I SA/Łd 297/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 14 lutego 2022 r. nr KO.400.553.2021 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych oddala skargę. Decyzją z dnia 14 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) dalej: O.p., po rozpatrzeniu odwołania E. Spółki z o.o. z siedzibą w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Bełchatów z dnia 8 listopada 2021 r. odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń i luty 2021 r. z odsetkami za zwłokę. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, pismem złożonym w dniu 5 lutego 2021 r., po uzupełnieniu braków formalnych w dniu 19 marca 2021 r., Spółka zwróciła się o umorzenie podatku od nieruchomości za styczeń i luty 2021 r. w ramach pomocy de minimis. Zaległość podatkowa wynosiła 141.884,00 zł i składały się na nią: podatek od nieruchomości za styczeń 2021 r. w wysokości 70.911,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 62,00 zł oraz podatek od nieruchomości za luty 2021 r. w wysokości 70.911,00 zł. Swoją prośbę Spółka motywowała ogłoszonym stanem epidemii związanym z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS - COVID-19 w okresie od 24 marca 2020 r., kiedy to Spółka została postawiona przed koniecznością wyłączenia z użytkowania większości obiektów hotelowych. W drugiej połowie marca, w kwietniu oraz w maju 2020 r. nastąpiła utrata dochodów oraz konieczność ponoszenia kosztów związanych z przygotowaniem izolatoriów w wytypowanych przez Wojewodów obiektach Spółki. W marcu 2020 r. wyłączono z użytkowania baseny, strefy SPA, jak również zamknięta została działalność gastronomiczna oraz hotelowa. Od połowy maja 2020 r. w związku z poluzowaniem restrykcji hotele i obiekty Spółki wznowiły działalność w zakresie usług hotelarskich, gastronomicznych i rekreacyjnych, jednak uzyskane wyniki ze sprzedaży w miesiącach wakacyjnych nie pozwoliły na odrobienie strat, jakie Spółka poniosła w miesiącach lockdownu. Od 7 listopada 2020 r. wprowadzono ograniczenie pracy wszystkich obiektów hotelarskich, polegające na obsłudze gości podróżujących wyłącznie w celach służbowych. Od 28 grudnia 2020 r. do 11 lutego 2021 r. obiekty hotelowe zostały zamknięte, z wyjątkiem dwóch hoteli pracowniczych. Wobec powyższego przychody ze stycznia 2021 r. były mniejsze o 93% w porównaniu do roku poprzedniego. Ponadto Spółka odnotowuje drastyczny spadek obłożenia i popytu na swoje usługi na dzień sporządzenia wniosku, jak i w prognozach na kolejne miesiące. W dniu 19 marca 2021 r., w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego I instancji z dnia 12 marca 2021 r., Spółka wniosła o rozpatrzenie złożonego wniosku w sprawie umorzenia podatku od nieruchomości za styczeń i luty 2021 r. w ramach pomocy de minimis. Dodała, że Grupa Kapitałowa P. S.A., w skład której wchodzi Spółka E., otrzymała w 2021 r. oraz w dwóch poprzednich latach pomoc de minimis w łącznej wysokości 698.611,48 zł, co stanowi 157.264,76 euro. Stwierdzono następnie, że Spółka specjalizuje się w usługach hotelarsko-gastronomicznych. Jedynym jej udziałowcem jest P. S.A., posiadająca 116.812 udziałów o łącznej wartości 116.812.000,00 zł. Spółka jest właścicielem kilku hoteli oraz ośrodków na terenie całego kraju. Oferta handlowa jest skierowana zarówno do klientów biznesowych (organizatorów konferencji), jak również indywidualnych. Według danych wykazanych w piśmie z dnia 19 marca 2021 r. łączne przychody za styczeń i luty 2021 r. wyniosły 1.178.224,97 zł, natomiast w analogicznym okresie w 2020 r. - 7.497.614,23 zł, co oznacza spadek przychodów o 84%. Wójt Gminy Bełchatów, po rozpatrzeniu ww. wniosku w dniu 5 maja 2021 r. wydał decyzję, którą odmówił Spółce umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń i luty 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z dnia 26 lipca 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania Spółki, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Pismem z dnia 16 września 2021 r. Wójt Gminy Bełchatów wezwał Spółkę do przedłożenia dowodów dokumentujących jej sytuację finansową. W dniu 30 września 2021 r. wpłynęła odpowiedź Spółki. Organ podatkowy I instancji dał wiarę przesłanym dokumentom i wyjaśnieniom. Spółka przedłożyła: sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2018, 2019 i 2020, sprawozdanie z przepływów pieniężnych za okres zakończony do dnia 2021.06, sprawozdanie z całkowitych dochodów za okres zakończony dnia 2021.01, sprawozdanie z całkowitych dochodów za okres zakończony dnia 2021.02, sprawozdanie z całkowitych dochodów za okres zakończony dnia 2021.07., sprawozdanie z sytuacji finansowej za okres zakończony dnia 2021.07, zestawienie środków trwałych - stan na dzień 31 lipca 2021 r., zestawienie wnip - stan na dzień 31 