II SA/Wa 404/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej k.p.a.; art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2024 r. poz. 145); § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2024 r. poz. 519), po rozpatrzeniu odwołania K. W. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2024 r. nr [...] nakazującą K. W., D. W., A. N., D. L. oraz małoletnim A. L. i H. L. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] sierpnia 2003 r. decyzją Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji o przydziale kwatery tymczasowej nr [...] przydzielono K. W. do wspólnego zamieszkania z żoną D. W., córką A. N. (z d. W.) oraz pasierbem D. L. kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w [...]. Decyzja o przydziale kwatery tymczasowej z dnia [...] sierpnia 2003 r. została sprostowana postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...]. Organ wskazał, że K. W. wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. zwrócił się do KGP o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, w dniu [...] sierpnia 2010 r. KGP wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w powyższej sprawie, natomiast decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. KGP odmówił stwierdzenia nieważności decyzji K[...]P nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję KGP nr [...] z dnia [...] października 2010 r. W dniu [...] września 2018 r, pismem nr [...] K. W. został poinformowany, że Komisja Mieszkaniowa działająca w Komendzie [...] Policji pozytywnie rozpatrzyła jego wniosek z dnia [...] marca 2001 r. o przydział lokalu mieszkalnego i wskazała go do przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] o powierzchni całkowitej 45,83 m2 i pow. mieszkalnej 30,62 m2- tj. zapewniające wymienionemu przysługujące normy mieszkaniowe. K. W. w piśmie z dnia [...] października 2018 r. stwierdził że zmuszony jest do rezygnacji z propozycji przydziału ww. mieszkania, motywując to, iż jest to lokal dwupokojowy, co uniemożliwiałoby właściwe funkcjonowanie jego rodziny. W dniu [...] lutego 2021 r. K. W. został zwolniony ze służby (rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2021 r.). W dniu [...] maja 2022 r. pismem nr [...] tut. organ wezwał K. W. do dobrowolnego opróżnienia zajmowanego lokalu - kwatery tymczasowej w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Strona nie dokonała opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. W dniu [...] listopada 2022 r. Komendant [...] Policji wysłał do K. W., D. W., A. W. i D. L. oraz małoletnich A. L i H. L. (opiekun ustawowy – D. L.) zawiadomienie nr [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia przez nich kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...], z uwagi na wystąpienie okoliczności wskazanych w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (DZ.U z 2024 r., poz. 519 t.j.), zgodnie z którym opróżnienie kwatery tymczasowej następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia policjanta do służby do innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. W dniu [...] grudnia 2022 r. K. W. wraz z D. W., A. N. i D. L. wystąpili do K[...]P z wnioskiem o zawieszenie przedmiotowego postępowania. W dniu [...] marca 2023 r. K[...]P wydał postanowienie nr [...], w którym odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego. W dniu [...] kwietnia 2023 r. K. W. ustosunkował się do ww. postanowienia nr [...] zarzucając, iż tut. organ nie rozpatrzył w przedmiotowym wszystkich aspektów wyszczególnionych w jego piśmie z dnia [...] grudnia 2022 r. Natomiast w dniu [...] maja 2023 r. K. W. wniósł do KGP zażalenie na postanowienia K[...]P nr [...]. W dniu [...] maja 2023 r. KGP wydał postanowienie nr [...] stwierdzające niedopuszczalność wniesienia zażalenia. W dniu [...] sierpnia 2023 r. pismem nr [...] K[...]P poinformował strony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i prawie złożenia końcowego oświadczenia wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy w terminie 14 dni do dnia otrzymania pisma. W odpowiedzi w dniu [...] sierpnia 2023 r. K. W. przesłał do tut. Organu pismo pt. "Wniosek Dowodowy", w którym zawarł swoje uwagi i zażalenia w sprawie prowadzonego postępowania administracyjnego. Strona sformułowała generalny zarzut, jakoby organ nie ustalił stanu faktycznego, poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności, a jedynie tych korzystnych dla organu. Strona wniosła o dopuszczenie wymienionych w 25 punktach faktów i okoliczności oraz dowodu z przesłuchania trzech świadków wskazanych imiennie w pkt. 26. Dodatkowo w konkluzji wniosła o umorzenie wszczętego postępowania w całości oraz o zezwolenie na zajmowanie przydzielonego lokalu do chwili wydania decyzji zmieniającej status zajmowanego lokalu lub przydziału innego lokalu o takim samym standardzie. Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] września 2024 r. nr [...] nakazał K. W., D. W., A. N. i D. L. oraz małoletnim A. L. i H. L. (opiekun ustawowy – D. L.) opróżnienie i przekazanie w słanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji zaznaczył, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony, w związku z powyższym art. 105 § 2 k.p.a. nie ma zastosowania w prowadzonym postępowaniu. Dodał, że fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu (art. 77 § 4 k.p.a.). Natomiast art. 78 § 1 k.p.a. stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. K[...]P zwrócił uwagę, że późniejsze (tj. po odbiorze kwatery tymczasowej przyznanej decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] działania strony zmierzające do przekształcenia statusu zajmowanej kwatery tymczasowej w mieszkanie służbowe potwierdzają tylko tezę o tym, iż strona posiadała dostateczną orientację o prawach wynikających z zakwaterowania w kwaterze tymczasowej, w tym o konieczności zwolnienia tego lokalu w sytuacji opisanej w § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych. Od powyższej decyzji K. W. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji. KGP w uzasadnieniu przywołanej na wstępie decyzji wskazał, że K. W. z dniem [...] lutego 2021 r. został zwolniony ze służby w Policji i nabył uprawnienia do świadczeń emerytalnych z resortu spraw wewnętrznych. W stanie faktycznym sprawy, wnioskiem z dnia [...] stycznia 2002 r. K. W. wystąpił do K[...]P o przydział lokalu mieszkalnego. K[...]P, mając na względzie sytuację mieszkaniową zainteresowanego, postanowił przeznaczyć kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w [...] na potrzeby rodziny K. W.. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendant [...] Policji przydzielił zainteresowanemu przedmiotową kwaterę. Osobami uprawnionymi do zamieszkania zostali: żona – D. W., pasierb – D. L. oraz córka – A. W. Orzeczenie zostało doręczone zainteresowanemu w dniu [...] sierpnia 2003 r. i tego samego dnia protokołem zdawczo-odbiorczym udostępniono K. W. przedmiotową tymczasową kwaterę nr [...] przy ul. [...] w [...]. KGP wskazał, że z akt sprawy wynika, iż obecnie w tymczasowej kwaterze zamieszkują: K. W., D. W., A. N., D. L. oraz małoletni A. L. i H. L. W związku ze zwolnieniem zainteresowanego ze służby w Policji i zaistnieniem okoliczności, o których mowa w § 13 pkt 1 powołanego we wstępie rozporządzenia MSWiA, zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r. K[...]P poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...]. Jednocześnie poinformowano strony o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań w wyznaczonym terminie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. organ I instancji poinformował strony postępowania m.in. o zakończeniu zbierania materiału dowodowego, możliwości zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań, zapoznania się z dokumentami sprawy oraz możliwości złożenia oświadczenia końcowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2024 r. Komendant [...] Policji nakazał K. W., D. W., A. N., D. L. oraz małoletnim A. L. i H. L. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. KGP po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji K[...]P ocenił, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji oraz członkowie jego rodziny posiadają prawo do dalszego zajmowania tymczasowej kwatery. Zajmowany przez strony lokal nosi status tymczasowej kwatery. Organ wskazał, że zgodnie z art. 97 ust. 5 u.P. "przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w artykułach 91, 92, 94 i 95 ust. 2 - 4 następuje w formie decyzji administracyjnej". KGP zaznaczył, że prawo policjanta do lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery w miejscowości, której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Istotą tych uprawnień jest bowiem fakt, ażeby funkcjonariusz mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Z tak rozumianym uprawnieniem policjanta do lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery odpowiadają obowiązki organów Policji do zaspokojenia tego prawa. Organ wskazał, że zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] o pozwoleniu na użytkowanie, budynki A i B położone przy ul. [...] zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego. Zgodnie z § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) przez budynek zamieszkania zbiorowego należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, wyjątkiem jest dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny, gdzie w tych przypadkach przewidziano możliwość stałego pobytu ludzi w takich budynkach. W ustawie o Policji brak jest definicji lokalu mieszkalnego, tym niemniej każdą sytuację należy rozpatrywać