II OSK 1874/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. i P.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 309/23 w sprawie ze skargi A.W. i P.W, na uchwałę Rady Gminy w I. z dnia 3 grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 1 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 309/23, oddalił skargę A.W. i P.W. na uchwałę Rady Gminy w Iławie z 3 grudnia 2003 r. nr XIII/108/2003 w spawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Rada Gminy w Iławie 3 grudnia 2003 r. podjęła uchwałę nr XI1/108/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Iława (dalej: "plan", "m.p.z.p."). Podstawę prawną stanowił art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15 poz. 139, ze. zm.) dalej: u.z.p. w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) dalej: u.p.z.p. oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ustawy z dnia 8 marca 2990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591) dalej: u.s.g. Skargę na powyższą uchwałę wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A.W. i P.W.. Uchwałę zakwestionowali w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem "Z1" na rysunku nr 35. Podali, że są właścicielami działki nr [...] w S., która jest oznaczona w planie symbolem "Mu" i bezpośrednio graniczy z terenem oznaczonym symbolem "Z1". Stwierdzili, że plan narusza art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p., w myśl którego w planie miejscowym należało m.in. określić przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Dalej skarżący podnieśli, że § 26 ust. 1 pkt 9 m.p.z.p. przewiduje zaś, że na terenach oznaczonych symbolem "Z", tj. terenach zielni niskiej i wysokiej, dopuszcza się lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych niepowodujących konieczności wycinki drzew. Zdaniem skarżących oba przeznaczenia wykluczają się wzajemnie. Rada Gminy nie określiła przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem "Z1", lecz to inwestor wybierze, w jaki sposób chce zagospodarować ten teren – wobec powyższego należało wyznaczyć linie rozgraniczające. W ocenie stron narusza to art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p. Skarżący stwierdzili, że nie wiedzą, w jaki ostateczny sposób będzie zagospodarowany teren bezpośrednio graniczący z ich działką i oczekują od organu gminy jednoznacznego określenia przeznaczenia tego terenu. Zarzucili nadto, że plan narusza art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p. przez brak określenia jakichkolwiek wskaźników i parametrów urbanistycznych dla omawianego terenu. Skarżący wywiedli także naruszenie trybu sporządzania planu poprzez określenie terminu 14 dni na składanie wniosków w przedmiocie sporządzenia m.p.z.p., gdzie termin ten powinien wynosić 21 dni. W ocenie stron Rada Gminy uchybiła art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p., gdyż nie zbadała spójności uchwalanego planu z zapisami studium. Na tej podstawie Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności m.p.z.p. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, jeżeli zostanie ustanowione. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Iława wniósł o jej oddalenie w całości i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Wyrokiem z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/OI 487/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę stwierdzając, że kwestionowane postanowienia planu miejscowego nie zawierają naruszeń, które uzasadniałyby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Po rozpoznaniu wniesionej przez skarżących skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 163/22, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA ocenił, że trafne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące orzekania przez Sąd I instancji bez dokumentacji planistycznej, zaś za częściowo zasadny uznał zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 1 u.z.p. stwierdzając, że w obwieszczeniach w Gazecie Olsztyńskiej Dziennik Elbląski z 12 czerwca 2002 r. oraz w Urzędzie Gminy w Iławie, termin składania wniosków był prawidłowo określony na 21 dni, natomiast jedno obwieszczenie określało termin składania wniosków na 14 dni. Dalej NSA stwierdził, że podstawą zaskarżenia uchwalonego planu jest art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 27 ust. 1 u.z.p., gdyż nie jest jasne na jakiej podstawie Sąd I instancji przyjął, że zapisy kwestionowanej uchwały nie zawierają naruszeń trybu, skoro nie dysponował dokumentacją planistyczną. Reasumując NSA podniósł, że rozpoznając sprawę ponownie, Sąd powinien uwzględnić treść wywodów NSA i przeprowadzić pełne, prawidłowe postępowanie w sprawie skargi na uchwałę w przedmiocie planu w oparciu o całość dokumentacji planistycznej, która została nadesłana przez organ na wezwanie NSA. Następnym etapem postępowania powinna być ocena legalności zaskarżonej uchwały, podjęta na podstawie całości akt planistycznych i obejmująca badanie trybu sporządzania planu stosownie do art. 27 ust. 1 u.