VII SA/Wa 395/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ II instancji", "[...]WINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: "p.b.") po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...][...] w [...] (dalej: "skarżąca", "Wspólnota Mieszkaniowa") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] października 2021 r., Nr [...] nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] w terminie 12 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, poprzez wykonanie wskazanych w niej robót budowlanych, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że zawiadomieniem z dnia 9 lipca 2021 r. PINB poinformował właściciela obiektu o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w [...]. Pismem z 27 lipca 2021 skarżąca przedłożyła do akt postępowania protokół z okresowej pięcioletniej kontroli stanu technicznego budynku i jego otoczenia z czerwca 2021 r. dot. przedmiotowego budynku oraz ekspertyzę techniczną dotyczącą dachu budynku przy ul. [...] w [...] z dnia 10 maja 2021 r. W dniu 7 września 2021 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne na przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] października 2021 r. PINB nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej w wyznaczonym terminie- 12 miesięcy od kiedy decyzja stanie się ostateczna, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] poprzez: 1. demontaż warstw dachowych do stropu, 2. rozbiórkę obróbek blacharskich murków attykowych, 3. rozbiórkę systemu odwadniającego Pluvi, 4. podcięcie murków grubości 25 cm na dylatacjach dachu do wysokości murku attyki, 5. wykonanie warstwy spadkowej 1,5%, 6. wykonanie warstwy gruntującej, 7. wykonanie warstwy bitumicznej na stropie, 8. ułożenie kleju bitumicznego’ 9. montaż styropianiu grubości 30 cm, 10. montaż systemu odwadniającego Pluvi, 11. ułożenie warstwy samoprzylepnej, 12. ułożenie warstwy papy zgrzewalnej, 13. wykonanie obróbek blacharskich na nowych murkach szerokości 60 cm i uzupełnienie wcześniej rozebranych obróbek murków attykowych. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji. [...]WINB, decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. Nr [...]- utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB z dnia [...] października 2021 r. Organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji wynika, ze stan techniczny pokrycia dachowego budynku jest nieodpowiedni. Przede wszystkim w przedłożonej "ekspertyzie technicznej stanu technicznego dachu budynku przy ul. [...]w [...]" opracowanej przez mgr inż. bud. ląd H. S., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej wskazano, iż cyt.: "Na dachu budynku wykonano trzy odkrywki. Dwie odkrywki dokonano w miejscach wskazanych przez zarządcę budynku jako miejsca pod którymi występują przecieki do lokali, a jeden losowo na połaci. Wszystkie odkrywki wykazały, że dach okryto jedną warstwą papy. W opisie projektowanych warstw dachowych wykonano wariant II, który przewidywał wykonanie dwóch warstw papy. Wykonanie jednaj warstwy papy jest bardzo ryzykowne, ponieważ drobne uszkodzenia połaci dachu od razu powoduje przenikanie wód opadowych do warstw dachowych. Z układu warstw wynika, iż woda opadowa, która przenikła do styropianu i na strop będzie tam istniała, ponieważ ułożenie warstwy foli budowlanej będzie blokowało parowanie. Pomiary wilgotności pokazały, iż wilgoć istnieje już w warstwie szlichty dociskowej wykonanej z betonu zbrojeniowego i dalej w styropianie. Na dachu widoczne miejscowe naprawy, doklejanie warstw papy, czy malowania Elastrem B. Zabiegi takie odcinkowe przy możliwej penetracji wód opadowych na warstwie stropowej są iluzoryczną naprawą przecieków z dachu. Zdaniem autora przedłożonej ekspertyzy można stwierdzić, iż stan techniczny odpowiedzialny za szczelność dachu jest katastroficzny, wymagający natychmiastowej naprawy. Organ II instancji, w odniesieniu do argumentu zawartego w odwołaniu dotyczącego dopuszczenia innych, alternatywnych technologii i rozwiązań zapewniających skuteczne wykonanie naprawy dachu bez konieczności rozbierania go w całości wskazuje, iż przedłożona ekspertyza techniczna została wykonana przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz wiedzę w tej konkretnej dziedzinie. [...]WINB wskazał również na fakt, że obowiązek wykonania prac został prawidłowo nałożony na Wspólnotę Mieszkaniową [...], albowiem to ona, zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego, jest odpowiedzialna za stan techniczny elementów należących do części wspólnych budynku położonego przy ul. [...] w [...]