indywidualnie, w oparciu o zaistniały w sprawie stan faktyczny przy uwzględnieniu powszechnych definicji funkcjonujących w obrocie. W ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 725) art. 2 ust. 1 pkt 4 stanowi, iż przez lokal należy rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. A zatem lokal mieszkalny jest to lokal przeznaczony do stałego pobytu osób. KGP wyjaśnił, że rozgraniczenie lokali pozostających w zasobach jednostek Policji na lokale mieszkalne oraz na tymczasowe kwatery jest związane z przeznaczeniem danego lokalu. Tymczasowa kwatera służy zaspokajaniu tymczasowych potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji na okres pełnienia służby, celem zaspokojenia obowiązków wynikających z istoty stosunków służbowych. Charakter lokali mieszkalnych ma na celu trwałe zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy, a lokale takie przeznaczone są do stałego pobytu ludzi. Organ stwierdził, że w świetle powyższego bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] nosi status tymczasowej kwatery. Okoliczności, w których organy Policji orzekają o opróżnieniu tymczasowej kwatery zostały określone w art. 95 ust. 2 pkt 1-4, pkt 7 i 8, art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 cytowanej we wstępie ustawy o Policji oraz w przepisach szczególnych, określonych w § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 519). Stosownie do postanowień § 13 ust. 1 pkt 1 omawianego rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. KGP uwzględniając fakt, iż strona z dniem [...] lutego 2021 r. została zwolniona ze służby w Policji, stwierdził, iż zgodnie z treścią cytowanego wyżej przepisu istnieją przesłanki do wydania orzeczenia w przedmiocie opróżnienia przedmiotowej kwatery tymczasowej przez zainteresowanego i zamieszkałe z nim osoby. KGP wskazał, że rozpoznawana sprawa dotyczy wyłącznie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym wyżej wymienionej kwatery tymczasowej przez zainteresowanego i zamieszkałe z nim osoby. Przedmiotem sprawy nie jest prawo K. W. do lokalu mieszkalnego. Komendant [...] Policji w decyzji nr [...] z dnia [...] września 2024 r. nie orzekał o uprawnieniach zainteresowanego do jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego, ponieważ nie to było przedmiotem tej decyzji. Jeżeli K. W. nie posiada lokalu mieszkalnego, to w świetle przepisu art. 88 ustawy pragmatycznej w związku z art. 29 ustawy emerytalnej może ubiegać się o jego przydział. O powyższym strona była informowana przez organ I instancji. Organ II instancji w pełni podzielił argumentację Komendanta [...] Policji zawartą w zaskarżonej decyzji. KGP rozstrzygając w sprawie powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie (sygn. akt I OSK 1284/16). Prawo do tymczasowego zakwaterowania posiada wyłącznie funkcjonariusz w służbie czynnej a emeryt lub rencista policyjny ma prawo do lokalu mieszkalnego – zajmowaną kwaterę tymczasową opuszcza w związku ze zwolnieniem z służby w Policji. Organ podniósł, że analogiczne postępowania prowadzone były wobec innych mieszkańców budynków A i B przy ul. [...] w [...] i zakończone zostały orzeczeniami, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi stron. W wyroku z dnia 23 września 2019 (Sygn. akt. II SA/Wa 681/19), stwierdzono, że o statusie lokalu oraz o uprawnieniach do jego zajmowania, nie może przesądzać wola funkcjonariusza wyrażona we wniosku o przydział lokalu, lecz wola organu decydującego o przydziale lokalu wyrażona w decyzji przydziałowej która podyktowana jest w dużej mierze możliwościami, jakimi dysponował organ. Skoro K[...]P mógł przeznaczyć wskazane lokale mieszkalne wyłącznie na kwatery tymczasowe, bowiem do tego obligowały go zawarte z [...] umowy, to funkcjonariusz zajmujący taką kwaterę z chwilą zaistnienia okoliczności, o których mowa w powołanym wyżej § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA zobowiązany jest do jej opróżnienia a decyzja rozstrzygająca odmiennie obarczona jest wadą. KGP odnosząc się do wniosku strony dotyczącego zawieszenia toczącego się postępowania w sprawie opróżnienia kwatery tymczasowej w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie opróżnienia kwatery tymczasowej. K. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie decyzji KGP z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji K[...]P z dnia [...] września 2024 r. nr [...]. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy poprzez niedostateczne i niepełne wyjaśnienie, a wręcz celowe pomijanie lub niedostrzeganie okoliczności wskazujących na fakt, że lokal mieszkalny przyznany K. W. i jego rodzinie, decyzją nr [...] wydaną przez Naczelnika Wydziału [...] K[...]P z dnia [...].08.2003 r., w rzeczywistości nie stanowił kwatery tymczasowej, co w rezultacie doprowadziło do błędnych wniosków, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest kwatera tymczasowa; art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez nieuczynienie zadość wyrażonej w tym przepisie zasadzie przekonywania obligującej organy administracji publicznej do wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy wyjaśnianiu sprawy, co przejawiło się w szczególności w pominięciu dokładnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji w świetle przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia MSWiA z dnia 18.05.2005 r., w szczególności w zakresie istniejących korelacji i wskazywanych sprzeczności tych aktów prawnych; art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych, a w rezultacie nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków wnioskowanych przez stronę w celu wykazania okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności okoliczności związanych z przydziałem K. W. i innym funkcjonariuszom Policji lokali mieszkalnych przy ul. [...] w [...], wskazujących iż faktycznie miały one stanowić zaspokojenie ich potrzeb mieszkaniowych; naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 32 ust. 1 oraz art. 75 Konstytucji RP, polegające na nierównym traktowaniu posiadaczy lokali mieszkalnych przy ul. [...] w [...] i odmowy polubownego zakończenia przedmiotowej sprawy, poprzez zawarcie umowy hotelowej i odstąpienia od wydania decyzji nakazującej opróżnienie lokalu mieszkalnego, pomimo że wcześniej przyjmowano takie rozwiązania w stosunku do innych posiadaczy lokali mieszkalnych, będących w tej samej sytuacji prawnej jak skarżący, a przez to działanie wbrew obowiązkowi prowadzenia polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, przeciwdziałaniu bezdomności i ochronie praw lokatorów; art. 88, art. 90, art. 95, art. 96, art. 97, art. 98 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji, polegające na nieprawidłowej wykładni wymienionych przepisów, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do błędnego uznania przez organ, że lokal mieszkalny [...] przy ul. [...] winien zostać opróżniony, podczas gdy żaden z przepisów tej ustawy, w okolicznościach w jakich znajduje się skarżący i jego rodzina, takich podstaw nie daje; § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18.05.2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie jako samodzielnej podstawy do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego [...] przy ul. [...], podczas gdy żaden przepis ustawy o Policji w okolicznościach niniejszej sprawy takich podstaw nie daje. Skarżący w uzasadnieniu szerzej omówił zarzuty skargi. Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że nie kwalifikował się, jako funkcjonariusz Policji w służbie stałej pełniący służbę na terenie garnizonu warszawskiego, do przydziału kwatery tymczasowej, w myśl przepisów art. 88 i 96 u.P., nie wnioskował o przyznanie mu kwatery tymczasowej, bowiem jako funkcjonariuszowi Policji w służbie stałej przysługiwało mu uprawnienie do zakwaterowania w lokalu mieszkalnym i tego dotyczyły złożone przez niego raporty. Podniósł, że po przydzieleniu mu lokalu mieszkalnego, określonego kwaterą tymczasową, zapewniany był przez decydentów, że faktycznie jest to lokal mieszkalny i docelowo będzie miał taki status. Skarżący zwrócił uwagę, że statusowi kwatery tymczasowej przeczy również sposób używania zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego, bowiem stanowi on samodzielny lokal mieszkalny, zaś skarżący ma od początku indywidualnie zawarte umowy najmu oraz na dostawę mediów do tego lokalu i ponosi wszystkie ciężary utrzymania tego lokalu mieszkalnego. Czas zamieszkiwania w nim przez skarżącego i jego rodzinę przez blisko 22 lata zaprzecza jakiekolwiek tymczasowości i odpowiada definicji lokalu z ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów. Skarżący zaznaczył, że została zawarta z nim umowa najmu tego lokalu, co w przypadku kwatery tymczasowej nie powinno mieć miejsca. Zdaniem skarżącego należałoby się zastanowić, czy w takim przypadku nie doszło do zawarcia stosunku cywilnoprawnego, a co za tym idzie, czy nie powinny w niniejszej sprawie rozstrzygać Sądy powszechne, tak jak to przewiduje przepis art. 97 ust. 4 u.P. Skarżący wskazał, że naruszenie procedury stanowi także nieuwzględnienie złożonych przez skarżącego wniosków dowodowych, a w konsekwencji nieprzesłuchanie świadków, którzy mieli udział w procesie decyzyjnym przydzielenia lokalu mieszkalnego skarżącemu oraz innym funkcjonariuszom policji i posiadają stosowną widzę na temat okoliczności jego przydziału, w szczególności podstaw faktycznych i prawnych przyznania lokalu mieszkalnego o statusie kwatery tymczasowej, a także faktycznego zamiaru ich przydziału funkcjonariuszom jako lokali mieszkalnych. Skarżący