I SA/Bd 153/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 stycznia 2025 r. nr BP.501.1801.2024.0148.WA7.PUH w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 listopada 2022 r. nr WI.8140.6.1335.2022, 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz H. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na H. S. (skarżący) karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. Inne utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 526/23 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem Inne, że z okazanego do kontroli zaświadczenia nie wynika, aby transport towaru spełniał wymogi wynikające z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz.U. z 2023 r. poz. 2423; dalej: rozporządzenie), gdyż stwierdzono w nim, że pojazd, którym poruszał się skarżący w trakcie zakazu jest przeznaczony do zapewnienia niezbędności utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Zdaniem Sądu skoro w opinii organu rzetelność, jak i treść tego dokumentu budzi wątpliwości, to organ powinien zwrócić się do spółki C. S. C. [...] o potwierdzenie, czy skarżący był uprawniony do posługiwania się tym zaświadczeniem, jak i o wyjaśnienie, w jaki sposób transport przez skarżącego wymienionego ładunku, wskazanym w zaświadczeniu pojazdem, służył zapewnieniu niezbędności utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym, tj. firmy C.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. Inne ponownie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] sierpnia 2022 r. ([...]) o godzinie [...] na drodze krajowej nr [...] w miejscowości B. K. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki R., poruszający się wraz naczepą marki K.. Ww. pojazdem kierował H. S. wykonujący krajowy transport drogowy rzeczy (ładunek piwa w puszkach) na trasie S.-R. w imieniu własnym. W toku kontroli ustalono, że strona wykonywała przewóz drogowy rzeczy z naruszeniem § 2 ust. 3 lit. a rozporządzenia. W związku z powyższym stwierdzono naruszenie lp. 1.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.; dalej "u.t.d."). Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2022 r. Organ wskazał, że § 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia w sprawie okresowych ograniczeń wprowadza okresowe ograniczenia ruchu pojazdów na obszarze całego kraju, w piątek od godz. 18.00 do godz. 22.00 w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w którym kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, dla pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że strona wykonywała krajowy transport drogowy rzeczy, zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej powyżej 35 ton, w piątek [...] sierpnia 2022 r. o godzinie [...]. W związku z powyższym strona poruszała się z naruszeniem ww. zakazu. Jednocześnie na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że nie zachodzi wyłączenie z § 3 ww. rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że strona wykonywała przewóz drogowy w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. W oparciu o te ustalenia organ uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Według lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł. Odnosząc się do argumentacji skarżącego podniesionej w odwołaniu organ wskazał, że stosownie do § 3 ust. 1 lit. j rozporządzenia, przepisy § 2 ww. rozporządzenia nie mają zastosowania do pojazdów używanych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Biorąc pod uwagę literalną treść ww. przepisu Inne wskazał, że przedmiotowe wyłączenie dotyczy przede wszystkim sytuacji, gdy przewożony towar jest niezbędny do zachowania ciągłości cyklu produkcyjnego i w związku z tym skarżący musiałby wykazać, że przewożony - zatrzymanym do kontroli pojazdem - towar był niezbędny do utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego. Poza tym z zebranego materiału dowodowego nie wynika by skarżący świadczył usługę transportową niezbędną do utrzymania przedsiębiorstwa w ruchu ciągłym. Powyższe nie zostało wykazane podczas przeprowadzonej kontroli drogowej, w której przedsiębiorca uczestniczył osobiście będąc jednocześnie kierowcą kontrolowanego zespołu pojazdów. Organ stwierdził, że z przedłożonej przez stronę kopii zaświadczenia, które nawet