II GSK 2248/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej przy udziale Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1492/20 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia(...) nr SKO (...) w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz (...) solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1492/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę (...), (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia (...) r. nr SKO (...) w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postępowanie zostało wszczęte w dniu 21 lipca 2020 r. na wniosek (...) oraz (...) prowadzących razem spółkę cywilną "(...) s. c. (dalej: strony), który dotyczył rejestracji czasowej pojazdu marki (...) o numerze identyfikacyjnym (...) w celu przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego. W wydruku zawierającym dane techniczne oraz identyfikacyjne pojazdu Wnioskodawcy określili rodzaj pojazdu mianem "pojazdu specjalnego - przyczepy do przewozu osób, wchodzącej w skład kolejki turystycznej". Natomiast, zdaniem organu, załączona do wniosku dokumentacja wskazuje na to, że jest to nowy pojazd - przyczepa, która stanowić ma element kolejki turystycznej. Zgonie z klasyfikacją pojazdów, stanowiącą załącznik nr 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2130), przedstawiony do rejestracji pojazd winien być bowiem określony rodzajowo przez producenta jako "przyczepa - kolejka turystyczna". Na gruncie aktualnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego przyjąć należy, że zasadniczo każda przyczepa - w przeciwieństwie do pojazdu wolnobieżnego - podlega konieczności dokonania przez producenta tzw. homologacji bądź uzyskania dopuszczenia jednostkowego. Przyczepa nowa, w której po wyprodukowaniu, a przed wprowadzeniem do obrotu nie dokonywano istotnych zmian, wykorzystywana do używania przede wszystkim na drogach publicznych (a nie np. w portach lotniczych czy kamieniołomach), nie została zwolniona z tego obowiązku, co wynika z art. 70d ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. u z 2020 r. poz. 110 ze zm., dalej: jako uPrd. Po wezwaniu do usunięcia braków formalnych jedna ze stron - (...) - oświadczył m. in., że pojazdy te produkuje seryjnie i przyczepa wchodząca w skład kolejki turystycznej jest pojazdem specjalnym wchodzącym w skład kolejki turystycznej, a tworzącym zespół pojazdów, a także dodała, iż przedstawione do rejestracji przyczepy, stanowiące składowe kolejek turystycznych (złożono bowiem trzy bliźniacze wnioski o rejestrację czasową), spełniają warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 2 czerwca 2010 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów wchodzących w skład kolejki turystycznej oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2010 r. nr 110 poz. 729). W odwołaniu z 31 lipca 2020 r. Strony – wspólnicy spółki cywilnej (...), będącej producentem pojazdów (przyczep) marki (...) Typ WA1, zakwestionowali przedmiotową decyzję, jak również dwie inne, dotyczące analogicznej sytuacji. Jak wyjaśniają, są producentami przyczep, a jako producenci kolejek turystycznych posiadają Kod Producenta Pojazdów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej decyzją z dnia (...) r. nr (...) Bielsko-Biała utrzymało w mocy decyzję Starosty Cieszyńskiego z dnia (...) r. Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w uzasadnieniu skargi wskazano, że w ocenie skarżących, wyrażonej już w odwołaniu, do rejestracji ww. pojazdu nie są wymagane dokumenty, których domagał się Starosta (chodzi o: świadectwo zgodności WE albo świadectwo zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzję o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu). Ponadto, do odwołania załączono pismo Dyrektora Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury z dnia (...) r. (DTD...), w którym wskazano, że pojazd wolnobieżny nie podlega obowiązkowi uzyskania świadectwa homologacji typu u oraz dopuszczenia jednostkowego pojazdu (zgodnie z przytoczonym w tym piśmie art. 70d ust. 2 oraz art. 70zn ust. 3 uPrd. Dokładnie wskazano, że "(...) Obowiązkowi takiemu nie podlega również przyczepa dostosowana do przewozu osób wchodząca w skład kolejki turystycznej z uwagi na to, iż nie kwalifikuje się do kategorii pojazdu O i R, określonych na potrzeby wymagań homologacyjnych w załączniku nr 2 do ww. ustawy (...)". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę, uznając rację organów, gdyż pojazd – przyczepa jest "nowym pojazdem" i jako taki podlega ogólnej zasadzie określonej w art. 70d ust. 1 uPrd zgodnie z którą: "Producent nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części odpowiednie świadectwo homologacji typu WE, z zastrzeżeniem ust. 2-6." W ocenie Sądu I instancji analiza definicji ustawowych rodzajów pojazdów poddanych regulacji zawartych w ustawie Prawo ruchu drogowym, prowadzi do wniosku, że przyczepy nie można zakwalifikować do grupy "pojazdów specjalnych", bowiem nie jest przeznaczona do wykonywania specjalnej funkcji (art. 2 pkt. 36), nie należy także do kategorii pojazdów określanych jako "kolejka turystyczna" z tej racji, że może stanowić jeden z jej