podkreślił, że przydzielony lokal odpowiada normom przewidzianym dla lokali mieszkalnych, a zainteresowany był wówczas funkcjonariuszem w służbie stałej. Bez wątpienia domagał się w złożonych raportach przydzielenia lokalu mieszkalnego, a zgodnie z art. 88 ust. 2 u.P. tymczasową kwaterę można przydzielić policjantowi w służbie przygotowawczej, zaś w służbie stałej tylko wówczas, gdy zostaje przeniesiony z urzędu do służby w innej miejscowości, a w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu (art. 97 ust. 4) bądź został delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości(art. 97 ust. 5 ustawy). Ponadto przepisy u.P. przewidują również, że koszt zakwaterowania w kwaterach tymczasowych pokrywane są ze środków policji, tymczasem w rozpoznawanej sprawie ze skarżącym zawarto umowę najmu i nałożono na niego obowiązek uiszczania czynszu i opłat, zaś umowy na dostawę poszczególnych mediów do mieszkania były zawarte z nim indywidualnie. Dlatego też, mając na uwadze, iż przedmiotem przydziału i najmu faktycznie był samodzielny lokal mieszkalny, a nie kwatera tymczasowa, to niezasadne jest stosowanie w tym przypadku § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 18.05.2005 r. Skarżący na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25.01.2011 r. w sprawie II SA/Wa 1459/10, w którym to Sąd stwierdził: "Jeśli więc przedmiot najmu nie odpowiadał warunkom przewidzianym dla kwatery tymczasowej, jak również nie zostały spełnione przesłanki podmiotowe, to nie można było stosować przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r., gdyż opróżnienie lokalu naruszało omawiane wyżej przepisy ustawy." W ocenie Sądu "Przepis aktu wykonawczego nie może być stosowany w sposób sprzeczny z normami wyższymi w hierarchii źródeł prawa". Skarżący wskazał, że w analogicznych sprawach Komendant [...] Policji jako rozwiązanie zaproponował stronom doprowadzenie do akceptowanego stanu poprzez zawarcie tzw. umów hotelowych, co w rezultacie pozwoliło uniknąć opróżnienia lokali mieszkalnych, jednakże w niniejszej sprawie organy policji odrzuciły propozycję takiego rozwiązania. Skarżący mając na względzie § 10 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r., zgodnie z którym kwaterą tymczasową może być lokal mieszkalny wskazał na możliwość zastosowania art. 98 u.P. tj. zachowania prawa do przydzielonego lokalu mieszkalnego. KGP, reprezentowany przez pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu dodał skarżący zdawał sobie sprawę, iż przedmiotem decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. jest przyznanie kwatery tymczasowej, a nie lokalu mieszkalnego i był świadomy wynikających z tego konsekwencji, o czym świadczą jego bezskuteczne próby zmiany statusu lokalu. O świadomości skarżącego, odnośnie statusu zajmowanego przez niego lokalu świadczy także fakt, iż pomimo zajmowania kwatery tymczasowej dalej starał się o przyznanie docelowego lokalu mieszkalnego, ale odmawiał przyjęcia przedstawionych mu propozycji lokali. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 12 listopada 2025 r. skarżący podtrzymał skargę. Złożył oświadczenie jako załącznik do protokołu. Podniósł m.in., że nie podziela twierdzenia organu, że przez ponad 20 lat zajmował kwaterę tymczasową a nie lokal mieszkalny. Twierdzeniom organu przeczą w ocenie skarżącego zarówno podstawa prawna przydziału jak i sposób przydziału, sposób korzystania, a przede wszystkim okres posiadania. Skarżący podniósł m.in., że zaistniała sytuacja jest dla niego przykra i krzywdząca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Wskazania wymaga jednocześnie, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej p.p.s.a. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie podlegała uwzględnieniu. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2024 r. nr [...] nakazującą K. W., D. W., A. N., D. L oraz małoletnim A. L. i H. L. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...], nie narusza prawa. Wskazania wymaga, że problematyka mieszkań dla funkcjonariuszy została objęta odrębną regulacją prawną w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania, wynikające z innych regulacji prawnych, rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy o Policji oraz wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 97 ust. 1 tej ustawy rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę (ust. 2). W myśl art. 90 ww. ustawy na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. W sprawie niniejszej podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o Policji oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 947). Wskazać należy, że zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i art. 95 ust. 2 - 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Stosownie natomiast do § 13 