III SA/Gl 696/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant Starszy Referent Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 czerwca 2024 r. nr 2401-IOA.4246.10.2024.AR w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (organ II instancji, DIAS) z 26 czerwca 2024r. znak 2401- IOA.4246.10.2024.AR utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (organ I instancji, N[...]UC-S), z 29 lutego 2024r., znak [...] nakładającą na M. W. (dalej: skarżąca, strona) karę pieniężną w wysokości 300 000,00 złotych, z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji w lokalu bez nazwy mieszczącym się w R. przy ul. [...]. W podstawie prawnej organ II instancji, powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: o.p.), oraz przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020r. poz. 2094 ze. zm.; dalej: u.g.h.). Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym. Podstawą wszczęcia przez N[...]UC-S postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej skarżącej było posiadanie lokalu, w którym stwierdzono urządzenia do gier w postaci zestawów komputerowych. Ustalenia zostały dokonane podczas czynności procesowych w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych, przeprowadzonych w dniu 23 listopada 2019 r. przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w lokalu znajdującym się w R. przy ul. [...] w której działalność gospodarczą prowadzi skarżąca. Czynności w trybie art. 308 kpk podjęto w związku z ujawnieniem przez funkcjonariuszy policji Komendy Miejskiej Policji w R. urządzania gier na urządzeniach do gier w postaci zestawów komputerowych przez nieuprawiony podmiot poza kasynem gry. W chwili wejścia do ww. lokalu i w trakcie przystąpienia do czynności funkcjonariusze stwierdzili podłączone do zasilania elektrycznego, włączone i gotowe do gry urządzenia do gier, na których udało się przeprowadzić eksperymenty: - Zestaw komputerowy [...], oznaczony numerem [...], - Zestaw komputerowy [...], oznaczony numerem [...], - Zestaw komputerowy [...], oznaczony numerem [...]. Na wyżej opisanych urządzeniach funkcjonariusze przeprowadzili eksperyment, który opisali w protokole eksperymentu procesowego nr [...] z dnia 23 listopada 2019 r. Wynikało z niego, że gry na automatach mają charakter losowy, gdyż grający, po uruchomieniu gry nie jest w stanie w żaden sposób wpłynąć na jej wynik czy przewidzieć jaki będzie końcowy układ symboli uzyskany na zatrzymanych bębnach (wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego). Gry posiadały element losowości tzn. grający nie ma wpływu na wynik gry. Grający nie ma możliwości zatrzymania kręcących się z dużą szybkością bębnów, wyświetlanych na monitorze w dogodnym dla siebie momencie, gwarantującym wygraną. Po uruchomieniu przez gracza bębnów za pomocą przycisku ich zatrzymanie następuje automatycznie przez program gry. Z przeprowadzonego eksperymentu procesowego wynikało, że gry na w/w urządzeniach elektronicznych urządzane są w celach komercyjnych, ponieważ aby zagrać należy zakredytować automat. Niezależnie od powyższego na w/w urządzeniach można również uzyskać wygraną rzeczową w postaci wartości wyrażonych w punktach, które stanowią odzwierciedlenie wpłaconych środków pieniężnych, a za uzyskane wygrane w postaci punktów możliwe jest przedłużenie gry lub rozpoczęcie nowej gry przez wykorzystanie wygranych punktów. Przeprowadzony eksperyment procesowy, pozwolił na ustalenie, że gry na ww. urządzeniach zdaniem organu wyczerpują znamiona gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3, ust. 4 ustawy o grach hazardowych. Powyższe ustalenia jednoznacznie wskazywały, że w lokalu doszło do naruszenia przepisów art. 2 ust. 3, ust. 4, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 u.g.h. Skarżąca, udzielając informacji w zakresie tytułu prawnego do lokalu wyjaśniła, że na podstawie umowy dzierżawy nr [...] z 1 lutego 2019 r. zawartej pomiędzy skarżącą a [...] Spółdzielnią Mieszkaniową dzierżawi teren o powierzchni 33m2 położony w R. przy ul. [...] (grunt stanowiący własność Gminy w użytkowaniu wieczystym [...] Spółdzielni Mieszkaniowej) pod działalność handlowo-usługową, na którym skarżąca posadowiła kiosk handlowy, będący jej własnością. Zgodnie z zapisami umowy koszty z tytułu zużycia energii elektrycznej i ogrzewania miał ponosić najemca. Umowę zawarto na czas nieokreślony. Fakt ten potwierdza pismo [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z 9 marca 2020r. nr [...]. W aktach sprawy znajduje się kserokopia umowy dzierżawy na ten teren oraz duplikaty faktur za wrzesień, październik, listopad 2019 r. wraz z dowodami wpłat. Jak wynikało z protokołu z przesłuchania świadka S. T. z 30 grudnia 2020r. (pełnomocnika M. W.), który zeznał, że posługując się pełnomocnictwem notarialnym repertorium [...] numer [...] z 5 marca 2019r. (dającym mu bardzo szeroki zakres do działania w imieniu M. W.) wynajął 1 października 2019r. lokal skarżącej znajdujący się w R. przy ul. [...] firmie [...] z siedzibą w G. przy ul. [...]. Zgodnie z zeznaniem S. T., w przedmiotowym lokalu miała być prowadzona działalność w formie sklepu spożywczo-warzywnego. Z umowy natomiast nie wynikało jaki rodzaj działalności miał być prowadzony w przedmiotowym lokalu. Z kolei z zeznań świadka L. S. z 23 listopada 2019r. (zastanego pracownika w przedmiotowym lokalu w R. ul. [...] w dniu przeprowadzonych czynności, tj. 23 listopada 2019r.) wynikało, że pracował w tym lokalu i jego praca polegała na obsłudze salonu gier, a zatrudniał go ww. S. T. Umowa najmu lokalu użytkowego w R. ul. [...] z 1 października 2019r. zawarta w imieniu M. W. przez S. T. z firmą: [...] z siedzibą w G. (najemca) przewidywała najem lokalu o powierzchni 30m2 w R. ul. [...] od 5 października 2019r. na cele prowadzonej przez najemcę działalności gospodarczej. Zgodnie z zapisami umowy koszty energii elektrycznej i ogrzewania miał ponosić najemca. Ponadto najemca miał wykonać remont dachu na własny koszt i w związku z tym przez cztery