lipca 2021 r., wykaz nieruchomości, wykaz zaświadczeń o pomocy de minimis, formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Ponadto w piśmie z dnia 24 września 2021 r. Spółka poinformowała, iż od marca do maja 2020 r. oraz od listopada 2020 r. do 7 maja 2021 r. obowiązywał pełny lockdown branży hotelarskiej. Jego zakończenie i niepełne odblokowanie prowadzenia m.in. działalności gastronomicznej było możliwe dopiero od 15 maja 2021 r. Do chwili przesłania pisma działalność Spółki była ograniczona ze względu na COVID-19, obowiązywało maksymalnie 75% obłożenie hoteli. Praktycznie od stycznia do połowy maja 2021 r. Spółka nie miała możliwości prowadzenia działalności hotelarskiej, była pozbawiona możliwości zarobkowania. Obecna sytuacja przekłada się na brak zaufania gości hotelowych do korzystania z usług Spółki, a rezerwacje i wpłacone zaliczki są masowo wycofywane. Ponieważ Spółka jest szczególnie dotknięta skutkami ograniczeń, to przysługuje jej wsparcie w ramach kolejno wprowadzanych tarcz antykryzysowych w celu częściowego zrekompensowania negatywnych konsekwencji ekonomicznych związanych z COVlD-19. Otrzymane wsparcie w ramach tarczy antykryzysowych pozwala Spółce jedynie utrzymać miejsca pracy w krótkim czasie, bez konieczności zwolnień grupowych. Spółka uzyskuje zwolnienia z podatków od nieruchomości od niektórych gmin, na terenie których prowadzi działalność gospodarczą. Aby ograniczyć straty Spółka sprzedała ośrodek kolonijny w W. i wystawiła na sprzedaż ośrodek szkoleniowo-konferencyjny w Z.. Przez lockdown trwający od marca 2020 r. do połowy maja 2021 r. oraz obowiązujące ograniczenia Spółka traci każdego roku 50% przychodów w porównaniu do 2019 r. Kwota utraty przychodów każdego roku, w którym występuje COVID, sięga ok. 25 mln zł. Spółka rezygnuje z działań remontowych oraz inwestycyjnych, co w perspektywie kilku lat może doprowadzić do dalszej utraty klientów, a co za tym idzie - zmniejszenia przychodów. W skrajnym przypadku koniunkcja taka może doprowadzić do upadłości Spółki. Powyższa sytuacja sprawia, że Spółka korzysta ze wsparcia w ramach wdrożonych tarcz finansowych i kontynuuje proces optymalizacji i kontroli kosztów, monitorując krytyczne parametry finansowe. Podjęte działania oraz otrzymane wsparcie pozwalają oddalić ryzyko ogłoszenia upadłości oraz pozwalają utrzymać kilkaset miejsc pracy. Spółka zaciągnęła pożyczkę wewnętrzną od właściciela oraz pożyczkę preferencyjną w PFR. Spółka posiada pojazdy w ramach umów leasingu. Wszystkie zobowiązania z tytułu pożyczek oraz leasingu są realizowane terminowo. Z dostarczonego wykazu sald na rachunkach bankowych na dzień 31 lipca 2021 r. wynika, że na 10 rachunkach bankowych prowadzonych dla Spółki zgromadzone są środki w wysokości ok. 517.000,00 zł. Spółka jest właścicielem 11 nieruchomości. Są to: Hotel S. w B., Hotel W. w B., Hotel W1. w M., Hotel K. w K., Hotel S1. w M1., Hotel R. w B1., OSiR W. w R., CSiR K. w K1., OSW Z. w Z., DW B. w S. oraz C. w B.. Tylko Hotel S1. jest obciążony hipoteką w wysokości 4.200.000,00 zł. Organ uznał zatem, że Spółka posiada nieruchomości oraz środki trwałe, znacznej wartości, które mogą stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań. W piśmie z dnia 24 września 2021 r. Spółka wskazywała, iż pomimo trudnej sytuacji ekonomicznej, wszystkie zobowiązania z tytułu pożyczek oraz leasingu, dzięki otrzymanemu wsparciu, są realizowane terminowo. Jedyne zaległości dotyczą zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości wobec gminy B.. Po odwołaniu się do przepisów regulujących kwestie ulg dla przedsiębiorców w postaci umorzenia zaległości podatkowych stanowiących pomoc de minimis (art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej, art. 107-108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Rozporządzenia Komisji nr 1407/2013 w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis), podniesiono, że Spółka wystąpiła o udzielenie pomocy de minimis. Organ wskazał, że zbadał, czy zachodzą przesłanki określone w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej - ważny interes podatnika lub interes publiczny, wyjaśniając znaczenie tych pojęć. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i poczynione ustalenia organ stwierdził, że nie podważa wystąpienia trudności finansowych Spółki w związku z epidemią (lockdown), jednakże jest to sytuacja przejściowa, która nie może wyłączyć podatnika z regulowania zaległości i stanowić przesłanki zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości. Organ przedstawił, jak kształtowały się w Spółce przychody ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów, koszty sprzedanych produktów, towarów i materiałów oraz zysk (strata) ze sprzedaży i działalności operacyjnej w latach 2017 - 2020 oraz w miesiącach styczeń, luty i lipiec 2021 r. Organ zaznaczył, że utrata płynności finansowej spowodowana pandemią, nie jest równoznaczna z całkowitym brakiem możliwości zapłaty zaległości podatkowych. Ponadto trudności finansowe Spółki spowodowane pandemią nie są sprawą indywidualną. W takiej samej sytuacji znalazło się bardzo wielu przedsiębiorców, którzy przez lockdown nie mogli prowadzić działalności gospodarczej, a jednak regulowali swoje zobowiązania podatkowe. Dla uznania "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy ustalenie pogorszenia sytuacji finansowej, ale udowodnienie, że ma ona charakter wyjątkowy i różniący się od sytuacji innych podatników. Dodano, że otrzymane przez Spółkę znaczne środki z tytułu tarcz antykryzysowych mogły być wykorzystane na konkretne cele m.in. na koszty wszelkich należności publicznoprawnych. Brak oczekiwanych zysków z prowadzonej działalności gospodarczej, znaczny spadek przychodów, czy poniesienie strat nawet wskutek pandemii, nie może być automatycznie niwelowane poprzez umorzenie zaległości podatkowych. Niewątpliwie Spółka boryka się z trudnościami finansowymi, jednakże umorzenie zaległości podatkowych w tym przypadku stawiałoby Spółkę w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do innych podatników, którzy znajdują się w podobnej sytuacji, ale płacą podatki. Powyższe prowadziłoby też do znacznego uszczuplenia dochodów gminy, co wpłynęłoby na jej politykę finansową. W konsekwencji zagrożona byłaby realizacja zadań spoczywających na gminie. Dodano też, że organ podatkowy I instancji musi kierować się wykładnią celowościową oraz potrzebą zapewnienia dochodów własnych na odpowiednim poziomie. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzono, iż Spółka ma możliwość zapłaty wnioskowanej do umorzenia zaległości podatkowej, o czym świadczy posiadanie środków na rachunkach bankowych oraz sprzedaż ośrodka kolonijnego w W.. Stwierdzono też, że Spółka jedyne zaległości, jakie posiada, ma wobec Gminy B.. Tak więc nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika, ani interesu publicznego, uzasadniające zastosowanie wnioskowanej pomocy. Końcowo podniesiono, iż w przypadku przyznania wnioskowanej pomocy, wartość udzielonej pomocy stanowiłaby kwotę 205.304,06 EURO, co przekroczyłoby dozwoloną kwotę pomocy de minimis w wysokości 200.000 EURO. W odwołaniu z dnia 24 listopada 2021 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych do wysokości łącznej kwoty dozwolonej pomocy de minimis, ewentualnie o uchylenie tejże decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy I instancji. Decyzji organu podatkowego I instancji zarzuciła naruszenie: • art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez przekroczenie zasady zaufania do organów podatkowych, polegające na braku dbałości o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy i działanie przy istniejących wątpliwościach na niekorzyść Spółki, • art. 122 § 1 w zw. z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej - poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, skutkujące niezrealizowaniem w pełni wytycznych Kolegium, zawartych w decyzji z dnia 26 lipca2021 r., zgodnie z którymi w toku ponownego rozpatrywania sprawy organ podatkowy I instancji winien był rozważyć całokształt okoliczności majątkowych i finansowych Spółki ze wskazaniem stanu aktywów, pasywów, należności, zobowiązań, przepływów środków finansowych, • art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez wydanie rozstrzygnięcia pomimo nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego dotyczącego sytuacji finansowej Spółki, co skutkowało niezasadną odmową umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za styczeń i luty 2021 r., • art. 67b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne ustalenie, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny, uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej, a w rezultacie jego niezastosowanie, pomimo istnienia ku temu przesłanek ustawowych, • art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania artykułu 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej o pomocy de minimis - poprzez błędne przyjęcie, że w sytuacji, kiedy umorzenie całości zaległości podatkowej, zgodnie z wnioskiem podatnika, przekroczyłoby kwotę dozwolonej pomocy de minimis, organ zobowiązany jest do odmowy umorzenia zaległości w całości, podczas gdy w takiej sytuacji organ jest władny do uwzględnienia wniosku w części, w jakiej zgodnie z ww. przepisami Rozporządzenia Komisji, wysokość umorzenia zaległości podatkowej mieściłaby się w dozwolonym limicie pomocy de minimis, • art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez niewłaściwe i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, w