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. W ocenie Sądu w sprawie nie ma wątpliwości, że kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w [...] nosi status tymczasowej kwatery, a nie lokalu mieszkalnego, i pozostaje w dyspozycji Komendy [...] Policji. Zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] o pozwoleniu na użytkowanie, budynki A i B położone przy ul. [...] zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego, co niejednokrotnie w dotychczasowym orzecznictwie wskazywał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny. Kwatera tymczasowa służyła zaspokajaniu tymczasowych potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji na okres pełnienia służby. W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że skarżącemu przydzielono kwaterę tymczasową, a nie lokal mieszkalny, co wynikało jednoznacznie z treści decyzji. Znajduje to odzwierciedlenie w aktach sprawy (decyzja przydziału kwatery tymczasowej – karta nr 23 akt administracyjnych). W decyzji tej jako podstawę prawną powołano § 10 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr 131, poz. 1469), który to przepis dotyczy kwatery tymczasowej. Okoliczność, że skarżący nie występował o przydział kwatery tymczasowej nie zmienia tego, że decyzją przydzielono skarżącemu kwaterę tymczasową. W świetle powyższego, prawidłowe jest stwierdzenie organu, że na podstawie decyzji Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. skarżącemu przydzielona została kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w [...] (decyzja sprostowana została postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r.). Osobami uprawnionymi do wspólnego zamieszkania ze skarżącym byli żona D. W., córka A. N. (z d. W.) oraz pasierb D. L.. Obecnie w kwaterze zamieszkuje również małoletni A. L. i H. L.. Prawidłowości ustalenia, że na podstawie wskazanej decyzji skarżący użytkował kwaterę tymczasową a nie lokal mieszkalny nie zmienia okoliczność, że skarżący składał wcześniej wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. Organ powyższego nie kwestionował. Kwestia przydziału lokalu mieszkalnego nie stanowiła jednakże przedmiotu niniejszej sprawy i pozostaje bez wpływu na jej wynik. Nadto, jak wynika z akt sprawy organ przedstawił skarżącemu w 2018 r., a zatem gdy skarżący pozostawał jeszcze w służbie, propozycję przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] lecz skarżący zrezygnował z propozycji przydzielenia tego lokalu mieszkalnego (pismo organu z dnia [...] września 2018 r, nr [...], pismo skarżącego z dnia [...] października 2018 r.). W sprawie nie ma wątpliwości co do statusu zajmowanej przez skarżącego kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] jak i wiedzy skarżącego od czasu jej przydzielenia, że nie stanowi ona lokalu mieszkalnego. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący wnioskował o stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale kwatery tymczasowej jednakże KGP decyzja z dnia [...] października 2010 r. odmówił stwierdzenia jej nieważności (karta 37 akt administracyjnych). Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją KGP z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] (karta 45 akt administracyjnych, decyzja wydana po wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 849/11). Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że fakt, iż skarżący ubiegał się o przydział lokalu mieszkalnego nie daje podstaw do stwierdzenia, że skarżącemu przydzielono lokal mieszkalny (v. wyrok NSA z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1284/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej nie ma decyzji przyznającej skarżącemu lokal mieszkalny, ale kwaterę tymczasową. Kwestie dotyczące statusu kwatery tymczasowej zajmowanej przez skarżącego wyjaśnił wyczerpująco Komendant [...] Policji w decyzji z dnia [...] września 2024 r., wskazując wprost, że budynki A i B (budynki zamieszkania zbiorowego) przy ul. [...], zgodnie z przeznaczeniem wybudowane były jako pomieszczenia hotelowe i kwatery tymczasowe. Organ wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Prezydenta [...] o pozwoleniu na użytkowanie, budynki A i B położone przy ul. [...] zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego. Zgodnie z § 3 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) budynek zamieszkania zbiorowego przeznaczony jest tylko do okresowego pobytu ludzi, wyjątkiem jest dom rencistów, dom zakonny i dom dziecka, gdzie w tym przypadku przewidziano możliwość stałego pobytu ludzi w takich budynkach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyjaśniano, że "(...) przy ul. Jagiellońskiej 49 w Warszawie mieścił się kompleks mieszkalno-hotelowy. Zgodnie z decyzją nr [...] Prezydenta [...] z [...]lipca 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie tego kompleksu, budynki C i D mieszczące się przy ul. [...] przeznaczone zostały na budynki mieszkalne, natomiast budynki A i B, jako zamieszkania zbiorowego. Zatem nie można było przydzielić skarżącemu lokalu mieszkalnego w budynku, który przeznaczony był wyłącznie do zamieszkania zbiorowego. (...)"