III SA/Kr 444/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 grudnia 2020 r. nr: [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Decyzją z dnia 21 grudnia 2020 r Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2020 r , którą nałożono na D. D. (dalej jako Skarżący) kare pieniężną w wysokości 2 750 zł Kara ta była następstwem stwierdzenia podczas kontroli drogowej w dniu 1 lipca 2020 r na drodze wojewódzkiej nr [...] w G, pojazdu marki DAF o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan T. D. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy Pana D. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma Transportowo-Usługowa D. D. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 01.07.2020r. Stwierdzono w nim : • przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny; • niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; • wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego -za każdy pojazd. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] 2020r. wydał decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2 750 zł. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżona decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu przytoczono treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 oraz art. 92 b, art. 92 c i 93 ustawy o transporcie drogowym ( dalej jako u.t.d.) i dokonano ich wykładni. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego przytoczono § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego i art. 71 oraz art. 81 Prawa o ruchu drogowym. Podkreślono, że przepisy te miały zastosowanie w omawianej sprawie, bowiem podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany pojazd marki Daf o nr rej. [...] nie posiada ważnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Ważność badań technicznych upłynęła w dniu 29.04.2020r. Powyższe potwierdzają dane w bazie CEP. Dlatego też zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 2 000 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone powołano się na z art. 4 lit. k i art. 6 ust 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych. Analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca Pan T. D. prowadził pojazd w okresie od godz. 02:59 do godz. 16:22 dnia 13.06.2020r. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 10 godzin i 3 minuty, w konsekwencji przekraczając maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 3 minuty. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych za stwierdzone naruszenia określone w p. 5.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się natomiast do stwierdzonego naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy wskazano, że zgodnie z art. 34 ust. 7 oraz 8 rozporządzenia 165/2014 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 50 złotych sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Analiza zawartych na karcie kierowcy danych cyfrowych wykazała, iż Pan T. D. nie wprowadził symbolu państwa, w którym rozpoczął i zakończył dzienny okres pracy w dniach 03.06.2020r. (xl), 04.06.2020r. (xl), 05.06.2020r. (xl). 09.06.2020r. (xl), 10.06.2020r. (xl), 12.06.2020r. (xl), 18.06.2020r. (xl), 19.06.2020r. (xl). 23.06.2020r. (xl), 24.06.2020r. (xl), 25.06.2020r. (xl), 26.06.2020r. (xl), 29.06.2020r. (xl). W związku z tym organ uznał za zasadne utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 650 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wynosi 2 750 (słownie: dwa tysiące siedemset pięćdziesiąt) złotych. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tzn art. 7 i art. 77 Kpa, bowiem zasadnicza w tej sprawie kwestia spełnienia przesłanek faktycznych prowadzących do ukarania przedsiębiorcy z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym została zbadana wadliwie a odmowa zastosowania art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym zawiera wątpliwe i niewystarczające przesłanki. Ponadto zarzucono naruszenie zasad postępowania administracyjnego wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 9 oraz przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez to, że organ orzekający w niniejszej sprawie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy i dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie obowiązków przedsiębiorcy i wydał decyzję bez prawidłowej oceny wyjaśnień strony. Nadto zarzucono naruszenie art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 Kpa poprzez sporządzenie ogólnikowego i dowolnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie przedstawiającego w sposób dostateczny zasadniczych powodów rozstrzygnięcia. Ponadto postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwą subsumpcję stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, że to przedsiębiorca naruszył przepisy sankcjonowane z Ip. 9.1, Ip. 5.2.1, Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a także przepisów ustawy o transporcie drogowym a w szczególności art. 92 c i art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006 poprzez ustalenie błędnej odpowiedzialności za naruszenia, na które skarżący jako przedsiębiorca nie miał wpływu. Przedstawiono także zarzut naruszenia art. 8 Kpa, tj. zasady zaufania do organów Państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek w szczególności z pominięciem możliwego zastosowania art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym, oraz art. 156 § 1 pkt. 2 i 7 Kpa poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. wydanie decyzji