tym poprzez: - brak uzasadnienia, jakie są przyczyny ustalonego przez organ podatkowy I instancji zmniejszenia kosztów działalności Spółki przy zmniejszonych przychodach, - brak wskazania, w jaki sposób obecny stan należności, zobowiązań i przepływów środków finansowych wpłynął na podjęcie przez organ podatkowy I instancji decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń i luty 2021 r. w łącznej kwocie 141.884,00 zł, - brak wskazania, na jakiej podstawie organ podatkowy I instancji przyjął, że podatnik mógł wykorzystać dofinansowanie z PFR na spłatę zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości na rzecz Gminy B.. W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki wskazaną na wstępie decyzją z 14 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że umorzenie zaległości podatkowej leży w zakresie uprawnień organu podatkowego, nie zaś jego obowiązku. Przyznanie ulgi podatkowej odbywa się w ramach swobodnego uznania organu rozpatrującego stosowny wniosek. Zatem, nawet w przypadku zaistnienia pozytywnych przesłanek umożliwiających umorzenie zaległości podatkowej (ważny interes podatnika lub interes publiczny), organ podatkowy nie ma obowiązku uwzględnienia wniosku podatnika i przyznania ulgi. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji, że w sprawie nie zachodzi zarówno ważny interes podatnika, jak też interes publiczny przemawiający za przyznaniem wnioskowanej ulgi podatkowej. Podkreślono, że wbrew zarzutom odwołania, organ I instancji ocenił przesłanki istnienia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji oraz, że ważny interes podatnika należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko osiąganych dochodów, ale także posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań. Dalej SKO wyjaśniło, że mimo podnoszonych we wniosku z dnia 3 lutego 2021 r. o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, okoliczności dotyczących "kryzysu" w zakresie przychodów Spółki z Ośrodków znajdujących się na terenie Gminy B. z powodu obostrzeń i ograniczeń w działalności hotelarskiej wprowadzonych w związku z sytuacją epidemiczną, co też jest szeroko opisano w odwołaniu, to analiza przychodów ze sprzedaży, kosztów sprzedanych produktów oraz zysków (strat) ze sprzedaży i działalności operacyjnej wskazuje, iż sytuacja ekonomiczno - finansowa Spółki w 2021 r. uległa poprawie w stosunku do 2020 r. Z przedstawionych przez E. Sp. z o.o. dokumentów finansowych wynika, iż od 2017 r., a więc jeszcze przed wystąpieniem pandemii i wprowadzeniem ograniczeń w prowadzeniu niektórych form działalności gospodarczej, ponosiła straty. Zebrane w toku postępowania sprawozdania finansowe obrazują ujemne wyniki finansowe podatnika w okresie od 2017 r., a nie tylko w okresie występowania locdownu i wprowadzenia ograniczeń i obostrzeń m.in. dla przedsiębiorców z branży hotelarskiej, w której działa skarżąca Spółka. Dlatego trudno mówić o obniżeniu zdolności płatniczej w stopniu, który by całkowicie wyłączał zapłatę należnego podatku, chociażby w ratach. Jak zaznaczono podatnik mimo strat, jakie osiągał w poprzednich latach, regulował swoje należności wobec Gminy B.. Z przedstawionych przez Spółkę wykazów sald na rachunkach bankowych na dzień 31.07.2021 r. wynikało, że na 10 rachunkach prowadzonych dla Spółki E. zgromadzone były środki w wysokości ok. 517.000,00 zł. Spółka posiada nieruchomości oraz środki trwałe znacznej wartości, które mogą stanowić zabezpieczenie spłaty należności podatkowych. Istotne jest, że w 2021 r. Spółka uzyskała wyniki ekonomiczno - finansowe lepsze niż w latach 2017 - 2018 poprzedzających pandemię. Na podstawie powyższych danych oraz pozostałych danych szczegółowo przedstawionych i przeanalizowanych przez organ podatkowy I instancji, SKO przyjęło, że mimo spadku przychodów ze sprzedaży w okresie pandemii, sytuacja ekonomiczna Spółki nie uległa pogorszeniu w porównaniu z latami poprzednimi. Z informacji zawartych w piśmie Spółki z dnia 24 września 2021 r. wynika, iż korzysta ona z przysługującego wsparcia w ramach wdrożonych tarcz finansowych i kontynuuje proces optymalizacji i kontroli kosztów, a zobowiązania z tytułu pożyczek oraz leasingu dzięki otrzymanemu wsparciu są realizowane terminowo. Podkreślono, iż z punktu widzenia możliwości udzielenia ulgi znaczenie ma sytuacja ekonomiczno-finansowa podatnika istniejąca w dacie podejmowania decyzji. Nie ma przy tym uzasadnienia dla analizowania tylko i wyłącznie sytuacji dotyczącej rentowności posiadania nieruchomości na terenie gminy B., nie jest tam bowiem prowadzony odrębny oddział Spółki, który dokonywałby odrębnych rozliczeń finansowych. Za umorzeniem zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości nie może przemawiać szeroko