., (v. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 2348/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe znajduje odniesienie do niniejszej sprawy. Nadto, organy Policji rozstrzygające w sprawie opróżnienia kwatery nie są uprawnione do ustalenia innego niż wynika to z pierwotnej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie, statusu lokalu. W konsekwencji, w sprawie nie miały zastosowania przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zarzuty skargi, zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, Sąd uznał za niezasadne. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 88, art. 90, art. 95, art. 97, art. 98 ustawy o Policji poprzez nakazanie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej, albowiem organ prawidłowo ustalił status zajmowanej kwatery przy ul. [...] w [...]i trafnie stwierdził obowiązek jej opróżnienia – w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Kwestia tego, że skarżący występował o przydzielenie lokalu mieszkalnego nie zmienia tego, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] (karta 23 akt administracyjnych) sprostowaną postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] (karta 25 akt administracyjnych) przydzielona została skarżącemu kwatera tymczasowa. Organ nie kwestionował w toku postepowania, że skarżącemu przysługiwało prawo do lokalu mieszkalnego. Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżącemu decyzją przydzielono lokal mieszkalny. Organ przedstawił skarżącemu propozycję lokalu mieszkalnego, co wskazano już wyżej, lecz skarżący zrezygnował z proponowanego lokalu (był to lokal mieszkalny dwupokojowy). Kwestia ta nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że skarżący zajmuje kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w [...], nie jest to lokal mieszkalny. Organ dokonując tego ustalenia nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, 77, 80 k.p.a.). Ustalenie to jest bezsporne. Skarżący zajmował kwaterę tymczasową w budynku zbiorowego zakwaterowania K[...]P przy ul. [...] w [...]. Komendant [...] Policji - jako dysponent przedmiotowej kwatery tymczasowej - był zobligowany – w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji – do wydania decyzji nakazującej opróżnienie tej kwatery. Nie jest zasadny też zarzut naruszenia art. 75 § 1 i art. 78 §1 kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych i nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków wnioskowanych przez stronę w celu wykazania okoliczności związanych z przydziałem skarżącemu i innym funkcjonariuszom Policji lokali mieszkalnych przy ul. [...] w [...]. Kwestie podnoszone przez stronę nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy w sytuacji, gdy jest bezsporne, że skarżący zajmuje kwaterę tymczasową. W tych okolicznościach nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę nie stanowi uchybienia procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ powinien był wydać postanowienie w przedmiocie wniosków dowodowych, jednakże jego brak nie stanowi uchybienia wpływającego na wynik sprawy. Kwestia działań podejmowanych przez organ wobec innych funkcjonariuszy w sprawach mieszkaniowych nie może ważyć na wyniku niniejszej sprawy, która rozstrzygana jest w konkretnych okolicznościach faktycznych. Podnoszona w skardze okoliczność niespełniania przesłanek do otrzymania kwatery tymczasowej przez skarżącego nie ma wpływu na uprawnienie organów Policji do żądania opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Okoliczność, że skarżący jako funkcjonariusz w służbie stałej nie wnioskował o przyznanie kwatery tymczasowej, albowiem przysługiwało mu uprawnienie do zakwaterowania w lokalu mieszkalnym, nie zmienia tego, że przydzielony lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] stanowi kwaterę tymczasową. Podnoszona w skardze kwestia sposobu używania zajmowanej kwatery tymczasowej jak lokalu mieszkalnego, zawarcie umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...], regularne wywiązywanie się ze zobowiązań, jak i czas zajmowania tej kwatery nie zmieniają statusu wskazanej kwatery, położonej w budynku zakwaterowania zbiorowego. Organ nie kwestionował uprawnienia do zamieszkiwania skarżącego w przydzielonej kwaterze tymczasowej w czasie, gdy skarżący pełnił służbę w Policji. Bezsporne jest jednakże, że skarżący w dniu [...] lutego 2021 r. został zwolniony ze służby (rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2021 