nie zostało opatrzone datą oraz do którego dopisano długopisem numery rejestracyjne kontrolowanych pojazdów, nie wynika, aby przewożony towar spełniał ww. wymogi, a kontrolowany transport był niezbędny do utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę mając na uwadze wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawarte w wyroku z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 526/23, pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. wezwał C. S. C. [...] S.A. do udzielenia informacji odnośnie wystawionego przez C. S. C. [...] S. A. blankietu zaświadczenia, bez wskazanej daty z uzupełnionymi długopisem numerami rej. ciągnika samochodowego [...] oraz naczepy [...], tj. do wskazania, czy: - H. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: Usługi Transportowe H. S. z siedzibą w miejscowości C. był uprawniony do posługiwania się przedmiotowym zaświadczeniem; wyjaśnienia, w jaki sposób skontrolowany w dniu [...] sierpnia 2022 r. transport ładunku piwa w puszkach wykonywany przez H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Usługi Transportowe H. S. z siedzibą w miejscowości C. wskazanym w zaświadczeniu pojazdem, służył zapewnieniu niezbędności utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym; wskazania kto był odbiorcą przewożonego przez H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Usługi Transportowe H. S. z siedzibą w miejscowości C. towaru w postaci ładunku piwa w puszkach i wyjaśnienie, czy dostawa ta w jakiś sposób służyła realizacji powyższych celów tj. zapewnienia niezbędności utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Powyższe pismo zostało skierowane na wskazany w zaświadczeniu adres C. S. C. [...] S. A. tj. ul. [...], 02-135 W.. Po dwukrotnej awizacji w dniu [...] sierpnia 2024 r. oraz [...] września 2024 r. zostało zwrócone do organu z adnotacją: "Zwrot nie podjęto w terminie" i załączone do akt sprawy. Mając na uwadze powyższe organ ponowił przedmiotowe wezwanie, wysyłając je na adres C. S. C. [...] S. A. tj. ul. [...], [...] W., które również po dwukrotnej awizacji w dniu [...] grudnia 2024 r. oraz [...] grudnia 2024 r. zostało zwrócone do organu z adnotacją: "Zwrot nie podjęto w terminie" i załączone do akt sprawy. Organ równolegle ww. wezwanie z dnia [...] listopada 2024 r. przesłał na drugi, znany z urzędu adres C. S. C. [...] S. A. tj. ul. [...], [...] S., które zostało doręczone w dniu [...] grudnia 2024 r. Do dnia wydania decyzji ww. firma nie udzieliła na nie odpowiedzi. W złożonej do tut. Sądu skardze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając: - przedawnienie, bowiem zgodnie z art. 92c u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, na podmiot wykonujący przewóz drogowy - czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat (kontrola drogowa odbyła się [...] sierpnia 2022 r., zaskarżona decyzja została wydana dnia [...] stycznia 2025, zatem upłynął okres 2 lat i 5 miesięcy); - naruszenie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a."), poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wezwania na przesłuchanie nadawcy towaru/wystawcy zaświadczenia, poprzez brak kary porządkowej za niestawiennictwo; - naruszenie art. 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony przy braku odpowiedzi nadawcy, wystawcy zaświadczenia; - naruszenie art. 136 § 2 k.p.a. poprzez nieudolną próbę przeprowadzenia dowodu, zamiast przekazania sprawy do organu pierwszej instancji. Skarżący podkreślił, że prowadząc jednoosobową działalność świadczy usługi dla firmy C. S. C. [...] S.A., a firma ta potwierdziła, że pracuje w trybie ciągłym. Ponadto wskazała jednoznacznie, które numery rejestracyjne pojazdów w tym trybie ciągłym uczestniczą. Skarżący podkreślił, że dochował wszelkiej staranności przy wykonywaniu transportu drogowego i w dniu [...] sierpnia 2022 r. nie naruszył zakazu ruchu, gdyż zgodnie z rozporządzeniem był z niego zwolniony. Wyjaśnił, że w dotychczasowej działalności transportowej miał już kilka kontroli Inspekcji Transportu Drogowego czy Policji w okresie obowiązywania zakazów ruchu i zawsze to zaświadczenie było uznawane i nie budziło żadnych wątpliwości służb kontrolnych. Nie miał żadnych problemów, aby poruszać się podczas zakazów. Skarżący zauważył, że w toku postępowania organ drugiej instancji nie dokonał żadnych wiążących ustaleń, a brak odpowiedzi nadawcy/wystawcy zaświadczenia przyjęto jako podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Tym samym naruszono przepis art. 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2025 r. skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom organu, w jego ocenie w sprawie nastąpiło przedawnienie. Zdaniem skarżącego ustawa o transporcie drogowym w art. 92c wskazuje w sposób kompletny, że następuje umorzenie, jeżeli upłynął okres 2 lat, bez rozstrzygania merytorycznego. Ponadto skarżący zarzucił organowi rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony, w sytuacji gdy nie otrzymał odpowiedzi od nadawcy towaru, a także doprowadzenie do naruszenia procedury poprzez nieprzekazanie sprawy do organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo. Należy mieć na uwadze, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 6 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 526/23 uchylił poprzednio wydaną decyzję i sprawa wróciła do ponownego rozpoznania. Wyrokiem tym organ rozstrzygający sprawę ponownie ją rozpatrując, jak i tut. Sąd są związane, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Stosownie do ww. przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na tle powyższej regulacji w orzecznictwie wskazuje się, że przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz podanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (wyrok NSA z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt II FSK 1221/20, LEX nr 3054829). Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w przypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2024 r., III FSK 888/23). Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2022 r. (piątek) o godzinie [...] funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli pojazd marki R. wraz z naczepą. Pojazdem kierował H. S.. Pojazdem był transportowany ładunek – piwo w puszkach, na trasie S. - R.. Organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z treścią lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d., z tytułu wykonywania przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 7 pkt 1). Według lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Na podstawie zaś § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach wprowadzono okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h: a) od godziny 18.00 do godziny 22.00 w piątek, b) od godziny 8.00 do godziny 14.00 w sobotę, c) od godziny 8.00 do godziny 22.00 w niedzielę. W rozpatrywanej sprawie pojazd, którym kierował skarżący został zatrzymany w dniu [...] sierpnia 2022 r., tj. w [...], o godz. [...], a zatem w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Fakt ten potwierdza protokół kontroli drogowej z dnia [...] sierpnia 2022 r. (k. 1-2 akt adm.). W ww. wyroku z dnia 6 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 526/23 WSA stwierdził, że nie budzi zatem wątpliwości, że doszło do naruszenia ograniczeń ruchu pojazdów wynikających ze wskazanego rozporządzenia. Skarżący stoi jednak na stanowisku, że w ustalonym stanie faktycznym ma zastosowanie wyjątek od okresowych ograniczeń ruchu pojazdów, ustanowiony w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, odnośne ograniczenia nie mają zastosowania do pojazdów używanych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Skarżący w toku postępowania administracyjnego przedłożył kopię zaświadczenie C. S. C. P. S.A., w którym stwierdzono, że spółka ta pracuje w trybie ciągłym, tj. 24-godzinnym przez 7 dni w tygodniu. W zaświadczeniu tym przywołano treść § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j rozporządzenia i stwierdzono, że pojazd, którym poruszał się skarżący w trakcie zakazu jest przeznaczony do zapewnienia niezbędności utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. W odwołaniu (a następnie w skardze) strona podnosiła, że w dotychczasowej działalności transportowej miała już kilka kontroli Inspekcji Transportu Drogowego czy policji w okresie obowiązywania zakazów ruchu i zawsze powyższe zaświadczenie było uznawane oraz nie budziło żadnych wątpliwości służb kontrolnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy we wspomnianym wyroku odnosząc się do przedłożonej przez skarżącego kopii zaświadczenia stwierdził, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Inne, że z powyższego zaświadczenie nie wynika, aby transport towaru spełniał wymogi wynikające z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j rozporządzenia, gdyż stwierdzono w nim, że pojazd, którym poruszał się skarżący w trakcie zakazu jest przeznaczony do zapewnienia niezbędności utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Skoro natomiast rzetelność, jak i treść tego dokumentu budzi wątpliwości organu, to powinien on zwrócić się do spółki C. S. C. P. o potwierdzenie, czy skarżący był uprawniony do posługiwania się tym zaświadczeniem, jak i o wyjaśnienie, w jaki sposób transport przez H. S. wymienionego ładunku, wskazanym w zaświadczeniu pojazdem, służył zapewnieniu niezbędności utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym, tj. firmy C.. Pomocne dla wyjaśnienia powyższej kwestii może być ustalenie także kto był odbiorcą przewożonego przez stronę towaru i wyjaśnienie, czy dostawa ta w jakiś sposób służyła realizacji powyższych celów. Wiadomo tylko, że towar był transportowany na trasie S. (magazyn firmy C.) – R.. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy stwierdził, że mając na uwadze wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawarte w ww. wyroku, pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. wezwał C. S. C. [...] S. A. do udzielenia informacji odnośnie wystawionego blankietu zaświadczenia, bez wskazanej daty, z uzupełnionymi długopisem numerami rej. ciągnika samochodowego [...] oraz naczepy [...], tj.: - czy H. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: Usługi Transportowe H. S. z siedzibą w m. C. był uprawniony do posługiwania się przedmiotowym zaświadczeniem; - w jaki sposób skontrolowany w dniu [...].08.2022 r. transport ładunku piwa w puszkach wykonywany przez H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Usługi Transportowe H. S. z siedzibą w m. C. wskazanym w zaświadczeniu pojazdem, służył zapewnieniu niezbędności utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym; - kto był odbiorcą przewożonego przez H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Usługi Transportowe H. S. z siedzibą w m. C. towaru w postaci ładunku piwa w puszkach i wyjaśnienie, czy dostawa ta w jakiś sposób służyła realizacji powyższych celów, tj. zapewnienia niezbędności utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Powyższe pismo zostało skierowane na wskazany w ww. zaświadczeniu adres C. S. C. [...] S. A., tj. ul. [...], [...] W.. P. to po dwukrotnej awizacji w dniu [...].08.2024 r. oraz [...].09.2024 r. zostało zwrócone do organu z adnotacją: "Zwrot nie podjęto w terminie". Ponadto organ pismem z dnia [...] listopada 2024 r. ponowił wezwanie, wysyłając je na adres C. S. C. [...] S. A., tj. ul. [...], 02-135 W., które również jak pierwsze po dwukrotnej awizacji w dniu [...].12.2024 r. oraz [...].12.2024 r. zostało zwrócone do organu z adnotacją: "Zwrot nie podjęto w terminie". Organ równolegle ww. wezwanie przesłał na drugi, znany z urzędu adres C. S. C. [...] S. A. tj., ul. [...], [...] S., które zostało doręczone w dniu [...].12.2024 r. i do dnia wydania decyzji ww. firma nie udzieliła na nie odpowiedzi. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej przedstawionych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisu prawa materialnego. Tut. Sąd bowiem zauważa, że na przeszkodzie w wydaniu decyzji był upływ terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Do zrealizowania przesłanki określonej w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. konieczne jest ustalenie daty ujawnienia naruszenia oraz stwierdzenie upływu od tego dnia 2 lat. Początkiem biegu tego terminu jest więc moment ujawnienia naruszenia przepisów u.t.d. Organ ma "ujawnić naruszenie", czyli stwierdzić je w formalnym, ujawnianym "na zewnątrz" dokumencie, czyli na gruncie u.t.d. w protokole kontroli, gdzie opisuje się czyn pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Moment ujawnienia protokołu kontroli jest więc chwilą początku biegu terminu 2 