pierwsze miesiące miał nie płacić czynszu. Podpis M. J. (najemcy) na w/w umowie najmu lokalu użytkowego z 1 października 2019r., którą podpisał w imieniu firmy [...] – ww. S. T. został poddany ekspertyzie przez biegłego Sądu Okręgowego w G. i K., którą wykonano 25 września 2023 r. Przeprowadzona ekspertyza jednoznacznie wskazała, że, cyt.: "Podpis o brzmieniu "[...]" został naniesiony przy użyciu urządzenia drukującego. Podpis mógł zostać zeskanowany z innego nieznanego dokumentu lub nakreślony na druku in blanco a następnie druk umowy lokalu użytkowego po przyłożeniu pieczęci firmowych został powielony przy użyciu drukarki z kolorowym tuszem". W oparciu o powyższe ustalenia, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. postanowieniem znak [...] z 30 października 2023r. wszczął z urzędu wobec strony postępowanie w związku z urządzaniem gier hazardowych, które zakończył decyzją z 29 lutego 2024r., znak: [...], wymierzającą skarżącej karę pieniężną w kwocie 300.000 zł. za urządzanie gier hazardowych bez koncesji w lokalu bez nazwy mieszczącym się w R. przy ul. [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji m.in. wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że strona była dysponentką lokalu przez co stworzyła warunki, tj. umożliwiła klientom wyżej wskazanego lokalu uczestnictwo w grach hazardowych. Tym samym strona urządzała gry na automatach bez wymaganej koncesji na kasyno gry. Organ wyjaśnił, że wyraz "urządzać" zgodnie ze słownikiem języka polskiego zamieszczonym na stronie www.sjp.pwn.pl oznacza: wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty, zorganizować coś, np. jakąś imprezę lub przedsięwzięcie. Pod tym pojęciem rozumieć należy stworzenie warunków, poniekąd danie osobie trzeciej - klientowi lokalu, w którym urządzenie było eksploatowane możliwości uczestnictwa w grze hazardowej i nie ma znaczenia czy z możliwości tej ktoś skorzystał. W celu wymierzenia kary pieniężnej wystarczające jest wykazanie takiej możliwości. W podsumowaniu organ stwierdził, że: - gry urządzane na automatach do gier znajdujących się w lokalu bez nazwy mieszczącym się w R. przy ul. [...] spełniały definicję gier na automatach z art. 2 ust. 3 i ust. 4 ustawy o grach hazardowych, gry na ww. automatach do gier urządzane były poza kasynem i bez wymaganej koncesji, - gry urządzane były w celach komercyjnych, - strona była urządzającym gry na automatach w lokalu bez nazwy mieszczącym się w R. przy ul. [...]. W związku z powyższym organ stwierdził, iż na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. strona jako urządzający gry na automatach bez koncesji, w lokalu bez nazwy mieszczącym się w R. przy ul. [...] podlega karze pieniężnej w wysokości określonej w przepisach ustawy o grach hazardowych, to jest 100.000 zł od każdego automatu. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżąca pismem z 18 marca 2024r. złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie, iż brak jest podstaw do wymierzenia jej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia: 1. art. 122 w zw. z art. 191 o.p. przez sprzeczną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenę, wyrażającą się z w przyjęciu, że skarżąca urządzała gry hazardowe w rozumieniu art. 89 ust.1pkt 1u.g.h., podczas gdy skarżąca za pośrednictwem swojego pełnomocnika - S. T., jedynie zawarła umowę najmu lokalu z panem M. J., a nadto nie posiadała żadnej wiedzy na temat prowadzonej tam działalności, co wynika m.in. z zeznań ww. pełnomocnika, który wskazuje, że lokal został wynajęty w celu prowadzenia sklepu spożywczego; 2. art. 122 w zw. z art. 191, art. 187§1 w zw. z art. 229 o.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia innych dowodów na okoliczność urządzania gier hazardowych w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., w szczególności zaniechano: - przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków, a to M. J., który wynajmował lokal od skarżącej, pozostałych pracowników lokalu, o których wspomniał świadek L. S., przesłuchania samej skarżącej jako strony postępowania, uzyskania pełnej ekspertyzy pisma ręcznego z dnia 25 września 2023r. (w dalszym ciągu brak w aktach stron 5 i 7 ekspertyzy), uzyskania oryginału umowy z dnia 1 października 2019r., a także ustalenia okoliczności jej podpisania, weryfikacji faktu płacenia przez T. J. za zużyty w lokalu prąd poprzez zwrócenie się do [...] o udostępnienie tych informacji, ustalenia czy w lokalu dostępne były inne media, a jeśli tak to kto ponosił ich koszty, analizy treści umowy najmu z 1 października 2019r., z której wynika, ze wszelka odpowiedzialność za to do jakich celów używa lokal spoczywa na najemcy; 3. art. 210 § 4 o.p. poprzez niedostateczne przytoczenia podstaw faktycznych, które doprowadziły organ do stwierdzenia, że skarżąca miała urządzać gry hazardowe, organ ograniczył się w tym zakresie jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że nie daje wiary zeznaniom świadka S. T., natomiast w aktach sprawy nie znajduje się żaden dowód, który mógłby prowadzić do wniosku, że skarżąca urządzała gry hazardowe; 4. art. 122 oraz art. 187 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie kompletnego materiału dowodowego, jak również dokonanie ustaleń w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a także naruszenie zasady bezpośredniości postępowania dowodowego, materiału dowodowego z innego postępowania bez czynienia własnych zindywidualizowanych ustaleń, brak przesłuchania istotnych świadków w osobie T. J. oraz skarżącej jako strony postępowania oraz innych dowodów wyszczególnionych w pkt 2; 5. art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 192 o.p. poprzez sprzeczną z zasadami prawdy obiektywnej ocenę zebranego materiału dowodowego, selektywnie oceniającą materiał dowodowy, która przerodziła się w ocenę dowolną, sprzeczną z prawidłami logiki; 6. art. 2a o.p. w zw. z art. 8 u.g.h. nieuwzględnienie w postępowaniu zasad opisanych w przepisach prawa, w szczególności zasady in dubio pro tributario, która nakazuje organom podatkowym zebranie pełnego materiału dowodowego, którego braki nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika, a także zakazuje oceny dowodów na niekorzyść podatnika, jeżeli nie istnieją ku temu podstawy wynikające z innych dowodów; 7. art. 210 § 4 o.p. poprzez jego niepełne zastosowanie skutkujące wadliwością uzasadnienia zaskarżonej decyzji, z której nie sposób dociec na jakich dowodach organ oparł swoją decyzję, a w szczególności na czym miało polegać rzekome organizowanie gier hazardowych przez skarżącą j jakie dowody mają to w ocenie organu potwierdzać. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to; l. art. 89 ust.1 pkt 1, ust. 4 pkt 1 lit.a, u.g.h., poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzający gry" i przyjęcie, że jest nim skarżąca, podczas gdy jej czynności sprowadzały się wyłącznie do zawarcia umowy najmu przez pełnomocnika L. S., a rzeczywiście urządzającym gry hazardowe wynajmującym lokal – M. J. III. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść decyzji, a to poprzez przyjęcie, że: 1.okoliczności sprawy wykazały, że skarżąca urządzała gry hazardowe, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można wyciągnąć takiego wniosku, przeprowadzone dowody są szczątkowe i nie mogą prowadzić do tak dalece idącej konkluzji; 2.zeznania S. T. są niewiarygodne, podczas gdy nie ujawniono żadnych dowodów mających podważyć jego wiarygodność, a samo stwierdzenie, że "wynajęcie komukolwiek na tych zasadach lokalu na rynku wydaje się działaniem racjonalnym ze względów ekonomicznych" stanowi jedynie niczym niepoparte stanowisko organu. W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, że materiał dowodowy jest szczątkowy ponieważ nie przeprowadzono pełnego i rzetelnego postępowania dowodowego, zaniechano przesłuchania kluczowych świadków, nadto opiera się na niepełnej ekspertyzie pisma ręcznego (brak stron 5 i 7), a większość dokumentów stanowi kserokopie dowodów z akt innych spraw, a więc organ pierwszej instancji zaniechał przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, bazując na materiałach z innych spraw. Skarżąca podkreśliła, że zajmuje się głównie nieruchomościami, pośredniczy przy zakupie i sprzedaży oraz wynajmie nieruchomości i nigdy nie urządzała ani nie pomagała przy urządzaniu gier hazardowych. Skarżąca wynajęła swój lokal, za pośrednictwem swojego pełnomocnika - S. T., M. J. i nie wiedziała do czego najemca będzie go wykorzystywał. Strona zarzuciła organowi pierwszej instancji brak jej przesłuchania oraz M. J., czy pozostałych pracowników lokalu. Ponadto organ nie wyjaśnił kwestii opłacania rachunków za prąd przez najemcę, nie ustalił kto jest właścicielem urządzeń znalezionych w lokalu, nie ustalił również w jaki sposób doszło do podpisania umowy najmu, a także nie uzyskano oryginału tej umowy. Skarżąca poddała w wątpliwość przyjęcie przez organ pierwszej instancji oceny grafologicznej odnośnie kwestii autentyczności podpisu M. J. na umowie najmu lokalu, argumentując, że organ zaniechał zdobycia oryginału tej umowy. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z 26 czerwca 2024 roku, znak 2401-IOA.4246.10.2024.AR utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS m.in. wskazał, że istota sporu sprowadza się do oceny zasadności nałożenia na stronę kary pieniężnej za urządzanie gier na urządzeniach do gier (trzy zestawy komputerowe [...], oznaczone numerami: [...], [...], [...]) bez wymaganej koncesji na kasyno gry. Nadto DIAS wskazał, że istotnym zagadnieniem przy wymierzaniu kary pieniężnej jest stwierdzenie, że dane urządzenie umożliwia grę na automacie w rozumieniu przepisów ww. ustawy oraz ustalenie osoby urządzającej gry bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. DIAS zaznaczył, że przeprowadzone eksperymenty pozwoliły ustalić, że gry realizowane w lokalu skarżącej miały charakter losowy, gdyż grający, po uruchomieniu gry nie jest w stanie w żaden sposób wpłynąć na jej wynik czy przewidzieć jaki będzie końcowy układ symboli uzyskanych na zatrzymanych walcach, tym samym grający nie miał wpływu na wynik gry. Grający nie miał możliwości zatrzymania kręcących się walców. Wszystkie gry rozegrane na urządzeniach zawierały element losowości, dobór odpowiednich konfiguracji na obracających się walcach następował przypadkowo, w sposób niezależny od uczestnika gry. Gracz nie miał wpływu na wybór symboli na walcach, nie miał wpływu na wybór odpowiedniego ustawienia w momencie ich zatrzymania, aby ułożyły się w układ skutkujący wygraną. Gracz nie miał także możliwości przewidzenia układu symboli jakie wypadną w momencie zatrzymania kręcących się walców. Gry urządzane były w celach komercyjnych, gdyż aby zagrać na urządzeniu należało go zakredytować środkami pieniężnymi (zakredytowanie polega na przekazaniu pieniędzy obsłudze, która przy pomocy aplikacji zainstalowanej na laptopie uruchamiała i kredytowała urządzenie). Zdaniem DIAS losowy charakter gier, komercyjności przedmiotowych urządzeń oraz możliwość uzyskania przez uczestnika gry wygranych rzeczowych, o których mowa w art. 2 ust 4 ustawy o grach hazardowych, należy uznać, że urządzenia do gier (trzy zestawy komputerowe [...], oznaczone numerami: [...], [...], [...]) jako wypełniające definicję gier, o której mowa w art. 2 ust.3 - 4 u.g.h., nie powinny być eksploatowane w punkcie gier, lecz w kasynie gry. DIAS nadmienił, że pełnomocnik, reprezentujący firmę [...] – S. T. w trakcie przesłuchania w charakterze świadka 30 grudnia 2020r. zeznał, że lokal (znajdujący się w R. ul. [...]) został wynajęty [...] z siedzibą w G. Umowę najmu 1 października 2019r. podpisał S. T. w imieniu strony, posługując się pełnomocnictwem notarialnym repertorium [...] numer [...] z 5 marca 2019r. Pełnomocnictwo obejmowało szeroki zakres działania w imieniu strony. Zgodnie z zeznaniem S. T. umowa miała zostać zawarta w samochodzie przed budynkiem lokalu, a w wynajmowanym lokalu miała być prowadzona działalność