VII SA/Wa 776/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś (spr.) asesor WSA Iwona Ścieszka Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2024 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...] w przedmiocie nadania stopnia naukowego oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z 22 lutego 2021 r. nr BCK-I-O/RW-1219/19 Rada Doskonałości Naukowej (dalej: "RDN") działając na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2013 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w zw. z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm., dalej: "p.w.p.s.w.") po rozpatrzeniu odwołania K. S. j (dalej: "skarżąca") – utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] (dalej: "Rada WPiA [...]") z 28 maja 2019 r. nr 215/2019 odmawiającą skarżącej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo. W uzasadnieniu decyzji RDN przedstawiła następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Rada Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] uchwałą z 28 września 2015 r. nr 68/2015 odmówiła nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "Centralna Komisja") decyzją z 30 października 2017 r. uwzględniła odwołanie skarżącej od powyższej uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...]. Następnie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z 29 stycznia 2018 r. uwzględniła skargę K. S. i zmieniła ww. decyzję z 30 października 2017 r. w ten sposób, że przekazała postępowanie habilitacyjne skarżącej do Rady WPiA [...] do dalszego kontynuowania. Rada WPiA [...] uchwałą z 28 maja 2019 r. nr 215/2019 odmówiła nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca w ustawowym terminie złożyła odwołanie, uzupełnione pismem z 31 lipca 2019 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała dwóch recenzentów w osobach: prof. P. K. oraz prof. P. W. Obie sporządzone w sprawie recenzje są negatywne. RDN wyjaśniła, że w dniu 1 stycznia 2021 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów została zniesiona a w jej prawa i obowiązki wstąpiła RDN. Zespół V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej w dniu 9 lutego 2021 r. po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącej, w głosowaniu tajnym wypowiedział się przeciw uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały, której dotyczy odwołanie. Prezydium RDN, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę. RDN po rozpoznaniu odwołania wydała powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu decyzji RDN przytoczyła art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. wyjaśniając, że w świetle tej regulacji, w przedmiotowym postępowaniu zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm., dalej: "u.s.n."). RDN stwierdziła, że zaskarżona uchwała Rady Wydziału podjęta została po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, a postępowanie habilitacyjne zostało przeprowadzone z należytą starannością i z zachowaniem wszelkich procedur wynikających z tych regulacji. W ocenie RDN, przeprowadzone czynności w sprawie odbywały się z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa z zachowaniem zasady rzetelności i kompletności. W ramach tych czynności dokonano dokładnego opisu, a także wnikliwej ewaluacji przebiegu obrad, zwłaszcza prowadzonej dyskusji w całości procedowania. Dalej RDN przytoczyła art. 16 u.s.n. i wyjaśniła, że opierając się na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, jak i dotychczasowych recenzjach uznała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie spełnia wymogu określonego w art. 16 u.s.n. W ocenie RDN, osiągnięcia naukowe skarżącej nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny prawo, co szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniu uchwały z 28 maja 2019 r. Wskazano w nim m. in., że monografia skarżącej stanowi powielenie dotychczasowego dorobku oraz dorobku innego autora, co nosi znamiona plagiatu. Natomiast w pozostałym, niewielkim dorobku, dominują publikacje kilkustronicowe, niekiedy bez rzeczowej analizy prawniczej, mające jednoznacznie charakter popularyzatorski. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego nieuwzględnienia w toku postępowania habilitacyjnego dokumentu urzędowego w postaci postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w T. z 25 kwietnia 2016 r. o umorzeniu śledztwa prowadzonego wobec skarżącej o czyn z art. 115 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., RDN wskazała na konieczność rozróżnienia oceny w zakresie samodzielności i rzetelności naukowej od odpowiedzialności karnej za czyn z art. 115 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. RDN nie stwierdziła także naruszenia art. 24 k.p.a. w związku z obecnością w składzie komisji habilitacyjnej prof. C. K.. Wyjaśniła, że przepisy o wyłączeniu z art. 24 k.p.a. mają gwarantować, że pracownik nie będzie działać w sposób stronniczy, a więc sprzeczny z zasadniczym celem postępowania, jakim