naruszającej wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji przez organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Zarzucono także naruszenie zasad postępowania administracyjnego wynikających z przepisu art. 9 Kpa poprzez to, że organ nie poinformował mnie jako strony postępowania o zakończeniu zbierania materiału dowodowego przed wydaniem decyzji administracyjnej oraz nie dał w związku z tym możliwości co do wypowiedzenia się na temat całego zebranego materiału dowodowego, oraz art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w kierunku ustalenia czy przedsiębiorca wywiązuje się ze swoich obowiązków. Podkreślono, że zaskarżona decyzja nie zawiera analizy materiału dowodowego pod kątem istnienia podstaw do oceny zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania, co następuje w trybie art. 92 c ustawy. W decyzji oraz w poszczególnych etapach sprawy nie można dopatrzyć się przeprowadzenia postępowania w zakresie sprawdzenia czy właściwym było (lub nie) zastosowanie przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skutkuje to brakiem rozważenia wszechstronnego materiału dowodowego i dokonaniu interpretacji dowodów jedynie na poparcie swojego stanowiska przez organ administracji I instancji, podczas gdy prawidłowa ich ocena mogła prowadzić do wniosku przeciwnego i mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący podkreślił, że w swojej firmie przykłada ogromny nacisk, aby wszyscy kierowcy posiadali aktualne szkolenia okresowe, ważne prawa jazdy, badania lekarskie. Wszyscy kierowcy odbywają specjalistyczne szkolenia z przepisów dotyczących czasu pracy, przerw i odpoczynków kierowców zgodnie z Rozporządzeniem 561/2006 Wspólnoty Europejskiej oraz z obsługi tachografu zgodnie z Rozporządzeniem 165/2014 Wspólnoty Europejskiej. Dlatego też uważa, że brak wyczerpującej oceny moich wyjaśnień dotyczących wykonywania jako kontrolowanego przedsiębiorcy obowiązków, stanowisko organów wyrażone w obu decyzjach jest dowolne, niewystarczające i godzi w kodeksową zasadę dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje Skarga jest nieuzasadniona. Główni nacisk skargi został położony na brak prawidłowej oceny przez organy zaistnienia warunków wyłączających odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za stwierdzono uchybienia. W związku z tym należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2021 r. II GSK 889/19) przyjmuje się, że okolicznościami, o których mowa w powyższym przepisie, mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem w przepisach ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. W związku z tym art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia. Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por. np. wyroki NSA: z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2098/13, z 15 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1990/14, z 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 262/14, z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2527/14). Sam fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. wyrok NSA z 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1027/13). Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 798/18). W orzecznictwie sądów administracyjnych ( patrz uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2021 r wydanego w sprawie I GSK 1462/18) nie budzi także wątpliwości, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. W związku z tym za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Stan faktyczny ustalony przez organy administracyjne nie został przy tym przez skarżącego skutecznie podważony. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącego sprowadzają się w istocie rzeczy do próby przerzucenia ciężaru dowodu na organ, co jak wskazano wyżej było nieuzasadnione. Przechodząc do oceny poszczególnych kar pieniężnych w pierwszej kolejności należy odnieść się do naruszenia określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na braku aktualnych okresowych badań technicznych, potwierdzających przydatność do ruchu drogowego pojazdu marki DAF o nr rej. [...] należy zaakceptować ustalenie organów dokonane podczas kontroli technicznej w dniu 1 lipca 2020 r, że ważność badań technicznych tego pojazdu upłynęła w dniu 29 kwietnia 2020 r ., co potwierdzają dane w bazie CEP. Stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika z treści art. 93 ust. 1 u.t.d., karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 92a ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Z kolei w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (do którego odsyła art. 92 ust. 7 pkt 1) przewiduje, że kara pieniężna za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego wynosi 2000 zł. Wymogi w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uregulowane zostało przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 450), dalej w skrócie p.r.d. Skarżący jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, winien dokonać okresowego badania technicznego pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w określonym w dowodzie rejestracyjnym terminie. W myśl art. 81 ust. 1 p.r.d, właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.). Jak wynika z art. 81 ust. 5, okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w ust. 6-10. Zgodnie z art. 82 ust. 1 p.r.d., organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 2 p.r.d.). Natomiast według art. 71 ust. 1 p.