II OSK 1462/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2566/17 w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2566/17 oddalił skargę K. D. (dalej jako skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.; dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] odmawiającą uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] nakazującej W. E. D. rozbiórkę rozbudowanej samowolnie części budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...] gm. [...] i rozbiórkę rozbudowanej murowanej części ww. budynku (pow. 19,24 m2 3,20 m x 6,20 m - 0,86 m x 0,7 m) składającej się z: fundamentów, części podpiwniczonej, części parterowej, poddasza użytkowego, dachu drewnianego dwuspadowego krytego papą na deskowaniu, instalacji wewnętrznych (elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) oraz schodów zewnętrznych z balustradami, wykonanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Motywując wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu 25 kwietnia 2017r. wznowił na wniosek skarżącej (córki W. D.) postępowanie zakończone ww. decyzją. Wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżąca podniosła, iż nabyła własność ww. obiektu w drodze umowy darowizny z dnia 9 grudnia 2015 r. Wyjaśnił, że postępowanie w sprawie rozbudowy ww. budynku zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., która tego dnia była ostateczna (art. 16 § 1 k.p.a.). Następnie weszła do obrotu prawnego, ponieważ została doręczona stronom: B. K. i W. D. W ocenie organu z żadnej z podniesionych przez skarżącą okoliczności, nie wynika, aby do dnia [...] lipca 2014 r., czyli do dnia wydania ww. decyzji ostatecznej przysługiwał jej przymiot strony postępowania. Zauważył, że przeniesienie prawa własności nastąpiło po zakończeniu postępowania administracyjnego. Skarżąca nie została więc pozbawiona w nim udziału, ponieważ w ogóle takiego przymiotu wówczas nie posiadała. Stroną postępowania rozbiórkowego była ówczesna właścicielka działki - matka skarżącej. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwestionując zasadność jej wydania. W odpowiedzi na skargę organ którego działanie zaskarżono, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd I instancji nawiązał do treści art. 16 § 1 k.p.a. i wyjaśnił, że decyzja staje się ostateczna z mocy prawa z chwilą bądź to upływu terminu do wniesienia odwołania, bądź - co w tej sprawie miało miejsce - utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, a zatem w dniu wydania decyzji w drugiej instancji. Przypomniał, że decyzja z dnia [...] lipca 2014 r., jako wydana w drugiej instancji, w dniu wydania, stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji (art. 16 § 1 k.p.a.). W dacie doręczenia decyzji B. K. i W. D. weszła do obrotu prawnego. Zdaniem Sądu oznacza to - jak zasadnie zaznaczył organ odwoławczy - że późniejsze zaskarżenie tej decyzji do WSA w Olsztynie, a następnie do NSA, przez matkę skarżącej, pozostawało bez wpływu na datę, w której decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności. Argumentował, że skoro omawiana decyzja stała się ostateczna w dniu [...] lipca 2014 r., a dopiero w dniu 9 grudnia 2015 r. skarżąca nabyła własność tej nieruchomości, to w postępowaniu zwyczajnym nie przysługiwał jej jeszcze przymiot strony postępowania, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Nie mogła być zatem pozbawiona w nim udziału, a tylko spełnienie tej przesłanki warunkowało skuteczne domaganie się we wznowionym postępowaniu uchylenia ww. decyzji ostatecznej. Sąd I instancji podzielił też stanowisko organu, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, czy skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu, skoro nie zachodziła przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu wojewódzkiego, Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając to orzeczenie w całości. Na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej p.p.s.a.) podniosła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. art. 113 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10, art. 77 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, iż stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i sprawa została dostatecznie wyjaśniona, podczas gdy w niniejszym stanie sprawy takie ustalenia nie zostały poczynione, a okoliczności przemawiające na korzyść skarżącej, świadczące o posiadaniu przez skarżącą interesu prawnego w przyznaniu jej prymatu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącej jej nieruchomości, a także pozbawienie skarżącej możności realizacji przysługujących jej uprawnień jako właściciela nieruchomości, nie zostały w żadnym, nawet najmniejszym stopniu uwzględnione. Naruszenie art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. zostało z kolei dokonane poprzez błędną wykładnię tego przepisu, w związku z art. 10 § 1 k.p.a., tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, powodującą odmowę przyznania skarżącej prymatu strony i odmowę udziału skarżącej w postępowaniu dotyczącym jej nieruchomości; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd faktu istotnego w niniejszych okolicznościach sprawy, a mianowicie faktu istnienia wyłącznego prawa własności przysługującego skarżącej do nieruchomości, wobec której to nieruchomości została wydana decyzja