składników (kolejka turystyczna to zgodnie z art. 2 pkt. 49a uPrd, zespół pojazdów składający się z ciągnika rolniczego, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h, albo pojazdu wolnobieżnego oraz przyczepy (przyczep) dostosowanej do przewozu osób, wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności w zakresie świadczenia usług turystycznych). Spełnia natomiast wymogi odnoszone do "przyczepy" (pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem – art. 2 pkt. 50 uPrd) oraz do "nowego pojazdu", a więc pojazdu fabrycznie nowego, który nie był zarejestrowany (art. 2 pkt. 62 uPrd). Zdaniem WSA przyczepa, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, pozostaje także poza grupą pojazdów wskazanych w art. 70d ust. 2 uPrd, nie mieści się także w grupie pojazdów wskazanych w art. 70zn ust. 3 uPrd. Od przedmiotowego wyroku skarżący złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: I. naruszenie na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. prawa materialnego przez zaakceptowanie błędnej wykładni organów I i II instancji administracji dotyczącej: 1. art. 70d ust. 2 uPrd w zw. z art. 2 pkt 60 uPrd i treścią załącznika nr 2 do ustawy uPrd przez mylne przyjęcie, że przyczepa dostosowana do przewozu osób wchodząca w skład kolejki turystycznej i nie mieszcząca się w zakresie załącznika nr 2 do ustawy uPrd podlega obowiązkowi homologacji, w sytuacji gdy dla tego rodzaju pojazdu nie ustalono wymagań homologacyjnych, co wynika m.in. z pkt 6.1 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (ue) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylające dyrektywę 2007/46/WE; 2. pkt 6.1 c) części A załącznika II Dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (Dz. U.UE. L. z 2007 r. Nr 263, str. 1 z późn. zm.) w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep oraz ich przedmiotów wyposażenia lub części (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1475) - dalej r.h.p. przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy z powyższej regulacji wynika, że homologacji typu nie przyznaje się przyczepom, w których mogą być przewożone osoby w trakcie jazdy po drogach; 3. art. 70d ust. 1-2 i art. 70zn ust. 3 uPrd przez ich błędną wykładnię prowadzącą do nieuzasadnionego wniosku, że badany pojazd wymaga uzyskania świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu, podczas gdy wskazany pojazd jest zwolniony z obowiązku dostarczenia wyżej wymienionych dokumentów. II. naruszenie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. przez ich niezastosowanie i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ II instancji administracyjnej wskazanych powyższej przepisów prawa materialnego, jak również naruszenia w sprawie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wydanie przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do wydania decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez rejestracje pojazdu. 2. art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez pominięcie i brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w kontrolowanej sprawie organy nie zadośćuczyniły obowiązkowi samodzielnego, wnikliwego i szczegółowego rozważenia w uzasadnieniu decyzji podniesionych w sprawie zarzutów, ograniczając się jedynie do analizy uPrd, przez co doszło do poczynienia przez organy wadliwych ustaleń prawnych - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do braku rozpoznania istoty sprawy przez całkowite pominięcie faktu, iż dla tego analizowanego pojazdu nie ustanowiono norm homologacji, które podlegałyby kontroli w toku procedury homologacji, toteż wykonanie wskazanego przez organy obowiązku nie jest możliwe. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Do postępowania sądowego wstąpił Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców Oddział Terenowy w Białymstoku, wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej, tj. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczone są wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09, a także wyroki NSA z: 18 września 2014 r. sygn. II GSK 1096/13, 27 listopada 2014 r. sygn. II GSK 584/13, 12 lutego 2015 r. sygn. II OSK 200/15, 3 marca 2015 r. sygn. II GSK 56/14, 11 marca 2015 r. sygn. II GSK 810/14 – te i kolejne powoływane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy Sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził Sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. np. wyrok NSA z 4 stycznia 2006 r. sygn. I FSK 372/05; T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 302). Motywy wyroku muszą być zatem jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (por. wyrok NSA z 9 marca 2006 r. sygn. II OSK 632/05, czy z 4 lutego 2015 r. sygn. II GSK 2304/13). Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd I instancji uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy Sąd nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego stwierdził lub nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Powinno więc stwarzać możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z: 21 lutego 2014 r. sygn. I OSK 2324/12, 4 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 1985/09, 21 listopada 2012 r. sygn. II FSK 1067/11). Uzasadnienie wyroku stanowi zatem odzwierciedlenie toku badania danej sprawy przez sąd administracyjny. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd I instancji badając legalność zaskarżonego działania/zaniechania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją Sądu. Wadliwość uzasadnienia wyroku może zatem stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie to utrudnia lub wręcz uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak zwłaszcza wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej oceny stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego przezeń za podstawę rozstrzygnięcia, czy też jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS). Uwzględniając powyższe uwagi wstępne co do kierunku wykładni i konsekwencji obowiązywania art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjnie zasadnie zarzuca, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia, określonych tym przepisem, warunków uznania go za prawidłowe. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Uzasadnienie wyroku Sąd I instancji sprowadza się do prostego powielenia stanowiska organu. W związku z tym przypomnieć należy, że realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej nie służy również - a należy to także podkreślić - do ograniczenia się do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prosta akceptacja. Zwłaszcza w sytuacji, gdy dowodząc swoich racji strona skarżąca wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, co powinno zobowiązywać sąd do przeprowadzenia w uzasadnieniu wydawanego rozstrzygnięcia stosownej weryfikacji i analizy obejmującej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego oraz ich wzajemnej relacji, a ich brak należy ocenić nie inaczej, jak tylko, jako wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. np. wyroki NSA z dnia: 15 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1832/09; 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09). Sąd I instancji stwierdził, że "...Spór w istocie rzeczy idzie o to jak zakwalifikować pojazd zgłoszony do rejestracji czasowej, a więc czy jest to pojazd mieszczący się w hipotezie art. 70d ust. 2 uPrd i art. 70zn ust. 3 uPoRD i nie jest jednocześnie wymieniony w załączniku nr 2 do ustawy (jak twierdzą skarżący), co oznaczałoby wyłączenie obowiązku uzyskiwania świadectwa homologacji typu WE pojazdu, świadectwa homologacji typu pojazdu oraz uzyskania dopuszczenia jednostkowego pojazdu, czy też jest pojazdem nowym w rozumieniu art. 70d ust. 1 uPrd (jak twierdzą organy orzekające w sprawie), co z kolei niosło by za sobą konieczność uzyskania jednego z wymienionych świadectw albo dopuszczenia jednostkowego". W końcowej części uzasadnienia WSA uznał, że sporna przyczepa (przyczepa kolejki turystycznej) pozostaje poza grupą pojazdów wskazanych w art. 70d ust. 2 uPrd, a także nie mieści się w grupie pojazdów wskazanych w art. 70zn ust. 3 uPrd. Jednak nie przedstawił żadnej argumentacji, która wskazywałaby, w jaki sposób doszedł do takich wniosków, co nie daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu oceny zasadności tego stanowiska istotnego dla oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku. Ponadto w uzasadnieniu brak jest analizy przepisów Dyrektywy 2007/46/We Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (Dz.U.UE.L.2007.263.1), od 1 września 2020 r. zastąpionej przez Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylające dyrektywę 2007/46/WE, w których to przepisach skarżący kasacyjnie upatrują podstawy prawnej do uznania, że na przyczepa kolejki turystycznej nie wymaga homologacji. W szczególności skarżący kasacyjnie wskazuje na pkt 6.1 c) części A załącznika II Dyrektywy 2007/46/WE w myśl, którego homologacji typu nie przyznaje się: c) przyczepom, w których mogą być przewożone osoby w trakcie jazdy po drogach. Tożsamy zapis zawiera pkt 6.1 c) części A załącznika I Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858. Wskazać należy również, że Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2130) w Załączniku nr 4, Tabela nr 1 - rodzaje i podrodzaje pojazdów w przypadku przyczepy lekkiej i ciężkiej wymagana jest kategoria homologacja od O1 do O4, zaś w przypadku przyczepy rolniczej kategoria homologacja od R1 do R4. Odnośnie do przyczepy-kolejki turystycznej (L.p. 73, Tabela nr 1, Załączniku nr 4) nie zastała wskazana żadna kategoria homologacji, dodatkowo zawarta jest uwaga, że dotyczy wyłącznie pojazdu wchodzącego w skład kolejki turystycznej, o której mowa w art. 2 pkt 49a ustawy. Zaskarżony wyrok nie zawiera oceny zasadności twierdzeń skarżących kasacyjnie prezentowanych w toku postępowania w świetle wyżej wskazanego rozporządzenia. Ze względu na wskazane deficyty uzasadnienia zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny ostatecznie nie miał też podstaw do weryfikacji czy przesłanki, którymi kierował się Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję, są trafne. Wobec uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Mając powyższego na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).