III SA/Lu 1/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpatrzeniu zażalenia J. T. ("skarżący"), utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Niemce z dnia [...] 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Dnia 13 września 2021 r. M. K. złożyła do Wójta Gminy Niemce ("organ I instancji") wniosek o przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy działką nr [...], będącą jej własnością a działką nr [...] której właścicielem jest skarżący, położonych w obrębie geodezyjnym [...]. W odpowiedzi na wniosek, skarżący w piśmie złożonym 1 października 2021 r. domagał się usankcjonowania aktualnego stanu prawnego w drodze ugody zawartej przed organem I instancji bez wszczynania postępowania rozgraniczeniowego, a w przypadku braku takiej zgody - przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. W piśmie z dnia 15 listopada 2021 r. M. K. oświadczyła, że wyraża zgodę na przeprowadzenie mediacji. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2021 r. organ I instancji odmówił przeprowadzenia mediacji uznając, że wniosek o rozgraniczenie został złożony, z uwagi na istniejący spór graniczny, a taki charakter sprawy uniemożliwia przeprowadzenie mediacji. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2021 r. organ I instancji wszczął postępowanie, w celu ustalenia przebiegu granic w/w nieruchomości. Do ustalenia przebiegu granic upoważniony został geodeta uprawniony L. J.. W zawartej umowie ustalono wynagrodzenie geodety w kwocie [...]zł. W sporządzonym szkicu granicznym geodeta wykazał granicę wskazaną przez J. T., przez M. K., granicę określoną na podstawie fotomapy z 1965 r. oraz granicę według stanu użytkowania na gruncie. We wnioskach końcowych opinii technicznej z dnia [...] 2022 r. geodeta stwierdził, że niemożliwe jest ustalenie granicy wobec rozbieżnej treści dowodów geodezyjnych, zaś strony nie zgodziły się na ugodowe zakończenia sporu. Z uwagi na powyższe, organ I instancji decyzją z dnia [...] 2022 r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości i przekazał sprawę z urzędu do rozpatrzenia przez sąd powszechny. Postanowieniem z dnia [...] 2022 r., wydanym na podstawie art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) dalej "k.p.a." w związku z art. 262 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 z późn. zm.), organ I instancji ustalił koszty przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego na kwotę [...]zł. Wskazał, że na tę kwotę składają się koszty czynności geodety. Organ I instancji obciążył kosztami postępowania wnioskodawczynię i skarżącego po połowie - po [...] zł. Jednocześnie zobowiązał do zapłaty w/w kwot w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. W wyniku rozpoznania wniesionego przez skarżącego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie ("organ odwoławczy", "Kolegium", "SKO") utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy uznał za prawidłowe rozdzielenie kosztów dokonane przez organ I instancji. Rozgraniczenie nieruchomości leży w interesie wszystkich właścicieli rozgraniczanych działek, a zatem koszty rozgraniczenia powinny obciążyć strony tego postępowania, to jest wszystkich właścicieli nieruchomości objętych rozgraniczeniem. Kolegium wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie zaistniał spór co do przebiegu granicy, co potwierdza m.in. dokumentacja sporządzona przez uprawnionego geodetę. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że spór ma charakter personalny i jest wynikiem subiektywnego przekonania wnioskodawczyni o jego istnieniu. Fakt istnienia sporu wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie: pisma Starostwa Powiatowego z dnia 19 października 2021 r., opinii technicznej z dnia [...] 2022 r. oraz decyzji organu I instancji z dnia [...] 2022 r. o umorzeniu postępowania i przekazaniu sprawy do rozpoznania przez sąd powszechny. Z tych dokumentów wynika, że nie uda się ustalić prawnej granicy pomiędzy działkami, będącej linią istniejącą na gruncie w [...] r. Kolegium podniosło także, że treść zebranych dowodów jest sprzeczna, a właściciele nieruchomości nie porozumieli się co do przebiegu granicy w postępowaniu administracyjnym. Spór ma zatem charakter obiektywny. Oceny tej nie zmienia fakt złożenia wniosku o rozgraniczenie przez M. K.. W konsekwencji, wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, mającego na celu określenie granic, leżało w interesie właścicieli wszystkich nieruchomości, których dotyczył spór graniczny. Zatem zasadne było obciążenie kosztami postępowania rozgraniczeniowego właścicieli obu rozgraniczanych nieruchomości po