IV SA/Wr 32/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Protokolant: referent Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. B. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 414/15 I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokat K. G.-J. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23 % podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżący A. B. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2016 r. w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 414/15. Powołanym wyrokiem, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...], nr ...] (poprzedzoną w pierwszej instancji decyzją z dnia 16 grudnia 2014 r.) w przedmiocie odmowy wypłaty stypendium doktoranckiego za okres od stycznia 2004 r. do stycznia 2006 r. - Sąd oddalił tę skargę w całości. W motywach orzeczenia między innymi przytoczono, że skarżący wnioskiem z dnia 20 grudnia 2005 r. skierowanym do Rektora zwrócił się o wypłacenie zaległego stypendium doktoranckiego za okres od stycznia 2004 r. do stycznia 2006 r. w kwocie 25.320 zł, podnosząc, że nie przestał być doktorantem Uniwersytetu W., albowiem decyzja o jego skreśleniu nigdy się nie uprawomocniła. Organ natomiast utrzymywał, że z dokumentacji uczelni wynika, iż decyzją Kierownika Studium Doktoranckiego z dnia 19 sierpnia 2003 r. skarżący został skreślony z listy uczestników Studium Doktoranckiego Fizyki z dniem 1 października 2003 r. Prorektor do Spraw Nauczania wydaną w dniu 19 grudnia 2005 r. decyzją utrzymał w mocy opisaną decyzję. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Wr 107/06 - WSA we Wrocławiu oddalił skargę skarżącego na w/w decyzję z dnia 19 grudnia 2005 r., a nadto NSA wyrokiem z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt I OSK 907/07 oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Tym samym z dniem 1 października 2003 r. skarżący przestał być doktorantem i z tym dniem utracił uprawnienie do stypendium doktoranckiego. Podzielając zaopatrywanie organu, Sąd wskazał, że do sytuacji skarżącego winny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych, który to akt obowiązywał do 13 lipca 2005 r. Skoro zaś niesporne było w sprawie, że skarżący studia doktoranckie rozpoczął z dniem 1 października 1999 roku, to mając na uwadze z jednej strony przepis § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, którym ustalono maksymalny czteroletni okres trwania studiów doktoranckich, z drugiej zaś fakt, że skarżący nie ubiegał się o zgodę na przedłużenie okresu odbywania tych studiów i w aktach brak jest takiej zgody, przyjąć należało za organami, że z dniem 1 października 2003 r. z mocy prawa upłynął skarżącemu okres trwania przedmiotowych studiów doktoranckich, co oznacza, iż z tym dniem skarżący przestał być uprawniony do pobierania (otrzymywania) stypendium doktoranckiego. Skarżący miał prawo do otrzymywania owego stypendium jedynie przez okres trwania studiów doktoranckich, czyli do 1 października 2003 r. Od wyroku z dnia 29 września 2016 r. w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 414/15 nie została wywiedziona skutecznie skarga kasacyjna, wobec czego orzeczenie to nabrało waloru prawomocności. W skardze o wznowienie postępowania sądowego od opisanego wyżej wyroku skarżący powołał przepis art. 273 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, domagając się wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego i uchylenia wyroku oraz uchylenia (lub stwierdzenia nieważności) decyzji Rektora Uniwersytetu W. z 6 maja 2015 w przedmiocie wypłaty zaległego stypendium doktoranckiego i uchylenia poprzedzającej ją decyzji Rektora Uniwersytetu W. z 16 grudnia 2014 r. Skarżący podał, że w okresie od 2005 r. do 2014 r. Rektor pozostawał w rażącej bezczynności wobec złożonego wniosku o zaległe stypendium doktoranckie (za okres od stycznia 2004 r. do grudnia 2005 r.), a podstawą wznowienia jest uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego z 7 października 2019 r. sygn. akt. II Ca 1227/19, które jest ostatnim skutkiem trwającej w latach 2005-2014 bezczynności Rektora w przedmiocie