II SA/Bk 324/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz(spr.), Sędziowie sędzia WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2024 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 2 kwietnia 2024 r., nr WOP.7722.22.2024.MM w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku oddala skargę. Decyzją z dnia 11 grudnia 2013 r. nr SIO.7355-37/04, wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sokółce (dalej: "organ powiatowy", "PINB") nakazał J. B. (dalej: "skarżący", "zobowiązany") rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku murowanego o wymiarach 10x7m na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w Sokółce. Działający w trybie odwoławczym Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej: "PWINB") decyzją ostateczną z dnia 3 lutego 2014 r. nr WOP.7721.4.2014.PB utrzymał ww. decyzję w mocy. Skarga wywiedziona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 270/14. Oddalona została również skarga kasacyjna od ww. wyroku – wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 413/15. W dniu 20 marca 2017 r. PINB skierował do zobowiązanego upomnienie nr SIO.7355-37/04, wzywające do wykonania przywołanego powyżej obowiązku o charakterze niepieniężnym. W latach 2017-2024 w niniejszej sprawie były prowadzone postępowania w trybach nadzwyczajnych, jednak finalnie przywołane powyżej rozstrzygnięcia merytoryczne pozostały w obiegu prawnym. W dniu 4 stycznia 2024 r. organ powiatowy wystawił tytuł wykonawczy nr NB.52.1.1.2024.JJ, opatrzył go klauzulą o skierowaniu do egzekucji administracyjnej oraz w dniu 5 stycznia 2024 r. doręczył zobowiązanemu, wszczynając tym samym wobec niego egzekucję administracyjną. Wystąpieniem z dnia 8 stycznia 2024 r. skarżący złożył do PINB zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Wskazał na nieistnienie obowiązku, określenie egzekwowanego obowiązku "niezgodnie z treścią obowiązku", błąd co do osoby zobowiązanego, brak uprzedniego doręczenia upomnienia oraz wygaśnięcie obowiązku. Ponadto skarżący zawarł wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, gdyż nakaz rozbiórki był niewykonalny w dacie jego wydania, a niewykonalność ta ma charakter trwały, zaś budynek ma uregulowany stan prawny. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2024 r. nr SIO.7355-37/04 organ powiatowy wniesione zarzuty oddalił w całości. Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z 12 lutego 2024 r. PWINB utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2024 r. nr SIO.7355-37/04, wydanym na podstawie art. 59 § 1 pkt 1, pkt 2 i § 4 przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 z późn. zm., dalej: "u.p.e.a."), PINB, działając jako organ egzekucyjny, odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Stwierdził, że w niniejszej sprawie nie występują okoliczności wskazujące na niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Po rozpoznaniu zażalenia, PWINB, postanowieniem z 2 kwietnia 2024 r., nr WOP.7722.22.2024.MM, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W jego ocenie okoliczności, które podnosi zobowiązany, nie świadczą o niewykonalności egzekwowanego obowiązku o charakterze niepieniężnym. Niezgodność ksiąg wieczystych, na którą się powołuje, nie wpływa na byt prawny i faktyczny spornego budynku oraz na możliwość dokonania jego rozbiórki. W niniejszej sprawie nie występuje także, przywołana w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, wymieniona w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zdaniem organu odwoławczego brak jest przeszkód prawnych uzasadniających stwierdzenie, że obowiązek rozbiórki nie może być egzekwowany. Natomiast zobowiązany błędnie wskazuje przedmiot rozbiórki – objęty nim jest murowany budynek gospodarczy o wymiarach 10,00 x 7,00m, zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej nad częściowo zawalonym budynkiem inwentarskim o konstrukcji drewnianej o wymiarach 6,00 x 8,00m. Za nieuzasadnione PWINB organ uznał przy tym zarzuty zażalenia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając je w całości, zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych co do treści obowiązku niepieniężnego, przyjęty za podstawę zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia PINB w Sokółce, a wynikły z faktu sfałszowania dokumentów sprawy przez sporządzenie szkicu na wyrysie z mapy ewidencyjnej, z którego wynika, że w spornym miejscu znajdują się dwa budynki o wymiarach 10,00 x 7,00m, z czego budynek zewnętrzny jest murowany w stanie surowym, a drugi drewniany użytkowany (objęty innym nakazem rozbiórki), gdy w rzeczywistości chodziło