połowie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że istnieje spór co do przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...] w sytuacji gdy skarżący jedynie broni się przed próbą zawłaszczenia części jego nieruchomości a prawidłowa granica została wytyczona przez faktyczne użytkowanie i długoletnie posiadanie; 2. art. 262 § 1 pkt 1 w zw. z art. 264 § 1 oraz art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że koszty postępowania rozgraniczeniowego wynikły wyłącznie z winy uczestniczki, która zainicjowała postępowanie rozgraniczeniowe, a w jego toku, nie wyrażała zgody na ugodowe zakończenie sprawy poprzez usankcjonowanie istniejącego stanu faktycznego; 3. art. 262 § 1 pkt 2 w zw. z art. 264 § 1 oraz art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego dokonane zostało również w interesie skarżącego, w sytuacji gdy: a) skarżący i jego poprzednicy prawni oraz sama wnioskodawczyni oraz jej poprzednicy prawni nigdy nie kwestionowali przebiegu granicy według aktualnego stanu użytkowania i posiadania, b) spór w przedmiocie granicy jest wynikiem subiektywnego przekonania wnioskodawczyni, c) postępowanie rozgraniczeniowe nie zostało zakończone ustaleniem przebiegu granicy między przedmiotowymi działkami. Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Kolegium nie odniosło się w sposób dostateczny do argumentów i zarzutów podniesionych w zażaleniu od postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono również, że z powołanej przez organ uchwały NSA z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06 wynika jedynie możliwość obciążania kosztami postępowania rozgraniczeniowego właścicieli sąsiadujących nieruchomości, a nie tego rodzaju obowiązek. Koszty postępowania rozgraniczeniowego ponoszone są w interesie wszystkich stron tego postępowania, o ile istnieje spór co do przebiegu granicy. Zdaniem skarżącego, granica pomiędzy nieruchomościami nie jest sporna, bowiem ustalona została przez wieloletnie posiadanie i faktyczne użytkowanie. Spór wynikł natomiast z działania M. K., która zleciła geodecie K. H. wytyczenie granicy między działkami zgodnie z jej życzeniem, co nastąpiło w dniu [...] 2021 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym zostało uregulowane w przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm) dalej jako "p.g.k." oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. z 1999, Nr 45, poz. 453) dalej jako "rozporządzenie". Zgodnie z art. 29 ust. 1 p.g.k. rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 p.g.k. organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wskazane organy (art. 31 ust. 1 p.g.k.). Przepisy art. 31 ust. 4, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 p.g.k. określają rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść w postępowaniu rozgraniczeniowym: ugoda mająca moc ugody sądowej (art. 31 ust. 4), decyzja organu o rozgraniczeniu, jeżeli mimo niezawarcia ugody, zebrane dowody pozwalają na ustalenie przebiegu granicy (art. 33 ust. 1) bądź decyzja o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi, gdy nie doszło do zawarcia ugody, ale również gdy zebrane w postępowaniu administracyjnym dowody nie dają podstaw do ustalenia przebiegu granicy w drodze decyzji (art. 34 ust. 2). Przepisy p.g.k. oraz przepisy rozporządzenia nie zawierają norm dotyczących kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego ani sposobu ich rozliczania. W tej kwestii znajdują zastosowanie przepisy Działu IX k.p.a. Zgodnie z art. 262 § 1 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a nadto koszty mediacji (art. 263 § 1 k.p.a.). Organ może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (art. 263 § 2 k.p.a.). Ustalenie wysokości kosztów postępowania następuje w drodze postanowienia, wydanego przez organ administracji publicznej jednocześnie z wydaniem decyzji. W postanowieniu tym organ określa osoby zobowiązane do poniesienia kosztów oraz termin i sposób ich uiszczenia (art. 264 § 1 k.p.a.). Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie. O kosztach postępowania rozgraniczeniowego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że organ administracji publicznej, orzekając na podstawie przepisu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może uwzględniając normę art. 152 k.c. – obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że instytucja rozgraniczenia nieruchomości uregulowana została w p.g.k. oraz w k.c. Zarówno w postępowaniu cywilnym jak i administracyjnym, organ administracji oraz sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady. Wniosek ten znajduje potwierdzenie przy porównaniu art. 152 i 153 k.c. z art. 31 ust. 2 - 4 i art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k., które określają zasady przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego w jego kolejnych stadiach. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że konsekwentnie należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma też zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z przepisu art. 152 k.c. stanowiąca, że właściciele gruntów sąsiadujących ponoszą po połowie koszty rozgraniczenia. W jego ocenie, udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. Twierdzenie, że interes prawny posiada jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, pozostaje w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu rozgraniczeniowym, wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości, właściciel sąsiedniej nieruchomości może uznawać, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ostatecznie, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w przepisie art. 152 k.c. W wyroku z dnia 15 grudnia 2020 r, sygn. akt I OSK 1563/20 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro w myśl art. 152 k.c. koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele sąsiadujących nieruchomości po połowie, to jest to reguła ich ponoszenia przez strony sporu bez względu na towarzyszące im zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia. Za takim rozumieniem przemawia uzasadnienie powołanej wyżej uchwały. NSA we wspomnianym wyroku wskazał, że w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że kryterium "interesu prawnego" musi dotyczyć interesu prawnego jednostki, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Zatem uznać należy, że samo wzięcie udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że postępowanie to toczy się w interesie tej osoby. Interes prawny jest bowiem kategorią obiektywną. Twierdzenie, że posiada go jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, bo postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił to stanowisko również w innych wyrokach (zob. przykładowo wyroki: z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2341/20; z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2911/19; z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2518/19; z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2638/19; z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2727/20; z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 1813/17; z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1370/16, z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1563/20; z dnia 26 stycznia 2022 r, sygn. akt I OSK 669/19, z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 1967/20). Pogląd wyrażony w wyżej wymienionej uchwale jest podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Skład orzekający w niniejszej sprawie również w pełni aprobuje przedstawione wyżej stanowisko. W ocenie sądu, nie można podzielić argumentacji skarżącego zawartej w skardze. Bezsporne jest, że postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działką o nr [...], będącą własnością wnioskodawczyni oraz działką nr [...] której właścicielem jest skarżący, położonych w obrębie geodezyjnym [...], zostało wszczęte na wniosek M. K.. We wniosku wskazała, że w dniu [...] 2021 r. odbyło się wyznaczenie granicy między działkami przez geodetę K. H.. Skarżący nie zgodził się na przebieg granicy wyznaczony przez geodetę, wnioskował o oznaczenie tej granicy jako spornej oraz odmówił podpisania protokołu. W piśmie z dnia 28 września 2021 r. podnosił, że granica między tymi działkami została ustalona przez wieloletnie posiadanie i użytkowanie a granica jest sporna jedynie w ocenie wnioskodawczyni. Stanowisko skarżący to powielił w zażaleniu od postanowienia organu I instancji oraz w skardze do sądu. Nadmienić należy m.in. że w piśmie z dnia 28 września 2021 r. skarżący kwestionował informacje i ustalenia przedstawione przez wnioskodawczynię wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. Z powyższego oraz z akt sprawy wynika, że wbrew zarzutom skargi istnieje spór graniczny między właścicielami przedmiotowych działek. W piśmie z dnia 19 października 2021 r. Starostwo Powiatowe w Lublinie wskazało, że granica między działkami nr [...] i [...] została ustalona podczas wykonywania prac związanych ze zgłoszeniem dotyczącym wznowienia znaków granicznych i wyznaczenia punktów granicznych dla działek nr [...] i [...]. Praca geodezyjna została zaewidencjonowana w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geograficznej i Kartograficznej w dniu [...] 