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ponownie rozpoznając skargę podkreślił, że kontrola Sądu w sprawach dotyczących m.p.z.p. ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Sad I instancji w pierwszej kolejności ocenił tryb sporządzenia zaskarżonego planu wskazując, że zgodnie z art. 18 u.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia skarżonej uchwały, organem właściwym w sprawie sporządzania m.p.z.p. był zarząd gminy, niemniej już w wyroku NSA z 14 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 163/22 przesądzono, że w rzeczonej sprawie doszło do naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 1 u.z.p. poprzez ustalenie w obwieszczeniu terminu składania wniosków w sprawie sporządzenia planu na 14 dni, nie zaś na 21, tak, jak powinno być to uczynione. W powyższym zakresie doszło do naruszenia, które jednak nie miało istotnego znaczenia z uwagi na dalsze informacyjne działania gminy, które Sąd następnie szczegółowo opisał posilając się przedłożoną dokumentacja planistyczną i uznał, że wszystkie te działania pozostają bez wad i są prawidłowe. Sąd oceniając następnie zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p., w zakresie w jakim nie dokonano badania spójności uchwalanego planu z zapisami studium, co w ocenie skarżących stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności uchwalonego m.p.z.p. wyjaśnił, że zarzut ten pozostaje bezzasadny. Wbrew zarzutowi skargi, co do braku przeprowadzenia badania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy brak takiego dokumentu nie zwalnia sądu od dokonania w tej mierze samodzielnych ustaleń. Sąd wojewódzki wskazał, że na terenie Gminy Iława w dacie procedowania w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego obowiązywała uchwała Nr XIX/146/2000 Rady Gminy Iława z dn. 14 kwietnia 2000 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Iława (dalej: studium), gdzie w części I dokonano "Analizy uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego gminy Iława", natomiast w części II określono "Kierunki polityki przestrzennej i zadania dla realizacji celów publicznych". Skarżący wskazywali na niezgodność z prawem w zakresie terenu oznaczonego symbolem "Z1" na rysunku 35 z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 oraz 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p., gdzie w § 26 ust. 1 pkt 9 planu zapisano, że dla terenu zieleni oznaczonego na rysunku symbolem Z na terenach zieleni niskiej i wysokiej dopuszcza się lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych nie powodujących konieczności wycinki drzew. Sąd wyjaśnił, że w że w części I studium wyróżniono cztery rodzaje stref, przy czym wieś S. zlokalizowano w strefie 3, gdzie występują: 1. Funkcje turystyczno-krajobrazowe z bazą pobytową i potencjalną uzdrowiskową w S., 2. Pozostawienie naturalnej roślinności śródpolnej (zadrzewień i zakrzewień). W części II studium wskazano w ramach pozycji 4.3 Główne ośrodki koncentracji i rozwoju funkcji turystycznych i rekreacyjnych dla miejscowości S. - usługi turystyczne, obsługa turystyki wodnej, zabudowa letniskowa. Natomiast w ramach obszarów przeznaczonych pod zabudowę pozycja 5 dla Parku Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego i jego otuliny, miejscowość S. zapisano funkcję U - usługowe oraz T - obsługa ruchu turystycznego. Nadto w pozycji 8 dotyczącej obszarów wskazanych do objęcia sporządzaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego pkt 4 S. zapisano przeznaczenie terenu pod funkcję mieszkaniowo - usługową, turystyczną. W kontekście takich wyjaśnień nie sposób uznać, iż przed uchwaleniem planu dla wskazanego terenu nie dokonano oceny spójności rozwiązań m.p.z.p. z przyjętym kierunkiem zagospodarowania określonym studium dla wskazanego terenu. Na terenie miejscowości S. przewidziano zabudowę o funkcji mieszkaniowo - usługowej oraz turystycznej, jak też wskazano na potrzebę aktywizacji funkcji obsługi ruchu turystycznego w otoczeniu gospodarki rolnej. Z tego powodu, jak wyjaśnił Sąd zapis w planie dla terenu oznaczonego symbolem Z, a w szczególności dopuszczalnym zagospodarowaniem terenów zieleni niskiej i wysokiej obiektem handlowo - gastronomicznym nie powodującym konieczności wycinki drzew, nie stanowi o braku spójności z zapisami studium w tym zakresie, a wręcz stanowi o realizacji przewidzianego kierunku zagospodarowania wskazanego terenu. W zakresie pozostałych zarzutów skargi tj. naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, iż nie zasługują one na uwzględnienie, a stanowisko w tym zakresie zostało już zaprezentowane w wyroku WSA w Olsztynie z 7 października 2021 r. Stosownie do art. 10 ust. 1 u.z.p. w planie ustala się, w zależności od potrzeb wskazane enumeratywnie w pkt od 1 do 11 elementy mające na celu określenie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu. Zatem celem art. 10 ust. 1 u.z.p., zawierającego klauzulę "w zależności od potrzeb" było zapewnienie przez ustawodawcę wskazanej regulacji niezbędnej elastyczności, pozwalającej na racjonalne działania organu w ramach władztwa planistycznego. Jeśli Rada Gminy nie widziała potrzeby takich regulacji to nie musiała ich zawrzeć. Analiza § 26 ust. 1 pkt 9 planu wskazuje, że podstawową funkcją terenu oznaczonego symbolem "Z" są tereny zielone. Funkcja ta może być na terenie oznaczonym "Z1" (zieleń niska) uzupełniona i połączona z funkcją usługową (obiekt handlowo-gastronomiczny), gdyż funkcje te się nie wykluczają. Błędne pozostaje stanowisko, że w przypadku terenu Z1 wymagane było odrębne wydzielenie gruntów przeznaczonych na usługi oraz gruntów przeznaczonych na zieleń, tak aby w stosunku do każdej nieruchomości określona pozostawała jednoznaczna forma zagospodarowania. Także za nieuzasadniony Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p., zgodnie z którym w m.p.z.p. ustala się, w zależności od potrzeb, lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy. Jak już podkreślono, wobec zawartej w art. 10 ust. 1 u.z.p. klauzuli "w zależności od potrzeb" organ nie musiał dla terenu "Z1" określać wskazanych w powyższym przepisie parametrów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 101 ust. 1 u.s.g., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że objęcie ustaleniami planu działki skarżących przesądza już o naruszeniu ich interesu prawnego; 2) art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest "mieszanie" przeznaczenia terenów (zieleni i usług), bez rozgraniczenia terenów o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania terenu; 3) art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopuszczalny jest brak określenia jakichkolwiek zasad i standardów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym brak określenia linii zabudowy i gabarytów obiektów a także maksymalnych lub minimalnych wskaźników intensywności zabudowy - w sytuacji, gdy ustalenia planu dopuszczają możliwość lokalizacji zabudowy. Mając powyższe na względzie, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm prawem przepisanych, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Chybiony jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez jego wadliwą wykładnię. Prawidłowo bowiem Sąd Wojewódzki przyjął, że osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Nie ulega przy tym wątpliwości, że podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c. (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 2336/19, LEX nr 3403885). Wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd Wojewódzki, kierując się właściwym rozumieniem przepisów art. 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 u.z.p. dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej uchwały m.p.z.p. – w granicach wyznaczonych interesem prawnym skarżących, jako właścicieli działki objętej m.p.z.p. Przede wszystkim należy zaakcentować, że przedmiotowa uchwała została podjęta w czasie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem przepisy tej ustawy stanowiły podstawę do oceny legalności tego aktu. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy istotne było zatem rozróżnienie regulacji wymienionej ustawy z 7 lipca 1994 r. od ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). O ile bowiem plany miejscowe uchwalane w reżimie aktualnej ustawy stanowią bezpośrednio podstawę do wydawania indywidualnych decyzji, zwłaszcza pozwoleń na budowę, to na gruncie poprzedniej ustawy ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla konkretnej inwestycji następowało w drodze decyzji wydawanej na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego (art. 39 i art. 40 u.z.p.). Istniejący wówczas obowiązek wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nawet, gdy na danym terenie obowiązywał plan miejscowy wiązał się z tym, że regulacja planów miejscowych nie była tak szczegółowa, jak jest to wymagane w świetle ustawy z 27 marca 2003 r. Ten kontekst prawny miał niewątpliwie wpływ na przyjętą w zaskarżonym wyroku wykładnię poszczególnych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiących wzorzec kontroli kwestionowanych postanowień planu miejscowego. Zasadnie również Sąd Wojewódzki zaznaczył, że przy ocenie legalności zaskarżonej uchwały należało uwzględnić, że zakres przedmiotowy ustaleń planu miejscowego, określony w art. 10 ust. 1 u.z.p., wyznaczony został klauzulą "w zależności od potrzeb", a nie wymogiem obligatoryjności tych ustaleń. Niewątpliwie celem art. 10 ust. 1 u.z.p., zawierającego klauzulę "w zależności od potrzeb" – było zapewnienie tej regulacji niezbędnej elastyczności, pozwalającej na racjonalne działania organu w ramach władztwa planistycznego. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że kwestie określone w art. 10 ust. 1 u.z.p. mogą być w planie regulowane fakultatywnie, bowiem przepis ten stanowi o ich ustaleniu "w zależności od potrzeb" (por. wyroki NSA z dnia: 12 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1422/12; 12 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1736/09; 09 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1267/09). Odnosząc się zaś do poszczególnych zarzutów skargi, Sąd Wojewódzki prawidłowo stwierdził, że ustalenia tekstu i oznaczenia rysunku planu w zakresie dotyczącym jednostki oznaczonej symbolem "Z1" odpowiadają wymogom art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p., stanowiącym że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb, m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Analizując treść ustaleń planu zawartych w § 26 ust. 1 pkt 7 Sąd Wojewódzki wskazał trafnie, że podstawowa funkcja terenu oznaczonego symbolem "Z" są tereny zielone. Funkcja ta może być na terenie oznaczonym symbolem "Z1" (zieleń niska) uzupełniona i połączona z funkcją usługową (obiekt handlowo-gastronomiczny), gdyż funkcje te się nie wykluczają, wobec czego nie musiały być wyznaczone oddzielnie liniami rozgraniczającymi. Zasadnie przy tym zwraca uwagę Sąd Wojewódzki, że charakter miejscowości ., na terenie której postulowany był rozwój funkcji turystycznej, przy zachowaniu walorów przyrodniczych, pozwalał na takie określenie przeznaczenia terenu o symbolu "Z1", gdzie zachowując zadrzewienia śródpolne pozwolono jedynie na potencjalny obiekt handlowo-gastronomiczny, dla rozwoju ruchu turystycznego. Powyższej oceny Sądu Wojewódzkiego nie mogła podważyć argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej, zgodnie z którą nie jest możliwe określenie różnego przeznaczenia terenu bez poprowadzenia linii rozgraniczających teren zieleni od terenu zabudowy gastronomicznej. Dodać trzeba, że na tle art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. akceptowany jest w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że dla danego terenu objętego planem miejscowym możliwe jest ustalenie kilku funkcji, pod warunkiem, że nie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy. Stąd do zaakceptowania jest wyznaczanie w planie miejscowym dla tego samego terenu funkcji podstawowej terenów zielonych i funkcji uzupełniającej usługowej ograniczonej do obiektu handlowo-gastronomicznego zwłaszcza w sytuacji, gdy usługi mają być realizowane z zachowaniem istniejących zadrzewień. (por. H.Izdebski, J.Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarza opubl. LEX 2013 do art. 15 ustawy z 27 marca 2003 r. oraz powołane tam wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2199/11; 22 października 2010 r. sygn. akt II OSK 567/08). W wyroku z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2551/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dopuszczalne jest z punktu widzenia obowiązującego prawa takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne. Niewątpliwie powyższe uwagi można odnieść również do regulacji art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p. Oczywiście w każdej sprawie ocena w zakresie wielofunkcyjności terenu wyznaczonego w planie miejscowym warunkowana jest specyfiką terenu, jej dotychczasowym zagospodarowaniem oraz preferencjami lokalnej społeczności. W orzecznictwie podkreśla się jednocześnie, że przeznaczenie terenu musi być określone w planie w sposób jednoznaczny, tak aby nie pozostawiało wątpliwości interpretacyjnych co do obowiązujących na danym terenie zasad kształtowania zabudowy (por. wyroki NSA z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2098/16; 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1855/12). W świetle powyższych rozważań za niezasadny należało uznać zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p., zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy. Zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że plan miejscowy w kształcie tworzonym na podstawie przepisów ustawy z 1994 r. w sposób tylko ogólny determinował kształtowanie zabudowy na danym terenie, gdyż szczegółowe ustalenia dokonywane były na etapie decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę, w których to postępowaniach właściwe organy miały obowiązek uwzględnić również ochronę interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości narażonych na oddziaływanie nowych inwestycji. Stąd też nie było potrzeby ustalania linii zabudowy, gabarytów oraz maksymalnych lub minimalnych wskaźników intensywności zabudowy dla dopuszczonej na terenie "Z1" zabudowy usługowej. W rezultacie w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 27 ust. 1 u.z.p. do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały m.p.z.p. w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem "Z1". Z tych względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.