zaległego stypendium i ma wpływ na ustalenia faktyczne, bowiem jako doktorant skarżący otrzymał stypendium jedynie za 2,5 roku z czteroletniego okresu. Oznacza to, że do wypłaty zostaje jeszcze stypendium od stycznia 2004 r. do grudnia 2005 r., które (po uwzględnieniu zakończonego powołanym wyrokiem Sądu Okręgowego postępowania w sprawie o sygn. akt. II Ca 1227/19 i faktu, że w odwołaniu od decyzji Rektora z 16 grudnia 2014 r. skarżący złożył wniosek o umorzenie postępowania za okres od lutego 2004 r. do stycznia 2005 r.) - daje do wypłaty kwotę 11 960 złotych. W dalszej części uzasadnienia skargi o wznowienie skarżący powołał się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt. IV SAB/Wr 1/14 twierdząc - co w przekonaniu skarżącego jest nowym faktem, który może powołać dopiero teraz - że ostatnim skutkiem bezczynności Rektora jest zakończony w 2019 roku przed Sądem Rejonowym we W. przeciwegzekucyjny spór dotyczący tego samego roszczenia (o to, czy wpłata będącego dłużnikiem Uniwersytetu W. z 6 września 2005 r. była zaległym stypendium, czy też była odszkodowaniem, zasądzonym wyrokiem Sądu Rejonowego z 21 grudnia 2004 roku w sprawie sygn. akt. I C 1550/03). Jak zauważył - ostatecznie, prawomocnym wyrokiem z 7 października 2019 sygn. akt II Ca 1227/19 (doręczonym w dniu 30.10.2019 r.) Sąd Okręgowy we W. oddalił apelację skarżącego. Skutkiem prawnym tego wyroku jest ostateczne ustalenie, że wpłata dłużnika — Uniwersytetu W. z 6 września 2005 przekazem pocztowym (bez podania z jakiego tytułu, w kwocie 13924 zł) jest odszkodowaniem zasądzonym przez Sąd Rejonowy dla [...] wyrokiem z 23 grudnia 2004 r. (sygn. akt. I C 1550/03) i nie stanowi kwoty zaległego stypendium za okres od lutego 2005 r. do stycznia 2006 r. Zainicjowane w 2008 r. przez Rektora postępowanie przeciwegzekucyjne miało na celu wykazanie, że przesłana skarżącemu bez żadnego opisu wpłata z 6 września 2005 roku była zasądzonym odszkodowaniem za bezprawne skreślenie skarżącego z listy doktorantów w okresie od 28.06.2000 r. do 30.03.2002 r. (sygn. akt I C 1550/03). Nowy, ostateczny wyrok Sądu Okręgowego potwierdza zatem, iż wskutek rażącego naruszenia prawa z winy organu, skarżący miał przerwę w odbywaniu studiów doktoranckich (trwającą od 28.06.2000 r. do 31.03.2002 r.) i jako posiadający prawo do stypendium formalnie przestał być doktorantem dopiero 19 grudnia 2005 r. Na poparcie tego twierdzenia skarżący wskazał orzeczenia sądów administracyjnych oraz sądów powszechnych zapadłe w sprawach o sygnaturach : II SA/Wr 1661/00, I C 1550/03, IV SA/Wr 613/04, II Ca 1227/19. Oznacza to w ocenie skarżącego, że wskutek wznowienia postępowania, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 29.09.2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 414/15 powinien zostać w całości uchylony, bowiem Sąd błędnie ustalił okres trwania studiów doktoranckich i nie rozpoznał wniosku o umorzenie postępowania (w zakresie stypendium za okres od lutego 2005 r. do stycznia 2006 r.), w rezultacie nie ustalił kwoty stypendium jaka została skarżącemu wypłacona oraz błędnie ustalił kwotę stypendium dla skarżącego jaka pozostaje jeszcze do wypłacenia. Przedmiotowy wyrok został wydany z rażącym naruszeniem prawa materialnego – to jest art 153 p.p.s.a w związku z art. 110 k.p.a., w konsekwencji Sąd błędnie zastosował § 3 ust.1 powołanego wyżej rozporządzenia z 10.06.1991 r. Nadto naruszono przepisy postępowania, to jest art. 174 § 2, art. 151, art., 145 § 1 p.p.s.a., skutkujące tym, że Sąd oddalił skargę, a wniosek z 20 grudnia 2005 r. (do którego rozpoznania zobowiązał organ Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 26 czerwca 2014 sygn. akt. IV SAB/Wr 1/14) nie został w całości rozpoznany. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi o wznowienie postępowania. W pierwszej kolejności wskazano, iż zgodnie z powszechnie przyjętą wykładnią art. 273 § 2 p.p.s.a., podstawa wznowienia, scharakteryzowana w tym przepisie, została ujęta szeroko i z tego względu powinna być brana pod uwagę jedynie w sytuacji faktycznego i nie budzącego wątpliwości ustalenia, że doszło do późniejszego wykrycia nowych okoliczności faktycznych bądź też nowych środków dowodowych. Owo "wykrycie" winno stanowić stwierdzenie okoliczności, które w poprzednim postępowaniu nie pojawiły się zupełnie, bądź też nie były znane stronom. Tego rodzaju przypadek - zdaniem organu - nie zachodzi w niniejszej sprawie. Przede wszystkim, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 414/15 - nie zostały pominięte dowody i okoliczności, które poza przesłanką ich nieujawnienia w postępowaniu prawomocnie zakończonym powinny być dla strony skarżącej "nieujawnialne". Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 205 r., sygn. akt III CZP 134/04, Lex nr 176988, nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym. Wykrycie okoliczności faktycznych lub dowodów w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. dotyczy faktów i środków dowodowych, które poza przesłanką ich nieujawnienia w postępowaniu prawomocnie zakończonym powinny być dla strony skarżącej "nieujawnialne". Przepis ten obejmuje fakty nieujawnialne albo stronie nieznane i dla niej niedostępne. Fakty natomiast ujawniaIne, czyli te, które strona powinna znać, tj. miała możliwość dostępu do nich, nie są objęte hipotezą tego przepisu. Tymczasem uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia 7.10.2019 r., sygn. akt II Ca 1227/19 w żadnej mierze nie stanowi okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które z jakichś przyczyn nie mogły zostać w poprzednim postępowaniu ujawnione. Ponadto, zgodnie z powszechnie przyjętym stanowiskiem sądów, proklamowanym także w przeważającej mierze przez doktrynę: "W świetle treści art. 273 § 2 p.p.s.a. możliwość powoływania nowych faktów i dowodów jest ograniczona jedynie do tych okoliczności i środków dowodowych, które istniały już w okresie trwania zakończonego postępowania. Środek dowodowy powstały po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi prawnej podstawy do wznowienia postępowania (tak - na tle identycznie brzmiącego art. 403 § 2 k.p.c. - postanowienie SN z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05, Lex, nr 186917; postanowienie SA w Katowicach z dnia 13 maja 2005 r., I ACa 538/05, Lex, nr 151750, tak: R. Mikosz (red.) Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory, Oficyna 2008 (dostęp: Lex 17.02.2020). Pomimo istnienia tożsamości podmiotowej oraz tożsamości stosunku prawnego pomiędzy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt. IV SA/Wr 414/15, a wyrokiem Sądu Okręgowego sygn. akt II Ca 1227/19, zachodzi bezwzględna przesłanka wyłączająca możliwość wykorzystania wyroku Sądu Okręgowego w procedurze wznowienia postępowania, ze względu na fakt, zgodnie z którym wyrok powyższy nie był prawomocny, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia żąda skarżący. W momencie wydawania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 29 września 2016 r., wyrok Sądu Okręgowego we W. z dnia 7.10.2019 r., sygn. akt. II Ca 1227/19 nie istniał, wobec powyższego w żadnej mierze stanowić nie może podstawy wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadkach zaistnienia ustawowych przyczyn wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem obalania prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach. Podstawy skargi o wznowienie zostały wyliczone taksatywnie w art. 271 – 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. poz. 2325; poniżej zwana "p.p.s.a."), co oznacza, że w takim postępowaniu nie są rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia. Warunkiem możliwości rozpatrywania skargi o wznowienie postępowania sądowego, jak wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a., jest wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych warunków powoduje, że rozpatrywanie skargi o wznowienie jest niemożliwe i skutkuje jej odrzuceniem. Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie jest badaniem zasadności skargi, lecz jedynie badaniem warunków formalnoprawnych umożliwiających rozpatrywanie samej skargi. Oceny dokonuje się na podstawie twierdzeń zawartych w skardze. Na tym etapie sąd nie bada jeszcze trafności powołanych podstaw wznowienia postępowania, a tylko fakt ich powołania. To wstępne badanie skargi co do zasady odbywa się na posiedzeniu niejawnym, ale może być też połączone z rozpoznaniem sprawy. W takiej sytuacji stosownie do art. 280 p.p.s.a. sąd wyznaczając rozprawę, na rozprawie bada dopuszczalność wznowienia, może przy tym uczynić to w dwojaki sposób, czyli traktując tę kwestię odrębnie jako pewnego rodzaju samodzielne postępowanie, po zakończeniu którego albo odrzuca skargę, albo przystępuje do badania sprawy, albo łącząc badanie dopuszczalności wznowienia z badaniem istoty sprawy. Negatywny wynik tej oceny powoduje oddalenie skargi o wznowienie, a nie jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. II OSK 2577/12). W sprawie niniejszej, w ocenie Sądu, skarżący uczynił formalnie zadość wymogom z art. 279 p.p.s.a., stąd brak było podstaw do odrzucenia skargi na mocy art. 280 § 1 p.p.s.a. oraz na mocy art. 281 p.p.s.a., gdyż skarżący powołał się na przepis art. 273 § 1 i § 2 p.p.s.a. wskazując go jako podstawę żądania. Termin określony w art. 277 p.p.s.a. na złożenie skargi o wznowienie postępowania został również dochowany. Przepis art. 273 p.p.s.a. wymienia następujące przesłanki restytucyjne: "§ 1. Można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. § 2. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. § 3. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy." Bezsprzecznie z treści wypowiedzi skarżącego w piśmie stanowiącym skargę o wznowienie postępowania wynika, że w istocie jednak przywołał dwie podstawy z art. 273 p.p.s.a. – a mianowicie § 2 i w szczególności § 3. Podstawy wymienione w § 1 w ogóle bowiem nie zachodzą. Skarżący, wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym Wyrokiem Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2016 r., w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 414/15 wskazał na treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego we W., sygn. akt. II Ca 1227/19, oddalającego apelację skarżącego w przedmiocie oddalenia jego skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] we W. IX Wydział Cywilny, sygn. IX C 558/08, z dnia 27 stycznia 2010 r., w sprawie z powództwa Uniwersytetu W. przeciwko skarżącemu o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego. Skarżący do skargi nie dołączył odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w postaci uwierzytelnionego dokumentu urzędowego, lecz jedynie przedstawił jego niepełny tekst. Abstrahując od tego, godzi się zauważyć, że z przedstawionego (niezakwestionowanego przez organ) tekstu przedłożonego orzeczenia wynika, iż wyrok został wydany nie w dniu 7, jak podawano w skardze, lecz 8 października 2019 r. Na tle argumentacji skargi można przyjąć, iż autor skargi wywodzi zarówno fakt zaistnienia prawomocnego wyroku w sprawie (art. 273 § 3 p.p.s.a.), jak i wyprowadza istnienie z treści wskazanego orzeczenia nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Stwierdzenie powyższego powodowało konieczność rozpatrzenia niniejszej sprawy na rozprawie i rozważenia zasadności wniesionej skargi. Zestawiając powołane przez skarżącego podstawy wznowienia z regulacjami ustawowymi w tym zakresie, należy przede wszystkim stwierdzić, że zgodnie z art. 273 § 3 zdanie 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że późniejsze wykryte orzeczenie musi dotyczyć tej samej sprawy. Nie chodzi w tym przypadku o takie same czy podobne sprawy, lecz o orzeczenia tożsame zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. W aspekcie podmiotowym chodzi o identyczność strony w postępowaniu, natomiast w aspekcie przedmiotowym - o stan faktyczny, podstawę prawną, treść żądania strony (uprawnienia) lub treść obowiązku (B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2007/1/7). Warunek ten jest spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc wówczas, gdy może i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. Stosownie do art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Podstawa restytucyjna z art. 273 § 3 