r.). W sprawie nie zostały naruszone również przepisy Konstytucji RP, tj. art. 32 ust. 1 oraz art. 75. Podniesiona w skardze kwestia odmowy polubownego zakończenia przedmiotowej sprawy poprzez zawarcie umowy hotelowej i odstąpienia od wydania decyzji nakazującej opróżnienie lokalu mieszkalnego wykracza poza granice niniejszej sprawy. Sąd dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i postępowania, w jakim decyzja zapadła. Zaskarżona decyzja i decyzja Komendanta [...] Policji nie naruszają prawa. Zasadnie organ stwierdził, że w sprawie tej nie było podstaw do zawieszenia postępowania. Organ odniósł się w zaskarżonej decyzji do wszystkich kwestii mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Brak odniesienia się przez organ do wszystkich argumentów odwołania stanowi uchybienie przepisowi art. 107 § 3 k.p.a., jednakże pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. W sprawie tej nie było podstaw do przeprowadzania przez organ dodatkowego postępowania dowodowego wnioskowanego przez stronę. Wszystkie istotne w sprawie okoliczności zostały ustalone i wynikają z akt administracyjnych. Zgodnie z art. 123 k.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Brak odrębnego rozpatrzenia wniosku dowodowego stanowi w ocenie Sądu, jak wskazano już wyżej, uchybienie art. 123 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a., jednakże pozostające bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Okoliczności powoływane przez stronę w postępowaniu administracyjnym nie mogły ważyć na wyniku tej sprawy. Podkreślenia wymaga przy tym, że sprawa niniejsza nie dotyczy przydziału lokalu mieszkalnego. Sprawa dotyczy wyłącznie nakazania opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...], przez skarżącego i wskazane w decyzji osoby. O statusie lokalu oraz uprawnieniu do jego zajmowania, nie świadczy wniosek funkcjonariusza, ale jego rzeczywista realizacja wynikająca z decyzji przydziałowej podyktowanej możliwościami, jakimi dysponował organ (v. wyrok NSA z dnia 21 marca 2018 r. sygn.. akt III OSK 1284/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r., opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. K[...]P prawidłowo nakazał skarżącemu a także pozostałym wskazanym w decyzji osobom opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Komendant Główny Policji zasadnie zaś utrzymał tę decyzję w mocy, prawidłowo stosując w tym przypadku art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji w dniu 15 lutego 2021 r. Tym samym nie ma wątpliwości, że zaszła podstawa do nakazania opróżnienia przez skarżącego i osoby wymienione w decyzji K[...]P zajmowanej dotychczas kwatery tymczasowej. Skoro skarżący w związku ze zwolnieniem ze służby utracił prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny nie ma podstaw do uwzględnienia przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy zasad współżycia społecznego, zasad słuszności, czy celowości. Sąd nie kreuje też polityki mieszkaniowej organów Policji. W ocenie Sądu, organy w sprawie niniejszej, dotyczącej opróżnienia kwatery tymczasowej nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, w tym powołanych w skardze, ani przepisów postępowania, w tym także art. 7, 8, 11, 77, 80 k.p.a., w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył niezbędny w tej sprawie materiał dowodowy. Okoliczność, że w ocenie strony zajmowana kwatera tymczasowa powinna być traktowana jak lokal mieszkalny przydzielony na stałe, nie stanowi o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji K[...]P. Postępowanie w sprawie opróżnienia zajmowanej przez skarżącego kwatery tymczasowej nie narusza przepisów k.p.a. w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Organ nie naruszył ani zasady prawdy obiektywnej, ani zasady pogłębiania zaufania do organu władzy. Okoliczność braku przydzielenia skarżącemu decyzją administracyjną lokalu mieszkalnego w trakcie służby stałej nie stanowi o niezgodności z prawem decyzji podjętych w niniejszej sprawie. Decyzja organu I instancji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., została wszechstronnie i wyczerpująco uzasadniona i nie pozostawia wątpliwości co do przyczyn, z powodu których organ podjął rozstrzygnięcie o nakazaniu opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Zaskarżona decyzja w wystarczającym stopniu uzasadnia podjęte rozstrzygnięcie, a tym samym brak odniesienia się do wszystkich poszczególnych argumentów odwołania, nie daje podstaw do jej uchylenia. Uchybienie to nie wpływa na wynik sprawy. KGP prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organy ustaliły prawidłowo stan faktyczny, zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a ocena tego materiału dowodowego nie była dowolna. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.