o to, że samowolą budowlaną jest nadbudówka nad murowanym budynkiem ewidencyjnym (lukarna zwana w dokumentach policyjnych z oględzin kukawką), a który to błąd powoduje, iż: - likwidacja w drodze rozbiórki chroni od zarzutu samowolnego wybudowania poddasza użytkowego; - likwidacja całego dachu budynku zewnętrznego (według szkicu PINB) powoduje, że budowa ścian wokół budynku wewnętrznego nie wymaga pozwolenia na budowę - jako budowa wybiegu (murowanego ogrodzenia wokół budynku) na terenie działki; stąd nakaz rozbiórki jest częściowo niewykonalny, albowiem należałoby wykonać oba nakazy jednocześnie oraz wyłączyć budynek ewidencyjny o wymiarach 10,00x7,00 m z użytkowania; 2) obrazę prawa materialnego w postaci art. 59 §1 pkt 1 u.p.e.a. przez błędną jego wykładnię, albowiem w dacie wydawania kolejnego nakazu rozbiórki, to jest decyzji PINB w Sokółce z dnia 11 grudnia 2013 r. Nr SIO.7355-37/04 obowiązek niepieniężny legalizacji samowoli budowlanej (i to rzekomej) został spełniony z urzędu w inny sposób, to jest przez modernizację operatu Ewidencji Gruntów i Budynków w 2006 r.; od tej pory zobowiązany ma obowiązek zapewnić zwierzętom trzymanym w tym budynku schronienie, pod rygorem odpowiedzialności karnej za znęcanie się nad zwierzętami i przez to - w sytuacji, gdy PINB nie chce przyjąć opłaty legalizacyjnej i wyrazić zgody na dokończenie prac projektowych przez projektanta - zachodzą podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego, zgodnie z przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia orzecznictwem (wyrok wydany w sprawie II OSK 1648/20). Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o skierowanie sprawy na rozprawę, zobowiązanie pracownika organu wydającego zaskarżone postanowienie do osobistego stawiennictwa na rozprawę, stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i go poprzedzającego jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (skarżący nie jest sprawcą samowoli budowlanej w rozumieniu prawa karnego, a opłata za legalizację nie została przyjęta przez organ) lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (fałszerstwo dokumentu urzędowego przez fałszywe usytuowanie samowoli budowlanej na mapie ewidencyjnej działki, brak zapewnienia dostępu do akt) oraz zasądzenie od PWINB zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, że sporny budynek został zalegalizowany z urzędu. Zarówno w aktach administracyjnych, jak i w wyroku WSA w Białymstoku oddalającym skargę na nakaz rozbiórki potwierdzono nieprawdę co do wyłączenia budynku z użytkowania. W 2006 r. doszło do legalizacji samowoli budowlanych w ramach modernizacji operatu gruntów i budynków. Wykonanie nakazu rozbiórki naraża zobowiązanego na odpowiedzialność karną w trybie innych ustaw - co czyni skargę zasadną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o jej oddalenie. Wnioskiem z 10 września 2024 r. skarżący zwrócił się drogą mailową z wnioskiem: o udzielenie informacji, czy do sądu wpłynęła skarga na decyzję Wojewody Podlaskiego z 18 lipca 2024 r. nr AB-II.7843.6.2024.KR – w przypadku odpowiedzi twierdzącej skarżący zwrócił się o sprawdzenie tych akt na rozprawę w dniu 11 września 2024 r. na okoliczność sprzeczności między ww. decyzją a aktów zaskarżonych w sprawie niniejszej oraz II SA/Bk 324/24 oraz czy ww. termin rozprawy jest aktualny; o sprowadzenie na rozprawę dowodów w postaci wszystkich spraw z udziałem skarżącego, których przedmiotem były nakazy rozbiórki oraz inne postępowania związane z rozbiórką oraz samowolami budowalnymi, na okoliczność, że kolejny wyrok będzie pozostawać w sprzeczności z poprzednimi; o udostępnienie do wglądu akt wskazanych ośmiu spraw. Tego samego dnia skarżący poinformował, że w razie potrzeby poprzedni e-mail zostanie podpisany w dniu jutrzejszym w sądzie. Na rozprawie w dniu 11 września 224 r. skarżący wniósł o dopuszczenie następujących dowodów: zaświadczenia Starosty Sokólskiego z dnia 28 lipca 2022 r. na okoliczność, że nie jest właścicielem działki [...], na której występuje sporna własność i przedkłada kopię zaświadczenia; z akt spraw SA/Bk 1348/03 na okoliczność, iż decyzja podziałowa jest nieważna; wypisu z kartoteki budynku z dnia 3 listopada 2014 r. na okoliczność, że nakaz ten dotyczy budynku wewnętrznego według ewidencji budynków; decyzji umorzeniowej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia 1 czerwca 2020 r.; fragmentu postanowienia Sądu Rejonowego w Augustowie z dnia 16 maja 2014 r. sygn. akt II K 334/13 na okoliczność, że nie jest zdolny do dokonania rozbiórki i innych czynności administracyjnych. Dodatkowo skarżący oświadczył, że