p.p.s.a. związana jest z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, przysługująca prawomocnym orzeczeniom (A. Kabat w pracy zbiorowej: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2009, wyd. III., s. 755). Analizując zagadnienie tożsamości przedmiotowej na kanwie niniejszego przypadku, trzeba podkreślić, że wyrok Sądu Okręgowego we W. z dnia 8.10.2019 r., sygn. II Ca 1227/19, nie jest tożsamy przedmiotowo z materią sprawy z zakresu administracji publicznej, co do której wznowienia zakończonego postępowania sądowadministracyjnego skarżący się domaga. Powołane orzeczenie, które w ocenie skarżącego świadczyć ma o zasadności prezentowanej argumentacji, nie może zostać uznane za wskazujące na "późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy" w rozumieniu art. 273 § 3 p.p.s.a. Sąd Okręgowy oddalił apelację skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia 25.01.2016 r., sygn. akt IX C 2035, o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] o sygnaturze IX C 558/08 z 27 stycznia 2010 r. w sprawie z powództwa Uniwersytetu W. przeciwko skarżącemu o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego. Sprawa ta zatem dotyczyła wznowienia postępowania w zakresie kwestionowania istnienia obowiązku stwierdzonego tytułem egzekucyjnym (powództwo przeciwegzekucyjne), natomiast wyrok WSA o sygnaturze IV SA/Wr 414/15 dotyczył rozstrzygnięcia sporu między stronami w kwestii ustalenia prawa do stypendium doktoranckiego za okres żądany przez skarżącego we wniosku. Nie jest to zatem "ta sama sprawa", co oczywiste. Późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy, o którym mowa w komentowanym przepisie, rozumieć należy wyłącznie jako wykrycie prawomocnego orzeczenia sądu rozstrzygającego skargę na tę samą ostateczną decyzję administracyjną (lub postanowienie), która była przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie, której dotyczy żądanie wznowienia. Taki przypadek w sprawie nie zachodzi. Przede wszystkim jednak wyrok Sądu Okręgowego o sygn. II Ca 1227/19 został wydany po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w sprawie IV SA/Wr 414/15. Zgodnie z art. 273 § 3 podstawą skargi o wznowienie postępowania może być tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadło orzeczenie w postępowaniu, którego wznowienia się żąda (postanowienie NSA z 8 lipca 2008 roku, II OSK 983/08 (LexPolonica nr 2503526). Nie sposób w świetle powyższego uznać, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a. Z kolei nie zachodzi również podstawa z § 2 art. 273 p.p.s.a. Orzeczenia sądowe nie mogą być kwalifikowane jako "nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe", o których mowa w tym przepisie. Ponadto, zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wykrycie nowych okoliczności lub dowodów odnosi się tylko do takich, które w poprzednim postępowaniu w ogóle nie były ujawnione i zgłaszane, bowiem nie były one znane ani stronom, ani rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia, chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania (postanowienie NSA z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2135/12). Sytuacja taka nie odnosi się jednak do okoliczności i dowodów jawnych, wynikających z materiału poprzedniego postępowania, a tylko odmiennie ocenionych przez orzekający w sprawie sąd administracyjny. Treść wszystkich innych wyroków oraz okoliczności przywoływanych w skardze o wznowienie postępowania była znana stronom zakończonego postępowania oraz Sądowi w składzie wówczas orzekającym, co wprost wynika z lektury pisemnego uzasadnienia wyroku w sprawie IV SA/Wr 414/15. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarga o wznowienie postępowania w rozpatrywanej sprawie nie została oparta na ustawowych przesłankach, o jakich mowa w p.p.s.a., albowiem samo powołanie podstawy skargi o wznowienie postępowania w zakresie przesłanek z art. 271-273 p.p.s.a. w skardze nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia. Z tych powodów Sąd orzekł na mocy art. 282 § 2 p.p.s.a. o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania.