I SA/Kr 1297/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dąbek Sędziowie WSA Maja Chodacka WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R.S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 października 2022 r. nr 0111-KDIB1-1.4011.199.2022.4.AH w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 4 sierpnia 2022 r., nr 0111-KDIB1-1.4011.199.2022.2.JJ, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz R.S. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 października 2022 r., nr 0111-KDIB1- 1.4011.199.2022.4.AH Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia R. S., utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 4 sierpnia 2022 r. o nr 0111-KDIB1 -1.4011.199.2022.2.JJ w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. We wniosku o wydanie interpretacji indywidulnej podatnik opisał zakres prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w ramach której świadczy usługi informatyczne. Wskazał m.in., że jego działalność polega na wytwarzaniu programów komputerowych. Wnioskodawca realizuje projekty programistyczne począwszy od etapu analizy potrzeb kontrahenta, poprzez projektowanie, implementację, testy wdrożenie oraz asystę przy uruchomieniach testowych i produkcyjnych, zaś w dalszych etapach świadczone są usługi wsparcia w modernizacji wdrożonych systemów produkcyjnych. W wyniku prowadzonych prac powstają programy komputerowe - utwory w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1062 z późn. zm.) będące utrwaleniem przejawu działalności twórczej o indywidualnym charakterze, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 cyt. ustawy. Wnioskodawca wskazał, że wybranie rozwiązań dedykowanych wyłącznie potrzebom Kontrahenta lub konkretnego użytkownika, kompatybilnych z jego branżą oraz rzeczywistością jego działalności, wskazuje jednoznacznie na niepowtarzalność wytworzonego programu. Oprogramowanie stworzone na rzecz danego kontrahenta powoduje stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności, co oznacza, że cecha twórczości jest spełniona, a czynności wykonywane przez wnioskodawcę nie są projektami powtarzalnymi - każdy nowy program komputerowy wymaga indywidualnego podejścia. W efekcie umowy zawarte pomiędzy wnioskodawcą a danym kontrahentem wskazują, że w zakresie związanym z wytwarzaniem oprogramowania przenoszone są wszelkie prawa autorskie do nich w zamian za wynagrodzenie. W dalszej części wnioskodawca wymienił ponoszone w związku z prowadzoną działalnością wydatki, uzasadniając ich niezbędność oraz związek z działalnością gospodarczą oraz wyjaśnił, że prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2021 r., poz. 1128 z późn. zm.). W tym stanie rzeczy skarżący zadał następujące pytania: Czy bezpośrednio podejmowana przez wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku od osób fizycznych? Czy odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do programu komputerowego przez wnioskodawcę w ramach wykonywanych zleceń programistycznych stanowi sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 cyt. ustawy, a tym samym wnioskodawca osiąga dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ustawy? Czy wydatki ponoszone przez wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na: usługi księgowe i doradcze; zakup wyposażenia biurowego oraz artykułów biurowych; zakup sprzętu komputerowego i elektronicznego; składki na ubezpieczenia społeczne; dokształcenie zawodowe, w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy, przy zachowaniu odpowiedniej metodyki alokacji, należy uznać za koszty do obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy, na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej? Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz stanowiskach wnioskodawcy do zadanych pytań możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5% do osiągniętego dochodu z praw własności intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30ca ustawy? W opinii skarżącego na powyższe pytania należy odpowiedzieć twierdząco. Prowadzi on bowiem działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe i przez to spełnia przesłanki zastosowania stawki podatkowej na podstawie art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pismem z dnia 27 lipca 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wezwał skarżącego na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm.) do uzupełnienia wniosku, twierdząc, że nie spełnia on wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 przedmiotowej ustawy. W wezwaniu organ domagał się między innymi sprecyzowania, czy w ramach działalności podatnik samodzielnie prowadził albo prowadzi prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (pkt 2 wezwania) oraz zadał szereg uszczegóławiających pytań, tj. o okres prowadzenia tych prac, czego one dotyczyły, czy zostały zakończone pozytywnym wynikiem, czy w ich wyniku podatnik zaprojektował nowy, zmieniony lub ulepszony produkt, proces albo usługę i czy ich efekt ma nowy, bardziej innowacyjny charakter. Wobec tego, że w ocenie organu, udzielona przez skarżącego odpowiedź okazała się niewystarczająca, postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił bez rozpatrzenia wniosek strony o wydanie interpretacji indywidualnej. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, opisanym na wstępie postanowieniem organ interpretacyjny utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach postanowienia organ wskazał, że skarżący nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny i nienasuwający wątpliwości kwestii poruszonych w pkt 2 i 5 wezwania. W efekcie zabrakło informacji odnośnie do tego, czy działania podejmowane przez skarżącego obejmują prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r., poz. 574 z późn. zm.). Kwalifikacja działalności spoczywa zdaniem organu na wnioskodawcy i stanowi element stanu faktycznego wniosku. Dyrektor wyjaśnił, że w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej merytoryczna ocena działalności wnioskodawcy nie jest możliwa, ponieważ organ nie posiada wiedzy ani stosownych narzędzi w tym zakresie. Organ wskazał też, że zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oceny odnośnie do charakteru prowadzonych prac mogłyby być podważone przez organ podatkowy w drodze postępowania dowodowego. W rezultacie funkcja gwarancyjna (ochronna), jaką - w świetle art. 14k Ordynacji podatkowej - pełnić ma interpretacja indywidualna, byłaby w istocie iluzoryczna. Zdaniem Dyrektora biorąc pod uwagę sposób skonstruowania wniosku oraz jego uzupełnienia, niemożliwym było wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, przedmiotowy wniosek nie został uzupełniony w sposób jasny i precyzyjny, a tym samym nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3. Zdaniem organu odpowiedzi podatnika dotyczące przejawów prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej były niekompletne i nie uzupełniły złożonego wniosku. Od powyższego postanowienia R. S., reprezentowany przez doradcę podatkowego, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił: naruszenie art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 4 sierpnia 2022 r., w którym organ bezpodstawnie przerzucił ciężar interpretacyjny na skarżącego, co sugeruje treść wezwania z dnia 27 lipca 2022 r., a ostatecznie potwierdza wydane postanowienie; naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku, mimo że wcześniej w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, ten sam organ interpretacyjny wydawał interpretacje indywidualne w podobnych przypadkach, merytorycznie rozpoznając wnioski dotyczące takich zagadnień, jak m.in. wypełnianie znamion działalności badawczo-rozwojowej, a tym samym prowadzenie prac rozwojowych lub badań naukowych na gruncie przedmiotowych przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, odnoszących się do preferencji IP BOX; naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 z późn. zm.) przez naruszenie zasady równego traktowania obywateli, gdyż organ podatkowy wydawał uprzednio interpretacje indywidualne bez uzależnienia tego od faktu samookreślenia charakteru prowadzonej działalności. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, które zostały wydane przez Dyrektora KIS oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa przez doradcę podatkowego oraz wydatku dotyczącego opłaty skarbowej w kwocie 17 zł wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga jest zasadna. Biorąc pod uwagę treść zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytania, którego dotyczy kontrolowane postanowienie, spór w sprawie koncentrował się wokół tego, czy ocena opisanych przez skarżącego usług polegających w szczególności na stworzeniu oraz wdrożeniu oprogramowania przez pryzmat przesłanek działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 5a pkt 38-40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi element stanu faktycznego i obciąża wnioskodawcę, czy też adekwatnej kwalifikacji w tym zakresie winien dokonać organ. W świetle powyższego, zasadniczym problemem w sprawie, determinującym jej rozstrzygnięcie, była kwestia, czy informacje zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wraz dodatkowymi wyjaśnieniami były faktycznie niewystarczające i uzasadniały pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 tej ustawy, ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej, ma zastosowanie art. 169 § 1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Jednak organ zobowiązany do wydania interpretacji, działając w trybie art. 169 § 1 tej ustawy nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Elementy, które wnioskodawca winien uzupełnić, organ wydający interpretację indywidualną, winien wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenia ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, pozostawia się bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, należy przede wszystkim stwierdzić, że skarżący dokładnie opisał we wniosku, na czym polega jego działalność, identyfikując ją przez pryzmat faktycznie podejmowanych działań i czynności w kontekście definicji działalności badawczo-rozwojowej. Wniosek skarżącego zmierzał do uzyskania oceny, czy szczegółowo opisana przezeń działalność, uzupełniona następnie po wezwaniu organu o inne jeszcze dane, spełniać będzie przesłanki do zakwalifikowania jej do działalności badawczo- rozwojowej, co determinuje skutki prawne w postaci sposobu dokonywania rozliczeń podatkowych. Organ natomiast w pkt 2 wezwania do uzupełnienia wniosku zażądał doprecyzowania opisu sprawy, przy czym analiza tego wezwania prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że organ nie zażądał dostarczenia dodatkowych informacji faktycznych, lecz wprost zapytał wnioskodawcę, czy jego działalność spełnia przesłanki definicji prac rozwojowych zawartej w art. 4 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Poprawność takiego wezwania oraz zobowiązania wnioskodawcy do samodzielnej kwalifikacji prawnej w powyższym zakresie jest konsekwentnie podważana w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt II FSK 207/22, z dnia 6 października 2022 r., sygn. akt II FSK 196/22, z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt II FSK 771/21; z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt II FSK 1049/21; z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 1239/21; z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt II FSK 1333/21; z dnia 25 maja 2022 r" sygn. akt II FSK 647/21). Orzekający w przedmiotowej sprawie Sąd podziela ugruntowany pogląd, zgodnie z którym kwalifikacja opisanych czynności jako badań naukowych, czy prac rozwojowych jest kwalifikacją prawną i stanowi obowiązek organu. W wyroku z dnia 6 października 2022 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 196/22 NSA argumentował: "nie można ograniczać obowiązku udzielania pisemnej interpretacji wyłącznie do ustaw zawierających z