II SA/Łd 837/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji oddala skargę. a.bł. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735)- dalej: k.p.a.; art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r., znak: [...] orzekającą o odmowie ustalenia, na wniosek A Spółki z o.o. z siedzibą w W., warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej "B" wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ew. 74/1, położonej w miejscowości S. (obręb geodezyjny [...]). Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej inwestycji skarżąca spółka wystąpiła w dniu 23 kwietnia 2021 r. W oparciu o przedłożoną przez spółkę dokumentację ustalono, iż przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa na części działki o nr ew. 74/1 farmy fotowoltaicznej, stanowiącej instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2021 r. poz. 610). Zakres przedsięwzięcia obejmuje: montaż paneli fotowoltaicznych w ilości do 2500 sztuk o łącznej mocy do 1MW; drogi wewnętrzne; miejsca postojowe, infrastrukturę naziemną i podziemną, związaną z konstrukcją nośną paneli fotowoltaicznych; sieć energetyczną kablową podziemną niskiego napięcia – na potrzeby dostarczenia energii do stacji transformatorowej; przyłącze elektroenergetyczne średniego napięcia – przyłączenie farmy fotowoltaicznej do sieci; kontenerową stację transformatorowo-kontrolną; inwertery; ogrodzenie instalacji; instalację odgromową oraz inne niezbędne elementy infrastruktury związane z budową i eksploatacją instalacji fotowoltaicznej. Planowana powierzchnia zabudowy wyniesie do 0,49 ha, co zgodnie § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397 ze zm.) - dalej: rozporządzenie z 2010 r., klasyfikuje inwestycję do inwestycji nie zaliczających się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ponadto zgodnie z oświadczeniem spółki planowane zamierzenie przewidziane jest do realizacji na terenach gruntu rolnego, dla którego nie jest wymagana zgoda właściwego organu na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze. Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] r. Burmistrz B. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, z uwagi na niespełnienie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Organ wskazał, że jedną z niezbędnych ustawowych przesłanek warunkujących wydanie żądanej decyzji jest brak objęcia terenu planowanej inwestycji wymogiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne bądź też objęcie terenu planowanej inwestycji zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. Odwołując się do ugruntowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, co do konieczności ustalenia warunków zabudowy odnośnie do całej działki objętej wnioskiem, a nie jedynie części, na której planowana jest realizacja inwestycji, organ wskazał, iż załączonego do akt sprawy aktualnego wypisu ewidencji gruntów działki o nr ew. 74/1 wynika, że przedmiotowa nieruchomość składa się z następujących użytków: grunty rolne R VI (2,24ha) oraz lasy LsVI (0,5 ha). W miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy B. z dnia 2 kwietnia 1993 r., nr [...], który utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r., przedmiotowa nieruchomość była przeznaczona pod uprawy polowe i leśne. Powyższe oznacza, iż objęta wnioskiem spółki działka ewidencyjna wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, co skutkuje negatywnym rozpatrzeniem żądania. Kwestionując zasadność powyższego rozstrzygnięcia skarżąca spółka wniosła odwołanie, w którym zarzucała naruszenie: - art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez wnioskodawcę; - art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów leśnych, na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podczas gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów niewymagających takiej zmiany, co w sposób jasny wynika ze znajdującej się w aktach kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; - art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez odmowę wydania wnioskodawcy, działającemu jak właściciel (dzierżawcy), warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej i niewymagającego zgody na przeznaczenia na cele nierolne, co doprowadziło do naruszenia prawa własności; - art. 7a § 1 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść skarżącego, mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich i możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, że strona planuje uzyskać decyzję o warunkach zabudowy na gruntach stanowiących użytki klasy LsVI, podczas gdy teren planowanego zamierzenia ogranicza się do terenu objętego gruntami rolnymi oznaczonymi symbolem klasy innymi niż występujący na działce LsVI; - art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; - art. 6 k.p.a. poprzez pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE, jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii. Z uwagi na powyższe spółka wniosła o uchylenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. kwestionowanej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu dla planowanej inwestycji; ewentualnie o uchylenie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z uwagi na fakt jej wydania z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcia. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zagospodarowanie terenów na obszarach pozbawionych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w niniejszej sprawie, polegające na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji, ustalenia warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.).Przy czym wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że działka o nr ew. 74/1, na której spółka zamierza zrealizować przedmiotową inwestycje, stanowi w części użytek gruntowy las "LsVI" (o pow. 0,5000 ha).Tym samym rozpatrzenie wniosku skarżącej spółki wymagało przeprowadzenia oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy w zakresie przesłanki wymienionej w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.a.p., która dopuszcza realizację inwestycji na terenie niewymagającym uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne bądź też na terenie objętym zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. W powyższym zakresie odwołując się do treści art. 2 ust. 2, art. 4 pkt 6, art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1326) - dalej u.o.g.r.l. Kolegium wywiodło, iż ustawodawca wobec wszystkich gruntów leśnych wprowadził zasadę, w myśl której zmiana ich przeznaczenia na cele nieleśne może mieć miejsce wyłącznie w planie miejscowym, a nie w decyzji o warunkach zabudowy chyba, że zachodzi wyjątek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Organ stwierdził, iż z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że objęta wnioskiem spółki działka w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy i Miasta w B. nr [...] z dnia 2 kwietnia 1993 r., była przeznaczona pod uprawy polowe i leśne. Powyższe oznacza, że teren inwestycji nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia, a co za tym idzie wyjątek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. in fine nie znajduje zastosowania. Co więcej w ocenie organu odwoławczego, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w rozpatrywanej sprawie stanowiłoby, nie tylko naruszenie normy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., lecz również byłoby niezgodne z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., to jest z art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l., wprowadzającego wspomnianą wyżej zasadę zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w drodze postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sporządzanego w trybie przepisów u.p.z.p. Dalej odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii możliwości wydania warunków zabudowy dla inwestycji jedynie dla części działki nr ew. 74/1 (stanowiącej użytki rolne niewymagające zgody na przeznaczenie terenu na inne cele) Kolegium podzielając pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, wyjaśniło, że art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. nie powinien być interpretowany w oderwaniu od treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., który nakazuje ustalić czy "teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne". W ocenie organu "terenem" w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się zatem do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Dodatkowo wskazało, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wobec tego, skoro w ewidencji gruntów jest wykazane, że na działce stanowiącej teren planowanej inwestycji znajduje się grunt leśny, to zapis ten jest dla organu lokalizacyjnego wiążący, gdyż organ ten jest związany opisem użytków gruntowych ujawnionym w ewidencji gruntów. Jeśli zatem na działce objętej wnioskiem występują grunty leśne oraz teren ten nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, który utracił ważność 31 grudnia 2003 r., to organ I instancji prawidłowo przyjął, że nie jest spełniony warunek zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. W ocenie odwoławczego w sprawie nie doszło także do naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 art. 80 k.p.a. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji oraz szczegółowo uzasadnił, z jakiego powodu odmówił ustalenia warunków zabudowy. Decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Jednocześnie przedmiotem postępowania administracyjnego nie było nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a zatem nie mogło również dojść do naruszenia art. 7a § 1 K.p.a. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Spółka z o.o. z siedzibą w W. ponawiając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzuciła dodatkowo naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez uznanie, że uregulowane przepisami u.p.z.p. pojęcia "teren" i "działka" należy traktować jako pojęcia tożsame, zamienne w sytuacji, gdy ustawodawca wprowadził wyraźne rozróżnienie tych pojęć. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i wyznaczenie rozprawy. Zdaniem strony skarżącej organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy powinien mieć na względzie prounijną wykładnię prawa krajowego, która dotyczy organów administracji państw członkowskich oraz sądów krajowych. W tym przypadku wykładnia prawa krajowego powinna być zgodna z Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, która to została wdrożona do polskiego ustawodawstwa ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Podstawą prawną dla obowiązku prowspólnotowej wykładni prawa krajowego stanowi art. 10 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie von Colson i Kamann przeciwko Nadrenii Północnej - Westfalii (sygn. akt C-14/83). Również art. 9 Konstytucji RP zobowiązujący do przestrzegania wiążących przepisów prawa międzynarodowego. Zgodnie z powołaną Dyrektywą, organy administracji państw członkowskich zobowiązane są do wspierania rozwoju energii odnawialnej, uwzględniania specyfiki odnawialnych źródeł energii oraz w przypadku braku jednoznacznych zapisów w prawie krajowym, do dokonywania wykładni prawa w sposób korzystny do ich rozwoju. Zdaniem skarżącej spółki w tym kontekście organ winien zastosować art. 7a § 1 k.p.a., skoro powstały znaczące wątpliwości co do prawidłowej interpretacji pojęć "teren" i "działka" w odniesieniu do możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy farmy fotowoltaicznej. W dalszej kolejności skarżąca spółka odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wywiodła, iż odrębność ustawowych pojęć "teren" i "działka" pozwala na stwierdzenie, że możliwym jest ustalenie warunków zabudowy dla konkretnego terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi daną inwestycję, stanowiącego część działki ewidencyjnej. Skarżąca podkreśliła, że celem ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych było zapewnienie ochrony tylko gruntom określonych najlepszych klas bonitacyjnych. Na działce nr 74/1 o powierzchni 2,7400 ha, występują użytki: RVI i LsVI, przy czym powierzchnia użytków oznaczonych symbolem LsVI wynosi 0,5000 ha co łącznie stanowi 18,25 % powierzchni działki. Zdaniem skarżącej przyjęte przez organy administracji stanowisko zmusza inwestora do dokonania podziału działki, co po pierwsze jest zbytnim formalizmem, a po drugie nie spowoduje, iż ochrona gruntów rolnych wyższych klas lub gruntów leśnych będzie bardziej skuteczna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że skarga A Sp. z o.o. z siedzibą W. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 17 grudnia 2021 r. Jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, iż zarówno skarżąca spółka, jak i uczestnicy postępowania pomimo wezwania, nie złożyli stosownego oświadczenia o posiadaniu możliwości technicznych do uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 26 stycznia 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 17 grudnia 2021 r.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w powyżej wskazanym zakresie Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, co skutkuje uznaniem skargi za nieuzasadnioną. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą W. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej "B" wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na części działki o nr ew. 74/1, położonej w miejscowości S. (obręb geodezyjny [...]). Natomiast podstawę materialnoprawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.) - dalej: u.p.z.p. oraz ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1326) – dalej: u.o.g.r.l. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W niniejszej spawie bezsporne pozostaje, że działka o nr ew. 74/1, na której części skarżąca spółka zamierza zrealizować przedmiotową inwestycję nie jest objęta aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, iż ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, podjętej na podstawie wyżej przywołanego art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5, to jest w sytuacji, gdy: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1); teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Przy czym, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Ponadto jak wynika z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., z zastrzeżeniami, o których mowa w pkt 1-3 powołanego przepisu, do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednia przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5c-5f oraz art. 54-56 u.p.z.p. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania pozostają zgodne, co do prawidłowości zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji jak instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2021 r. poz. 610), co jak wcześniej wskazano skutkuje uznaniem, iż w sprawie brak było potrzeby oceny wniosku spółki pod kątem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p. Natomiast zasadnicza kwestia sporu pomiędzy stronami sprowadza się w do odmiennej interpretacji ustawowego terminu "teren inwestycji", co w okolicznościach niniejszej sprawy wiąże się z kwestią oceny wniosku skarżącej spółki pod kątem spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. Jak wynika bowiem z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, a co nie jest kwestionowane przez żądną ze stron, objęta wnioskiem spółki z dnia 23 kwietnia 2021 r. nieruchomość o nr ew. 74/1 o łącznej powierzchni 2,74 ha stanowi użytki rolne RVI o pow. 2,24ha oraz użytki leśne LsVI o pow. 0,5 ha. W ocenie Kolegium, powyższa okoliczność, uwzględniając ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym co do zasady ustalenie warunków zabudowy jest dopuszczalne jedynie dla całej działki ewidencyjnej, a nie jej części, wymagała przeprowadzenia oceny wniosku skarżącej w oparciu o przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., której negatywny wynik skutkował odmową ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem skarżącej spółki, która na poparcie zasadności swojego stanowiska również odwołuje się do orzecznictwa sądów administracyjnych, odrębność ustawowych pojęć "teren" i "działka" (art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 64 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.) pozwala na stwierdzenie, że możliwym jest ustalenie warunków zabudowy dla konkretnego terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi daną inwestycję, stanowiącego część działki ewidencyjnej. Powyższe w ocenie skarżącej, mając na uwadze fakt, iż planowane przez nią zamierzenie inwestycyjne, ma być realizowane na konkretnie zaznaczonej części działki o nr ew. 74/1 stanowiącej grunty rolne niepodlegające ochronie, co wprost wynika z załączonej do wniosku mapy, skutkować winno stwierdzeniem, że teren planowanej inwestycji spełnia przesłankę z art. 64 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a co za tym idzie brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. W powyższym zakresie wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 52 ust.1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. warunki zabudowy ustala się na wniosek inwestora. Wniosek ten, stosownie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p., powinien zawierać m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenie i gabaryty projektowanych obiektów budowlanych oraz określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Jest to o tyle istotne, że treść wniosku i wynikający z niej zamiar realizacji przedsięwzięcia o zindywidualizowanych w stopniu ogólnym parametrach stanowi jednocześnie punkt wyjścia i odniesienia dla ustaleń faktycznych przeprowadzonych w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, jak i dla podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2735/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei rozpoznanie sprawy ponad żądanie lub niezgodnie z żądaniem traktuje się jako działanie bez podstawy prawnej, gdyż w decyzji nie mogą zostać ustalone warunki, które nie są zgodne z wnioskiem. Złożony wniosek wyznacza przedmiot postępowania, determinując jego kierunek, a zatem jest wiążący dla organów orzekających w sprawie. Przy czym w toku postępowania wniosek ten może zostać przez inwestora zmodyfikowany, stąd obowiązkiem organu jest dokładne określenie intencji strony. Natomiast, gdy powstaną wątpliwości co do treści żądania, organ powinien zwrócić się do wnioskodawcy, aby ten ją sprecyzował. Dalej podkreślenia wymaga, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę ma na uwadze, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych brak jest jednolitego stanowiska w sprawie dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy jedynie co do części działki ewidencyjnej. Jak słusznie podnoszą strony niniejszego postępowania zagadnienie to jest przedmiotem dwóch rozbieżnych linii orzeczniczych, z których jedna definitywnie wyłącza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla części działki, druga zaś dopuszcza taką możliwość w sytuacji, gdy możliwym jest wyraźne rozgraniczenie linii rozgraniczających teren inwestycji, wskazujące jej położenie wyłącznie na gruntach nie objętych ochroną u.o.g.r.l. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, zgodnie z którym podstawową zasadą, jaka rządzi postępowaniem w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jest zasada ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Tylko w drodze wyjątku przyjmuje się dopuszczalność objęcia decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej, gdy wynika to ze szczególnych uwarunkowań normatywnych lub faktycznych, dotyczących np. inwestycji liniowych, które z natury rzeczy obejmują jedynie część działek przy znacznej ich liczbie lub też działek drogowych, na których realizowane są jedynie określone obiekty np. zjazdy. Co prawda literalne odczytanie treści przywołanego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jak słusznie wskazuje strona skarżąca, pozwala na stwierdzenie, że jest w nim mowa o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego. Niemniej jednak w ocenie Sądu nie stanowi to podstawy do ustalenia warunków zabudowy dla terenu będącego częścią działki ewidencyjnej. Sąd rozpoznający niniejszą skargą stoi na stanowisku, iż użyty we wskazanym wyżej przepisie termin "określenie granic terenu objętego wnioskiem" należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej. Podkreślić bowiem należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem, na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze lub nieleśne. To z kolei uzasadnia stwierdzenie, że zmiana przeznaczenia obejmuje cały obszar wyznaczony jako działka bądź działki geodezyjne, a nie wyłącznie powierzchnię faktycznie zajętą pod lokalizowaną w ten sposób inwestycję. Tym bardziej, że dopuszczenie orzekania o warunkach zabudowy na terenie obejmującym fragment działki ewidencyjnej mogłoby skutkować tym, iż przedmiot ewentualnych postępowań uzgodnieniowych byłby również ograniczony, co w konsekwencji mogłoby prowadzić do obchodzenia przez inwestorów ograniczeń np. związanych z ochroną gruntów rolnych i leśnych lub dotyczących wskaźników urbanistycznych - intensyfikacja zabudowy działek (por. wyroki NSA: z 24 marca 2016 r., II OSK 1837/14; z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14; z 27 lipca 2017 r., II OSK 2942/15; z 31 sierpnia 2017 r., II OSK 777/16; z 16 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; z 18 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; z 14 listopada 2018 r., II OSK 2758/16; z 14 marca 2019 r. II OSK 1135/17; z 3 lipca 2019 r., II OSK 2153/17 i z 19 września 2019 r., II OSK 2561/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za przedstawioną wyżej wykładnią przemawia również treść § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W przepisie tym ustawodawca jednoznacznie odwołał się do szerokości frontu działki objętej wnioskiem, a nie szerokości frontu terenu inwestycji. Do pojęcia działki budowlanej jako całości, a nie części działki wydzielonej liniami rozgraniczającymi teren inwestycji odwołano się wprost także w pozostałych regulacjach tego rozporządzenia, co wyraźnie wskazuje, iż zamiarem ustawodawcy nie było dopuszczenie możliwości ustalania warunków zabudowy dla fragmentów działek ewidencyjnych. W sprawie nie sposób pominąć także, co już wcześniej wskazywano, że na działce o nr ew. 74/1, na której części skarżąca spółka planuje zrealizować przedmiotową inwestycję, występują użytki rolne (RLVI) o pow. 2,24 ha oraz użytki leśne (LsVI) o pow. 0,5 ha. Ponadto, co w sprawie bezsporne w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy B. z dnia 2 kwietnia 1993 r., nr [...], który utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r., przedmiotowa nieruchomość była przeznaczona pod uprawy polowe i leśne. Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie art. 7 u.o.g.r.l., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne 1) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a, 2) gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, 3) pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym już wcześniej wyroku z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) "obecnie (...) działka ewidencyjna jest jedynym kryterium obszarowym, do którego można odnosić art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a którego stosowanie nie pozwala na obejście tego przepisu. Poza tym nie może ujść z pola widzenia fakt, że w świetle całokształtu regulacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ochronę gruntów rolnych, a zwłaszcza gruntów najwyższych klas, należy traktować jako zasadę, natomiast przeznaczanie ich na cele nierolnicze (nieleśne) - jako wyjątek od tej zasady". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że "urzeczywistnianiu tej zasady oraz przeciwdziałaniu obchodzeniu rygorów wynikających z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, służyć miała właśnie wykładnia sprzeciwiająca się zawężaniu pojęcia obszaru (gruntów) przeznaczanych na cele nierolnicze tylko do powierzchni faktycznie zajmowanej przez lokalizowaną infrastrukturę. Należy podkreślić, że taką wykładnię stosowano nie tylko w odniesieniu do zmian przeznaczenia gruntów dokonywanych w drodze decyzji lokalizacyjnych, ale także w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego - uznając, że także w planowaniu przestrzennym obszar przeznaczony na cele nierolnicze (nieleśne) wyznaczają działki ewidencyjne, a nie sama tylko powierzchnia gruntu faktycznie zajęta pod lokalizowaną w ten sposób inwestycję. Konsekwentnie wskazywano więc, że jeżeli gmina projektuje przeznaczenie danego terenu rolnego na cele nierolne (nieleśne), to obowiązek uzyskania zgody na wyłączenie z produkcji rolnej dotyczy nie pojedynczych enklaw gruntu, ale całego terenu, w granicach obszaru objętego planem lub jego zmianą, w ramach którego cele nierolne (nieleśne) mogą być realizowane". Z powyższych względów Sąd natomiast nie podziela poglądu zaprezentowanego powołanych w skardze wyrokach, wedle którego "w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p dopuszczalne jest (...) wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji". W ocenie Sądu istotnym dla sprawy pozostaje również to, że jak wynika z załączonej do akt sprawy kserokopii przedwstępnej umowy dzierżawy z dnia 25 lutego 2021 r., zawartej pomiędzy skarżącą spółką a właścicielem działki ew. nr 74/1, dzierżawca jest zainteresowany objęciem części nieruchomości o powierzchni nie większej niż 2,77 ha (czyli de facto całej nieruchomości – uwaga Sądu), do używania i pobierania pożytków na czas oznaczony w celu posadowienia na niej elektrowni fotowoltaicznej wraz z oprzyrządowaniem i urządzeniami dodatkowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą, a następnie eksploatacją tych urządzeń (§ 1 pkt 2 umowy). Z treści zawartej umowy wynika także, że najpóźniej w terminie 6 miesięcy od zakończenia obowiązywania umowy, bez względu na formę zakończenia trwania stosunku zobowiązaniowego, wszystkie elementy elektrowni fotowoltaicznej zostaną odłączone i usunięte przez dzierżawcę na jego koszt, a teren zostanie wyrównany i przywrócona zostanie pierwotna warstwa humusu. Przy czym przywrócenie stanu pierwotnego nie obejmuje przywrócenia zasiewów, nasadzeń, krzewów lub drzew znajdujących się na przedmiocie dzierżawy w chwili rozpoczęcia robot budowlanych (§ 4 pkt 7 umowy). Ponadto Sądowi z urzędu wiadomo, ze na terenie przedmiotowej nieruchomości skarżąca spółka planuje realizację, co najmniej jeszcze jednej farmy fotowoltaicznej o tożsamych parametrach. W świetle powyższych ustaleń argumentacja skarżącej spółki, że projektowana inwestycja miałaby faktycznie zostać zrealizowana jedynie na części działki ew. nr.174/1, która nie stanowi użytków rolnych klas I-III, lecz wyłącznie użytki klas niższych (VI), ani też użytku leśnego nie mogła odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Zasadnie zatem, procedujące w sprawie organy obu instancji uznały, iż wobec niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., nie jest możliwym ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie zdaniem Sądu, za prawidłowe uznać należy stwierdzenie organu odwoławczego, iż uwzględnienie żądania skarżącej spółki skutkowałoby wydaniem decyzji o warunkach zabudowy niezgodnej z przepisami odrębnymi, to jest z art. 7 ust 1 i ust. 2 u.o.g.r.l., co pozostawałoby w sprzeczności z treścią art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Tym samym Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 64 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.o.g.r.l. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Wbrew stanowisku strony skarżącej organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska spółki. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że strona skarżąca odmienne interpretuje zastosowane w sprawie przepisy prawa nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Ponadto stosownie do wymogu art. 10 § 1 k.p.a. strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium prowadzonego postępowania administracyjnego. Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut skargi, co do naruszenia art. 6 k.p.a., którego to naruszenia spółka dopatruje się w pominięciu Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE, jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii. W tym zakresie wskazać należy, iż procedujące w sprawie organy w żaden sposób nie kwestionowały zasadności wspierania rozwoju energii odnawialnej, a odmowa pozytywnego rozpatrzenia żądania spółki wynikała z faktu niespełnienia przez planowaną inwestycję ustawowych warunków, określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.z.p. Sama rozbieżność linii orzeczniczej, co do interpretacji pojęć "teren" oraz "działka" w ocenie Sądu nie może zostać uznana za brak jednoznacznych zapisów w prawie krajowym, skutkujący koniecznością dokonywania ich wykładni prawa w sposób korzystny do rozwoju odnawialnych źródeł energii. Z tych samych względów, za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. W ocenie Sądu o istnieniu wątpliwości co do treści normy prawnej można mówić dopiero wówczas, gdy po zastosowaniu różnych metod wykładni przepisów, z uwzględnieniem pierwszeństwa wykładni językowej, treść normy prawa nadal budzi wątpliwości. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Ponadto wskazać należy, że przepis art. 7a § 1 k.p.a. odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Tymczasem sprawa o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga o możliwości realizacji danego przedsięwzięcia na określonym terenie, a więc stanowi swoisty rodzaj promesy przyznania stronie uprawnienia. Nie nakłada natomiast na stronę obowiązku ani nie pozbawia jej uprawnienia przyznanego wcześniej na mocy decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. dc