I OSK 1572/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 89/22 w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz J. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wyrokiem z 29 marca 2022 r. o sygn. akt I SAB/Wa 89/22 w punkcie 1 zobowiązał Ministra Rozwoju i Technologii do rozpoznania wniosku z dnia 1 czerwca 2021 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z 26 października 1967 r. nr SW.IV/60/621, w pkt. II, w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; w punkcie 2 stwierdził, że Minister Rozwoju i Technologii dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 3 zasądził od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz J. S. kwotę 597,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Rozwoju i Technologii, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491; dalej: "nowelizacja k.p.a.") w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") przez błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, iż umorzenie postępowania na mocy art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. wymaga potwierdzenia w drodze odpowiedniego aktu (w domniemaniu decyzji deklaratoryjnej), podczas gdy z treści powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że skutek ten następuje z mocy prawa po zaistnieniu obiektywnych, wskazanych w przepisie przesłanek, a zarazem brak jest podstawy prawnej w nowelizacji k.p.a., jak i samym k.p.a. do wydania orzeczenia stwierdzającego umorzenie postępowania, b. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że organ powinien umorzyć w formie decyzji postępowanie, które wcześniej uległo umorzeniu z mocy samego prawa; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: • sformułowanie lakonicznego i całkowicie nieprzekonującego uzasadnienia kluczowej dla sprawy oceny o konieczności wydania odpowiedniego aktu potwierdzającego umorzenie postępowania z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a., • brak jasnych wskazań co do dalszego postępowania; b. art. 133 § 1 in principio p.p.s.a. poprzez podjęcie zaskarżonego orzeczenia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, z których wynikało, że postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. i uznanie, że organ powinien wydać orzeczenie (w domniemaniu decyzję deklaratoryjną); c. art. 3 § 1 w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. poprzez: • wadliwą kontrolę działania Ministra Rozwoju i Technologii dokonaną z pominięciem okoliczności, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 8 kwietnia 1968 r. nr D.145/KW/68 oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z 26 października 1967 r., nr SW.IV/60/621/67/621, w części dotyczącej ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, zostało umorzone z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a., o czym organ poinformował w piśmie z 18 października 2021 r., • powołanie się przez Sąd na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 1407/20 r., który jest irrelewantny w przedmiotowej sprawie, • uchylenie się przez Sąd od rozpoznania istoty sprawy, tj. od oceny, na postawie akt sprawy i stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie z 18 października 2021 r., czy zaistniały okoliczności wskazane w art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a., powodujące skutek w postaci umorzenia postępowania nadzorczego z mocy prawa; d. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 2 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi na bezczynność i niezasadne zobowiązanie organu do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie objętej skargą na bezczynność uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r., a więc w dacie orzekania przez Sąd było już zakończone; e. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez sformułowanie w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia wiążącej organ oceny prawnej nieuwzględniającej charakteru danej sprawy, która to ocena spowoduje wydanie przez organ decyzji administracyjnej bez istniejącej w obowiązujących przepisach podstawy prawnej. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi J. S. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii; 2. ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii; 3. w przypadku nie uwzględnienia wniosków zawartych w pkt 1 i 2 uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Równocześnie w oparciu o art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. J. S., zastępowany przez radcę prawnego, złożył odpowiedź na powyższą skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego została oddalona. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Ta zasada nie ma bezwzględnego charakteru. Zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania są ze sobą powiązane, dlatego zostaną rozpatrzone łącznie. Zgodnie z art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że dyspozycja art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. nie zwalnia organu od obowiązku zakończenia postępowania administracyjnego w formie decyzji. Przewidziane w powyższym przepisie umorzenie z mocy prawa dotyczy jedynie tych postępowań nieważnościowych, których przedmiot spełnia określone we wskazanym przepisie przesłanki. To zaś oznacza, że w celu dokonania oceny, czy przesłanki te zrealizowały się w stosunku do konkretnego postępowania nieważnościowego, organ zobowiązany jest dokonać stosownych ustaleń faktycznych. Zważyć należy, że przesłanki przewidziane w art. 2 ust. 2 ustawy mają zastosowanie do postępowań, które w momencie wejścia w życie powyższego przepisu były już w toku. Ponieważ postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z 26 października 1967 r., do którego ww. przepis ma zostać zastosowany, toczyło się w formie postępowania administracyjnego, regulowanej przepisami k.p.a., to ustalenie powyższych przesłanek także musi nastąpić w takiej samej formie, co wskazuje na konieczność kontynuowania postępowania administracyjnego, pomimo wejścia w życie art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. oraz w związku z tym na konieczność zamknięcia tego postępowania w formie określonej przez przepisy procesowe. Podkreślenia wymaga fakt, że procedura administracyjna nie zna innej formy dokonywania ustaleń faktycznych niż postępowanie wyjaśniające, regulowane przepisami k.p.a. Mając to na uwadze należy zauważyć, że w doktrynie wskazuje się na domniemanie decyzyjnej formy zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy norma prawa materialnego wymaga autorytatywnej konkretyzacji, a przepis prawa nie kształtuje stosunku materialnoprawnego bezpośrednio bądź nie przewiduje innej formy tej konkretyzacji (zob. B. Adamiak, Zagadnienie domniemania formy decyzji administracyjnej [w:] Podmioty administracji publicznej i prawne formy ich działania, Studia i materiały z konferencji naukowej poświęconej Jubileuszowi 80 urodzin profesora Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 2005, s. 7-23). Nie ulega wątpliwości, że norma prawa materialnego zawarta w art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. wymaga konkretyzacji, z uwagi na wskazane w powyższym przepisie przesłanki umorzenia postępowania z mocy prawa, które mogą, lecz nie muszą wystąpić w konkretnym postępowaniu, a przy tym mogą być przedmiotem sporu. Jednocześnie żaden przepis ustawy szczególnej ani k.p.a. nie przewiduje expressis verbis innej formy zakończenia takiego postępowania ani nie wyklucza jednoznacznie możliwości wydania decyzji w sprawie. Prowadzi to do wniosku, że jakkolwiek skutek materialnoprawny w postaci umorzenia postępowania następuje z mocy prawa, to jednak organ jest zobowiązany wydać akt o charakterze deklaratoryjnym, stwierdzający konkretyzację tego skutku w sprawie indywidualnej. Wobec braku szczególnych przepisów procesowych, rozstrzygnięcie o którym mowa musi zapaść w formie określonej przez art. 105 § 1 k.p.a., tj. decyzji administracyjnej. Stanowisko o konieczności wydania w takiej sytuacji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. deklaratoryjnej decyzji administracyjnej o umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest ugruntowane w orzecznictwie sądowym (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 9 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 1407/20, 21 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1891/21, z 28 września 2022 r., sygn. akt I OSK 1511/19 i 9 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 1407/20, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 10 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 716/22, 4 października 2022 r., sygn. akt I OSK 1250/22, 11 października 2022 r., sygn. akt I OSK 1602/22 i 19 października 2022 r., sygn. akt I OSK 1506/22) oraz prezentowane w poglądach doktryny (zob. W. Chróścielewski, Wątpliwości dotyczące rozwiązań przyjętych w nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego z 2021 r. odnoszących się do przedawnienia stwierdzenia nieważności decyzji, ZNSA 2021, nr 5, s. 9-26 oraz R. M. Sarbiński [w:] Ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el. 2021). Przyjęcie założenia, że w postępowaniu, które zostało wszczęte prawidłowym wnioskiem strony w procedurze administracyjnej i w takiej formie było następnie prowadzone, ustalenie przesłanek umorzenia tego postępowania oraz jego zakończenie może nastąpić poza procedurą administracyjną, w sposób oczywisty godziłoby w zasadę demokratycznego państwa prawnego. Tym bardziej, że przesłanki te zostały wprowadzone w momencie, gdy postępowanie było już w toku. W realiach rozpoznawanej sprawy oznaczałoby to, że konkretyzacja normy prawa materialnego de facto nastąpiła w formie pisma skierowanego do strony na podstawie art. 9 k.p.a. W takiej sytuacji organ byłby zwolniony z obowiązku ustalenia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych oraz z obowiązku uzasadnienia podjętego de facto rozstrzygnięcia, zaś strona zostałaby pozbawiona uprawnień procesowych przewidzianych przepisami k.p.a., w tym prawa do zakwestionowania dokonanej przez organ konkretyzacji normy prawnej w trybie administracyjnym. Konkludując uznać należy, że w każdym przypadku, gdy ustawodawca nie wypowiada się na temat formy działania organu administracji publicznej ani jednoznacznie nie wyklucza możliwości wydania decyzji w sprawie, zaś skutek takiego działania ma znaczenie dla realizacji praw jednostki, należy przyjmować, że załatwienie sprawy