w formie sklepu spożywczo-warzywnego. Jednakże w umowie najmu nie jest wskazany charakter działalności, która miała być prowadzona w lokalu (§2, cyt.: "Wynajmujący oświadcza, że oddaje Najemcy do używania lokal opisany bliżej w §1 tej umowy, który Najemca będzie wykorzystywał na cele prowadzonej zgodnie z prawem przez siebie działalności gospodarczej"). W ocenie DIAS zgromadzony materiał dowodowy, w tym ocena grafologiczna podpisu M. J. (widniejącego na umowie najmu lokalu) przeprowadzona przez biegłego sądowego; okoliczności zawarcia umowy najmu lokalu z M. J.; jak również same zeznania pracownika lokalu, tj. L. S. jednoznacznie wskazują, że w rzeczywistości lokal pozostawał w dyspozycji i posiadaniu strony, a do żadnej realnej umowy najmu nie doszło. W świetle powyższego, organ nie dał wiary zeznaniom S. T. Zdaniem DIAS materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że strona brała w sposób aktywny udział w urządzaniu gier na przedmiotowych urządzeniach. Przede wszystkim strona jest dzierżawcą terenu o powierzchni 33m2 położonego w R. ul. [...] od [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, na którym posadowiony jest kiosk handlowy, będący własnością strony. Lokal ma dostęp do prądu. Nadto w umowie z [...] Spółdzielnią Mieszkaniową zawarto zapis, iż wszelkie zmiany sposobu wykorzystania gruntu mogą nastąpić tylko za zgodą wydzierżawiającego. W aktach sprawy takowej zgody nie ma. Strona zainstalowała w tym lokalu trzy urządzenia (zestawy komputerowe [...] oznaczone numerami: [...], [...], [...]), zapewniła tym samym dostęp do w/w automatów i ich bieżącą obsługę. Reasumując DIAS stwierdził, że: - gry urządzane na urządzeniach do gier znajdujących się w lokalu bez nazwy mieszczącym się w R. ul. [...] odbywały się na urządzeniach elektronicznych typu wideo, - gry rozgrywane na w/w urządzeniach miały charakter losowy, bowiem gra polegała na uruchomieniu walców, które zatrzymywały się w sposób losowy bez udziału grającego w konfiguracji wybranej przez urządzenie; gracz nie miał żadnego wpływu na wynik końcowy gry, - gry urządzane były w celach komercyjnych, żeby zagrać trzeba było zabankować urządzenie (przekazać obsłudze pieniądze, która przy pomocy aplikacji zainstalowanej na laptopie kredytowała urządzenia i je uruchamiała), - gry na urządzeniach odbywały się o wygrane rzeczowe w postaci punktów umożliwiających przedłużenie gry, - strona urządzała gry na urządzeniach znajdujących się w przedmiotowym lokalu, - gry urządzane były poza kasynem i bez wymaganej koncesji. DIAS stwierdził, że organ pierwszej instancji włączył do postępowania materiał zgromadzony w aktach postępowania karno-skarbowego nr [...], który był wystarczający i kompletny do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zatem nie było potrzeby przeprowadzania innych dowodów, skoro stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony na podstawie posiadanych dokumentów. DIAS podkreślił, iż w żadnym miejscu strona nie kwestionuje faktu, że w lokalu mieszczącym się w R. przy ul. [...] urządzane były gry hazardowe. DIAS wskazał, że przepis art. 474 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, stanowi, iż dłużnik odpowiedzialny jest jak za własne działanie lub zaniechanie za działania i zaniechania osób, z których pomocą zobowiązanie wykonywa, jak również osób, którym wykonanie zobowiązania powierza. Przepis powyższy stosuje się także w wypadku, gdy zobowiązanie wykonywa przedstawiciel ustawowy dłużnika. Ponadto DIAS zaznaczył, że urządzanie gier w przedmiotowym lokalu nie było jednorazowym działaniem strony, bowiem z urzędu wiadomym jest, że urządzała ona również gry hazardowe w lokalu mieszczącym się w B. przy ul. [...], gdzie przeprowadzono kontrolę 10 listopada 2021r. Z tytułu urządzania gier hazardowych w tym lokalu wymierzono stronie decyzją znak [...] z 29 z kwietnia 2024r. karę pieniężną w wysokości 200 000 zł. DIAS podkreślił, że zeznania S. T. o wynajmie przedmiotowego lokalu M. J. nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym. Oprócz kserokopii umowy najmu, gdzie podpis najemcy (M. J.) wg opinii biegłego sądowego został naniesiony przy użyciu urządzenia drukującego, nie przedstawiła strony żadnych innych dowodów, że to nie ona organizowała gry hazardowe w swoim lokalu w R. ul. [...]. DIAS zaznaczył, że w świetle art. 188 o.p. należy przeprowadzić dowód na okoliczności mające znaczenie dla sprawy, natomiast zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania M. J. czy strony nie jest zasadny ponieważ strona miała możliwość uczestniczenia na każdy etapie postępowania zarówno przed organem pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym. Zdaniem DIAS materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji pozwalał na dokonanie ustalenia, kto urządzał gry na przedmiotowych w sprawie urządzeniach eksploatowanych w kontrolowanym lokalu oraz jaki był charakter gier zainstalowanych na przedmiotowych w sprawie urządzeniach. Zgodnie zatem z obowiązującym w przedmiotowej sprawie przepisem art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o grach hazardowych organ pierwszej instancji prawidłowo wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 300.000 zł jako podmiotowi urządzającemu gry na automatach bez koncesji. W skardze z 24 lipca 2024r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ww. decyzję organu II instancji, z 26 czerwca 2024r. skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. przez skierowanie zaskarżonej decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach bez koncesji do podmiotu niebędącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, podczas gdy adresat decyzji w żadnym zakresie nie podejmował działań mogących być potraktowanymi jako urządzanie gier hazardowych (w szczególności skarżąca nie była właścicielem urządzeń, nie pobierała ona z nich korzyści, nie umieściła ich w lokalu, nie była pracodawcą zeznającego w sprawie L. S.); 2. art. 122, w zw. z art. 127 w zw. z art. 229 w