decyzje podziałowe, jak i akt darowizny wobec brata, nie zostały odnotowane w księdze wieczystej. Sąd dopuścił złożone wnioski dowodowe. Skarżący dodatkowo przedłożył wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów procesowych i wyliczenie wysokości utraconego zarobku oraz zastrzeżenie pozbawienia praw. W wiadomości mailowej z 11 września 2024 r. skarżący wyjaśnił i skonkretyzował, że wniosek o zwrot kosztów dotyczył obu spraw rozpoznanych na jednym posiedzeniu. Tym samym, mimo że był jeden i opatrzony jedną sygnatura akt, to w razie nieuwzględnienia skargi w jednej ze spraw, a uwzględnienia w drugiej – zwrot należy zasądzić w tej drugiej sprawie. Z kolei w razie uwzględnienie dwóch skarg – zwrot kosztów należy zasądzić w tej jednej sprawie (zdaniem skarżącego – w tej, w której wcześniej wpłynęła skarga). Skarżący wskazał, że wyjaśnienie jest tylko formalnością, ponieważ – w jego ocenie - sąd nie zamierza uwzględniać żadnej ze skarg. Dodatkowo skarżący wskazał, że podstawą zgłoszonych zastrzeżeń był art. 105 k.p.a. na skutek naruszenia przez sąd art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), wniosek o sprowadzenie dowodów został bez narady odrzucony ad hoc przez sędziego sprawozdawcę odrzucony oraz art. 113 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego, został on pozbawiony możności obrony swoich praw przez ujawnienie informacji co do podstawy prawnej wyłączenia organu I instancji oraz pracownika organu II instancji oraz uniemożliwiono ujawienie informacji o naruszenie przez organ I instancji art. 9 k.p.a. przez wprowadzenie w błąd co do praw i obowiązków sprawcy samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części na podstawie art. 151 p.p.s.a. W wyrokowanej sprawie przedmiotem sporu skarżącego z PWINB jest kwestia zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko skarżącemu na podstawie opisanego na wstępie tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku: 1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego; 2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym; 3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27; 4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek: a) jest ściśle związany ze zobowiązanym, b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel; 7) gdy odrębne ustawy tak stanowią. Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest bowiem zobowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Wskazując na niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., skarżący wskazywał, że na legalizację spornego budynku. W jego ocenie zarówno w aktach administracyjnych, jak i w wyroku WSA w Białymstoku oddalającym skargę na nakaz rozbiórki potwierdzono nieprawdę co do wyłączenia budynku z użytkowania. W 2006 r. doszło do legalizacji samowoli budowlanych w ramach modernizacji operatu gruntów i budynków. Wykonanie nakazu rozbiórki naraża nadto zobowiązanego na odpowiedzialność karną w trybie innych ustaw. Odnosząc się do przyczyn niedopuszczalności egzekucji, o jakich mowa w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., na które wskazuje skarżący, wyjaśnić należy, że mają one charakter formalny. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (zob. np. wyrok NSA z 26 sierpnia 2011 r., II FSK 461/10). Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej zachodzi w sytuacji wystąpienia okoliczności wykluczających możliwość prowadzenia egzekucji ze względów formalnych (podmiotowych lub przedmiotowych), a nie merytorycznych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2020 r., VII SA/Wa 130/20). Egzekucja administracyjna jest zatem dopuszczalna, gdy łącznie spełnione zostaną podmiotowe i przedmiotowe warunki jej prowadzenia. Do przesłanek podmiotowych zalicza się wszystkie wymogi związane z uczestnikami tego postępowania. Przez pojęcie przesłanek przedmiotowych rozumie się dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej z uwagi na egzekwowany obowiązek, jego charakter prawny. Natomiast niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi mieć źródło w przepisach prawa, całkowicie wyłączających w danej sprawie możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (zob. wyroki NSA: z 28 lutego 2018 r., II FSK 512/16; z 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10; z 12 stycznia 2018 r., II FSK 3535/15). Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza, że nie jest realizowany jego cel. W literaturze wskazuje się, że umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi dalsze jego prowadzenie. Oceniając w świetle powyższego prawidłowość zaskarżonego postanowienia w kontekście stosowania art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. PWINB stwierdził, że nie naruszył przepisów prawa. Niewątpliwie bowiem w okolicznościach faktycznych sprawy nie zachodziła żadna z możliwych przesłanek niedopuszczalności prowadzenia egzekucji. Otóż, obowiązek nałożony na skarżącego decyzją z 11 grudnia 2013 r. niewątpliwie nie został wykonany, co potwierdziło rozstrzygnięcie organu odwoławczego a także wyroki sądów administracyjnych obu instancji. Prawidłowo więc w zaskarżonym postanowieniu organ stwierdził brak przeszkód prawnych uzasadniających stwierdzenie, że obowiązek rozbiórki może być egzekwowany. Sąd podziela przy tym zapatrywanie PWINB, że zobowiązany błędnie wskazuje przedmiot rozbiórki, egzekwowanej w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 4 stycznia 2024 r. nr NB.52.1.1.2024.JJ - objęty jest nim murowany budynek gospodarczy o wymiarach 10,00 x 7,00m, zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej nad częściowo zawalonym budynkiem inwentarskim o konstrukcji drewnianej o wymiarach 6,00 x 8,00m. Wobec tego sąd uznał, że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Argumentacja skarżącego niepoparta jakimikolwiek dowodami, w sytuacji przeprowadzenia przez organ obszernego postępowania w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, nie może skutkować podważeniem prawidłowości postanowienia wydanego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. W świetle powyższego należy dojść do przekonania, że odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego nie naruszała zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć wyjaśniły motywy, którymi się kierowały oraz okoliczności, które wzięte zostały pod uwagę. W ocenie sądu, lektura akt administracyjnych prowadzi do konkluzji, że rozpoznając wniosek skarżącego o umorzenie postępowania organy kierowały się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Odnosząc się do wniosków skarżącego zawartych w kierowanych do sądu wiadomościach mailowych sąd pragnie wskazać, że pierwszy z e-mail – pomimo deklaracji skarżącego w rym zakresie – nie został podpisany. Wniosek nie został więc złożony we właściwej formie i nie mógł zostać uznany za skutecznie złożony - w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Co więcej, wszelkie pisma strony powinny być kierowane do sądu w formie pisemnej, opatrzone podpisem. Wysyłanie e-maili nie jest odpowiednią drogą kontaktu z sądem. Nie spełnia kryteriów pisma strony w rozumieniu art. 46 p.p.s.a. Jeśli skarżący chciał korespondować z sądem w formie elektronicznej to powinien czynić to korzystając z przeznaczonej do tego platformy, zgodnie z zasadami określonymi w art. 46 § 2a-2d p.p.s.a., co jednocześnie umożliwiłoby podpisywanie składanych pism kwalifikowanym podpisem, bez konieczności każdorazowej wizyty w sądzie. Sąd zauważa również, że złożony wniosek cechuje brak precyzji – trudno odczytać intencje skarżącego. Jeśli skarżący chciał zapoznać się z aktami konkretnych spraw rozpatrywanych przez tutejszy sąd to odpowiedną drogą było udanie się do sądowej czytelni akt po uprzednim zgłoszeniu takiego żądania. Wnioski tego typu nie spełniają kryteriów dowodu uzupełniającego z dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. W zakresie prośby skarżącego o wykonanie kserokopii poszczególnych dokumentów – sąd w ramach możliwości wychodził skarżącemu na przeciw, jednakże to skarżący jest zobowiązany do przedłożenia odpowiedniej ilości egzemplarzy zarówno dla sądu, jak i organu. Sąd nie mógł również uwzględnić wniosku skarżącego o wyłączenie PINB oraz pracownika organu II instancji, gdyż skarżący zawarł te wnioski dopiero w wiadomości mailowej, po zamknięciu rozprawy, a na samej rozprawie ich nie wyartykułował, pomimo że miał taką możliwość. Sąd uznał więc wnioski złożone za pośrednictwem e-maila za spóźnione. Reasumując, zdaniem sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Materiał zgromadzony w sprawie był kompletny, uwzględniał bowiem wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie spełnia oczekiwań skarżącego nie stanowi automatycznie o jego wadliwości. Skarżący nie przedstawił żadnych merytorycznych argumentów, które mogłyby wpłynąć na zmianę zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa, wskazując w szczególności na treść art. art. art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze sąd stwierdził, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, a w sprawie brak jest uchybień mogących powodować uchylenie zaskarżonego aktu z innych powodów. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić