I SA/Ol 487/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska Protokolant starszy referent Elżbieta Parda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2023 r. sprawy ze skargi J. K., H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 8 sierpnia 2022r., nr Rep.1081/PO/22 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. oddala skargę. Decyzjami z 25 kwietnia 2022 r. wydanymi odrębnie wobec J. K. i H. K. (dalej jako: "podatnicy", "skarżący") Wójt Gminy G. (dalej jako: "wójt", "organ I instancji") ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym, od nieruchomości na 2021 r. pobierane w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w łącznej kwocie 127.654,00 zł. Z przekazanych tutejszemu sądowi wraz ze skargą akt podatkowych sprawy wynika, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym w wysokości 415,00 zł stanowiły grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków (dalej również jako: "ewidencja") jako użytki rolne o łącznej powierzchni 8,7870 ha fizycznych (3,9981 ha przeliczeniowego) położonych na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi [...], [...], [...]. W przypadku podatku od nieruchomości ustalonego w kwocie 127.239,00 zł za podstawę opodatkowania przyjęto grunty sklasyfikowane w ewidencji jako Tr - tereny różne (11,8909 ha fizycznych) i K - kopaliny (24,4632 ha fizycznych) położone na działce [...]. W uzasadnieniach przedstawionych decyzji organ I instancji podał, że podatnicy nie złożyli informacji o gruntach ani informacji o nieruchomościach, również pomimo wezwania do wykonania tego obowiązku. Dlatego też wójt wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenie wysokości ww. zobowiązania. We wniesionym odwołaniu organowi I instancji zarzucono w szczególności błąd w ustaleniach faktycznych, bowiem wynikająca z ewidencji klasyfikacja działki nr [...] o łącznej powierzchni 36,3540 ha jako grunt Tr i K od lat jest błędna i nie odpowiada faktycznemu rodzajowi i aktualnemu od lat wykorzystywaniu gruntów. Powinna zatem zostać skorygowana także z urzędu. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: "organ odwoławczy", "SKO") decyzją z 8 sierpnia 2022 r. rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymało w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, ze zm.), dalej jako: "p.g.k." podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Należy zatem przyjąć, że podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy nie ma możliwości przyjęcia za podstawę opodatkowania innych danych, niż te wykazane w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe oznacza, że w każdym przypadku, gdy dane zawarte w informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. SKO przyjęło, że jeżeli podatnik kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów, to najpierw musi wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w p.g.k., a następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych w ewidencji może wystąpić o wzruszenie decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązań podatkowych. SKO zaznaczyło, że z akt sprawy nie wynika, aby w odniesieniu do spornej działki strona skutecznie zakwestionowała dane wynikające z ewidencji. Zaś materiał dowodowy jasno wskazuje, że sporne grunty zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako Tr - tereny różne i K - kopaliny. Organ odwoławczy uznał za całkowicie bezpodstawny zaprezentowany w odwołaniu pogląd, w myśl którego obowiązek dokonania zmian co do klasyfikacji gruntów, w przypadku jej kwestionowania przez podatnika, ciąży również na organie prowadzącym postępowanie podatkowe. Wyjaśnił w tym zakresie, że w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju działania nie jest możliwe, organy podatkowe nie są bowiem powołane do rozstrzygania tych kwestii oraz do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Następnie ustosunkowując się do wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu (przeprowadzenie oględzin nieruchomości, powołania biegłych z zakresu klasyfikacji gruntów, przesłuchania stron i świadków, wystąpienie do Starostwa Powiatowego w O. i ARIMR) SKO wskazało, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zaskarżyli w całości decyzję SKO, wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia przez organ, a ponadto o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa w postaci: art. 1a ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170, ze zm.), dalej jako: "u.p.o.l.", (-) art. 1, art. 4 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333, ze zm.), dalej jako: "u.p.r.", (-) art. 1 ust. 2 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 888, ze zm.), dalej jako: "u.p.r." - poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący winni od przedmiotu opodatkowania (nieruchomości) wskazanego w pkt 2 (tabela) na 2 stronie uzasadnienia zaskarżonej decyzji zapłacić tylko podatek od nieruchomości w kwocie aż 127.239,00 zł, a nie podatek rolny lub leśny, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji; art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 124, art. 180 §1, art. 187 §1, art. 188, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm.), dalej jako: "o.p.", poprzez bezzasadne ograniczenie postępowania dowodowego w sprawie jedynie do zażądania informacji z ewidencji gruntów i budynków, pominięcie wniosków dowodowych skarżących, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia istoty sprawy, swobodnej oceny zgromadzonego wybiórczo materiału dowodowego, a w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w zakresie działki nr [...] widnieje nieprawidłowa klasyfikacja - Tr. Wskazany grunt winien być sklasyfikowany zgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. jako użytki rolne, klasa V. Organ z urzędu nie dopełnił przedmiotowej zmiany, zaś tego konsekwencją jest to, że w sprawie doszło do opodatkowania wskazanego gruntu podatkiem od nieruchomości. Tymczasem skarżący nie powinni płacić wysokiego podatku od nieruchomości za grunt, który jest użytkiem rolnym i to jeszcze klasy V, a także nie powinni ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania w tym zakresie właściwych organów administracji publicznej. Nadto podatnicy wskazali, że na przedmiotowym gruncie od lat nie prowadzą żadnej aktywności zawodowej, gospodarczej. Przedmiotowa nieruchomość jest od lat użytkiem rolnym lub leśnym. Wydobycie kruszyw ze złoża skarżący zakończyli w 2010 r., a w 2011 r. wykonana została rekultywacja terenu w kierunku rolnym. Nadmienili, że sami nie zmieniali klasyfikacji gruntu działki nr [...] na Tr, nie wiedzą kto i na jakiej podstawie dokonał wskazanego wpisu w ewidencji. Podnieśli, że przedmiotowa działka nie jest terenem różnym i nie jest użytkiem kopalnym stosownie do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.(Dz. U. z 2019 r. poz. 393). Grunt ten jest użytkiem rolnym, a z faktu jego posiadania i faktycznego wykorzystywania i przeznaczenia podatnicy pobierają dopłaty rolnicze. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoją dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 §2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy. Sąd ma zatem obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Naruszenia prawa stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję zostały zaś wymienione w art. 145 §1 p.p.s.a. Głównym przedmiotem sporu jest zasadność opodatkowania przez wójta w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. podatkiem od nieruchomości gruntu położonego na działce [...] sklasyfikowanego w ewidencji jako Tr - tereny różne (11,8909 ha fizycznych) i K - kopaliny (24,4632 ha fizycznych) przy wyłącznym uwzględnieniu danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, które w ocenie skarżących nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości regulują przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170, ze zm.), dalej jako: "u.p.o.l". Ustawa ta określa zarówno powstanie obowiązku podatkowego, kogo ten obowiązek obciąża, jak również zakreśla ramy, w których organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa stawki tego podatku. Z punktu widzenia istoty sporu, kluczowym w niniejszej sprawie jest art. 21 ust. 1 p.g.k. Zgodnie z tym przepisem podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie sądu przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja SKO co do wiążącego charakteru ewidencji gruntów i budynków, jest trafna. Stanowisko to pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji, w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości, mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wyroki NSA z 1 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 458/16, z 16 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 1711/17, z 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 2706/19, z 29 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 2876/19, z 22 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 4838/21, z 9 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 96/22 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 95/22, zawarte w ewidencji gruntów i budynków dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych, niejako wyjątkowych, sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne) nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej. Stanowisko powyższe sąd orzekający w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. W opisanej powyżej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. uchwała NSA z 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13 oraz wyroki NSA: z 1 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 1930/12, z 9 lutego 2023 r. sygn. akt III FSK 95/22; zob. również S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015, nr 2, s. 11-19). W niniejszej sprawie nie wystąpiła jednak opisana powyżej niezgodność danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych. Dane te były także prawnie relewantne dla prawidłowego ustalenia zobowiązania podatkowego w kontrolowanej sprawie. Wymaga bowiem zauważenia, że zarówno zastosowana w odniesieniu do spornych gruntów kategoria ewidencyjna "użytki kopalne", jak i postulowana przez skarżących kategoria "użytek rolny" klasyfikuje grunty albo jako nieruchomości stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości albo podatkiem rolnym. Oznacza to, że ewidencja zawiera dane podatkowo istotne i różnicujące przedmiot opodatkowania. Dane zawarte w ewidencji były więc na podstawie art. 21 ust. 1 p.g.k. wiążące dla wymiaru podatków w kontrolowanej sprawie, a zatem organy podatkowe były zobowiązane do ich uwzględnienia. Dopiero dokonana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, także na wniosek skarżących, zmiana klasyfikacji tych gruntów, będzie miała znaczenie prawnopodatkowe. Nieakceptowanie