lat. Terminem końcowym biegu przedawnienia regulowanego art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. jest wydanie decyzji ostatecznej w sprawie. Wydanie orzeczenia w pierwszej instancji nie jest zatem wystarczające dla zachowania terminu, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. W orzecznictwie wskazuje się, że wprawdzie ustawodawca w treści wskazanego przepisu nie posługuje się pojęciem "wydania decyzji", ale nie można poprzestać jedynie na literalnym sensie tego przepisu. W orzecznictwie podkreśla się także, że postępowanie administracyjne kończy decyzja organu odwoławczego, jako decyzja ostateczna. O wejściu decyzji do obrotu prawnego decyduje data jej doręczenia przez organ, stosownie do art. 110 k.p.a. W myśl tego przepisu, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Podstawa do umorzenia postępowania określona w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. może zatem powstać nie tylko na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, ale jeżeli zostało wniesione odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji, także na etapie postępowania przed organem odwoławczym, do chwili gdy zostanie doręczona decyzja ostateczna. Aby przedawnienie nie nastąpiło, termin przedawnienia - w tym przypadku 2 lat - powinien być zachowany zarówno w momencie wydania decyzji, tj. podania jej do wiadomości jej adresatowi, jak i doręczenia decyzji. Wówczas wywiera ona przecież skutki prawne, a od tej chwili są nią związani zarówno organ, jak jej adresat, czy adresaci (por. wyroki NSA z 19 czerwca 2018 r.: II GSK 3587/17 oraz II GSK 2348/16; z 26 listopada 2019 r., II GSK 3011/17, wyroki: WSA w Lublinie z 10 października 2019 r., III SA/Lu 168/19, WSA w Rzeszowie z 11 maja 2023 r., II SA/Rz 186/23, WSA we Wrocławiu z 20 lutego 2024 r., III SA/Wr 201/23 i z 6 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 428/23). W rozpoznawanej sprawie do ujawnienia naruszenia doszło w dokumencie, tj. w protokole kontroli z [...] sierpnia 2022 r. Konsekwentnie, dwuletni termin, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., upłynął zatem z dniem [...] sierpnia 2024 r. Z kolei zaskarżona ostateczna decyzja GITD wydana została w dniu [...] stycznia 2025 r., doręczona [...] lutego 2025 r., a więc po upływie ww. ustawowego dwuletniego terminu. W zaskarżonej decyzji brak wywodu co do tego, że termin przedawnienia nie upłynął. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ poczynił wywód, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 189h § 4 pkt 1 k.p.a., z czym w piśmie z dnia [...] kwietnia 2025 r. nie zgodziła się strona skarżąca. Zdaniem Sądu w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. polegające na niezasadnym przyjęciu przez organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie nie upłynął termin do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wynoszący dwa lata, z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 189h § 4 pkt 1 w zw. z art. 189a § 2 pkt 3 k.p.a. Oceniając zaskarżoną decyzję nie może umknąć uwadze okoliczność, że przepis art. 189a § 1 k.p.a. nakazuje stosowanie przepisów Działu IVa w sprawach nałożenia lub wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia ulg w jej wykonaniu, z zastrzeżeniem przepisów § 2 i 3, które przewidują wyłączenia stosowania przepisów tego działu w całości lub w pewnym zakresie. Przepisy Działu IVa k.p.a. mogą mieć zatem zastosowanie w całości (§ 1) lub w pewnym zakresie (§ 2) albo nie mieć zastosowania (§ 3). Przepisy odrębne zwykle regulują jedno lub więcej z zagadnień prawnych określonych w § 2. Uregulowanie w przepisach odrębnych tych zagadnień jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVa nie mają zastosowania; nie jest natomiast konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa. Inaczej mówiąc, nie jest konieczne, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach komentowanego działu k.p.a. Oznacza to, że nawet wtedy, gdy zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2, w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa k.p.a. lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, odnośny przepis działu IVa nie ma zastosowania. Zatem, gdy przepisy odrębne regulują kwestię