II SA/Kr 929/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 kwietnia 2024 r., znak: SKO-ZP-415-91/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 kwietnia 2024 r. znak SKO-ZP-415-91/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu , utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Rabki-Zdroju z dnia 25.03.2024 roku numer AGZ.6730.156.2021 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku magazynowego z częścią biurową wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami towarzyszącymi; budowa instalacji: kanalizacyjnej do zbiornika szczelnego, wodnej ze studni głębinowej, budowa wewnętrznej linii energetycznej zalicznikowej od linii ogrodzenia, budowa linii gazowej budowa urządzeń i obiektów budowlanych, miejsca postojowe, miejsce na odpady komunalne, komunikacja wewnętrzna, zbiornik szczelny, studnia głębinowa" na działkach nr [...] [...], [...],[...], [...], [...] i [...] w R.-Z. przy ul. K. Skargę na powyższą decyzję złożył za pismem z dnia 17 maja 2024r. K. G.. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania: art. 6, 7, 7b, 8 § 1, 9, 12 § 1, 35 § 1-3, 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania Burmistrzowi Rabki-Zdroju. W uzasadnieniu skarżący podniósł brak przekazania informacji przez Urząd Miejski w Rabce-Zdroju do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Targu o prowadzonym postępowaniu w sprawie nakazania posiadaczowi odpadów usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania tj. z działek nr ewid.[...], [...], [...] w R.-Z. przy ul. K. , czyli działek których dotyczy zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy. Brak tego powiadomienia mógł w ocenie skarżącego w istotny sposób wpłynąć na opinię sanitarną Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Targu. Skarżący zarzucił również brak decyzji o warunkach zabudowy przekształcającej działki sąsiadujące z inwestycją objętą wnioskiem nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...] [...], [...] na tereny przemysłowe. Dokładna klasyfikacja tych działek jest bardzo ważna w ocenie skarżącego, ponieważ działki te znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji i sporządzona analiza urbanistyczna oraz zaskarżona decyzja wielokrotnie odwołują się do tych działek i usytuowanych na nich budynków. Zatem dokładny sposób charakteru sąsiadujących działek ma ogromne znaczenie przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiocie ustalenia w zaskarżonej decyzji linii zabudowy skarżący zarzucił, iż została ona ustalona niezgodnie z wytycznymi Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zawarte w decyzji stwierdzenie, że linie zabudowy ustala się na 13 m nie jest poparte wymaganą analizą. Na dołączonym do decyzji załączniku graficznym 1, nie jest przedstawiona południowa część obszaru analizowanego, w którym znajdują się działki mieszkaniowe (budynki ulicy K. [...] bezpośrednio sąsiadujące z projektowaną inwestycją). Uwzględnienie tych danych pozwala w ocenie skarżącego zanegować ustalony w decyzji przebieg linii zabudowy wskazany na 13 metrów od krawędzi jezdni. Skarżący zarzucił także niewłaściwe ustalenie szerokości elewacji frontowej w decyzji o warunkach zabudowy, gdzie określa się szerokość elewacji frontowej "...nie mniej niż 16 m i nie więcej niż 40 m." Natomiast w załączniku Nr 3 do tej decyzji o warunkach zabudowy w punkcie 5. "Ustalenia szerokości elewacji frontowej" szerokość elewacji frontowej ustala się na "...nie mniej niż 32 m i nie więcej niż 50 m. Szerokość elewacji frontowej liczona jest na całej długości budynku łącznie z cofnięciem części elewacji". Istnieje zatem rozbieżność pomiędzy tymi dokumentami. Ponadto przy określaniu szerokości elewacji frontowej nie zostały uwzględnione strefa ochrony określona przez TAURON pismem znak 22-12-0036881 z dnia 04.01.2023 r. oraz pas technologiczny (pas służebności) - związane z przebiegiem energetycznej linii napowietrznej wysokiego napięcia przez wymienione we wniosku działki. Przedstawione powyżej informacje pozwalają również stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z art. 61. ust. 1 u.p.z.p., ponieważ nie jest ona zgodna z przepisami odrębnymi, a szerokość elewacji frontowej nie została wyznaczona według wytycznych Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego nie zostały wzięte pod uwagę ograniczenia związane z przebiegiem energetycznej linii napowietrznej wysokiego napięcia. W decyzji o warunkach zabudowy w punkcie 9 mówi się: ,, Treść projektu decyzji zgodnie z kompetencjami wynikającymi z przepisów odrębnych uwzględnia warunki uzgodnienia w treści decyzji: (...). TAURON - pismem znak 