przez skarżących zapisów widniejących w ewidencji nie oznacza, że zapisy te są nieprawdziwe. Tym samym, nie mają usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia w tej sprawie art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 124, art. 180 §1, art. 187 §1, art. 188, art. 191 Op. W kontrolowanej sprawie organy podatkowe nie mogły odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów i budynków. Dane te zawierały bowiem stosowane kategorie ewidencyjne różnicujące grunt rolny od gruntu stanowiącego przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a ponadto również dane dotyczące powierzchni nieruchomości. Skarżącym należy natomiast wyjaśnić, że w tego rodzaju sprawach zasada otwartego systemu środków dowodowych (art. 180 §1 o.p.) doznaje istotnego ograniczenia, gdyż nie może prowadzić do godzącego w stabilność systemu prawnego i pewność obrotu podważania danych pochodzących z rejestru publicznego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Jak już podano istnieje jednak procedura prawna pozwalająca na skorygowanie ewentualnych nieprawidłowości w tej ewidencji, także z inicjatywy stron (podatników) zainteresowanych wprowadzeniem takich zmian. Do tego rodzaju działań nie są jednak uprawnione organy podatkowe w ramach prowadzonego postępowania zmierzającego do wydania decyzji. Bez wzruszenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia nie można natomiast skutecznie wywodzić, że skarżący powinni od przedmiotu opodatkowania, tj. gruntu stanowiącego działkę nr [...] zapłacić podatek rolny lub leśny a nie podatek od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosownie jednak do art. 1a ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.o.l. przez użyte w ustawie określenia takie jak: użytki rolne czy lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym, chybione są także zarzuty skargi (opisane w pkt 1 petitum) dotyczące naruszenia w tej sprawie prawa materialnego. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżących, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ podatkowy nie był zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia i wykazania okoliczności związanych z faktycznym sposobem użytkowania spornego gruntu w 2021 r. Informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości dotyczące np. powierzchni, czy też przeznaczenia gruntu, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów p.g.k. wywierają skutki materialnoprawne. Ewidencja gruntów i budynków ma zatem charakter dokumentu urzędowego (art. 194 o.p.), stanowi więc dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. W konsekwencji organ podatkowy nie może bez przeprowadzenia przeciwdowodu odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w ewidencji gruntów i budynków, bowiem stanowiłoby to naruszenie art. 195 o.p. Moc dowodowa dokumentu urzędowego może co prawda zostać podważona, na co wskazuje treść art. 194 §3 o.p., ale w tym przypadku organ podatkowy nie ma możliwości dokonania zmian w ewidencji. Nie zalicza się on bowiem do podmiotów, którym przysługuje możliwość zgłoszenia staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków (zob. wyrok NSA z 30 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 4838/21). Stąd też organ ten nie może prowadzić dowodu przeciwko danym wynikającym z ewidencji doprowadzając do ich zmiany lub obalenia zasady związania tymi danymi (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II FSK 465/21). Wyjaśnić należy, że przeprowadzenie przeciwdowodu (stosownie do treści art. 194 §3 o.p.) dotyczyć może tylko takich sytuacji, gdy (1) wpis w ewidencji gruntów i budynków jest niezgodny z treścią dokumentów, na podstawie których wpisu się dokonuje, (2) zachodzi sprzeczność z zapisami w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, (3) gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Przeprowadzenie przeciwdowodu na podstawie art. 194 §3 o.p nie może natomiast dotyczyć zmiany (ustalenia przez organ podatkowy) zapisów w ewidencji gruntów i budynków bo taka zmiana może być przeprowadzona tylko w trybie i na zasadach określonych w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1238/21). Nie może więc budzić wątpliwości, że podmiotem upoważnionym do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków jest wyłącznie właściwy starosta. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Innymi słowy, jak długo zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innego przeznaczenia nieruchomości na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości (zob. wyrok NSA z 4 czerwca 2019 r, sygn. akt II FSK 2018/17, wyrok WSA we Wrocławiu z 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 1023/19). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że organ I instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W tym stanie sprawy SKO miało pełne podstawy, aby decyzje wójta utrzymać w mocy. Ponownie należy podkreślić, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa zatem na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi we wskazanej ewidencji. Końcowo należy wskazać, że dokonana przez sąd kontrola wydanych w sprawie decyzji pozwoliła na ustalenie, że zarówno podmiot, jak i przedmiot opodatkowania zostały ustalone w sposób prawidłowy, zatem rozstrzygnięcia organów obu instancji nie naruszają prawa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji wyroku.