. Odnosząc się argumentu dotyczącego zmiany terminu wykonania nałożonego obowiązku z 12 na 36 miesięcy organ II instancji wyjaśnił, iż wskazany w zaskarżonej decyzji okres roku od momentu, kiedy decyzja stanie się ostateczna jest jak najbardziej wystarczający do wykonania wszystkich napraw wyszczególnionych w przedłożonej ekspertyzie technicznej. Odłożenie wskazanych w sentencji decyzji robót na okres 3 lat jest niecelowe z uwagi na zakres nieprawidłowości, który jako dotyczący izolacji warstw pokrycia dachowego może prowadzić do dalszej degradacji zarówno części wspólnych obiektu, jak i poszczególnych lokali mieszkalnych usytuowanych na ostatniej kondygnacji budynku. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: - błąd w ustaleniach faktycznych organu I instancji poprzez ustalenie, że cały dach budynku przy ul. [...] w [...] wymaga naprawy z uwagi na zły stan techniczny, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym; - naruszenie prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez wskazanie zbyt krótkiego okresu na wykonanie tak dużych prac remontowych jakie nakazane zostały w decyzji; - naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 7,77 i 107 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na opinii biegłego, która wymagała uzupełnienia i w kształcie w jakim została złożona do akt sprawy nie powinna stanowić podstawy do wydania decyzji; - naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 8 k.p.a. wskazującego jako zasadę postępowania administracyjnego, obowiązek pogłębiania przez organy administracji publicznej zaufania obywateli do organów Państwa. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości, ewentualnie w zakresie wskazanego w decyzji terminu dwunastu miesięcy od dnia kiedy decyzja ta stanie się ostateczna na wykonanie nałożonego nią obowiązku; zmianę skarżonej decyzji poprzez wskazanie terminu jej wykonania na okres 36 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, ewentualnie, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2021r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. [...] z dnia [...] października 2021 r., Nr [...] nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...]w [...] w terminie 12 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, poprzez wykonanie wskazanych w niej robót budowlanych. Podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowi art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (zastosowany w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: jest w nieodpowiednim stanie technicznym - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Wskazany przepis znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym Utrzymanie obiektów budowlanych. Przez pojęcie utrzymanie należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy więc usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Przy czym, nie tworzy on nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 ustawy i dodaje element pozwalający organom nadzoru budowlanego na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w przypadku, gdy właściciel lub zarządca obiektu zaniedbuje obowiązki określone w art. 61, a odnoszące się do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym. Zważyć bowiem trzeba, że stosownie do art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego obowiązany jest utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. W ostatnim z wymienionych przepisów ustawodawca przyjął, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Wskazany przepis art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego odsyła do przepisów techniczno-budowlanych, a wynika z niego, iż obiekt winien być projektowany i budowany w sposób zapewniający spełnienie wymagań dotyczących m.in. bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania. Do przepisów technicznych precyzujących wymogi, jakim winny czynić zadość obiekty budowlane należy zaliczyć natomiast m. in. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.). Przepis § 5 ust. 1 pkt 1 i 3 tego rozporządzenia stanowi, że okresowej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy, podlegają elementy budynku narażone na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania, których uszkodzenia mogą powodować zagrożenie dla: bezpieczeństwa osób, konstrukcji budynku. Warto też zwrócić uwagę, że zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia, dane zawarte w protokole kontroli okresowej budynku powinny stanowić podstawę do sporządzenia zestawienia robót remontowych budynku. Powyższe bezspornie dowodzi, że obowiązkiem właściciela czy zarządcy obiektu wynikającym z art. 61 ustawy materialnej jest utrzymanie w należytym stanie technicznym także dachu budynku, a