argumentowana w odwołaniu okoliczność niekonstytucyjnego wprowadzenia ograniczeń w działalności gospodarczej m.in. branży hotelarskiej. W odniesieniu od powyższego zaznaczyć należy, iż Kolegium nie jest organem właściwym, aby oceniać zgodność wprowadzonych regulacji z Konstytucją RP. Wyjaśniono, iż wprowadzone obostrzenia nie miały charakteru stałego. Sytuacja Spółki nie była też nadzwyczajna w porównaniu do innych przedsiębiorców, w tym z innych branż, których także dotknęły skutki pandemii. Zaznaczono, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że Spółka wystąpiła o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące styczeń i luty 2021 r. w ramach pomocy de minimis. Łączna wartość pomocy de minimis w 2021 r. (w roku ubiegania się o ulgę podatkową) oraz w ciągu dwóch poprzedzających go lat, udzielonej Spółce oraz wszystkim powiązanym ze Spółką podmiotom wyniosła 174.426,15 EURO. Zaś podatek od nieruchomości za styczeń i luty 2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę wyniósł 141.884,00 zł, co na dzień 8 listopada 2021 r. stanowiło 30.877,91 EURO. Tak więc na dzień 8 listopada 2021 r. wartość udzielonej pomocy de minimis stanowiłaby 205.304,06 EURO i przekroczyłaby kwotę dozwolonej pomocy de minimis (kwotę 200.000 EURO). Jeżeli z powodu udzielenia nowej pomocy de minimis zostałby przekroczony w okresie 3 lat podatkowych limit, o którym mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1407/2013, pomocy nie udziela się. Zatem udzielenie ulgi podatkowej, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej będzie możliwe jedynie wówczas, gdy kwota udzielonej ulgi będzie mieściła się w pozostałym do wykorzystania limicie krajowym pomocy de minimis. SKO nie zgodziło się z zarzutem odwołania, że organ był władny do uwzględnienia wniosku Spółki w części, w jakiej zgodnie z ww. przepisami Rozporządzenia Komisji, wysokość umorzenia zaległości podatkowej mieściłaby się w dozwolonym limicie pomocy de minimis. Biorąc powyższe pod uwagę SKO stwierdziło, iż organ podatkowy I instancji w sposób prawidłowy orzekł w sprawie, odmawiając udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie w całości decyzji SKO w Piotrkowie Trybunalskim z 14 lutego 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze podniesione zostały zarzuty naruszenia: a) prawa materialnego, tj.: - art. 67b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne ustalenie, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny, uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej, a w rezultacie jego niezastosowanie, pomimo istnienia ku temu przesłanek, - art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania artykułu 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej o pomocy de minimis (Dz. U. EU.L z 2013 r. Nr 352, str. 1 z późn. zm.) - poprzez błędne przyjęcie, że w sytuacji, kiedy umorzenie całości zaległości podatkowej zgodnie z wnioskiem podatnika przekroczyłoby kwotę dozwolonej pomocy de minimis, organ zobowiązany jest do odmowy umorzenia zaległości w całości, podczas gdy organ władny jest do uwzględnienia wniosku w części, w jakiej zgodnie z ww. przepisami Rozporządzenia Komisji, wysokość umorzenia zaległości podatkowej mieściłaby się w dozwolonym limicie pomocy de minimis, b) przepisów postępowania podatkowego, tj.: - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez przekroczenie zasady zaufania do organów podatkowych, polegające na braku dbałości o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy i działanie przy istniejących wątpliwościach na niekorzyść Spółki, - art. 122 § 1 w zw. z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej - poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, skutkujące niezrealizowaniem w pełni wytycznych Kolegium, zawartych w decyzji z dnia 26 lipca2021 r. Nr KO.400.402.2021, zgodnie z którymi w toku ponownego rozpatrywania sprawy organ podatkowy I instancji winien był rozważyć całokształt okoliczności majątkowych i finansowych Spółki ze wskazaniem stanu aktywów, pasywów, należności, zobowiązań, przepływów środków finansowych, - art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez wydanie rozstrzygnięcia pomimo nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego dotyczącego sytuacji finansowej Spółki, co skutkowało niezasadną odmową umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za styczeń i luty 2021 r., - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez niewłaściwe i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyli, w tym poprzez: brak uzasadnienia, jakie są przyczyny ustalonego przez organ podatkowy zmniejszenia kosztów działalności Spółki przy zmniejszonych przychodach, brak wskazania, w jaki sposób obecny stan należności, zobowiązań i przepływów środków