o rozbiórce na skutek postępowania administracyjnego, w którym to postępowaniu administracyjnym skarżąca nie brała udziału bez własnej winy i którego to wznowienia postępowania administracyjnego odmawia się skarżącej, a także poprzez działanie zarówno WINB, jak i GINB poza granicami prawa, bez poszanowania interesu społecznego czy też interesu obywatela; 3. art. 16 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu w tym przyjęcie błędnej interpretacji pojęcia "decyzji ostatecznej", skutkujące przyjęciem, iż decyzja WINB w dniu jej wydania była automatycznie decyzją ostateczną; 4. art. 188 p.p.s.a. poprzez wyprowadzenie przez Sąd I instancji wadliwych wniosków z przyjętego stanu faktycznego sprawy, co z kolei stanowi naruszenie przepisów innych niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a.; 5. art. 113 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez mylne przyjęcie przez WSA, iż w niniejszej sprawie skarżącej nie przysługiwał i nie przysługuje przymiot strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a., podczas gdy zgodnie z art. 28 k.p.a. interes prawny dotyczy wyłącznie podmiotu, dla którego z przepisów prawa materialnego wynikają konkretne uprawnienia lub obowiązki powiązane z konkretną sprawą administracyjną, co ma miejsce również w zaistniałym stanie faktycznym. Ponadto zgodnie z podstawowymi zasadami prowadzenia postępowania administracyjnego organy administracyjne winny przeprowadzić postępowanie w sposób wnikliwy, dokładny, wszechstronny, z uwzględnieniem dowodów przedkładanych przez stronę, ustosunkowując się przy tym do tychże dowodów i okoliczności podnoszonych przez strony, zmierzając przy tym do wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w sprawie, czego organy administracyjne w niniejszej sprawie również nie uczyniły; 6. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą subsumcję materiału dowodowego, dowolną interpretację zebranych dowodów i brak właściwego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, skutkujące przyjęciem, iż zaskarżona przez skarżącą decyzja odpowiada prawu, a argumentacja strony skarżącej przedstawiona w uzasadnieniu skargi jest błędna, podczas gdy skarżona decyzja została wydana w stosunku do nieruchomości, której właścicielem jest skarżąca, na który to proces wydania decyzji skarżąca nie miała żadnego wpływu, bowiem nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, przez co została pozbawiona możności reprezentowania swoich praw; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji mimo istnienia licznych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 8. art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 107 § 3 k.p.a poprzez jakikolwiek brak uzasadnienia wydanej decyzji, a jedynie ograniczenie się do przytoczenia stanowiska organu niższej instancji. W oparciu o wskazane zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o rozpatrzenie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego pełnomocnika skarżącej według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zasadnie w niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że nabycie przez skarżącą w drodze darowizny własności nieruchomości już po wydaniu ostatecznej decyzji w trybie administracyjnym, nie stanowi podstawy do uchylenia tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca kasacyjnie osią swojej skargi kasacyjnej uczyniła twierdzenie, że wskutek zaskarżenia decyzji organu II instancji do sądu wojewódzkiego, decyzja ta nie była ostateczna, a co za tym idzie jako nowy właściciel nieruchomości, której dotyczyło postępowanie w przedmiocie nakazu rozbiórki, powinna być również stroną tego postępowania. W tej sytuacji niezbędne staje się wyjaśnienie, iż art. 16 k.p.a. stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (§ 1). Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych w ustawach (§ 2). Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne (§ 3). Zatem jasno z treści zacytowanego przepisu wynika, że ostateczność aktu administracyjnego ustawodawca połączył z niezaskarżalnością w administracyjnym toku instancji, a nie zaskarżenia do sądu administracyjnego. Decyzjami ostatecznymi są więc takie rozstrzygnięcia, od których w toku instancji nie służy odwołanie, a postanowienia od których nie służy zażalenie. Należy do nich zaliczyć decyzje: podjęte w I instancji, od których strony nie wniosły odwołania w zakreślonym terminie i strona nie występowała o przywrócenie terminu, bądź też występowała, ale nie przywrócono jej terminu do złożenia odwołania; podjęte w jednoinstancyjnym postępowaniu; podjęte przez organ II instancji; określone w innych przepisach (niż k.p.a.) jako prawomocne (C. Martysz, A. Matan (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, wyd. III, Warszawa 2010, art. 16). Fakt zaskarżenia decyzji organu II instancji do sądu, na który powołuje się skarżąca powoduje, że decyzja ta nie jest prawomocna, natomiast nie pozbawia jej waloru ostateczności, który nabyła z mocy prawa z chwilą jej wydania. Zatem zasadnie przyjął Sąd I instancji, że wobec nabycia przez skarżącą nieruchomości już po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie, nie przysługiwał jej przymiot strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skarżąca nie mogła zostać zatem pozbawiona prawa do