zw. z art. 180 § 1 i art. 187 § 1 o.p. przez oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji, zaniechanie przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie, a tym samym zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co objawiło się w szczególności przez nieprzeprowadzenie dowodów mogących realnie potwierdzić, że skarżąca nie była podmiotem urządzającym gry hazardowe w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, gdyż w żaden sposób, a tym bardziej aktywnie, nie uczestniczyła w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych; 3. art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p. poprzez niezastosowanie zasady prawdy obiektywnej i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym oraz naruszenie zasad tegoż postępowania określonych w powyższych przepisach, w szczególności niepodjęcie przez organ administracyjny wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, albowiem organ administracji utrzymał w mocy decyzję, która została wydana jedynie na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego, całkowicie pomijając wytknięte przez skarżącą braki dowodowe oraz ignorując zgłoszone przez nią wnioski dowodowe, a to dowodu z przesłuchania T. J., przesłuchania skarżącej jako strony postępowania, uzyskania oryginału umowy najmu lokalu z dnia 1 października 2019 roku poprzez zwrócenie się o przekazanie tego dokumentu do T. J. lub S. T., a co doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i uznania, że to skarżąca była osobą organizującą gry hazardowe, co jednak nie miało miejsca; 4. art. 89 ust. 1 pkt 3 i art. 89 ust. 3 pkt 4 u.g.h. w związku z art. 336 i 337 Kodeksu cywilnego przez ich niezastosowanie i bezpodstawne uznanie, że skarżąca była posiadaczem lokalu, w tym uznaniu, że za posiadacza można uznać podmiot, który nie sprawował bezpośredniego władztwa nad lokalem i nie prowadził w nim żadnej działalności; 5. art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. oraz art. 2a ustawy o.p., poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również osobę, która jako mocodawca udzieliła pełnomocnictwa do zawierania umów w jej imieniu, podczas gdy nie wyrażała ona zgody na wykorzystanie tego pełnomocnictwa w celu urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc było to działanie przekraczające ramy udzielonego pełnomocnictwa; 6. błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że skarżąca była podmiotem urządzającym gry hazardowe, podczas gdy nie uczestniczyła ona aktywnie w procesie urządzania nielegalnych gier, a w szczególności nie podejmowała ona żadnych czynności nie tylko związanych z procesem udostępniania automatów, lecz także tych związanych z ich obsługą czy też stwarzaniem technicznych, ekonomicznych lub organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, w tym w szczególności nie osiągnęła z tego tytułu żadnej korzyści; 7. błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do utrzymania w mocy decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 300 000 zł, podczas gdy organ II instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, w szczególności nie uzasadnił dlaczego nie zostały przeprowadzone zawnioskowane przez skarżącą dowody, które prowadziły do wykazania braku organizowania przez skarżącą gier hazardowych i które mogłyby przyczynić się do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1.uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 czerwca 2024 roku w przedmiocie utrzymania decyzji w mocy (nr sprawy 2401-IOA.4246.10.2024.AR) oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 29 lutego 2024 roku, znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 300 000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji w lokalu bez nazwy mieszczącym się w R. przy ul. [...]; 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. Względnie wniosła o: 3. zmianę zaskarżonej decyzji organu II poprzez jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ w sposób nieprawidłowy uznał, iż w przedmiotowej sprawie występują przesłanki uzasadniające wydanie decyzji wymierzającej skarżącej karę pieniężną i uznanie jej za podmiot organizujący gry hazardowe. Skarżąca zaznaczyła, iż organ II instancji w żadnej mierze nie wskazał na czym miało polegać organizowanie gier hazardowych przez skarżącą. Według skarżącej decyzja została skierowana błędnie przeciwko niej, podczas gdy z uzasadnienia decyzji wprost wynika, że organizującym gry hazardowe mógł być S. T. lub M. J. W decyzji wskazuje się, że skarżąca miała w sposób aktywny brać udział w urządzaniu gier, a także że miała ona zainstalować w lokalu trzy urządzenia, zatrudnić pracowników, a także zapewnić dostęp do automatów i ich bieżącą obsługę, co w żadnym przypadku nie miało miejsca, a przede wszystkim wnioski takie nie wynikają z przeprowadzonych w sprawie dowodów. Zdaniem strony tak daleko idące wnioski organu są nieuprawnione, tym bardziej, że z żadnego dowodu nie wynika aby skarżąca miała zainstalować urządzenia. Strona podkreśliła, że nie wie kto jest właścicielem urządzeń i skąd zostały one pozyskane, na pewno natomiast nie było to czynione z jej udziałem. Skarżąca podniosła, iż nie zatrudniała żadnych pracowników, co zostało dowolnie uznane przez organ, wbrew zeznaniom świadka L. S., który miał zostać zatrudniony przez S. T., nie wskazywał on, że miała go zatrudnić kobieta. Skarżąca zaznaczyła, że nie zna osoby o danych L. S., nie wie jak ta osoba wygląda i nigdy nie zatrudniała jej do żadnej pracy. Zdaniem strony chybiony jest także wniosek, że skarżącą miała zapewniać dostęp do automatów i ich bieżącą obsługę. Przede wszystkim skarżąca nigdy nie była w tym lokalu, nie posiada do niego kluczy, wszelkimi działaniami związanymi z lokalem zajmował się jej pełnomocnik S. T. Strona podkreśliła, że zgodnie z jednolitym poglądem orzecznictwa warunkiem odpowiedzialności administracyjnoprawnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych Skarżąca wskazała że w żadnej mierze nie uczestniczyła