finansowych wpłynął na podjęcie przez organ podatkowy decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń i luty 2021 r. w łącznej kwocie 141.884,00 zł, brak wskazania, na jakiej podstawie organ podatkowy przyjął, że Spółka mogła wykorzystać dofinansowanie z PER na spłatę zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości na rzecz Gminy B. za styczeń i luty 2021 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06 – dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powołane poniżej, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, oceniając stan faktyczny wywiedziony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem obowiązujących organ podatkowy reguł procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim podzieliło ocenę wywiedzioną przez organ I instancji i mając na uwadze przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. utrzymało w mocy decyzję tegoż organu o odmowie umorzenia skarżącej spółce zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń i luty 2021 roku. Stosownie do wspomnianego przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl art. 67a § 2 O.p., umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Ważny interes podatnika należy rozumieć jako względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, który powodowałby, że każda trudna sytuacja materialna skutkowałaby zawsze udzieleniem wnioskowanej ulgi. Ważny interes podatnika musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika (vide. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1000/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 230/21). Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa. Rozstrzygnięcie przez organ podatkowy czy w określonym stanie faktycznym istnieje przesłanka interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach. Jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości. Drugą zaś wyjątek od tej zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Tak więc organ podatkowy w każdej konkretnej sprawie powinien (w rozumieniu obowiązku) ustalić co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi. Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego kondycji finansowej w dającym się przewidzieć okresie). Dokonując ważenia obu tych wartości, organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy wspólne dla całego społeczeństwa jak przede wszystkim: sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa. Nie można więc pojęcia interesu publicznego ograniczać wyłącznie do konieczności respektowania zasad równości i powszechności opodatkowania (vide. wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 125/21). Podkreślenia wymaga, iż instytucja umorzenia należności, o której mowa w art. 67a O.p. ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanych w hipotezie normy prawnej. Uznanie administracyjne przewidziane w art. 67a § 1 O.p. polega na tym, że organ podatkowy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może (ale nie musi) zastosować określoną ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji, w przypadku stwierdzenia przesłanki uprawniającej do zastosowania ulgi, zgodna z prawem może być zarówno decyzja pozytywna dla podatnika, jak i decyzja dla niego negatywna. Sedno uznania administracyjnego stanowi zatem luz decyzyjny organu administracji publicznej, w który sąd administracyjny wkraczać nie może (vide. wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt III FSK 2506/21; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt I SA/Po 280/21). Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, a z taką niewątpliwie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ogranicza się wyłącznie do sprawdzenia, czy nie zostały przekroczone jego granice. Sądową kontrolą nie jest objęte rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonanego przez organ wyboru. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2148/11). W ocenie Sądu, w niniejszym przypadku takie przekroczenie granic uznania administracyjnego nie wystąpiło. W sprawie wyjaśniona została sytuacja strony skarżącej oraz wskazane zostały wyraźnie powody zajętego stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organy podatkowe podjęły niezbędne czynności dowodowe, w celu ustalenia przesłanki "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego", oraz przeanalizowały złożony wniosek, opierając się zarówno na informacjach udzielonych przez podatnika, jak i dokonując własnych ustaleń. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych sprawy, mających wskazywać na "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie administracyjne samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to, czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy słusznie, zdaniem Sądu, uznał, że nie zachodzi ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny przemawiający za przyznaniem wnioskowanej ulgi podatkowej. Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe poczyniły prawidłowe ustalenia sytuacji finansowej skarżącej Spółki. Z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że sytuacja ekonomiczno - finansowa Spółki w 2021 r. uległa poprawie w stosunku do 2020 r. Z przedstawionych przez E. Sp. z o.o. dokumentów finansowych wynika, iż od 2017 r., a więc jeszcze przed wystąpieniem pandemii i wprowadzeniem ograniczeń w prowadzeniu niektórych form działalności gospodarczej, ponosiła straty. W roku 2017 (jak wynika z przedstawionego przez Spółkę sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2018) strata netto wynosiła ponad 12.900.000,00 zł, w 2018 r. - ponad 8.400.000,00 zł, w 2019 r. - ponad 7.800.000,00 zł, w 2020 r. - prawie 9.000.000,00 zł. Według sprawozdania z całkowitych dochodów za okres od 01.01.2021 r. do końca lutego 2021 r. strata ta wynosiła ponad 3.300.000,00 zł, zaś na koniec lipca 2021 r. zmniejszyła się i osiągnęła wartość ponad 1.780.000,00 zł. Powyższe dane obrazują ujemne wyniki finansowe podatnika w okresie od 2017 r., a nie tylko w okresie występowania locdownu i wprowadzenia ograniczeń i obostrzeń m.in. dla przedsiębiorców z branży hotelarskiej, w której działa skarżąca Spółka. Biorąc powyższe pod uwagę organy zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie trudno mówić o obniżeniu zdolności płatniczej w stopniu, który by całkowicie wyłączał zapłatę należnego podatku, chociażby w ratach. Z zebranego materiału dowodowego wynika przy tym, że podatnik mimo strat, jakie osiągał w poprzednich latach, regulował swoje należności wobec Gminy B.. Z wykazów sald na rachunkach bankowych Spółki na dzień 31.07.2021 r. wynika, że na 10 rachunkach prowadzonych dla Spółki E. zgromadzone były środki w wysokości ok. 517.000,00 zł. Z wykazu środków trwałych Spółki na dzień 31.07.2021 r. wynika, iż ich wartość początkowa wynosiła 10.806.380,72 zł, wartość umorzenia 10.169.568,82 zł, zaś wartość bieżąca 636.811,90 zł. Spółka posiada nieruchomości oraz środki trwałe znacznej wartości. Istotne jest też, że w 2021 r. Spółka uzyskała wyniki ekonomiczno - finansowe lepsze niż w latach 2017 - 2018 poprzedzających pandemię. Tak więc, mimo spadku przychodów ze sprzedaży w okresie pandemii, sytuacja ekonomiczna Spółki nie uległa pogorszeniu w porównaniu z latami poprzednimi. Zaznaczyć też należy, że z pisma Spółki z dnia 24 września 2021 r. wynika, iż korzysta ona z przysługującego wsparcia w ramach wdrożonych tarcz finansowych i kontynuuje proces optymalizacji i kontroli kosztów. Spółka zaciągnęła pożyczkę wewnętrzną od właściciela w wysokości 10 mln zł na warunkach rynkowych, ponadto zaciągnęła oprocentowaną pożyczkę preferencyjną z PFR (tarcza 1.0) w wysokości 2,8 mln zł, która została umorzona w 75%. Wszystkie zobowiązania z tytułu pożyczek oraz leasingu dzięki otrzymanemu wsparciu są realizowane terminowo. Zdaniem Sądu, zasadnie SKO stwierdziło w zaskarżonej decyzji, że z punktu widzenia możliwości udzielenia ulgi znaczenie ma sytuacja ekonomiczno-finansowa podatnika istniejąca w dacie podejmowania decyzji. Nie ma przy tym uzasadnienia dla analizowania tylko i wyłącznie sytuacji dotyczącej rentowności posiadania nieruchomości na terenie gminy B.. Ocenie podlega sytuacja finansowa Spółki i jej majątek. Za umorzeniem zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości nie może również przemawiać przywoływana w odwołaniu i skardze okoliczność niekonstytucyjnego wprowadzenia ograniczeń w działalności gospodarczej m.in. branży hotelarskiej. W odniesieniu od powyższego zaznaczyć należy, iż Kolegium słusznie podniosło, że nie jest organem właściwym, aby oceniać zgodność wprowadzonych regulacji z Konstytucją RP. Nie można jednak pomijać okoliczności, iż wprowadzone obostrzenia nie miały charakteru stałego, a nadto sytuacja Spółki nie była też nadzwyczajna w porównaniu do innych przedsiębiorców, w tym z innych branż, których także dotknęły skutki pandemii. Nie tylko bowiem działalność w branży hotelarskiej była ograniczona. Tak więc z sytuacją pandemii musiało zmierzyć się wiele podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Podkreślić też należy, że Spółka korzystała z przysługującego jej wsparcia w ramach wdrożonych tarcz antykryzysowych, które miały na celu gospodarcze wsparcie podmiotów ponoszących straty wywołane przez pandemię koronawirusa i wprowadzone ograniczenia w prowadzeniu określonej działalności gospodarczej. Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko organu, że w świetle powołanych wyżej dokumentów finansowych Spółki - jej sytuacji ekonomicznej i finansowej nie można uznać za nadzwyczaj trudną. Nie ma też zagrożenia, że spłata przedmiotowych zaległości spowoduje utratę płynności finansowej Spółki, zaprzestanie prowadzenia działalności, redukcję zatrudnienia czy też wreszcie doprowadzi do upadłości mając na uwadze wysokość środków pieniężnych posiadanych na rachunkach bankowych i znaczny majątek nieruchomy. Na podstawie zebranego materiału dowodowego zasadnie stwierdzono, że strona dysponuje środkami finansowymi umożliwiającymi zapłatę przedmiotowych zaległości. W sytuacji, gdy uregulowanie podatku nie stwarza stanu zagrożenia dla bytu ekonomicznego podatnika, umorzenie mu zaległości podatkowych byłoby preferencją niedostępną dla innych. Udzielenie ulgi w pełnym zakresie stanowiłoby, z uwagi na równość wszystkich podatników wobec prawa, uprzywilejowanie wobec innych podatników rzetelnie wywiązujących się z obowiązków podatkowych (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 130/21). Warto również zwrócić uwagę, że Spółka otrzymała już znaczną pomoc finansową w ramach pomocy de minimis, a obniżenie czy brak zysków z prowadzonej działalności gospodarczej nie może być rekompensowany poprzez umarzanie zaległości podatkowych. Nie można pominąć i tego, że umorzenie stanowi ostateczną formę rezygnacji organów podatkowych z przysługujących budżetowi należności podatkowych. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma także to, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona dochody, czy też wymaga jedynie ponoszenia wydatków. Ulga podatkowa nie może stanowić ekwiwalentu odszkodowania za utracony przez podatnika zysk z prowadzonej działalności. Z instytucji umarzania zaległości podatkowych nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego. Tym bardziej, że ustawodawca oprócz ulgi w formie umorzenia zaległości przewidział również możliwość udzielenia ulgi w formie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę (art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Nadto, przedsiębiorca musi uwzględnić element ryzyka w prowadzonej działalności. Ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej związane z pandemią miały charakter powszechny i zostały wprowadzone przez prawodawcę krajowego, co oznacza, że organ podatkowy nie odpowiada za obniżenie obrotów u najemców powierzchni komercyjnych i zmniejszenie ich zdolności płatniczych. Odnosząc się do argumentacji skargi Sąd wskazuje, iż niedopuszczalne jest automatyczne udzielanie ulg w razie powołania się podatnika na szkody spowodowane przez koronawirusa. Jest faktem powszechnie znanym, że co do zasady ograniczenia wprowadzone w związku z pandemią mają niewątpliwie wpływ na rozwój gospodarki, sytuację finansową wielu firm. Jednak nie może to prowadzić do uogólnień. Spadek przychodów związany z trwającą epidemią i wprowadzanymi okresowymi obostrzeniami ograniczającymi prowadzenie działalności gospodarczej w pełnym zakresie nie jest trwałą utratą majątku, a jedynie sytuacją przejściową. Jakkolwiek przyznanie ulg podatkowych uzależnione jest od pogorszenia sytuacji materialnej podatnika w następstwie wystąpienia zdarzenia nagłego i niezależnego od działania podatnika, to jednak niedopuszczalny jest pogląd o konieczności automatycznego udzielenia ulgi w razie powołania się podatnika na szkody spowodowane przez pandemię COVID-19. Uznanie za słuszne stanowiska Spółki prowadziłoby do obligatoryjności, a nie uznaniowości spornej ulgi. Sąd akceptuje tezę, że umorzenie należności podatkowej wszystkim podatnikom poszkodowanym w następstwie pandemii koronawirusa doprowadziłoby do załamania finansów publicznych i braku środków na realizację podstawowych zadań państwa i samorządu. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1320/21). Podsumowując, w ocenie Sądu, organ podatkowy wziął pod uwagę wszystkie przekazane przez skarżącą okoliczności i odmówił jej udzielenia. Sąd zaś nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa. W ocenie Sądu organy poczyniły prawidłowe ustalenia co do sytuacji finansowej Spółki. Dokonały wnikliwej oceny materiału dowodowego, nie naruszyły także wynikającej z art. 121 O.p. zasady zaufania do organów państwa. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że odmowa umorzenia zaległości podatkowej nie miała charakteru dowolnego i mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów. Organy nie naruszyły granic orzekania we wskazanym trybie. Przeprowadzona ocena legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia art. 67a O.p. Ocena ta była logiczna, jasna i przekonująca z zachowaniem zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej i znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie stwierdził by doszło do uchybień procedury mających jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. mj