jest oparcie rozstrzygnięcia sprawy na obiektywnie prawdziwej jej ocenie. Wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu, w którym brał udział pracownik podlegający wyłączeniu na podstawie art. 24 k.p.a. stanowi wadę kwalifikowaną tego postępowania, co nie miało miejsca w niniejszym postępowaniu. W ocenie RDN, nietrafny jest zarzut wskazujący, iż uchwała komisji habilitacyjnej nie zapadła skutecznie. Zdaniem RDN nie można uznać, że Komisja obradowała w formie wideokonferencji ani telekonferencji, skoro Komisja obradowała w tradycyjny sposób z udziałem wymaganych sześciu jej członków, a tylko jeden z jej członków komunikował się za pomocą środków wideo i telekonferencyjnych. Ponadto, przeciwne stanowisko w tej kwestii byłoby sprzeczne z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, zgodnie z którym komisja habilitacyjna powołana na podstawie art. 18a ust. 5 ustawy, nie może podejmować uchwał w składzie mniejszym niż sześć osób, przy czym dla ważnego podjęcia uchwał konieczny jest udział przewodniczącego oraz sekretarza. Komisja była zatem władna podjąć uchwałę, bowiem brało w niej udział "poprzez fizyczną obecność" w posiedzeniu 6 członków komisji, w tym przewodniczący i sekretarz. Ponadto RDN stwierdziła, że członek komisji habilitacyjnej prof. W. C. nie miał ograniczonej możliwości wypowiedzi i dyskusji, a na pewno nie wynika to z protokołu posiedzenia. Wręcz przeciwnie, jego treść wskazuje, że prof. W. C. wypowiadał się co do zasadniczych kwestii, zadał pytanie skarżącej, wskazał swoje stanowisko w zakresie recenzji oraz sformułował stanowisko w zakresie uchwały komisji, a także wziął udział w głosowaniu i oddał swój głos, tym samym uczestniczył w nim w sposób aktywny. Odnosząc się do zarzutu, że Rada Wydziału oparła się w swoim rozstrzygnięciu na opinii komisji habilitacyjnej, która przeprowadziła uprzednio posiedzenie z udziałem skarżącej w sytuacji, gdy ta była chora, co ograniczyło jej możliwość czynnego udziału w posiedzeniu i bronienia swoich racji RDN przytoczyła treść uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z 4 lutego 2019 r. (sygn. akt II SA/Wa 584/18) i stwierdziła, że skoro komisja skorzystała z art. 18a ust. 10 u.s.n. to nie można czynić zarzutu z faktu, iż skarżąca została zaproszona na rozmowę z komisją habilitacyjną. Ponadto RDN wyjaśniła, że pierwsze posiedzenie komisji habilitacyjnej zostało odwołane z powodu choroby skarżącej i jej pisemnego wniosku o odroczenie posiedzenia. Następne posiedzenie odbyło się w dniu 1 grudnia 2014 r. z udziałem skarżącej, która w trakcie rozmowy, wskazała na swój stan zdrowia, jednakże nie wniosła o przerwanie posiedzenia ani o jego odroczenie, a zatem rozmowa była kontynuowana. Ponadto, RDN zwróciła uwagę, że głównym celem przeprowadzenia rozmowy z habilitantem jest wyjaśnienie wątpliwości powziętych przez komisję habilitacyjną, w tym dostarczenie komisji dodatkowych informacji dotyczących osiągnięć naukowych i planów naukowych nie zaś "bronienie swoich racji" przez habilitanta. Podniosła również, że w postępowaniach o nadanie stopnia naukowego zasada czynnego udziału strony, o którym mowa w art. 10 k.p.a. doznaje ograniczenia. W ocenie RDN, brak jest przepisów wskazujących konieczność powołania na miejsce zmarłego członka komisji nowej osoby skoro komisja żadnych czynności nie była już władna podjąć, albowiem jej opinia została wyrażona w formie uchwały i przekazana właściwym organom. Nie można uznać, że śmierć członka komisji pozbawia waloru ważności uchwały podjętej z jego udziałem. Gdyby doszłoby do ponowienia prac komisji, wówczas powstałaby zasadność uzupełnienia jej składu. Sytuacja taka w niniejszym postępowaniu nie wystąpiła. RDN podniosła również, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów kodeksów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Dotyczy to także podniesionych przez skarżącą przepisów, w tym art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. W ocenie RDN, negatywne opinie członków Rady Wydziału i recenzentów były w pełni uzasadnione. Osiągnięcie naukowe, będące podstawą wniosku habilitacyjnego, nie może być uznane za istotny wkład w rozwój dyscypliny prawo. RDN stwierdziła, że nie znalazła podstaw uzasadniających przyjęcie odwołania od uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego. W ocenie RDN przedstawione przez stronę odwołanie oraz materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu wskazują, że skarżąca nie spełnia wymagań art. 16 u.s.n. w zakresie dziedziny nauk prawnych w dyscyplinie prawo. 