uchybienie temu obowiązkowi może mieć wpływ na bezpieczeństwo konstrukcji i użytkowania budynku, i uprawnia, czy wręcz obliguje organ nadzoru budowlanego do zastosowania art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Dostrzec bowiem trzeba, że treść normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 ustawy, w szczególności użyty w niej zwrot: "... właściwy organ nakazuje..." wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz również obowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zamieszczenie art. 66 w rozdziale zatytułowanym Utrzymanie obiektów budowlanych przesądza bowiem, że przepisy te powinny mieć zastosowanie w przypadkach, kiedy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, nieremontowany, niekonserwowany, przez zaniechanie, niedbalstwo, brak kontroli, przez bierność właściciela lub zarządcy, doprowadzony do stanu, o którym mowa w analizowanym przepisie (zob. wyroki NSA: z 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1980/09, z 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1100/10). Nadto Sąd zaznacza, że wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, decyzja powinna uwzględniać zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu, jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w sposób i w zakresie określonym (jeśli jest to konieczne) w stosownej ekspertyzie technicznej oraz na podstawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących warunków użytkowania obiektów. W niniejszej sprawie nieodpowiedni stan techniczny dachu budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym ( 6 kondygnacji nadziemnych i jedna podziemna) wybudowanego w latach 2001- 2003 ustalono na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 7 września 2021r. przez przedstawicieli organu powiatowego, które wykazały przecieki w lokalu nr [...] spowodowane nieszczelnością pokrycia dachowego z papy termozgrzewalnej oraz "ekspertyzy technicznej stanu technicznego dachu budynku przy ul. [...] w [...]" opracowanej przez mgr inż. bud. ląd H. S., a także protokołu z okresowej pięcioletniej kontroli stanu technicznego budynku i jego otoczenia z czerwca 2021r. Przywołana ekspertyza techniczna wykazała, że stan techniczny odpowiedzialny za szczelność dachu jest katastroficzny i wymaga natychmiastowej naprawy. Pomiary w wykonanych trzech odkrywkach wykazały istnienie wilgoci – wody w szlichcie betonowej na poziomie 8-10%. Pomiary wilgotności styropianu wykazały ok. 25% wilgotności. Zdaniem autora ekspertyzy, posiadającego stosowne uprawnienia budowlane- " dla zapobieżenia dalszej degradacji warstw dachowych i szczelności pokrycia należy dach poddać kompleksowej naprawie polegającej na zerwaniu warstw do stropu i właściwe ponowne ich wykonanie z zastosowaniem dwóch warstw papy termozgrzewalnej na warstwie styropianu twardego spadkowego(...)". Przytoczone ustalenia, wynikające z dostatecznie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uzasadniały zastosowanie w sprawie trybu uregulowanego w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Z uwagi na to, że stwierdzony zły stan techniczny, wymagający interwencji nadzoru budowlanego i wydania decyzji na postawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, dotyczy dachu budynku, prawidłowo przyjęto, że za jego stan w okolicznościach sprawy odpowiada Wspólnota budynku; tym samym to ten podmiot jest obowiązany do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Adresatami przepisów art. 61 i nast. Prawa budowlanego są bowiem właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Dodać należy w tej kwestii, że przedmiotowy dach jest elementem konstrukcyjnym całego budynku mieszkalnego. Taka kwalifikacja tej części budynku jest w istocie niesporna - por. wyrok NSA z 28 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1928/15 oraz z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2041/20. Takie bowiem elementy budynku jak dach są bowiem trwale połączone z bryłą budynku i stanowią część struktury (układu konstrukcji) tego budynku. Część taką uznawać należy za element, który nie służy wyłącznie do użytku właściciela konkretnego lokalu, a jego zły stan wpływa na zły stan całego obiektu. Powyższe oznacza też, że dach stanowi część nieruchomości wspólnej w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2021 r., poz. 1048; por. także uchwała SN z dnia z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt III CZP 10/08). W konsekwencji więc remont, czy bieżąca konserwacja nieruchomości wspólnej, którą niewątpliwie stanowi dach, należy do wspólnoty mieszkaniowej ( art. 14 pkt 1 ustawy o własności lokali). Ze wskazanych przyczyn Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do wadliwego zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a przy tym błędnego sformułowania zakresu obowiązku czy wadliwego wskazania adresata decyzji. W tej pierwszej kwestii Sąd dodatkowo zauważa, że zakres koniecznych robót PINB sformułował biorąc pod uwagę treść ekspertyzy technicznej, wykonanej w przez niezależnego eksperta na zlecenie samej Wspólnoty. Analiza ekspertyzy nie wykazuje żadnych jej nieścisłości czy sprzeczności; jej sporządzenie poprzedzono oględzinami i badaniami elementów budynku, a wnioski w niej sformułowane nie budzą zastrzeżeń i jako taka nie wymagała ona- wbrew twierdzeniom skarżącej- uzupełnienia. Na marginesie zauważyć tylko należy, że Wspólnota nie przedstawiła żadnego kontrdowodu wskazującego na możliwość wykonania naprawy dachu w innej technologii czy tez na konieczność uzupełnienia złożonej ekspertyzy mgr inż. bud. ląd H. S., co czyni zarzuty w tym przedmiocie gołosłownymi. Odnosząc się do kwestii określenia terminu 12 miesięcy od dnia uostatecznienia się decyzji na wykonanie nałożonych decyzja obowiązków, należy uznać go za realny i jak najbardziej odpowiedni w tej sprawie. Obowiązkiem organów administracji jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego i wyznaczenie możliwie krótkiego, oczywiście racjonalnego z punktu widzenia realizacji obowiązku terminu wykonania nakazanych czynności. Taki właśnie termin został wskazany w przedmiotowej sprawie. Podkreślić także trzeba, że termin określony w decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust 1 Prawa budowlanego ustalany jest przez organ na zasadzie uznania. Skoro więc w zakresie ustalonego terminu wykonania nałożonych obowiązków decyzja ta ma charakter uznaniowy, to co do zasady istnieje możliwość jej zmiany w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków na podstawie art. 155 k.p.a. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - por. wyroki: z dnia 11 marca 2020 r., II OSK 1168/18, z dnia 10 marca 2021 r. II OSK 1946/19, czy z dnia 2 października 2019 r. II OSK 2507/18 czy z dnia 10 maja 2021r., II OSK 202/21). Na zakończenie wypada wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano stanowisko, w świetle którego stronami postępowania prowadzonego w trybie art. 66 ustawy – Prawo budowlane są wyłącznie właściciel oraz zarządca obiektu budowlanego jako potencjalni adresaci decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, wymienieni w art. 61 pkt 1 tej ustawy (por. wyroki NSA: z 12 maja 2016 r., II OSK 2111/14, z 1 marca 2021 r., II OSK 2444/10, z 10 lutego 2011 r., II OSK 286/10, z 4 lipca 2007 r., II OSK 999/06). Ta zasada może doznawać wyjątków w konkretnych, indywidualnych sprawach w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości obiektu budowlanego dotyczy interesu prawnego innych osób. Udział w postępowaniu tych podmiotów wymaga wykazania przysługującemu im interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. (por. wyrok NSA z 29 maja 2020 r., II OSK 1257/18 i wyrok NSA z 17 listopada 2016 r., II OSK 305/15, z glosą aprobującą S. Zwolaka, Studia Iuridica Toruniensia, tom XXII, s. 465-480, a także A. Fronczak, Udział osób trzecich (sąsiadów) w postępowaniu z zakresu utrzymania obiektów budowlanych, Kwartalnik Prawa Publicznego, Nr 1/2015, s. 81-89). Przy czym pojęcie interesu prawnego może być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny. Jedynie w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne dotyczy indywidulanego interesu prawnego właściciela danego lokalu, osobie tej przysługuje status strony w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego. Dla wykazania takiego interesu prawnego niezbędne jest wykazanie przez właściciela lokalu, że doszło do negatywnego oddziaływania na jego nieruchomość lokalową w taki sposób, że każe to odróżnić jego sytuację od wszystkich innych właścicieli lokali (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 122/17, LEX nr 2689992). Tymczasem, w niniejszej sprawie brak podstaw do przyjęcia, aby decyzja organu I instancji dotyczyła indywidualnego interesu któregokolwiek z właścicieli lokali w budynku przy ul. [...], w której zarząd częściami wspólnymi sprawuje Wspólnota Mieszkaniowa (art. 20 ust. 1 art. 21 ust 1 i art. 22 ust 3 ustawy o własności lokali). Konkludując, w ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały rzetelnej ocenie, dając temu wyraz w uzasadnieniu wydanych decyzji. Tym samym za nieuzasadnione uznaje Sąd zarzuty naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Dlatego też, nie znajdując podstaw do podważenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.