udziału w tym postępowaniu, gdyż zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić jedynie stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Natomiast podmiot, który nie legitymuje się interesem prawnym, a co za tym idzie nie jest stroną postępowania, nie może skutecznie domagać się wszczęcia postępowania w celu zmiany stanu prawnego ukształtowanego decyzją ostateczną (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt OSK 1173/11, LEX nr 1291311). W tym stanie rzeczy jako chybiony należało uznać zarzut kasacyjny wskazujący na niedostateczne wyjaśnienie sprawy tj. naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 10, 77, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy", o którym mowa we wskazanym art. 113 § 1 p.p.s.a., rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz stan zdolności sprawy sądowoadministracyjnej do wydania wyroku, a zatem dokonania przez sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu czy też nie. Przepis ten ma charakter techniczny, a więc może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia, a z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Nie doszło również do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 7a §1, 8, 77 i 80 k.p.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 4357/21, LEX nr 3328647). Jednocześnie poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego sprawy, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 1539/19, LEX nr 3328343). Tymczasem skarżąca kasacyjnie podnosi, że Sąd I instancji pominął istotny fakt, że nie brała ona udziału w postępowaniu pomimo, że była jego stroną. Należy zauważyć, że Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, ocenił fakt nabycia przez skarżącą nieruchomości w drodze darowizny po wydaniu decyzji ostatecznej, a brak akceptacji tego stanowiska przez skarżąca kasacyjnie nie może stanowić podstawy do kwestionowania prawidłowości uzasadnienia wyroku w tym zakresie. Chybiony jest również kolejny zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. co do jego wykładni. Prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że decyzja organu II instancji staje się ostateczna z chwilą jej wydania, a fakt jej zaskarżenia do sądu nie powoduje, że przestaje być ona ostateczna. Nie wiadomo na czym miało polegać naruszenie przez Sąd I instancji art. 188 p.p.s.a. w sytuacji gdy przepis ten wprost adresowany jest do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z jego treścią Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Ewentualne wyprowadzenie wadliwych wniosków z przyjętego stanu faktycznego sprawy przez Sąd I instancji, nie może być kwestionowane w oparciu o naruszenie powołanego przepisu. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Jak już wyżej wskazano art. 113 § 1 p.p.s.a., nie odnosi się do konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz do stanu zdolności sprawy sądowoadministracyjnej do wydania wyroku. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. znajduje zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi, tj. w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Przesłanką zastosowania tegoż przepisu jest bowiem stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. Zgodnie przyjmuje się, że art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi, a takie rozstrzygnięcie zaskarżono skargą kasacyjną, a tym samym w takich sytuacjach naruszenie tego przepisu nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji w sposób wadliwy ocenił przeprowadzone przez organy postępowanie administracyjne oraz poczynione w jego ramach ustalenia co do braku po stronie skarżącej przymiotu strony postępowania. Nie jest również możliwe skuteczne postawienie ogólnego zarzutu naruszenia zasad prowadzenia postępowania, poprzez ich wymienienie, bowiem tego typu zarzut musi zostać skonkretyzowany. Obowiązkiem skarżącej kasacyjnie jest wskazanie na konkretne okoliczności, które nie zostały wyjaśnione albo wyjaśnione zostały błędnie, w jaki sposób nie doszło do wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego, jakie dowody zostały błędnie ocenione i jaka powinna być ich ocena. Brak konkretnych zarzutów w tym zakresie czyni taki zarzut kasacyjny niezasadnym. Nie jest również wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z którego wynika na jakich dowodach organ się oparł oraz zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Stąd chybione są także zarzuty kasacyjne wskazujące na naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. pomijając ich wadliwą konstrukcję tj. brak powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. ze wskazanymi przepisami k.p.a., bowiem sąd nie mógł naruszyć przepisów postępowania, które mają zastosowanie w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ administracji. Nie jest zasadny także zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. określa bowiem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Przy czym przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Tego wymogu autor skargi kasacyjnej nie dopełnił. Naruszenia omawianej normy nie powiązano z żadnymi przepisami, których naruszenie - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - Sąd pierwszej instancji powinien uwzględnić z urzędu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.