następuje w formie decyzji administracyjnej, wydawanej w procedurze opartej na przepisach k.p.a. Okoliczność że niektóre osoby, pełniące funkcje publiczne, zajmują inne stanowisko niż to, które przyjmuje orzecznictwo, nie ma w tym przypadku skuteczności prawnej z uwagi na jednoznaczny rezultat wykładni systemowej. Jedynie na marginesie można zauważyć, że sytuacja, jaka wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, jest zasadniczo odmienna od wskazanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sprawy zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 309/10. Sprawa powyższa dotyczyła ustanowienia na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa i pozostającej w trwałym zarządzie parków krajobrazowych lub ich zespołów, trwałego zarządu na rzecz regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Istotą sprawy była zatem reorganizacja jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa. W sprawie tej nie wystąpił problem realizacji uprawnień jednostki w postępowaniu administracyjnym, które zostaje zakończone z mocy prawa w drodze wprowadzenia w trakcie trwania tego postępowania nowych, nieistniejących w momencie wszczęcia przesłanek umorzenia. Ponadto zauważyć należy, że instytucja trwałego zarządu jest regulowana przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.). Powyższa ustawa wymienia trzy sposoby, w jakie jednostka organizacyjna może uzyskać trwały zarząd: decyzja właściwego organu (art. 45), przekazanie (art. 48) lub ustanowienie z mocy prawa (art. 17 ust. 3). Skoro zatem ustawodawca wprost wymienił przypadki, w których dla ustanowienia trwałego zarządu konieczne jest wydanie decyzji i te, w których ustanowienie to następuje bez wydania decyzji, nie można twierdzić, jakoby nie wypowiedział się na temat formy działania organu w tym przedmiocie. Nie ma zatem analogii między sprawą o sygn. akt I OSK 309/10 a sprawą niniejszą. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Minister Rozwoju i Technologii miał obowiązek zakończyć postępowanie w formie decyzji administracyjnej, zaś skoro tego nie zrobił, pomimo upływu terminu ustawowego, pozostaje w bezczynności. Tym samym nie są uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej oparte na art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a., art. 104 § 1 k.p.a., art. 158 § 1 k.p.a.i art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. Za niezasadne należy uznać również zarzuty oparte na art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. ani art. 141 § 4 p.p.s.a. ani art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten ma zatem wyłącznie charakter ustrojowy a wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego organu, nie mogło być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd Wojewódzki nie dokonał w niniejszym przypadku takiej kontroli albo że ocenę swoją oparł na innym kryterium, niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. W szczególności nie można zarzucić Sądowi I instancji, że uchylił się od dokonania oceny, czy postępowanie nieważnościowe zostało umorzone z mocy prawa. Przedmiotem zaskarżenia nie było bowiem umorzenie postępowania, ale bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii, tj. brak określonego aktu w sytuacji, gdy organ był zobowiązany taki akt wydać w przepisanym przez prawo terminie. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że minister był zobligowany zakończyć postępowanie w formie decyzji, to tym samym przesądził, że oceny przesłanek umorzenia postępowania powinien dokonać organ administracji publicznej w takiej właśnie formie. Na zasadzie art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Również i w tym przypadku skład orzekający nie dostrzegł wystąpienia istotnego uchybienia ww. normie. Nic nie wskazywało bowiem na to, że Sąd Wojewódzki oparł swoje orzeczenie na innym materiale dowodowym, niż ten, który wynikał z akt przedmiotowej sprawy, albo że nie uwzględnił dowodów mających w niej znaczenie dla rozstrzygnięcia. Nie można też było przyjąć, że zaskarżony wyrok został wydany z istotnym naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis powyższy określa wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Sąd I instancji przedstawił stan sprawy, przytoczył zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, podał podstawę prawną rozstrzygnięcia i ją wyjaśnił oraz zawarł wskazania co do dalszego postępowania. Zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku ma charakter ogólnikowy, nie ma to jednak wpływu na wynik sprawy, skoro zawiera wszystkie wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Podkreślić należy, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zwalczać prawidłowości stanowiska Sądu I instancji. Nie można również zarzucić Sądowi Wojewódzkiemu, że naruszył art. 153 p.p.s.a. W świetle powyższych rozważań stanowisko skarżącego kasacyjnie co do braku podstaw do wydania decyzji nie jest prawidłowe, a zatem związanie organu oceną prawną wyrażoną w zaskarżonym wyroku z 29 marca 2022 r. nie doprowadzi do wydania decyzji obarczonej wadą nieważności. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 202 § 2 w zw. z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).