racji swej nomenklatury pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano parametry, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. O ile przepisy prawa podatkowego stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego. Wręcz przeciwnie wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego, obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co istotne z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej). Zatem kluczowe jest rozumienie pojęcia "przepisów prawa podatkowego". Należy podkreślić, że definicję przepisów prawa podatkowego zawiera art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a są nimi przepisy ustaw podatkowych. W judykaturze ukształtowało się stanowisko, że w przypadku indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wąskie rozumienie tych przepisów zniweczyłoby cel, jakiemu ta interpretacja służy. Wówczas niezbędne jest przeprowadzenie wykładni przepisów, które w definicji z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej się nie mieszczą. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie tylko w ustawach podatkowych uregulowano kwestie, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość, zaś pod pojęciem prawa podatkowego należy rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, czyli przedmiotowe i podmiotowe podatku, a zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych (por. np. wyrok NSA z 28 czerwca 2017 r., II FSK 1603/15, publik. CBOSA). Podobne stanowisko, co do konieczności przeprowadzenia wykładni przepisów nie mieszczących się w definicji przepisów prawa podatkowego, zawartej w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a niezbędnych do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił w wielu innych swoich orzeczeniach (por. np. wyroki NSA: z 5 listopada 2019 r" II FSK 1122/19; z 15 marca 2017 r" II FSK 475/15; z 14 listopada 2014 r., II FSK 2524/12; z 27 listopada 2013 r., I FSK 27/12; z 28 czerwca 2012 r" I FSK 1465/11; publik. CBOSA)". W świetle powyższego, wbrew twierdzeniom organu, wnioskodawca miał prawo domagać się, aby organ interpretacyjny ocenił, czy opisana we wniosku działalność miała charakter badawczo-rozwojowy, albowiem stanowi to element kwalifikacji prawnej. Zaznaczyć trzeba, że ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku nie mogło prowadzić do żądania, aby to sam wnioskodawca przesądził rzeczoną kwestię prawną, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności, niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji owej działalności. Rzeczone wezwanie jest wadliwe dodatkowo z tego względu, że organ zażądał udzielenia od podatnika informacji, które on wcześniej szczegółowo i jasno przedstawił w swoim wniosku. Już na podstawie przedstawionego stanu faktycznego wiadomo bowiem czego dotyczą prowadzone przez wnioskodawcę prace, czy zostały zakończone pozytywnym wynikiem, czy są innowacyjne i czy są wynikiem samodzielnej pracy wnioskodawcy. Zadane pytania są zatem z jednej strony zbędne, a z drugiej niedopuszczalne, gdyż stanowią nieuprawnione przeniesienie na skarżącego rozstrzygnięcia kwestii prawnej, której oceny wprost domagał się w swoim pytaniu wnioskodawca. Skoro zatem skarżący opisał swoją działalność przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawioną wątpliwość i nie może przy tym zasłaniać się brakiem wiedzy specjalistycznej. Nawiasem mówiąc, organ pogubił się w swojej argumentacji. Z jednej strony bowiem forsował tezę, że kwalifikacja działalności przez organ jest niemożliwa z uwagi na brak odpowiedniej wiedzy i narzędzi, a z drugiej odmówił odpowiedzi na zadane przez wnioskodawcę pytanie, pomimo że ten w odpowiedzi na wezwanie stwierdził, iż prowadzi działalność badawczo-rozwojową. W tej sytuacji nie wiadomo już, kto mógłby dokonać tej kwalifikacji, skoro zdaniem organu nie jest do tego uprawniony ani on sam, ani wnioskodawca. Odmowę udzielenia odpowiedzi na pytanie podatnika organ uzasadniał jeszcze troską o zachowanie funkcji gwarancyjnej interpretacji, która byłaby zachwiana w razie podważenia charakteru prowadzonych przez skarżącego prac w toku postępowania podatkowego. Powyższa argumentacja musiałaby w istocie prowadzić do odmowy udzielania interpretacji indywidualnych w każdym przypadku. Instytucja interpretacji bazuje bowiem na odpowiedzialności wnioskodawcy za prawidłowość przedstawionego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, które to elementy w każdym przypadku mogą zostać podważone w trakcie postępowania podatkowego. Konkludując wskazać należy, że we wniosku o interpretację musi być przedstawiony wyczerpująco stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz własne stanowisko wnioskodawcy, aby organ mógł wydać interpretację indywidulną. W tym zakresie, w badanej sprawie, skarżący spełnił warunki konieczne do uzyskania wiążącej wykładni. Uchylając się w okolicznościach kontrolowanej sprawy a priori od wydania interpretacji indywidualnej, poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, organ naruszył art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Wniosek, co do zasady w sposób wyczerpujący opisywał stan faktyczny niezbędny dla rozstrzygnięcia, w związku z czym organ był zobowiązany do merytorycznej oceny zawartego tam stanowiska, co oznacza, że organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie. Działając zaś na podstawie art. 135 tej ustawy Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także postanowienia poprzedzającego zaskarżone rozstrzygnięcie, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. Końcowo należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z brzmieniem art. 119 pkt 3 cyt. ustawy, przy czym odnotować należy, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i tym samym miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200, art. 205 § 2-§ 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687). ----------------------- Sygn. akt I SA/Kr 1297/22 2 i Sygn. akt I SA/Kr 1297/22 1