II SA/Ol 306/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2021 r. sprawy ze skargi A. C., R. D., B. B., B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz: - A. C. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; - R. D. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; - B. B. i B. B. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 14 stycznia 2020 r. do Burmistrza Miasta A wpłynął wniosek spółki A, reprezentowanej przez pełnomocnika, o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr "[...]", obręb A, gmina A. We wniosku podano, że projekt przewiduje budowę wieży wolnostojącej o wysokości całkowitej konstrukcji do 62 m, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten nadawczych i radiolinii oraz urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży. Powierzchnię inwestycji określono na ok. 100 m kw.. We wniosku wskazano także dane dotyczące konfiguracji anten sektorowych, podając, że planowane są trzy tego typu anteny (na azymutach 0°, 120° i 240°), o maksymalnej mocy EIRP 1000 Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta A (organ I instancji) odmówił ustalenia na rzecz A (inwestor) lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr "[...]" w obrębie A, gm. A. Na skutek odwołania inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz stwierdziło, że organ wydał decyzję z pominięciem art. 56 tej ustawy. Następnie organ I instancji decyzją z "[...]" ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr "[...]", obręb A, gmina A. W decyzji wskazano, że dopuszcza się budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z: wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten nadawczych i radiolinii, urządzeń sterujących posadowionych u podstawy więzy; wysokość całkowita konstrukcji do 62 m n.p.t., powierzchnia inwestycji 100 m kw.. W decyzji określono konfigurację anten, wskazując: numery porządkowe poszczególnych anten (A1, B1, C1), azymut (0°, 120° i 240°) wysokość zawieszenia (środka elektrycznego); tilt (max. i min.); odległość w osi głównej wiązki promieniowania (70m); projektowany zakres mocy dla każdej z anten (1000 Odwołania od decyzji, o tej samej treści, wnieśli A. C., R. D. oraz B. B.. W odwołaniach wskazali, że są z decyzji niezadowoleni, gdyż zostały rażąco naruszone przepisy prawa wynikające z art. 7, 8, 9, 10, 11, 12, 77, 80 i 106 k.p.a. poprzez niestaranne zebranie, błędną analizę i ocenę przepisów oraz norm prawnych, a także niezebranie wymaganego przepisami prawa całokształtu materiałów i dowodów, co miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Podnieśli, że zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestor powinien określić we wniosku wszystkie elementy charakterystyczne inwestycji, takie jak możliwości promieniowania jonizującego, dane techniczne nadajników radiolinii, ilość i umiejscowienie szaf telekomunikacyjnych na planowanej powierzchni. Zarzucili, że organ w decyzji podał dane zawarte w dokumencie inwestora pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia", gdzie parametry zostały zaniżone w celu wykazania, że rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego nie ma potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej. Wskazali, że organ nie dysponuje wiedzą specjalistyczną w zakresie radiokomunikacji i telekomunikacji i oparł się na projekcie, w którym wyliczenie wartości EIRP jest dla każdej anteny nadawczej z osobna, a winno zostać określone dla trzech anten sumarycznie i dopiero wówczas wyznaczony obszar oddziaływania. Odwołujący się podkreślili, że w projekcie zaniżono wartości EIRP oraz źle wyliczono odległości oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego, a zamierzenie winno zostać zakwalifikowane jako zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływujące na środowisko. Dlatego też należało zlecić wykonanie ekspertyzy biegłemu w zakresie radiokomunikacji i telekomunikacji w przedmiocie poprawności przedłożonych dokumentów i wykonanych obliczeń mocy promieniowania oraz przeprowadzenia analizy oddziaływania stacji bazowej i odniesienia się do zagadnień technicznych, jak również przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy do pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia ludzi oraz biegłego z zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko. Powołując sią orzecznictwo sądowe odwołujący się podnieśli, że stroną postępowania w sprawach związanych z budową stacji jest zawsze właściciel nieruchomości, nad którego działką znajduje się pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych, bez względu na wysokość ich występowania. Aby ustalić obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko niezbędne jest przedłożenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czego inwestor nie uczynił. Ich zdaniem obniżenie mocy nadajników w dokumentacji spowodowało też zmniejszenie obszaru oddziaływania i ilości stron postępowania. Odwołujący zarzucili, że zamierzenie jest sprzeczne z "prawem miejscowym zawartym w Studium Rozwoju Gminy" dotyczącym wsi A oraz sprzeczne z prawem dotyczącym ochrony środowiska - określonym dla Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza A. Nadto kolejnym problemem jest obniżenie wartości gruntów graniczących z inwestycją, a także zagrożenie zdrowia dla osób przebywających w ekspozycji promieniowania elektromagnetycznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że analiza materiałów przeprowadzonego postępowania prowadzi do wniosku, iż organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku. Organ przeprowadził analizę stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych dla działki nr "[...]" w obrębie A. Według Kolegium właściwy organ przeprowadził postępowanie mające na celu przeanalizowanie, czy powyższe zamierzenie - uwzględniając określone przez inwestora parametry - winno zostać zakwalifikowane w ramach § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po uzyskaniu wymaganych prawem opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz PGW Wody Polskie (o braku podstaw zakwalifikowania zamierzenia w ramach zamierzenia potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko) orzeczono o umorzeniu postępowania, bowiem decyzja środowiskowa jest wymagana jedynie dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro planowana przez inwestora stacja bazowa nie mieści się parametrach wymaganych dla objęcia taką kwalifikacją, to i wydanie decyzji środowiskowej nie jest możliwe. Z uwagi na fakt, że decyzja ta jest ostateczna, to wiąże ona organy administracji i aktualnie brak jest podstaw do ponownej analizy tego, czy zamierzenie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, czy też nie. Ostateczna decyzja właściwego organu stwierdza bowiem, że nie wymaga uzyskania takiej decyzji. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że dla zamierzenia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, która może być prowadzona jedynie w ramach postępowania w przedmiocie decyzji środowiskowej. Jednocześnie Kolegium wskazało, że na planowanej stacji bazowej przewidywana jest instalacja 3 anten, pracujących na różnych kierunkach, stąd też w sprawie nie ma powodów do analizowania nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, które nie będą pracowały na jednym kierunku. Jednocześnie w decyzji zawarto zapisy odnoszące się do warunków wynikających z przepisów o ochronie środowiska. W tej sytuacji, wobec braku w porządku prawnym, dla terenu objętego wnioskiem, przepisu wprost wyłączającego możliwość zlokalizowania zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, wniosek inwestora musiał się spotkać z pozytywnym rozstrzygnięciem organu. W toku postępowania uzyskano także wymagane przepisami uzgodnienia. Skargi tej samej treści na decyzję Kolegium z dnia "[...]" wywiedli pismami z dnia 1 marca 2021 r.: B. B., R. D. i A. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając rażące naruszenie przepisów, tj. m.in. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10, art. 11, art. 12, art. 77, art. 80 i art. 106 k.p.a. poprzez niestaranne zebranie i błędną analizę i ocenę przepisów i norm prawnych, a także niezebranie wymaganego przepisami prawa całokształtu materiałów i dowodów, co miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. W treści skarg podnieśli argumenty na poparcie stawianych zarzutów oraz odnieśli się do negatywnego wpływu planowanej inwestycji na wartość nieruchomości oraz życie mieszkańców. Zauważono, że organ podał dane infrastruktury technicznej opracowane przez inwestora w dokumencie Kwalifikacja Przedsięwzięcia – Instalacja Radiokomunikacjna "[...]". Skarżący podnieśli, że organ opierając się na przedstawionym projekcie budowy bazy telefonii komórkowej oparł się na wyliczeniach wartości EIRP dla każdej anteny nadawczej z osobna. Tymczasem parametr EIRP, czyli moc promieniowanie izotropowe powinien być liczony jako suma trzech anten nadawczych i wtedy wyznaczony obszar oddziaływania. W skargach podniesiono również, powołując się na orzecznictwo NSA, że stroną postępowania w sprawach związanych z budową stacji bazowych jest zawsze właściciel nieruchomości, nad którego działką znajduje się pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych bez względu na wysokość ich występowania. Zwrócono również uwagę na problem obniżenia wartości gruntów sąsiadujących z inwestycją i pogorszenia jakości życia okolicznych mieszkańców. Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2021 r. połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (dotyczące wskazanych 3 skarg) o sygn. II SA/Ol 307/21 i II SA/Ol 308/21 ze sprawą o sygn. II SA/Ol 306/21 i zarządzono prowadzenie ich pod sygn. akt II SA/Ol 306/21. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W piśmie procesowym z dnia 1 września 2021 r., dopuszczone (postanowieniem tut. Sądu z dnia 8 lipca 2021 r.) do udziału w postępowaniu sądowym jako uczestnik Ogólnopolskie Stowarzyszenie A, podkreśliło m.in., że tylko i wyłącznie uwzględnienie maksymalnych parametrów technicznych ma sens, ponieważ zdalnie zwiększa się moc a praktycznie wszystkie stacje spółki P4 posiadają moc EIRP przekraczającą co najmniej 20 00 W na sektor a pozwolenia dotyczą mocy kilkakrotnie niższej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2021 r., poz. 137). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. W art. 50 – 58 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 j. t.), u.p.z.p., uregulowano tryb i zasady ustalania w drodze decyzji administracyjnej lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi realizację inwestycji celu publicznego (por. np. wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2189/14, publ. Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych, dalej "CBOSA", dostępna na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Przedmiotowe informacje są niezbędne do przeprowadzenia przez właściwy organ analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych od u.p.z.p., co z kolei potwierdza art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. Z treści tych przepisów wynika konieczność zbadania wpływu realizacji inwestycji na środowisko, a w szczególności czy planowana budowa stacji bazowej z uwagi na wytwarzane pole elektromagnetyczne, będzie mieścić się w limitach wymogów określonych w przepisach Działu VI ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.; dalej zwana P.o.