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta potwierdzając tym samym stan techniczny pojazdu (art. 84 ust. 1 p.r.d.). Dodać przy tym należy, iż w myśl art. 2 pkt 52 p.r.d. przez naczepę rozumie się przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd, zaś przyczepa to pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (art. 2 pkt 50 p.r.d.) Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż termin ważności okresowego badania technicznego pojazdu upłynął 29 kwietnia 2020 r. Wykonywanie transportu drogowego zespołem powyższych pojazdów w dniu 1 lipca 2020 r. bez aktualnych okresowych badań technicznych tych pojazdów wypełniło znamiona naruszenia wskazanego pod lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., co w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 zł w odniesieniu do każdego z wymienionych pojazdów. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu. Tymczasem to do przedsiębiorcy należy inicjatywa dowodowa mająca dowieść, że w sprawie zaistniały okoliczności umożliwiające uwolnienie się od odpowiedzialności. Przepis art. 92c u.t.d. nie może być przy tym interpretowany w sposób dopuszczający możliwość zwolnienia przedsiębiorcy z obowiązków określonych prawem, nawet w przypadku jego niedbalstwa. Trudno bowiem w innych kategoriach rozpatrywać uchybienia terminowi przeprowadzenia przewidzianych prawem okresowych badań technicznych pojazdu należącego do przewoźnika, który nie przeprowadza ich w terminie nie z powodu zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, ale z powodu nienależytego nadzoru w zakresie wykonywania obowiązków zawodowych zgodnie z prawem. Z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności przewoźnika nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć (por. wyrok NSA z 24 września 2020 r. II GSK 78/180). W świetle powyższego w wydanych w sprawie decyzjach organy prawidłowo nie dopatrzyły się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji umorzenia postępowania na tej podstawie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, iż w dacie kontroli przedsiębiorca miał obowiązek przedstawić aktualne okresowe badania techniczne kontrolowanego zespołu pojazdów. Stąd też brak tych badań technicznych uprawniał organy do stwierdzenia naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdami nieposiadającymi aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność do ruchu drogowego, o którym mowa w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Jeżeli chodzi natomiast o naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin (o którym mowa w lp. 52 załącznika nr 3) to z niebudzących wątpliwości ustaleń organów wynika, że czas ten został przekroczony. Kierowca Pan T. D. prowadził bowiem pojazd od godziny 2.59 do 16.22, a więc dłużej niż 10 godzin. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.201 lr. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych. Podobnie nie budzi wątpliwości fakt zaistnienia naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z art. 43 ust 7 i 8 rozporządzenia 165/2014 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. który karą pieniężną w wysokości 50 zł za każdy wpis, sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. W rozpoznawanej sprawie Pan T. D. w 13 razy nie wprowadził na karcie kierowcy symbolu państwa w którym rozpoczął i zakończył dzienny okres pracy. Odnosząc się do zastosowania w tych przypadkach art. 92 c ust 1 u.t.d. należy podkreślić, że to na przedsiębiorstwie transportowym spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy, ażeby działalność z zakresu transportu drogowego odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób oraz z poszanowaniem obowiązujących przepisów. Przedsiębiorstwo to ponosi więc konsekwencje zarówno jego niewłaściwej organizacji, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje. Jest to więc odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, co do zasady oderwana od kwestii winy. Do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia przepisów obowiązującego prawa, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Odpowiedzialność ta zbliżona jest więc do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż art. 92c ust. 1 u.t.d. przewiduje możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, jeżeli m.in.: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miały wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1 ww. przepisu), na który to przepis powołuje się bezskutecznie skarżący. Aby więc uwolnić się od odpowiedzialności, przedsiębiorstwo transportowe powinno wykazać, że pomimo zachowania należytej staranności, nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów transportu lub ruchu drogowego. Kwestia doboru pracowników (tzw. ryzyko osobowe) nie mieści się jednak w zakresie ww. regulacji, bowiem należyty dobór współpracowników, odpowiednie ich przeszkolenie, a następnie właściwe kontrolowanie wykonywanej przez nich pracy, jest rzeczą przedsiębiorcy, który powinien obmyśleć takie rozwiązania organizacyjne, które będą oddziaływały na nich dyscyplinująco. Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2021 r wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Go 321/21. W związku z tym sam fakt organizowania szkoleń dla kierowców, na co powołuje się strona skarżąca jest niewystarczające, skoro pomimo to kierowcy naruszają regulacje o czasie ich pracy, a także obowiązku wprowadzania danych na kartę kierowcy. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.