2021 r. W protokole ustalenia granicy zawartym w operacie skarżący nie wyraził zgody na zaproponowany przebieg granicy między działkami [...] i [...], co zostało odnotowane w bazie danych jako granica sporna. Także ze sporządzonego przez geodetę uprawnionego operatu technicznego wynika, że między stronami toczy się spór o przebieg granicy. W opinii technicznej z dnia [...] 2022 r. geodeta rekomendował przekazanie sprawy do sądu powszechnego, ponieważ przebiegu granicy nie da się wyznaczyć na podstawie dokumentów, a strony nie zawarły ugody. Według protokołu granicznego z dnia [...] 2022 r. strony wskazywały na gruncie odmienny przebieg spornej granicy. O istnieniu realnego sporu między stronami postępowania rozgraniczeniowego w przedmiocie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] świadczy także fakt, że w postępowaniu administracyjnym nie dokonano rozgraniczenia nieruchomości, lecz organ I instancji decyzją z dnia [...] 2022 r. umorzył postępowanie rozgraniczeniowe i przekazał sprawę do rozpoznania sądowi powszechnemu. Wbrew zarzutom skargi, dla ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego nie ma znaczenia sposób zakończenia tego postępowania. W wyroku z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1833/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w myśl art. 152 k.c. koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele sąsiadujących nieruchomości po połowie, to jest to reguła ich ponoszenia przez obie strony sporu, bez względu na towarzyszące im zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia (decyzją rozgraniczeniową rozstrzygającą sprawę co do istoty, aktem ugody czy też decyzją o jego umorzeniu wydaną w trybie art. 34 ust. 2 p.g.k.). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1563/20. Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że skoro skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, to jest to równoznaczne ze stwierdzeniem, że postępowanie to toczyło się także w jego interesie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1563/20 i z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 669/19). Stanowisko skarżącego, że interes w rozgraniczeniu nieruchomości posiada jedynie wnioskodawczyni tego postępowania, pozostaje w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W przypadku postępowania rozgraniczeniowego wszczętego na wniosek właściciela sąsiedniej nieruchomości, skarżący nie może stać na stanowisku, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż ani on ani jego poprzednicy prawni oraz poprzednicy prawni M. K. nie kwestionowali granicy. O czym już była mowa wcześniej, pomiędzy stronami postępowania istnieje spór graniczny, uzasadniający wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. Postępowanie rozgraniczeniowe toczyło się w istocie w interesie wszystkich właścicieli rozgraniczanych działek i wszyscy oni są zobowiązani do udziału w tych kosztach, bez względu na to, który z nich zażądał wszczęcia tego postępowania. Subiektywne zaś przekonanie skarżącego, że "winę" za spór graniczny ponosi wyłącznie wnioskodawczyni, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Spór wprawdzie nie został zakończony na etapie administracyjnym poprzez wydanie decyzji, jednakże nie zwalnia to stron od uiszczenia kosztów poniesionych w jego toku. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 152 k.c. i właściwie je zastosował. We właściwy sposób ustalono wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Na koszty te składało się wynagrodzenie upoważnionego geodety L. J. w kwocie [...]zł. Organy prawidłowo także wskazały, w jakim zakresie poszczególne strony są zobowiązane do uiszczenia ustalonych kwot (po połowie). W toku dokonanej kontroli zaskarżonego postanowienia, sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego i procesowego, które stanowiłyby podstawę do wyeliminowania postanowienia z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził naruszenia wskazanych w skardze przepisów tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Rozpatrzyły i oceniły zgromadzony materiał dowodowy, bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Ocena tego materiału, w świetle mających zastosowanie przepisów, jest prawidłowa i znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast odmienna od oczekiwań strony ocena materiału dowodowego nie stanowi o naruszeniu przez organ przepisów postępowania, a subiektywne odczucia odnośnie braku zaufania do organu prowadzącego postępowanie, nie mogą przesądzać o naruszeniu art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259). W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest postanowienie, sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.