ś.) oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Do przepisów odrębnych, do których odsyła ustawodawca mocą art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. należą także unormowania wyrażone w art. 59 ust. 1, art. 71 ust. 1, 2 pkt 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 283), dalej ustawa o udostępnianiu informacji, oraz w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397). Przepisy tego ostatniego aktu wykonawczego ustalają: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 lub 2. Nadmienić należy, że stosownie do § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), do przedsięwzięć w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przed dniem wejścia w życie wspomnianego Rozporządzenia, czyli przed 10 października 2019 r. wpłynął w dniu 17 września 2019 r. do Urzędu Miasta i Gminy wniosek spółki A w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W sprawie zastosowanie mają zatem przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej rozporządzenie). Przytoczone akty prawne w sposób wyraźny nakładają na organ obowiązek dokonania szczegółowej analizy szeregu parametrów technicznych stacji bazowej, której wyniki pozwolą na rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym, czy jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – art. 71 ust. 1 i 2 ustawy. Rozstrzygnięcie tej kwestii nie leży po stronie inwestora, lecz należy do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do zadań inwestora należy dostarczenie organowi wszystkich wymaganych prawem danych pozwalających na określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, w celu umożliwienia organowi wykonania zadań związanych z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji, w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Zgodnie zaś z przepisem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; Z kolei po myśli § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jednocześnie jednak według § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Przepis ten jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne właśnie w sytuacji gdy wartości promieniowania dla pojedynczych anten nie zostały przekroczone, tak jak w niniejszej sprawie, co nie było kwestionowane. W orzecznictwie dominuje pogląd, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1839/16, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1162/14, LEX nr 2033968, wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14, LEX nr 1987019, wyrok NSA z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 1514/18, publ. CBOSA). Konieczność wyjaśnienia czy dane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko powoduje, że dla poczynienia ustaleń w tym zakresie niezbędne jest określenie równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Nie można bowiem wykluczyć, że nakładanie się wiązek promieniowania izotropowego spowoduje, że moc promieniowania stacji bazowej znacznie przekroczy dopuszczalne normy pomimo, że promieniowanie pojedynczej anteny będzie mieściło się w granicach dopuszczalnych norm i nie będzie negatywnie wpływać na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2706/13 oraz wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z podstawowych parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji telekomunikacyjnej (tj. m.in. stacji bazowej telefonii komórkowej) jest właśnie ilość i moc anten. Po przeprowadzeniu więc stosownych ustaleń i obliczeń uwzględniających możliwe kierunki (azymuty) promieniowania oraz pochylenia wiązek promieniowania poszczególnych anten - kwalifikacja przedsięwzięcia będącego wieloantenową instalacją w świetle wymogu przeprowadzenia oceny środowiskowej musi być rezultatem uprzedniej oceny możliwości zaistnienia zjawiska interferencji fal elektromagnetycznych skorelowanych (zgodnych) w fazach oraz wynikającej z niego kumulacji wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego ustalonych dla wszystkich pojedynczych anten wchodzących w skład danej instalacji (por. np. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 801/14; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/14; wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r., II OSK 2877/17; wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., II OSK 1570/18; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 271/18, dostępne w CBOSA). W świetle zatem ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych ocena oddziaływania na środowisko stacji bazowych niewątpliwie wymaga uwzględnienia zsumowanej wartości maksymalnej mocy poszczególnych anten (nie zaś wyłącznie uwzględnienia mocy poszczególnych anten, traktowanych osobno). Z wniosku inwestora wynika, że planuje się na wieży instalację trzech anten sektorowych: o maksymalnej mocy: 1000 Skoro przedmiotowa inwestycja obejmuje więcej niż jedną antenę, zachodzi konieczność zsumowania parametrów charakteryzujących dane przedsięwzięcie. Przed wydaniem decyzji organ powinien zatem zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, tj. nie można stwierdzić, czy planowana inwestycja należy, czy też nie należy, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast to czy w sprawie kumulację promieniowania można odnieść do planowanych anten radiokomunikacyjnych, a także czy są spełnione pozostałe przesłanki warunkujące dokonanie kumulacji, powinno być przedmiotem wyjaśnień i oceny organów w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Podsumowując, dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i zweryfikowanie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, czego Sąd w żadnym wypadku tu nie rozstrzyga, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Przyjęcie, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziaływuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów, dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia, a więc należy zweryfikować możliwość kumulacji promieniowania wszystkich anten (vide: wyrok NSA z 16.06.2015 r. sygn. akt II OSK 2706/13, wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2336/20, dostępne w CBOSA). Wszystkie te wskazane okoliczności są istotne dla sprawy. Organ weźmie je zatem pod uwagę oraz zaprezentowane zalecenia i w oparciu o nie ponownie przeprowadzi postępowanie w sprawie. Dotychczas przeprowadzone postępowanie w nie dało odpowiedzi na to, czy taka ewentualna kumulacja w przypadku spornego przedsięwzięcia jest możliwa. Samo zaś stwierdzenie, że projektowane anteny będą skierowane w różnych kierunkach jest niewystarczające, zwłaszcza w kontekście potencjalnych możliwości technicznych związanych z ich zdalną zmianą ustawienia i mocy. Organ zobowiązany jest to zweryfikować. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II na podstawie art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a.