22-12-0036881 z dnia 04.01.2023 r. uzgodnił projekt decyzji z informacjami." W cytowanym powyżej piśmie z dnia 04.01.2023 r. TAURON wyraźnie zaznacza: "Niniejsze pismo nie stanowi uzgodnienia, lecz podaje wstępne uwarunkowania oraz informacje techniczne niezbędne na etapie opracowywania projektu zagospodarowania terenu działek. Pismo to nie stanowi również zgody na realizację jakichkolwiek przebudów linii energetycznych wynikających z konieczności usunięcia ewentualnych kolizji w terenie. (...) Ponadto informujemy, że Plan Zagospodarowania działek należy uzgodnić w Tauron Dystrybucja SA". Z powyższego wynika - zdaniem skarżącego , że informacja podana w zaskarżonej decyzji jest błędna. Nadto skarżący zarzucił, iż realne granice przedsięwzięcia nie pokrywają się ze złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z dnia 16 grudnia 2021 r., a inwestycja obejmuje znacznie większy teren niż wskazano, zaś na części tego terenu zrealizowano już niektóre elementy inwestycji, np. miejsca postojowe. Wobec zasygnalizowania powyższych niezgodności organ powinien podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego również w tym zakresie oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Poniesione przez skarżącego w powyższym zakresie uwagi nie zostały przeanalizowane i stan faktyczny nie został ustalony. Organ bowiem nie odpowiedział na sygnalizowane przez skarżącego prace budowlane przeprowadzone wiosną 2021r. na działkach będących przedmiotem zaskarżonej decyzji . W ocenie skarżącego w decyzji wz powinna się znaleźć informacja, jaki był wynik postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu w związku ze skargą złożoną w tym przedmiocie. Skarżący podniósł również, iż organ w istocie nie odniósł się i nie przeanalizował zarzutów złożonego przez skarżącego w sprawie odwołania, które składane było już dwukrotnie, albowiem sprawa była już uprzednio uchylana w administracyjnym toku instancji. Powyższe czyni skargę konieczną i zasadną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, albowiem zarzuty podnoszone przez skarżącego są bezpodstawne. Jednocześnie organ poinformował, iż przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Nowym Sączu prowadzone jest wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 24.04.2024 roku nr SKO-ZP-415-91/23 utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Rabki-Zdroju z dnia 25.03.2024 roku numer AGZ.6730.156.2021 ustalającą na wniosek G. J. warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą; "Budowa budynku magazynowego z częścią biurową wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami towarzyszącymi; budowa instalacji: kanalizacyjnej do zbiornika szczelnego, wodnej ze studni głębinowej, budowa wewnętrznej linii energetycznej zalicznikowej od linii ogrodzenia, budowa linii gazowej budowa urządzeń i obiektów budowlanych, miejsca postojowe, miejsce na odpady komunalne, komunikacja wewnętrzna, zbiornik szczelny, studnia głębinowa" na działkach nr [...], [...], [...],[...], [...], [...] i [...] w R.-Z. przy ul. K. . Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji zostało wszczęte, albowiem po wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu (w dniu 26.04.2024 roku) do Kolegium w dniu 6.05.2024 roku wpłynęło odwołanie Pani M. K. od decyzji Burmistrza Rabki-Zdroju z dnia 25.03.2024 roku numer AGZ.6730.156.2021. Odwołanie to zostało nadane na poczcie w dniu 13.04.2024 roku i odebrane przez organ I instancji w dniu 23.04.2024 roku. Postępowanie prowadzone jest pod numerem SKO-ZP-415-109/2024. Z uwagi jednak na wszczęcie postępowania nieważnościowego po wpływie niniejszej skargi sądowoadministracyjnej Kolegium postanowieniem z dnia 27.06.2024 roku zawiesiło postępowanie nieważnościowe na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się do podniesionych zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że front terenu stanowi zachodnia granica terenu inwestycji o szerokości 81 m. Granice terenu inwestycji przebiegają w odległości trzykrotności frontu, co wynika z załączonej analizy w formie graficznej. Obszar analizowany został zatem wyznaczony prawidłowo, a autor analizy stwierdził zasadnie, że pozwala on na przeprowadzenie analizy i wyznaczenie parametrów i wskaźników nowej zabudowy. Obszar analizy pozwoli na zachowanie ładu przestrzennego w rejonie lokalizacji inwestycji. Ustalono, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa handlowo-usługowa, biurowa, przemysłowa i mieszkalna wraz z zabudową gospodarczą lub garażową. W analizie znalazło się zestawienie działek znajdujących się w obszarze analizowanym, oraz ich wskaźniki zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość zabudowy. W zakresie kontynuacji funkcji zabudowy autor analizy ustalił, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku magazynowego z częścią biurową i infrastrukturą i obiektami towarzyszącymi nie zakłóci ładu przestrzennego w rejonie oraz będzie stanowiła kontynuację istniejącej funkcji i form zabudowy. Funkcja zabudowy w obszarze analizowanym jest mieszana, z dominującą funkcją niemieszkalną. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkalna z gospodarczą, ale występuje także funkcja analogiczna do wnioskowanej, co daje podstawę do przyjęcia, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony. Spełnienie warunku "dobrego sąsiedztwa" ma miejsce w sytuacji kiedy, co najmniej jedna działka ewidencyjna dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, co w niniejszej sprawie ma miejsce. W zakresie linii zabudowy wyjaśniono: "Budynki w obszarze analizowanym zlokalizowane są w różnej odległości od dróg. Planowaną inwestycję należy zlokalizować zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do decyzji, w nawiązaniu do § 4 ust. 4 rozporządzenia, ustalając przebieg linii zabudowy odległości 13 m od krawędzi jezdni istniejącej drogi, co uwzględnia przepisy odrębne z zakresu dróg publicznych; od granic działek sąsiednich planowaną inwestycję należy zlokalizować zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi". Analiza załączników graficznych wskazuje, że de facto budynki znajdujące się przy drodze publicznej od strony południowej terenu inwestycji nie tworzą jednolitej logicznej linii zabudowy, co także istotne, w najbliższym sąsiedztwie od strony północnej na działkach sąsiadujących nie występuje żadna zabudowa. Prowadzi to, w ocenie Kolegium do prawidłowego wniosku, iż konieczne jest wyznaczenie linii zabudowy na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów ustawy o drogach publicznych, albowiem nie sposób wyznaczyć linię zabudowy na podstawie istniejącej zabudowy. Kolegium zauważa, że odległości od dróg publicznych, w jakich powinny być sytuowane obiekty budowlane uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320) w art. 43 tej ustawy. Dla drogi gminnej ustawa o drogach publicznych wskazuje odległość 6m od krawędzi jezdni na terenie zabudowy oraz 15 m poza terenem zabudowy. Ustalenie odległości 13m w zaskarżonej decyzji z uwagi na lokalizację inwestycji na terenie zabudowy uwzględnia minimalna odległość 6m i w ocenie Kolegium w sytuacji braku przeciwwskazań ze strony inwestora oraz uwzględniając ład przestrzenny uwidoczniony na załącznikach graficznych do analizy, uznać należy za prawidłową, W zakresie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy uzasadniono w analizie: wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na działkach sąsiednich wynoszą od 1,47 % do 53,56 %, średnia z obszaru analizowanego wynosi 16,76 %. Na przedmiotowych działkach o powierzchni ok. 5 288 m2 planowana jest zabudowa budynkiem magazynowym z częścią biurową wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami towarzyszącymi o powierzchni około 1 050 m2, stanowi to wskaźnik zabudowy wynoszący około 19,85 %. Wskaźnik powierzchni zabudowy winien być ustalony na poziomie średniego w obszarze analizowanym, przy wprowadzeniu przedziału wielkości, ze względu na potrzebę zachowania pewnej harmonii cech zabudowy istniejącej i planowanej zabudowy obszaru analizy. Przy uwzględnieniu istniejących relacji przestrzennych w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem, jego powierzchni oraz przedmiotu zamierzenia zasadne jest ustalenie tego wskaźnika w przedziale od 13,40 % do 20,00 %, czyli od wskaźnika zbliżonego dla zabudowy na działce objętej wnioskiem do średniej wielkości wskaźnika w obszarze analizowanym. Udział powierzchni biologicznie czynnej minimum 45% w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (działki)." W powyższym zakresie ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy zostało prawidłowo i przekonująco uzasadnione, a wyznaczona wartość mieści się w granicach tego wskaźnika w obszarze analizowanym oraz jest zbliżona do wartości średniej. W analizie stwierdzono, że szerokości elewacji frontowych budynków niemieszkalnych zlokalizowanych w obszarze analizowanym wynoszą od 5 m do 62,40 m, średnia szerokość elewacji frontowej dla budynków wynosi 16,25 m. W bezpośrednim sąsiedztwie szerokość elewacji frontowej istniejącej zabudowy wynosi 62,40 m, a budynków o funkcji innej niż mieszkaniowa, zlokalizowanych w obszarze analizy kształtuje się od 14,80 m do 34 m. Biorąc pod uwagę powyższe ustala się szerokość elewacji frontowej dla projektowanego