2. Skargę na ww. decyzję RDN z 22 lutego 2021 r. złożyła skarżąca i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji całości oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zarzuciła naruszenie: a) art. 21 ust. 1 u.s.n. i z art. 21 ust. 2 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy przez RDN uchwały Rada WPiA [...], w sytuacji gdy postępowanie habilitacyjne skarżącej zostało przeprowadzone z szeregiem naruszeń proceduralnych, w tym w warunkach istotnego przekroczenia: - trzymiesięcznego terminu z art. 21 ust. 1 u.s.n. dla Rady Wydziału do przekazania odwołania Centralnej Komisji wraz z aktami sprawy i swoją opinią oraz - sześciomiesięcznego terminu z art. 21 ust 2 u.s.n. dla Centralnej Komisji do rozpatrzenia odwołania; b) art. 18a ust. 10 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w poprzez zaniechanie przeprowadzenia ze skarżącą rozmowy o jej osiągnięciach naukowych i planach naukowych pomimo zaistnienia przesłanek do zastosowania ww. przepisu, wobec uprzedniego przeprowadzenia przez Komisję Habilitacyjną posiedzenia z udziałem skarżącej w warunkach ograniczenia jej możliwości czynnego udziału na skutek choroby potwierdzonej zwolnieniem lekarskim, co uniemożliwiło skarżącej wyjaśnienie wątpliwości powziętych przez Komisję Habilitacyjną; c) art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. poprzez pominięcie przez organ dołączonego do materiału dowodowego dokumentu urzędowego sporządzonego w przepisanej formie w postaci prawomocnego postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w T. z 25 kwietnia 2016 r. o umorzeniu postępowania przygotowawczego prowadzonego wobec skarżącej o czyn z art. 115 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. i bezpodstawne stwierdzenie o popełnieniu plagiatu przez skarżącą; d) art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. poprzez ich niezastosowanie i niewyłączenie ze składu Komisji Habilitacyjnej prof. C. K., wobec którego zostały uprawdopodobnione okoliczności mogące wywołać wątpliwość co do jego bezstronności; e) § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (dalej: "rozporządzenie MNiSW") w zw. z art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. poprzez oparcie się w rozstrzygnięciu na treści uchwały Komisji Habilitacyjnej procedującej w formie telekonferencji w sytuacji gdy ww. przepis zezwala, by obrady komisji habilitacyjnej odbywały się przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie obrad na odległość jedynie z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, a nie tylko dźwięku; f) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w.p.s.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące zaniechaniem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym: - oparcie się w swoim rozstrzygnięciu na uchwale Komisji Habilitacyjnej procedującej z naruszeniem § 14 ust 2 i 3 rozporządzenia MNiSW, - oparcie się w swoim rozstrzygnięciu na recenzji prof. P. W., której analiza wskazuje na jej sporządzenie metodą "kopiuj-wklej" wobec pomylenia skarżącej z prawdopodobnie innym recenzowanym habilitantem - dr D. G., - oparcie się w swoim rozstrzygnięciu na recenzji prof. P. K. zawierającej szereg subiektywnych zarzutów wobec skarżącej, nie popartych przepisami prawa, - pominięcie w rozstrzygnięciu trzech pozytywnych recenzji sporządzonych przez prof. K. R., prof. S. P. i prof. W. C., - pominięcie w rozstrzygnięciu postanowienia prokuratora z 25 kwietnia 2016 r. o umorzeniu postępowania przygotowawczego wobec braku znamion czynu zabronionego, - dokonanie przez organ dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Skarżąca w uzasadnieniu skargi przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych wyżej zarzutów. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik RDN, podtrzymał dotychczasowe stanowisko organu i odnosząc się do argumentów skarżącej wskazał, dlaczego nie uważa ich za uzasadniające. Ponadto wniósł o oddalenie skargi. 3. Wyrokiem z 19 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. S. na decyzję RDN z 22 lutego 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że zgodnie z ust. 10 p.w.p.s.w., RDN wstąpiła z dniem 1 stycznia 2021 r. w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Sąd wskazał, że organami RDN, w myśl art. 235 ustawy z dnia 20 lipca 2008 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 478, dalej "p.s.w.n.") są: 1) przewodniczący; 2) prezydium, przy czym w skład prezydium wchodzą: 1) przewodniczący, 2) sekretarz RDN, 3) przewodniczący zespołów, o których mowa w ust. 5. Z art. 236 p.s.w.n. wynika ponadto, że organizację i sposób działania RDN; szczegółowy tryb przeprowadzenia wyborów do RDN; szczegółowy zakres zadań organów RDN oraz szczegółowy tryb wyznaczania recenzentów określa Statut przyjęty zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie statutu Rady Doskonałości Naukowej (Dz. Urz. MNSiW.2019.2 z dnia 4 stycznia 2019 r. ze zm., dalej: "Statut RDN"). Ponadto wyjaśnił, że z § 8 ust. 1 pkt 4 Statutu wynika, że odwołanie od decyzji o odmowie nadania stopnia naukowego albo doktora habilitowanego rozpatruje Prezydium RDN. Sąd stwierdził, że decyzja RDN z 22 lutego 2021 r. została podpisana przez Sekretarza RDN, który w myśl przytoczonych wcześniej przepisów – a w szczególności art. 235. p.s.w.n. w związku z § 8 ust. 1 pkt 4 Statutu RDN, nie jest organem RDN. Stanowiło to, w ocenie Sądu, istotne naruszenie przepisu art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., natomiast brak podpisu piastuna organu pod decyzją oraz brak powołania się na upoważnienie pracownika (Sekretarza Rady) do jej załatwiania w imieniu organu (art. 268a k.p.a.) pozbawił zaskarżoną decyzję formy decyzji. Skutkowało to koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Końcowo Sąd stwierdził, że w związku ze stwierdzonym naruszeniem, przedwczesnym jest na tym etapie postępowania odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. 4. Następnie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyrokiem z 13 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 1331/22, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 stycznia 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że przyczyną uwzględnienia skargi przez Sąd było ustalenie, że kwestionowana nią decyzja została podpisana przez Sekretarza Rady Doskonałości zawodowej, który zgodnie z postanowieniami art. 235 ust. 2 p.s.w.n. (w brzemieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji) nie jest organem Rady - organami RDN są Przewodniczący oraz Prezydium. Sąd przyjął również, że zgodnie postanowieniami uchwalonego na mocy art. 236 p.s.w.n. Statutu RDN z dnia 28 grudnia 2018 r., odwołania od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego rozpatruje Prezydium RDN - § 8 ust. 1 pkt 4 Statutu. NSA wskazał również, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 Statutu rozstrzygnięcia podpisuje Przewodniczący RDN, przy czym w razie jego nieobecności może to uczynić wyznaczony przez niego członek RDN - § 7 ust. 3 Statutu RDN. Sąd pierwszej instancji przyjął więc, że Sekretarz RDN nie był podmiotem upoważnionym do podpisania zaskarżonej decyzji, co przesądza, iż narusza ona art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Zwrócił również uwagę, że przy podpisie pod decyzją nie powołano klauzuli, iż została ona wydana z upoważnienia organu w rozumieniu art. 268a k.p.a. NSA stwierdził, że stanowisko Sądu pierwszej instancji jest co najmniej przedwczesne. W ocenie NSA jeżeli Sąd pierwszej instancji ustalił, że Sekretarz RDN mógł w zastępstwie Przewodniczącego RDN podpisać zaskarżoną decyzję, to powinien wezwać organ do wyjaśnienia, czy takie upoważnienie zostało udzielone, a jeżeli tak, to również o jego przesłanie. Brak podjęcia takich działań przez Sąd powoduje, że z obrotu prawnego może zostać wyeliminowana decyzja administracyjna, mimo iż nie jest obarczona wadą stanowiącą podstawę takiego rozstrzygnięcia. NSA działając w trybie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. dopuścił zawnioskowany w skardze kasacyjnej dowód z dokumentu – upoważnienia Przewodniczącego RDN z 2 stycznia 2020 r. nr DO.012.1.2020.1.A.W., którym upoważniono prof. dr hab. B. S. do zastępowania Przewodniczącego RDN podczas jego nieobecności, w tym do podpisywania rozstrzygnięć podejmowanych przez organy RDN. W tym stanie rzeczy NSA przyjął, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 i art. 268a k.p.a. poprzez przedwczesne przyjęcie, że Sekretarz RDN prof. B. S. nie był upoważniony do podpisania kwestionowanej skargą decyzji. Dalej NSA wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę Sąd oceni, czy udzielone Sekretarzowi RDN upoważnienie z 2 stycznia 2020 r. stanowiło skuteczne umocowanie do podpisania decyzji z 22 lutego 2021 r. nr BCK-I-O/RW-1219/19. NSA zwrócił uwagę, że oceny prawne w tej materii należy budować z uwzględnieniem Statutu Rady Doskonałości przyjętego uchwałą nr 1/2020 z dnia 9 października 2020 r. zatwierdzonego przez Ministra Edukacji i Nauki w dniu 18 grudnia 2020 r. Zgodnie z zarządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 21 grudnia 2020 r. (Dz. Urz. MNiSW z 2020 r. poz. 24) utraciło moc zarządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie statutu Rady Doskonałości Naukowej (Dz. Urz. MNiSW z 2019 r. poz. 2 oraz z 2020 r. poz. 6). NSA zaznaczył, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywał Statut RDN z 28 grudnia 2018 r. Ponadto NSA wskazał, że w razie potwierdzenia skuteczności umocowania Sekretarza RDN do podpisania zaskarżonej decyzji, Sąd skontroluje jej zgodność z prawem w pełnym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpatrując sprawę, zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny dwóch zasadniczych kwestii. Po pierwsze – zgodnie z wytycznymi NSA, Sąd ponownie rozpatrując sprawę powinien w pierwszej kolejności ocenić, czy Sekretarz RDN mógł w zastępstwie Przewodniczącego RDN podpisać zaskarżoną decyzję. Po drugie – w przypadku odpowiedzi pozytywnej, Sąd powinien skontrolować zgodność decyzji RDN z prawem w pełnym zakresie. W ocenie Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszenia prawa procesowego jak i materialnego a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie wystąpiły takie uchybienia, które mogły stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej do Sądu decyzji. Postępowanie habilitacyjne zostało przeprowadzone z należytą starannością i z zachowaniem wszelkich procedur wynikających z tych regulacji. Od strony formalnej postępowanie zostało przeprowadzone również bez zarzutu o czym świadczy wyjątkowo staranna dokumentacja każdego etapu postępowania habilitacyjnego. Zgodnie z art. 179 ust. 1 Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm.), przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzaną na zasadach dotychczasowych, jednakże w sytuacji gdy nadanie stopnia albo tytułu następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., stopień albo tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 20 września 2018 r. w sprawie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1818). Zatem w przedmiotowym postępowaniu zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1789), w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (wniosek habilitacyjny z 7 listopada 2013 r.). 2. Odnosząc się do kluczowego zagadnienia formalnego związanego z podpisaniem zaskarżonej decyzji przez Sekretarza RDN, wskazać należy na kilka zasadniczych okoliczności przemawiających za prawidłowością takiego rozstrzygnięcia. Po pierwsze – zgodnie z § 7 ust. 3 Statutu RDN z 28 grudnia 2008 r.: "W przypadku nieobecności Przewodniczącego RDN zastępuje wyznaczony przez niego członek RDN". Zatem w Statucie RDN z 2008 r. istniała możliwość "zastępowania" Przewodniczącego RDN. W ocenie Sądu, owe "zastępowanie" można rozumieć szeroko, w tym także właśnie jako podpisywanie rozstrzygnięć (decyzji). Upoważnienie takie nie musi dotyczyć poszczególnych spraw, ale może odnosić się ogólnie do określonego rodzaju spraw (por. wyrok NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OSK 500/09). Po drugie – upoważnienie Przewodniczącego RDN z 2 stycznia 2020 r. (wydane na podstawie § 7 ust. 3 Statutu RDN z 2008 r.) odnosi się do konkretnej osoby – prof. B. S. (Sekretarza RDN) i zawiera między innymi możliwość "podpisywania rozstrzygnięć podejmowanych przez organy Rady Doskonałości Naukowej" właśnie w kontekście możliwości "zastępowania" Przewodniczącego RDN. W orzecznictwie wskazuje się, że wykazanie określonych osób do działania imieniem organu nie może być przedmiotem ustaleń sądu, czynionych z urzędu, gdyż okoliczności te winny wynikać w sposób jasny i jednoznaczny z akt sprawy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 1141/18; wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1642/16). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż upoważnienie z 2 stycznia 2020 r. było konkretne, tj. wskazywało jednoznacznie na osobę oraz zakres jej działania w imieniu organu. Po trzecie – z upoważnienia Przewodniczącego RDN z 2 stycznia 2020 r. wynika również to, że: "(...) upoważnienie obowiązuje w okresie od dnia jego wydania do końca pierwszej kadencji Rady Doskonałości Naukowej (...)". Zgodnie z art. 191 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 669, ze zm.): "Pierwsza kadencja Rady Doskonałości Naukowej rozpoczyna się z dniem 1 czerwca 2019 r. i trwa do dnia 31 grudnia 2023 r.". Zatem to ustawa (a nie akt wewnętrzny) określiła pierwszą kadencję RDN oraz wskazała konkretne daty jej funkcjonowania – tj. od 1 czerwca 2019 r. do 31 grudnia 2023 r. Po czwarte – wskazać należy, że zgodnie z zarządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 21 grudnia 2020 r. (Dz. Urz. MNiSW z 2020 r. poz. 24) utraciło moc zarządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie statutu Rady Doskonałości Naukowej (Dz. Urz. MNiSW z 2019 r. poz. 2 oraz z 2020 r. poz. 6 – "Statut RDN z 2018 r."). Uchwałą nr 1/2020 z dnia 9 października 2020 r. wprowadzono w życie nowy Statut RDN (zatwierdzony przez Ministra Edukacji i Nauki w dniu 18 grudnia 2020 r. – "Statut z 2020 r."). Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 Statutu RDN z 2020 r. "Przewodniczący RDN podpisuje rozstrzygnięcia RDN lub Prezydium RDN". Zgodnie z § 7 ust. 4 Statutu RDN z 2020 r. Przewodniczący RDN może upoważnić innego członka prezydium RDN do wykonywania innych czynności (ale już nie do podpisywania rozstrzygnięć – w tym zakresie nie zawiera takich postanowień). Po piąte – zaskarżona decyzja RDN (podpisana przez Sekretarza RDN) została wydana 22 lutego 2021 r. a więc już w czasie obowiązywania nowego Statutu RDN z 2020 r. i jednocześnie w czasie pierwszej kadencji RDN (która trwała do 31 grudnia 2023 r.). W ocenie Sądu, wskazane wyżej okoliczności potwierdzają zgodność z prawem zaskarżonej decyzji RDN w zakresie jej podpisania przez Sekretarza RDN a nie Przewodniczącego RDN, gdyż: a) to ustawa przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w art. 191 ust. 2 określiła czas trwania kadencji RDN a upoważnienie z 2 stycznia 2020 r. wydane w oparciu o wówczas obowiązujący Statut RDN z 2018 r. zawierało możliwość "podpisywania rozstrzygnięć podejmowanych