przedawnienia, aczkolwiek nie tak szeroko jak przepisy k.p.a., to regulują w ten sposób zagadnienie prawne wymienione w art. 189a § 2 pkt 3, co nie zezwala na stosowanie przepisu art. 189h w zakresie, w jakim określa przerwanie i zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Przepisy odrębne nie mogą zatem w tych przypadkach być uzupełniane ani modyfikowane odnośnymi regulacjami działu IVa. Należy także przyjąć, że relacje między tymi przepisami nie są kwalifikowane według maksymy lex generalis - lex specialis, ponieważ nie chodzi tu o to, czy przepisy działu IVa mają szerszy zakres zastosowania niż odnośne przepisy odrębne, lecz jedynie o to, czy przepisy odrębne regulują w jakiś sposób zagadnienia wymienione w § 2 (por. wyroki NSA: z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1774/18, z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3087/18). W przypadku gdyby przepisy odrębne, tj. w tym przypadku ustawy o transporcie drogowym w ogóle nie regulowały zagadnienia uregulowanego w art. 189a § 2 pkt 3, przepisy działu IVa stosuje się wprost w oznaczonym zakresie (A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do kodeksu postępowania administracyjnego, komentarz do art. 189a, opubl. Lex/el.2024, pkt 7). Jak wskazał NSA w wyroku z 29 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1189/24 uwzględniając treść, zakres, a w tym aspekcie też zakładaną kompletność normowanej Działem IVa k.p.a. regulacji, należy uznać, że została nim objęta całość problematyki związanej z: - wymierzaniem, - nakładaniem (odstąpieniem od nałożenia), - przedawnieniem nakładania i egzekucji, - odsetkami i udzielaniem ulg, odnośnie do administracyjnej kary pieniężnej. Posługując się siatką pojęciową, która została użyta w omawianym Dziale IVa, trzeba zatem przyjąć, że kwestia przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej została uregulowana w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Zdaniem tut. Sądu, art. 92c ust. 1 u.t.d. - jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa, reguluje właśnie to zagadnienie – przedawnienie nakładania kary, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 3 k.p.a. Zagadnienie zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia jest elementem instytucji przedawnienia wydania decyzji. Skoro w ustawie o transporcie drogowym ustawodawca ograniczył się w zakresie instytucji przedawnienia do regulacji o treści w art. 92c ust. 1 pkt 3, to nie można jej uzupełniać poprzez wyrywkowo stosowane przepisy o przedawnieniu z k.p.a. w zakresie przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Podzielenie stanowiska organu odnośnie do stosowanie do administracyjnych kar pieniężnych, wymierzanych w sprawach toczących się na gruncie u.t.d., zarówno art. 92c ust. 1 pkt 3 tej ustawy, jak i art. 189a § 2 pkt 3 w zw. z art. 189h k.p.a. oznaczałoby uchybienie treści reguły kolizyjnej, o której mowa w art. 189a § 2 k.p.a. i nierespektowania tego, że zagadnienie którego dotyczy art. 189a § 2 pkt 3 k.p.a. zostało odmiennie, z uwzględnieniem specyfiki regulacji, unormowane w przepisach odrębnych, tj. w przepisach u.t.d. Stosownie bowiem do art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W tej sprawie wskazany w cytowanym wyżej przepisie termin 2 lat liczonych od daty ujawnienia naruszenia, już upłynął na dzień wydania i doręczenia decyzji organu odwoławczego. Skoro z akt sprawy, zestawiając datę ujawnienia naruszenia oraz wydania decyzji ostatecznej wynika, że upłynął 2-letni termin przedawnienia zanim decyzja ta została stronie doręczona i wywarła swoje skutki prawne, to doszło w takim razie do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy. W ocenie tut. Sądu stanowi to powód do jej uchylenia, jako decyzji wadliwej i naruszającej prawo materialne, w stopniu skutkującym jej eliminację z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a w konsekwencji, wobec treści art. 135 p.p.s.a., także i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Powyższe, aktualizowało obowiązek umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. O obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., które obejmują wpis sądowy, wynagrodzenie pełnomocnika i opłatę skarbową od pełnomocnictwa.