budynku magazynowego z częścią biurową nie mniej niż 16m i nie więcej niż 40m. Daje to większą swobodę projektową kształtowania parametru na etapie projektu budowlanego, gdzie konieczne będzie uwzględnienie przepisów warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. W ocenie Kolegium ustalenie szerokości elewacji frontowej odpowiada prawu i zostało prawidłowo uzasadnione w decyzji, ustalone wielkości wynikają z ustaleń analizy i nie wpłyną negatywnie na ład przestrzenny obszaru analizowanego, albowiem parametr ten nawiązywać będzie do zabudowy istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. W analizie zakresie górnej krawędzi elewacji frontowej wyjaśniono: "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym wynosi od 6 m do 9 m. Biorąc pod uwagę powyższe oraz wniosek inwestora ustala się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku - od 6 m do 8 m." Analiza załączników graficznych wskazuje, że na działkach sąsiednich nie znajduje się zabudowa pozwalająca na wyznaczenie tego wskaźnika, jako przedłużenie istniejącej wysokości na działce sąsiedniej. Prawidłowo, zatem należało ustalić wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na podstawie średniej, przyjmując wartości mieszczące się w granicach wartości istniejących w obszarze analizowanym. W zakresie geometrii dachów w obszarze analizowanym występują dachy dwu-, i wielospadowe o kącie nachylenia połaci od 12° do 45° i wysokości kalenicy dachu do 12 m. Występują także dachy o kącie nachylenia równym bądź niższym od 12°, a także dachy płaskie. Biorąc pod uwagę powyższe ustala się rodzaj dachu projektowanego budynku płaski o kącie nachylenia połaci do 12°, wysokość kalenicy dachu- nie więcej niż 10 m. Kierunek głównej kalenicy dachu - nie ustala się. Ustalenia w zakresie geometrii dachu spełniają wymagania cyt. § 8 rozporządzenia, albowiem zostały ustalone odpowiednio do geometrii dachów w obszarze analizowanym. W ocenie Kolegium zostały one prawidłowo uzasadnione i nie spowodują zaburzenia ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. W zakresie dostępu do drogi publicznej - teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej stanowiącej ul. K. - działkę nr [...]. Ustalono, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga zgody ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zbadano też zgodność z przepisami odrębnymi. Teren nie jest objęty formą ochrony przyrody określoną w ustawie z 16.04.2004 r. o ochronie przyrody, inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia wymienionego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z póżn. zm.), teren inwestycji nie został objęty forma ochrony zabytków, znajduje się poza obszarem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, poza terenem górniczym, poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią. Teren inwestycji znajduje się natomiast w strefie C ochrony uzdrowiska R.-Z.. Ponadto teren inwestycji nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku, do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Mając na uwadze powyższe względy stwierdzić należy, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i w związku z tym należało ustalić warunki jej zabudowy. Planowana inwestycja uzyskała ponadto pozytywne uzgodnienia z organami współdziałającymi - ze Starostą Nowotarskim, Ministrem Zdrowia i Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Nowym Targu. Decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, określony został rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Załączniki do decyzji stanowią wyniki analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załączniki graficzne w tym zawierające linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Kolegium odniosło się ponadto do podniesionych zarzutów odwołania wskazując, że podnoszone w nim zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy określa się bowiem w szczególności możliwość realizacji planowanej inwestycji na podstawie istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, w taki sposób, aby nie miało miejsca naruszenie ładu przestrzennego. Wyłącznie to jest więc przedmiotem analizy organu administracji w toku postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy z uwzględnieniem konieczności spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z tego względu nie ma w sprawie znaczenia fakt prowadzenia postępowania w sprawie usunięcia odpadów z działki inwestycyjnej. Wbrew zarzutom odwołania, obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, a ustalone parametry odpowiadają wymaganiom rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W