemu wynikającemu ze stosowanej normy materialnej i jej rozumienia określonego w decyzji interpretacyjnej. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za nieprawidłowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12). Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1688/07). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną bez możliwości ich uzupełnienia, skorygowania, dopowiedzenia brakujących elementów. Poczynienie powyższych uwag było konieczne z uwagi na konstrukcję zarzutów skargi kasacyjnej. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 193 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.; dalej: p.o.ś.) i art. 48 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 ze zm.; dalej: u.o., ustawa o odpadach) w zw. z art. 193 § 2 u.o. przez bezpodstawną afirmację wadliwego zastosowania powołanych wyżej regulacji i zaaprobowanie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię - niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktów. Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Wynika to z okoliczności, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. W rozpoznawanej sprawie ustalenia stanu faktycznego nie zostały zakwestionowane zarzutami skargi kasacyjnej. Jako argumentację wskazującą na niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów wskazano, że "w sytuacji gdy Sąd Upadłościowy i Syndyk starali się zbyć zorganizowaną część przedsiębiorstwa upadłego, taka wykładnia powołanych wyżej przepisów ewidentnie uderza w składniki niematerialne przedsiębiorstwa upadłego i razi dysfunkcjonalnością". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika więc, że skarżąca kasacyjnie z uwagi na upadłość podmiotu, którego dotyczy postępowanie oraz starania syndyka dotyczące zbycia przedsiębiorstwa domaga się dokonania odmiennej wykładni powołanych wyżej przepisów prawa, przy czym nie wskazuje jak w jej ocenie ta wykładnia powinna być dokonana. Tymczasem z art. 48 pkt 5 u.o. wynika, że zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasa, jeżeli podmiot objęty zezwoleniem nie prowadził działalności objętej zezwoleniem przez 2 lata. Żaden z powołanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów prawa, to jest ani art. 193 ust. 1 pkt 5 p.o.ś., ani art. 48 pkt 5 u.o. nie wprowadza wyjątku od powołanych w nich regulacji z uwagi na upadłość podmiotu na rzecz, którego wydano zezwolenie. Przepisem takim nie jest powołany w skardze kasacyjnej art. 316 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2020 r., poz. 1228 ze zm.; dalej: Prawo upadłościowe), zgodnie z którym przedsiębiorstwo upadłego powinno być sprzedane jako całość, chyba że nie jest to możliwe. Przepis ten nie stanowi o wyłączeniu przepisów dotyczących stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Ogłoszenie upadłości nie ma żadnego wpływu w zakresie wykładni, czy też zastosowania powyższych uregulowań prawnych. Z żadnych z powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa nie wynika obowiązek preferencyjnego traktowania upadłego w zakresie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Przy czym, co należy podkreślić decyzje te wygasły z mocy prawa. Dodać ponadto należy, że p.o.ś. nie zawiera powołanego w powyższym zarzucie skargi kasacyjnej art. 193 § 2 . Przepis ten składa się z ustępów, a art. 193 ust. 2 p.o.ś. stanowi, że "Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, oraz pozwolenia wodnoprawne na pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi wygasają w części dotyczącej instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego z chwilą upływu terminu, w którym prowadzący instalację powinien uzyskać pozwolenie zintegrowane, chyba że prowadzący instalację uzyskał pozwolenie zintegrowane przed terminem". Przepis ten nie mógł więc mieć zastosowania w sprawie. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1592 ze zm.) przez błędną wykładnię powołanego przepisu w świetle regulacji art. 316 ust. 1 Prawo upadłościowe wobec faktu ogłoszenia upadłości, co doprowadziło do bezpodstawnej afirmacji przez WSA w Warszawie stwierdzenia, że wygasły przedmiotowe decyzje. Zauważyć bowiem należy, że choć organ powołał powyższe przepisy, w tym art. 14 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym "Jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa", to stwierdził, że decyzje te wygasły wcześniej w oparciu o art. 48 pkt 5 u.o. z uwagi na nieprowadzenie przez podmiot działalności objętej zezwoleniem przez 2 lata. Nie były oparte na usprawiedliwionych podstawach także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 551 pkt 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.; dalej: k.c.) oraz art. 552 k.c. w zw. z art. 551 pkt 5 k.c. Zdaniem skarżącej kasacyjnie zezwolenia stanowią składnik przedsiębiorstwa upadłego, a czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko co wchodzi w skład przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 551 pkt 5 k.c. przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności: koncesje, licencje i zezwolenia. W myśl zaś art. 552 k.c. czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Przepisy te nie stanowią jednak przeszkody w realizacji obowiązków wynikających z innych przepisów prawa, w tym p.o.ś., czy u.o. w zakresie między innymi stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Stwierdzić należy, że wydanie decyzji deklaratoryjnej dotyczącej wygaśnięcia decyzji dotyczącej określonego zezwolenia, w tym decyzji z zakresu gospodarki odpadami pozwala na niewątpliwe i jednoznaczne stwierdzenie co wchodzi w skład danego przedsiębiorstwa. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez prowadzenie postępowania z pominięciem nabywcy zorganizowanej części przedsiębiorstwa upadłego to jest spółki pod firmą: M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami Spółka komandytowa, z siedzibą w K. W jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą powoływać się skutecznie na tę okoliczność. Wskazana w powyższym przepisie przesłanka wznowieniowa, polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy, wiąże się ściśle z art. 147 zdanie drugie k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08). W konsekwencji tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu administracyjnego, zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia tego postępowania, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty, tak jak w rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony. (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 911/05; z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; z 22 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1109/07; z 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08; z 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08; z 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1628/08; z 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 796/09; z 16 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 362/11; z 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 284/15). Powyższe przyczyny przesądziły o niezasadności przedstawionego powyżej zarzutu. Nie był oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieuchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra w sytuacji, gdy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia przez organy art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego zbadania stanu faktycznego sprawy, w szczególności niewzięcia pod uwagę faktu, iż Sąd Upadłościowy oraz Syndyk Masy Upadłości są w toku sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa upadłego E. sp. z o. o. w likwidacji w upadłości z/s w G. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a dotyczy naruszenia prawa materialnego. Skarżąca kasacyjnie w powiązaniu z tym przepisem nie przytacza jako podstawy skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego, lecz przepisy postępowania. Odnosząc się do naruszenia powołanych w tym zarzucie przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie wykazano jaki wpływ na wynik sprawy miała okoliczność sprzedaży części przedsiębiorstwa. Ponadto przypomnieć należy, że okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na zastosowanie, czy też wykładnię przepisów prawa materialnego, a brak udziału w postępowaniu administracyjnym nabywcy przedsiębiorstwa mógł zostać skutecznie podniesiony jedynie przez tę spółkę, a nie skarżącą kasacyjnie. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a., bowiem wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiadał prawu.