przez organy RDN".; zatem upoważnienie z 2 stycznia 2020 r. oparte było o Statut RDN z 2018 r. i obowiązywało do 31 grudnia 2023 r.); b) bez znaczenia dla ważności i skuteczności upoważnienia z 2 stycznia 2020 r. była zmiana Statutu RDN, tj. wejście w życie nowego Statutu RDN z 2020 r.; Statut ten nie zawierał żadnych przepisów przejściowych w tym zakresie; c) zaskarżona decyzja RDN została wydana 22 lutego 2021 r. a więc w czasie trwania pierwszej kadencji RDN oraz w czasie obowiązywania upoważnienia z 2 stycznia 2020 r. Podsumowując, Sąd ponownie rozpoznając sprawę, zgodnie z wytycznymi NSA, ocenił problem formalny, tj. czy udzielone Sekretarzowi RDN upoważnienie z 2 stycznia 2020 r. stanowiło skuteczne umocowanie do podpisania decyzji RDN z 22 lutego 2021 r. nr BCK-I-O/RW-1219/19. W ocenie Sądu, upoważnienie z 2 stycznia 2020 r. mogło wywierać pełne skutki prawne aż do końca pierwszej kadencji RDN – tj. do 31 grudnia 2023 r. pomimo zmiany w 2020 r. Statutu RDN. 3. W ocenie Sądu, pozostałe zarzuty zawarte w skardze również nie zasługują na uwzględnienie. W szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał motywy którymi kierował się wydając decyzję. Skarga polemizuje z argumentami zawartymi w zaskarżonej decyzji, a więc należy przyjąć, że stanowisko organu w tym zakresie zostało zaprezentowane w sposób właściwy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że organ w uzasadnieniu decyzji wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W tym miejscu należy dodać, że "(...) tryb podejmowania decyzji stanowi utrudnienie w sporządzeniu jej szczegółowego uzasadnienia, w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Jeżeli zatem zostały spełnione wymogi ustawy o stopniach naukowych i uzyskano odpowiednią ilość recenzji, sprawę rozpatrywała na swym posiedzeniu odpowiednia sekcja Centralnej Komisji zapewniając udział recenzentów i dokumentując swe czynności w sposób umożliwiający kontrolę stosowanej procedury, a następnie podjęto uchwałę - to tak przygotowany materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do poddania go ocenie przez Prezydium, a następnie podstawę wydanej decyzji" (por. wyrok NSA z 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 192/06). Sądy administracyjne wskazują w orzecznictwie mającym odpowiednie zastosowanie w przedmiotowej sprawie, że "Centralna Komisja, jako organ kolegialny podejmuje decyzje w głosowaniu tajnym - wobec czego nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały (...), zatem brak pełnego uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia decyzji" (por. wyrok NSA z 7 października 1999 r., sygn. akt I SA 813/99). Również SN w wyroku z 26 kwietnia 1996 r. (sygn. akt III ARN 86/95) podzielił takie stanowisko, że decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność głosowania jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich przypadkach kontrola sądowa musi się ograniczyć do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne (por. wyrok NSA z 7 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1078/11). 4. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu Skarżącej w zakresie przekroczenia terminów wskazanych w art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym należy wskazać, że terminy w postępowaniu habilitacyjnym (wskazane art. 21 ust. 1 i 2) są terminami instrukcyjnymi - nie są terminami zawitymi. Tym samym ich naruszenie nie wpływa na rozstrzygnięcie. Przepisy te stanowią szczególną (a wiec odrębną od k.p.a.) regulację materii terminowości procedowania w sprawach nadania m.in. stopnia doktora habilitowanego (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 878/19). W sytuacji, gdy ustawa z 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki reguluje wprost kwestię terminu, w jakim powinno nastąpić rozpatrzenie odwołania, przepis art. 35 § 3 k.p.a., określający, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, nie znajduje zastosowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 280/18). 5. Skarżąca podnosi również zarzut zaniechania przeprowadzenia rozmowy o jej osiągnięciach naukowych i planach naukowych, co skutkowało w jej ocenie naruszenie art. 18a ust. 10 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. Zgodnie z art. 18a ust. 10 tej ustawy, komisja habilitacyjna, jeśli ma uzasadnione wątpliwości dotyczące dokumentacji osiągnięć naukowych, może przeprowadzić rozmowę z habilitantem o jego osiągnięciach i planach naukowych. Nawet wystosowanie zaproszenia do habilitanta nie zobowiązuje komisji habilitacyjnej do przeprowadzenia z nim rozmowy. Ponieważ decyzja o przeprowadzeniu rozmowy ma charakter uznaniowy i należy wyłącznie do komisji, brak jej przeprowadzenia nie stanowi naruszenia art. 18a ust. 10 ustawy (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 584/18). Skorzystanie przez komisję z tej możliwości zależy wyłącznie od jej oceny i nie ma charakteru obligatoryjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1849/19). Zatem wynikające z powołanego przepisu uprawnienie Komisji habilitacyjnej ma charakter wyjątkowy i skorzystanie z tego uprawnienia musi poprzedzać sformułowanie przez Komisję wątpliwości co do dokumentacji osiągnięć naukowych habilitanta (por. wyrok NSA z 12 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 1414/21). W niniejszej sprawie komisja skorzystała z art. 18a ust. 10 ustawy, a zatem nie można czynić zarzutu z faktu, iż Habilitantka została zaproszona na rozmowę z Komisją habilitacyjną. Pierwsze posiedzenie Komisji habilitacyjnej zostało odwołane z powodu choroby Habilitantki i jej pisemnego wniosku o odroczenie posiedzenia. Następne posiedzenie odbyło się w dniu 1 grudnia 2014 r. z udziałem Habilitantki, która w trakcie rozmowy wskazała na swój stan zdrowia, jednakże nie wniosła o przerwanie posiedzenia ani o jego odroczenie, a zatem rozmowa była kontynuowana. Równocześnie należy wyjaśnić, iż głównym celem przeprowadzenia rozmowy z Habilitantem było wyjaśnienie wątpliwości powziętych przez Komisję habilitacyjną, w tym dostarczenie komisji dodatkowych informacji dotyczących osiągnięć naukowych i planów naukowych nie zaś "bronienie swoich racji" przez Habilitanta. W postępowaniach o nadanie stopnia naukowego zasada czynnego udziału strony, o którym mowa w art. 10 k.p.a. doznaje ograniczenia. 6. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej w zakresie nieuwzględnienia w toku postępowania habilitacyjnego dokumentu urzędowego w postaci postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w T. z 25 kwietnia 2016 r. o umorzeniu śledztwa prowadzonego wobec Habilitantki o czyn z art. 115 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. należy wskazać na konieczność rozróżnienia oceny w zakresie samodzielności i rzetelności naukowej od odpowiedzialności karnej za czyn z art. 115 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W ocenie Sądu, stwierdzenie braku podstaw do ścigania przez organy wobec braku realizacji znamion czynu zabronionego nie wpływa w żadnym stopniu na możliwość dokonywania przez odpowiednie podmioty swobodnej oceny w zakresie samodzielności (rzetelności) naukowej publikacji. Jednostka naukowa może prowadzić własne postępowanie w zakresie oceny samodzielności naukowej i oryginalności prac osób poddawanych weryfikacji w toku postępowania o nadanie stopnia naukowej. Nie wyklucza to oczywiście prowadzenia odrębnego postępowania karnego w tym zakresie. W ocenie Sądu, stwierdzenie braku podstaw do ścigania przez właściwe organy wobec braku realizacji znamion czynu zabronionego nie stanowi zakazu wyrażania przez odpowiednie gremia naukowe negatywnej oceny co do samodzielności naukowej prac mających być uznane za prace naukowe. Wręcz przeciwnie, nawet mimo takiej negatywnej karnej kwalifikacji procesowej obowiązek zapewnienia właściwego poziomu nadawanym stopniom naukowym wymaga indywidualnej oceny poziomu samodzielności i oryginalności pracy. Tym samym umorzenie postępowania karnego o plagiat wobec Kandydatki nie może pozbawić jednostki naukowej prawa i obowiązku oceny samodzielności oraz oryginalności jej pracy. Niejednokrotnie bowiem uczelnie wyższe korzystają również z systemów antyplagiatowych w trakcie postępowań awansowych, których funkcjonowanie jest w pełni autonomiczne względem postępowań prowadzonych przez organy ścigania. 7. Zdaniem Sądu, bezzasadny jest zarzut Skarżącej w zakresie naruszenia § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, że Komisja obradowała w formie wideokonferencji, należy wyjaśnić, iż Komisja obradowała w tradycyjny sposób z udziałem wymaganych członków, a tylko jeden z jej członków komunikował się za pomocą środków wideo i telekonferencyjnych. Ponadto, członek który komunikował się za pomocą środków komunikacji na odległość, nie miał ograniczonej możliwości wypowiedzi i dyskusji, a na pewno nie wynika to protokołu posiedzenia. Wręcz przeciwnie jego treść wskazuje, że prof. W. C. wypowiadał się co do zasadniczych kwestii, zadał pytanie Skarżącej, wskazał swoje stanowisko w zakresie recenzji oraz sformułował stanowisko w zakresie uchwały komisji, a także wziął udział w głosowaniu i oddał swój głos, tym samym uczestniczył w nim w sposób aktywny. W dniu 1 grudnia 2014 r. odbyło się posiedzenie komisji habilitacyjnej na którym podjęto uchwałę wyrażającą negatywną opinię w sprawie poparcia wniosku o nadanie dr K. S. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo (wyniki głosowania: 3 głosy - za poparciem wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego, 4 głosy - przeciw poparciu wniosku, 0 głosów - wstrzymujących się). 8. Odnosząc się do zarzutu bezstronności Przewodniczącego Komisji habilitacyjnej należy wskazać, że zdaniem Sądu, zasadnie RDN nie stwierdziła naruszenia art. 24 k.p.a. w związku z obecnością w składzie Komisji habilitacyjnej prof. C. K. Przepisy o wyłączeniu z art. 24 k.p.a. mają gwarantować, że pracownik nie będzie działać w sposób stronniczy, a więc sprzeczny z zasadniczym celem postępowania, jakim jest oparcie rozstrzygnięcia sprawy na obiektywnie prawdziwej jej ocenie. Wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu, w którym brał udział pracownik podlegający wyłączeniu na podstawie art. 24 k.p.a. stanowi wadę kwalifikowaną tego postępowania, co nie miało miejsca w niniejszym postępowaniu. Fakt otrzymania przed wszczęciem postępowania habilitacyjnego pracy habilitacyjnej Kandydatki i wyrażane o niej opinie nie może stanowić wyłącznej podstawy do zastosowania art. 24 k.p.a. Taka sytuacja jest powszechnym zwyczajem akademickim i umożliwia odpowiedni dyskurs naukowy oraz rozpoznawalność w środowisku naukowym. Przesyłanie opublikowanych prac naukowych do innych pracowników naukowych w Polsce a nawet za granicą (zwłaszcza z podobnej dziedziny prawa) jest powszechnie praktykowane w środowisku naukowym. Uznawanie, że okoliczność wyrażenia jakiejkolwiek opinii o publikacji wyklucza z funkcji członka Komisji habilitacyjnej oznaczałoby manipulowanie składami Komisji poprzez odpowiedni dobór osób, którym należy wysłać (albo właśnie nie wysyłać) pracę, która potencjalnie mogłaby być przedmiotem oceny w danym postępowaniu awansowym. 9. Niezasadne są również pozostałe zarzuty zawarte w skardze a wskazujące na naruszenie postępowania administracyjnego z kilu zasadniczych względów. Po pierwsze - Centralna Komisja zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Centralnej Komisji. Ostatecznie Centralna Komisja powołała 2 recenzentów w osobach: prof. P. K. oraz prof. P. W. Obie sporządzone w sprawie recenzje są jednoznacznie negatywne. Po drugie - Zespół V Nauk Społecznych RDN w dniu 9 lutego 2021 r. po zapoznaniem się z odwołaniem Skarżącej od uchwały nr 215/2019 Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] z 28 maja 2019 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo, w głosowaniu tajnym wypowiedział się przeciw uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały: 7 głosów, przeciw -19 głosów, wstrzymujących się -1 głos). Po trzecie - Prezydium RDN 22 lutego 2021 r. po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw -10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Po czwarte - z akt sprawy wynika, że zaskarżona uchwała Rady Wydziału podjęta została po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w tym między innymi wzięciu pod uwagę braku spełnienia wymogów z art. 16 ustawy o stopniach naukowych. Uchwałą nr 215/2019 z 28 maja 2019 r. wydaną na skutek uchylenia przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów uchwały z 28 września 2015 r. Rada Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] odmówiła nadania dr K. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych w dyscyplinie prawo (w głosowaniu wzięło udział 37 osób, w tym za odmową nadania stopnia było 35 osób, 0 głosów - przeciw odmowie nadania stopnia, zaś 2 osoby wstrzymały się od głosu). RDN opierając się na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, jak i recenzjach uznała, że strona nie spełnia wymogu ustawy określonego w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Przepisy wskazują jednoznacznie, że osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić "znaczny" wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz Kandydat musi wykazać się "istotną" aktywnością naukową lub artystyczną. Już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia choć jednego z tych warunków przesądza o konieczności podjęcia uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. W niniejszej sprawie RDN zasadnie uznała, że osiągnięcia naukowe Skarżącej nie stanowią "znacznego wkładu w rozwój dyscypliny prawo". Podkreślić trzeba, że o rezultacie postępowania w tego rodzaju sprawach nie decyduje arytmetyczna większość pozytywnych lub negatywnych recenzji, lecz całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 677/20). Po piąte - w uzasadnieniu uchwały nr 215/2019 z 28 maja 2019 r. wskazano, że monografia Habilitantki stanowi powielenie jej dotychczasowego dorobku oraz dorobku innego Autora. Rada Wydziału Prawa i Administracji [...] nie miała także żadnych wątpliwości co do oceny pozostałego dorobku Habilitantki. Podkreślono, że dorobek ten jest niewielki, dominują w nim publikacje kilkustronicowe, niekiedy bez rzeczowej analizy prawniczej, mające jednoznacznie charakter popularyzatorski, dodatkowo w większości pisane wspólnie z dr T. S. Po szczegółowej analizie uznano, że dorobek dr K. S. po uzyskaniu stopnia doktora nauk prawnych jest znikomy, sprowadzający się do kilku artykułów i krótkiego fragmentu monografii, co nie może być w żaden sposób uznane za dorobek stanowiący "znaczny" wkład Habilitantki w rozwój prawa karnego. 10. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd ponownie rozpatrując sprawę, oddalił skargę jako bezzasadną, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.