aktywnie w procesie urządzania nielegalnych gier, nie miała pojęcia, że takie gry są organizowane, a przede wszystkim nie wyrażała na to zgody i tego pełnomocnictwo udzielone S. T. nie obejmowało. Podsumowując powyższe strona stwierdziła, że w żaden sposób nie urządzała nielegalnych gier hazardowych, a bez jej wiedzy i zgody mógł zajmować się tym jej pełnomocnik. Strona podniosła, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 u.g.h. nie wskazują, czy i jak kształtuje się odpowiedzialność w sytuacji dalszego przeniesienia posiadania, wobec tego możliwe jest korzystanie z art. 337 Kodeksu cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie w wyroku z dnia 21 stycznia 2021 r. (sygn. akt II SA/Go 529/20; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził: "Jednak konsekwencje, które wiązać należy z tym przepisem nie mogą być przenoszone na grunt odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 u.g.h. bez uwzględnienia funkcji przepisu art. 337 kodeksu cywilnego, który, co oczywiste, nie został ustanowiony dla potrzeb innych gałęzi prawa, a tym bardziej sankcji zawartych w innych systemowo regulacjach prawnych. To rozróżnienie jest ważne dla właściwej interpretacji przepisów art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 u.g.h, gdyż, zdaniem sądu, odpowiedzialność administracyjna, którą reguluje art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. (w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h.) dotyczy wyłącznie takiego posiadacza, który jest posiadaczem zależnym i który zarazem włada rzeczą(dzierży lokal). Wynika to z "przechodniej" konstrukcji rozważanej odpowiedzialności, o czym świadczy treść art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. i zawarte tam sformułowanie "o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego". Skarżąca wskazała, że nie dysponowała faktycznie lokalem, w którym urządzane były gry hazardowe, nie posiadała kluczy do tego lokalu, nie wchodziła do niego. Wobec powyższego nie można uznać jej za podmiot w jakikolwiek sposób zaangażowany w organizowanie gier hazardowych. Zdaniem skarżącej materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na przypisanie skarżącej przymiotu faktycznego dysponenta lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier. Z zebranego materiału dowodowego nie można bowiem wyprowadzić wniosku, że skarżąca dysponowała i faktycznie posiadała lokal. W ocenie strony materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że była jedynie dzierżawcą terenu, na którym posadowiony jest lokal. Strona wskazała, iż okoliczność tego rodzaju, że w dniu 10 listopada 2021 roku przeprowadzono kontrolę lokalu mieszczącego się w B. przy ul. [...], w którym to skarżąca miała również, w ocenie organu, urządzać gry hazardowe, nie może mieć żadnego znaczenia dla niniejszego postępowania. Sprawa ta nie została prawomocnie zakończona, a skarżąca wniosła odwołanie od decyzji z dnia 29 kwietnia 2024 r., które do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie zostało rozpoznane. Zdaniem strony organ nie ustalił w jaki sposób skarżąca miała aktywnie uczestniczyć w procesie urządzania gier hazardowych, na czym jej czynności miały polegać. Organ miał możliwość przeprowadzenia dowodów, które mogły ukazać rzeczywistość zgoła inną, niż ta opisywana w uzasadnieniu decyzji, nie pasowało to jednak do narracji decyzji. W szczególności organ zaniechał przesłuchania M. J., nie zobowiązał do przedłożenia oryginału umowy najmu, nie okazał świadkowi L. S. wizerunku S. T., nie ustalił jaki podmiot miał podpisaną umowę z dostawcą energii elektrycznej w lokalu oraz jaki podmiot regulował rachunki za prąd. W tym zakresie organ przerzucił na skarżącą odpowiedzialność za brak przedstawienia tych dokumentów, co jest kuriozalne, gdyż skarżąca nie dysponuje tymi dokumentami, a nadto nie może ich w żaden sposób uzyskać, gdyż nie jest do tego uprawniona. W ocenie strony organ bezpodstawnie uznał, że zeznania świadka S. T. są niewiarygodne, nie biorąc zupełnie pod rozwagę, że oryginał umowy mógł zaginąć lub umowa mogła zostać zawarta na odległość poprzez przesłanie skanu umowy podpisanej przez jedną stronę do drugiej strony umowy. Organowi umknęło także, że zgodnie z ekspertyzą z dnia 25 września 2023 r. wykonaną przez biegłego Sądu Okręgowego w G. i K., podpis "[...]" z dużym prawdopodobieństwem został sporządzony przez M. J. Nie wyjaśniono skąd w posiadaniu S. T. miały znaleźć się kopie podpisu Pana J. i w jaki sposób zostały umieszczone pod umową najmu skoro w ocenie organu do żadnej realnej umowy najmu nie doszło. Potwierdzić lub zaprzeczyć temu twierdzeniu może tylko druga strona umowy, a organy konsekwentnie odmawiają jej przesłuchania, być może z obawy, że na jaw wyjdą fakty nie pasujące do wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej niewystarczające jest odmówienie waloru wiarygodności zeznaniom świadka S. T., bez przeprowadzenia dalszych dowodów, które mogą podważyć to stwierdzenie. Tym bardziej, że taki dowód mógł zostać przeprowadzony w ramach innego postępowania, do którego skarżąca nie ma dostępu. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że rozstrzygnięcia te nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym, w konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy dokonane przez działające w jej ramach organy administracji, przyjmując je za własne, co czyni zbędnym ich ponowne referowanie (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Natomiast podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.g.h., w brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzenia kontroli czyli 23 listopada 2019 r. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w tym przypadku wynosi 100 000 zł od każdego automatu, o czym stanowi art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. Przedmiotem kontroli Sądu jest zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 26 czerwca 2024 roku, znak 2401-IOA.4246.10.2024.AR utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 29 lutego 2024 r. wymierzająca skarżącej karę pieniężną za urządzenie bez koncesji gier hazardowych bez koncesji w lokalu bez nazwy mieszczącym się w R. przy ul. [...]. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy, W myśl art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia; W myśl art. 89 ust. 4 pkt 1 i 3 u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: 1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi: a) w przypadku gier na automatach - 100 tys. zł od każdego automatu, b) w przypadku gier innych niż określone w lit. a i c - 5-krotność opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia, c) w przypadku gier urządzanych bez dokonania wymaganego zgłoszenia - do 10 tys. zł; 3) w ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 100 tys. zł od każdego automatu. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w lokalu mieszczącym się w R. ul. [...], przeprowadzono kontrolę w dniu 23 listopada 2019 r. w wyniku, której stwierdzono, że znajdowały się tam trzy urządzenia (zestawy komputerowe [...] oznaczone numerami: [...], [...], [...]), a strona zapewniała dostęp do w/w automatów i ich bieżącą obsługę. Przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych eksperymenty i oględziny ww. urządzeń potwierdziły, że służą one do gier, a przeprowadzone próbne gry wykazały ich losowy i komercyjny charakter. Stwierdzono również nielegalny charakter urządzeń, a działalność prowadzona była bez wymaganych dokumentów. Organy wykazały, że skarżąca aktywnie uczestniczyła w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmowała określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania urządzeń, lecz także stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie ww. urządzeń. W kontrolowanych decyzjach organy uznały, że skarżąca była urządzającym gry na automatach. W tym miejscu wskazać jednak należy, że w przypadku podniesienia jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te ostatnie, ponieważ pozwoli to następnie ocenić właściwe zastosowanie lub wykładnię powołanych przepisów prawa materialnego w prawidłowo ustalonym przez organy stanie faktycznym sprawy. W ocenie Sądu, organy nie uchybiły w rozpoznawanej sprawie przepisom postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w tym na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia art. 122, art. 127, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 229 o.p. przez brak zgromadzenia i rozpatrzenia zupełnego materiału dowodowego w zakresie pozwalającym na uznanie skarżącej za urządzającego gry hazardowe. Zdaniem skarżącej uchybienia organów w zakresie ustaleń faktycznych skutkowały błędnym przyjęciem, że jest ona urządzającym gry na automatach. W ocenie Sądu, zarzut ten jest bezpodstawny, bowiem w uzasadnieniu decyzji kwestię "urządzania" gier na automatach, organ omówił wystarczająco szeroko, a na poparcie swojego stanowiska powołał się na uzyskane w sprawie dowody, które uzasadniają twierdzenie o zgromadzeniu w sprawie zupełnego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. obowiązek organów podatkowych co do gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy tylko do chwili uzyskania pewności co do stanu faktycznego sprawy (por. wyroki NSA z: 15 listopada 2011 r., sygn. II FSK 886/10; 2 września 2011 r., sygn. I FSK 1255/10; 27 lipca 2011 r., sygn. I GSK 421/10, publ. jak wyżej). Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 28 lutego 2008 r., sygn. I FSK 256/07), czyli w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją określenie, czy strona urządzała gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Dokonane przez organy ustalenia były wystarczające do uznania skarżącej za podmiot urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., co przemawiało za brakiem przesłanek do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 o.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Pomimo przeciwnych sugestii strony skarżącej zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Organ dokonał również oceny argumentów przedstawianych przez stronę. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Na uwzględnienie nie zasługiwały zatem zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej wskazane w pkt 1, 2,3, skargi. W ocenie Sądu zasadnie uznały organy, że to skarżąca była podmiotem urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., odwołując się do dokumentów sporządzonych i zgromadzonych w związku z czynnościami podejmowanymi w ramach postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie podstawą prawną nałożenia na skarżącą kary pieniężnej był art. 89 § 1 pkt 1 u.g.h., tj. organy uznały, że skarżąca była urządzającym gry w lokalu (którego posiadaczem była strona) bez nazwy mieszczącym się w R. ul. [...], w którym odbywały się na urządzeniach elektronicznych typu wideo. W przedmiotowym lokalu znajdowały się trzy urządzenia (zestawy komputerowe [...] oznaczone numerami: [...], [...], [...]), strona zapewniała dostęp do w/w automatów i ich bieżącą obsługę. Gry rozgrywane na w/w urządzeniach miały charakter losowy, bowiem gra polegała na uruchomieniu walców, które zatrzymywały się w sposób losowy bez udziału grającego w konfiguracji wybranej przez urządzenie; gracz nie miał żadnego wpływu na wynik końcowy gry i były urządzane w celach komercyjnych, żeby zagrać trzeba było zabankować urządzenie (przekazać obsłudze pieniądze, która przy pomocy aplikacji zainstalowanej na laptopie kredytowała urządzenia i je uruchamiała. W ocenie Sądu zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, w tym ocena grafologiczna podpisu M. J. (widniejącego na umowie najmu lokalu) przeprowadzona przez biegłego sądowego oraz okoliczności zawarcia umowy najmu lokalu przez pełnomocnika skarżącej z ww. M. J. jednoznacznie wskazują, że w rzeczywistości lokal pozostawał w dyspozycji i posiadaniu strony, a do żadnej realnej umowy najmu z innym podmiotem nie doszło. W związku z czym chybiony jest zarzut strony, że nie była ona posiadaczem przedmiotowego lokalu w którym urządzane były gry hazardowe bez koncesji. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń; przystosowanie go do danego rodzaju działalności; umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy; utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie; wypłacanie wygranych; obsługa urządzeń; zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. np. wyroki NSA z dnia: 14 marca 2019 r., sygn. II GSK 125/17; 9 stycznia 2019 r., sygn. II GSK 4236/16; 2 sierpnia 2018 r., sygn. II GSK 132/18; 19 lipca 2018 r., sygn. II GSK 4707/16, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem odpowiedzialności administracyjnoprawnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizo-wania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, np. właściciela automatu i właściciela - bądź dysponenta - lokalu, którzy umownie dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (zob. wyroki NSA z dnia: 26 czerwca 2019 r., sygn. II GSK 1775/17; 13 marca 2018 r., sygn. II GSK 3745/17). W rezultacie, za urządzanie gier hazardowych uznaje się takie zachowanie, które ma na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub auto-matów do gier hazardowych, zgodnie z ich przeznaczeniem, w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki (por. wyrok NSA z 21 maja 2019 r., sygn. II GSK 1140/17, publ. jak wyżej). Powyższe pozwała przyjąć za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. I pkt 1 u.g.h. różne podmioty na przykład: właściciela automatów lub posiadacza lokalu, w którym odbywały się gry na automatach, ale również osoby zapewniającej niezakłócone działanie automatów. Zdaniem Sądu gdyby uznać stanowisko strony w zakresie ustanowienia swojego pełnomocnika (który zawarł nieważną umowę podnajmu przedmiotowego lokalu z uwagi na stwierdzoną przez eksperta wadę polegającą na sfałszowanym podpisie strony) za zasadne to doprowadziłoby to do ominięcia rygorów ustawy u.g.h., ponieważ wówczas, za podmiot urządzający gry hazardowe uznawany byłby pełnomocnik strony, a nie sama strona, która tego pełnomocnictwa udzieliła. W związku z powyższym oraz na podstawie art. 95 § 2 k.c. można przypisać odpowiedzialność skarżącej również za podejmowanie przez jej pełnomocnika działania. Nadto zdaniem Sądu zgromadzony przez organy obszerny materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżąca brała aktywny udział w przygotowaniu i organizacji nielegalnych gier na automatach. Przede wszystkim organ ustalił, że 1 lutego 2019 r. została zawarta umowa pomiędzy stroną, a [...] Spółdzielnią Mieszkaniową umowa dzierżawy nr [...] na podstawie której skarżąca dzierżawi teren o powierzchni 33m2 położony w R. przy ul. [...] (grunt stanowiący własność Gminy w użytkowaniu wieczystym [...] Spółdzielni Mieszkaniowej) pod działalność handlowo-usługową, na którym skarżąca posadowiła kiosk handlowy, będący jej własnością. Zgodnie z zapisami umowy koszty z tytułu zużycia energii elektrycznej i ogrzewania miał ponosić najemca. Umowę zawarto na czas nieokreślony. W aktach sprawy znajduje się kserokopia umowy dzierżawy na ten teren oraz duplikaty faktur za wrzesień, październik, listopad 2019 r. wraz z dowodami wpłat. Natomiast w kwestii umowy najmu (dotyczącej lokalu skarżącej znajdującego się w R. przy ul. [...] ) zawartej 1 października 2019r. przez S. T. z 30 grudnia 2020r. (pełnomocnika M. W.), posługującego się pełnomocnictwem notarialnym repertorium [...] numer [...] z 5 marca 2019r. (dającym mu bardzo szeroki zakres do działania w imieniu M. W.) z firmą [...] z siedzibą w G. przy ul. [...], Sąd podzielił stanowisko organów, iż jest to umowa (pozorna) nieważna z uwagi na stwierdzone przez biegłego fałszerstwo podpisu jej strony. W związku z czym należy również wskazać, że ustalenie organu, że skarżąca aktywnie działała w organizowaniu gier na automatach jest prawidłowe ponieważ na dzień przeprowadzenia kontroli dysponentem lokalu była skarżąca. Niezależnie od powyższego jak już było wspomniane "Urządzający gry" to podmiot, który aktywnie realizuje (wykonuje) te działania (czynności), choćby korzyści majątkowe z funkcjonowania automatów uzyskiwał w sposób pośredni. Nie jest wykluczone na gruncie u.g.h., że status ten, w odniesieniu do danego automatu, przysługiwać będzie więcej niż jednemu podmiotowi. Nie ma w takim przypadku znaczenia, w jakim stopniu dany podmiot przyczynił się do współurządzania gier hazardowych, ponieważ odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ma charakter obiektywny. Mając powyższe okoliczności na uwadze, zdaniem Sądu, organy właściwie oceniły zebrany materiał dowodowy i na jego podstawie uznały, że skarżąca była urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty opisane w punkcie 4, 5 , 6 i 7 skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 336 i 337 Kodeksu cywilnego przez ich niezastosowanie i bezpodstawne uznanie, że skarżąca była posiadaczem lokalu, w tym uznaniu, że za posiadacza można uznać podmiot, który nie sprawował bezpośredniego władztwa nad lokalem i nie prowadził w nim żadnej działalności, uznać należy, że ww. zarzut jest bezzasadny, bowiem wskazane w tym zarzucie artykuły nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Końcowo stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie, opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym bezsprzecznie wykazano, że gry na przedmiotowych urządzeniach były grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i urządzane były w lokalu, który nie jest kasynem gry, a urządzającym była skarżąca. Zgodnie zatem z obowiązującymi w dacie kontroli przepisami ustawy o grach hazardowych prawidłowo wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 300 000 zł jako urządzającej gry na automatach bez koncesji. Reasumując Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Rozpoznając sprawę Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie w związku z czym Sąd na podstawie art. 151p.p.s.a., oddalił skargę.