decyzji ustalającej warunki zabudowy nie ustala się konkretnej liczby miejsc parkingowych, następuje to dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Kolegium wyjaśnia także odwołującemu, że to inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy określa zakres inwestycji zarówno, co do samej inwestycji jak i terenu, na którym zamierza ją realizować, z tego względu organ nie może sam określić innego terenu inwestycji aniżeli został określony we wniosku, a tym bardziej nie może zmienić granic terenu inwestycji na wniosek innej strony postępowania. W zakresie zgłoszenia przez odwołującego skargi do PINB w Nowym Targu, Kolegium ustaliło na podstawie załączonych materiałów, że skarga ta dotyczyła prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją infrastruktury technicznej (place manewrowe, postojowe, składowe itp.) oraz przebudowy budynku usługowego. W związku z powyższym prace te nie dotyczyły inwestycji objętej niniejszą decyzją o warunkach zabudowy i z tego względu także ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi są oczywiście nieuzasadnione, albowiem decyzja Kolegium odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek miało to miejsce z innych powodów niż podniesione w skardze, które to zarzuty w tym wypadku – ze względu na wady i charakter rozstrzygnięcia, jakie zapadło w niniejszej sprawie – nie były przedmiotem rozważań Sądu. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 24.04.2024 roku nr SKO-ZP-415-91/23 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Rabki-Zdroju z dnia 25.03.2024 roku numer AGZ.6730.156.2021 ustalającą na wniosek G. J. warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą; "Budowa budynku magazynowego z częścią biurową wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami towarzyszącymi; budowa instalacji: kanalizacyjnej do zbiornika szczelnego, wodnej ze studni głębinowej, budowa wewnętrznej linii energetycznej zalicznikowej od linii ogrodzenia, budowa linii gazowej budowa urządzeń i obiektów budowlanych, miejsca postojowe, miejsce na odpady komunalne, komunikacja wewnętrzna, zbiornik szczelny, studnia głębinowa" na działkach nr [...], [...], [...],[...], [...], [...] i [...] w R.-Z. przy ul. K. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja organu II instancji narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tejże decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w sytuacji gdy sąd pierwszej instancji uwzględnia skargę na decyzję, to może także stwierdzić jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 85/12 (dostępnym w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jest to o tyle istotne, że oznacza także eliminację z obrotu prawnego decyzji ze skutkiem prawnym ex tunc. W takiej sytuacji zbędna byłaby w tym zakresie dalsza kontrola sądu pierwszej instancji dotycząca ewentualnego naruszenia innych przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego. Dlatego też sąd powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy w danej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. Według art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która m.in. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Z kolei art. 156 § 2 k.p.a. stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (patrz np. wyrok NSA z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt II GSK 398/05, dostępny jw.). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują bowiem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (tak np. NSA w wyroku z dnia 8 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 4431/18, dostępnym jw.). Wobec tego wyjaśnić należy, że podstawową zasadą postępowania administracyjnego (określoną w art. 138 § 1 k.p.a.) jest to, że wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez wiele podmiotów, obowiązkiem tego organu jest ich łączne rozpoznanie w jednym terminie i wydanie jednej decyzji, w której organ powinien rozstrzygnąć o wszystkich odwołaniach. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania "drugiego", względnie innych dotychczas nierozpoznanych pism procesowych (odwołań), pochodzących od innych stron tego postępowania. Dlatego też w orzecznictwie przyjmuje się, że w razie rozpoznania tylko jednego odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej w sytuacji wniesienia w prawidłowym terminie kilku odwołań, obowiązkiem organu odwoławczego jest spowodowanie wszczęcia z urzędu postępowania w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji, zmierzającego do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej na skutek rozpoznania jednego z kilku złożonych odwołań. Dopiero po uchyleniu takiej decyzji można zrealizować obowiązek łącznego rozpoznania wszystkich wniesionych odwołań (por. np. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1198/2009, dostępny jw.). Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań stron wywołuje daleko idące skutki prawne. Uchybienia w tym zakresie nie są kwalifikowane w orzecznictwie jednorodnie, lecz w zależności od okoliczności sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia: 9 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 2270/14, 27 października 2017 r. sygn. akt II OSK 334/16, 26 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 525/21 i 26 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 1675/21; orzecznictwo wskazane w wyroku NSA z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 2005/12 – wyroki dostępne jw.). Jak zaś stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2005 r. sygn. akt OSK 1230/04, można nawet bronić poglądu, że decyzja taka dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (jako wydanej bez podstawy prawnej). Z kolei w wyroku z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt I OSK 314/13 (dostępnym jw.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez dwie lub więcej stron postępowania, dodatkowo na organie odwoławczym co do zasady spoczywa obowiązek ich łącznego rozpoznania w jednym terminie, co wynika z treści art. 138 § 1 k.p.a. Jeżeli organ odwoławczy w istocie nie rozpoznał odwołania wniesionego przez podmiot występujący w sprawie na prawach strony, a w konsekwencji nie doszło do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na skutek odwołania, co pociąga za sobą daleko idące skutki prawne, a mianowicie stanowi o rażącym naruszeniu prawa, tj. art. 15 k.p.a. w związku z art. 127 § 1 k.p.a. Decyzja taka dotknięta jest zatem wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć wadliwości aktu administracyjnego (decyzji) wydanego na skutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o znacznym ciężarze gatunkowym. Zachodzi to w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy organ, wydając decyzję, czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych. W przedmiotowej sprawie Kolegium rozpoznało odwołanie skarżącego K. G., nie rozpoznało jednak odwołania jakie złożyła inna strona postępowania administracyjnego - tj. odwołania M. K. - G., które wpłynęło do organu już po wydaniu zaskarżonej decyzji, co wprost przyznaje organ w odpowiedzi na skargę. W tak kształtującej się sytuacji poprzez wydanie ostatecznej decyzji odwoławczej w dniu 26 kwietnia 2024 r. organ II instancji pominął rozpatrzenie sprawy z odwołania od tej samej decyzji Burmistrza R. - Z. z dnia 25 marca 2024 r. wniesionego inną stronę postępowania administracyjnego – M. K.- G.. W takich też warunkach Kolegium usankcjonowało istnienie w obrocie prawnym decyzji Burmistrza R. - Z. z dnia 25 marca 2024 r. bez prawidłowego rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji poprzez rozpoznanie wszystkich wniesionych odwołań (co oczywiście wymagałoby najpierw ich formalnej oceny wstępnej co do dopuszczalności i terminowości). W ocenie Sądu, takie działanie organu II instancji w postępowaniu odwoławczym – ze względu na skalę stwierdzonych uchybień i skutki w zakresie ostatecznego załatwienia sprawy administracyjnej (istnienie w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy) – należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. np.: wyrok NSA z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt II OSK 334/16 - i powołane tam orzecznictwo; wyroki wojewódzkich sądów amonizacyjnych: WSA w Rzeszowie z dnia 11 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 1028/23, WSA w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 587/21, WSA w Lublinie z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 542/12 – wszystkie wyroki dostępne jw.). Z uwagi na powyższe, Sąd uznał za konieczne stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu. W toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego Kolegium obowiązane będzie prawidłowo rozpatrzyć sprawę w drugiej instancji, uwzględniając wszystkie (skutecznie) wniesione odwołania. W ten sposób organ odwoławczy zapewni realizację obowiązku ustalenia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w jej całokształcie (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz końcowo rozstrzygnie, czy zachodzą podstawy do ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego odnoszenie się przez Sąd w chwili obecnej do merytorycznych zarzutów skargi wniesionej przez K. G. jest przedwczesne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł, jak w wyroku.