VII SA/Wa 571/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru instalacji tablicy reklamowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] Prezydent Miasta W., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 81 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm./ oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej "kpa"/, po rozpatrzeniu zgłoszenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych związanych z instalacją wolnostojącej dwustronnej tablicy reklamowej typu SO o wymiarach 6,0 x 3,0m /18m2/, na fundamencie przestawnym o wymiarach 2,8 x 2,8m, wysokości nogi 5,2m, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. U. w Dzielnicy [...] m. W. – wniósł sprzeciw do zgłoszenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że cechy konstrukcyjne i parametry tego urządzenia nie pozwalają zaliczyć tego obiektu do budynku, ani też do obiektu małej architektury. Analiza zaś złożonych dokumentów wykazała, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest konstrukcją przestrzenną stanowiącą budowlaną i techniczno – użytkową całość, odpowiada zatem ogólnym cechom budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Podając definicję budowli organ powołał się jednocześnie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, z którego wynika, że: "dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję". Organ podał również, iż do posadowienia, jak również przesunięcia czy zniszczenia urządzenia należy użyć odpowiednio dźwigu i ciężkiego sprzętu mechanicznego. Mając na względzie powyższe argumenty organ wskazał, iż budowę obiektu budowlanego, która nie mieści się w katalogu art. 29 Prawa budowlanego, należy poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 59 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przedmiotem dokonanego przez [...] Sp. z o.o. w Warszawie zgłoszenia jest zamiar zainstalowania wolnostojącej, dwustronnej tablicy reklamowej o powierzchni ekspozycyjnej 18 m2, ustawionej na przestawnym betonowym fundamencie o wymiarach 2,8 x 2,8m, na słupie o wysokości 5,2m. Organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji wskazując, iż przedstawiony w projekcie zakres robót budowlanych i wielkość urządzenia reklamowego powoduje, iż budowa tego urządzenia nie może zostać zgłoszona w trybie przewidzianym w art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...], na potwierdzenie takiego stanu rzeczy, powołał się na niepublikowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06, podając, iż "na gruncie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale z gruntem związane /art. 3 pkt 3/ i te urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których można wyróżnić i wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, jednak są to zazwyczaj urządzenia stosunkowo lekkie, przenośne, o małych gabarytach (...)". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - niezgodność z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm./ polegającą na nieuwzględnieniu wyjątków przewidzianych w art. 29 i 30 tej ustawy; - naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego; - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak szczegółowych wyjaśnień organu, co do zebranych dowodów i materiałów, a w szczególności wątpliwości skarżącej, co do uciążliwości w dostępie do mediów. Zdaniem strony skarżącej organy obu instancji błędnie interpretują przepisy Prawa budowlanego. W obowiązującym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego funkcjonuje pogląd, iż zarówno instalacja tablic reklamowych na obiektach budowlanych, jak i budowa wolnostojących urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, że od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, czyli całość urządzenia reklamowego, a więc także elementy konstrukcyjne do mocowania samej tablicy. Ponadto strona skarżąca podniosła, że w przypadku decyzji podejmowanych w ramach, tzw. uznania administracyjnego bardzo istotną rolę spełnia uzasadnienie tej decyzji. Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję, skarżąca Spółka stwierdziła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., nie zawiera bowiem jasnego kryterium, na podstawie którego organ uznał, iż planowana inwestycja pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Nie można więc ocenić prawidłowości poczynionych przez organ w całym postępowaniu ustaleń. Biorąc pod uwagę powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga [...] Sp. z o.o. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm./, kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a./ Sąd rozstrzyga nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, uwzględnienie zaś skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria oceny prawidłowości wydanej decyzji Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie jest prawidłowa, wydana bowiem została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. dokonała zgłoszenia zamiaru instalacji wolnostojącej dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 6m x 3m /18m2/, na fundamencie żelbetowym, przestawnym o wymiarach 2,8m x 2,8m, wysokość nogi 5,2m, w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm./ nakłada na inwestora zamierzenia inwestycyjnego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Ustawodawca określając warunki formalne, jakich winien dopełnić inwestor przed przystąpieniem do określonego zamierzenia inwestycyjnego ustalił więc, że co do zasady wszystkie roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, roboty budowlane wymienione zaś w przepisach art. 29-31, jako wyjątek od tej zasady, objęte są trybem uproszczonym polegającym na dokonaniu zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Nie wprowadził przy tym ustawodawca żadnych dodatkowych reguł, według których należałoby rozstrzygać, jaki tryb uzyskania zgody organów architektoniczno – budowlanych jest wymagany dla konkretnych robót, w szczególności brak w ustawie nakazu, że wszystkie budowle lub obiekty trwale z gruntem związane objęte są zawsze obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie więc wskazanych tym przepisem robót budowlanych obciążone zostało obowiązkiem dokonania zgłoszenia /art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane/. Z cytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że montaż – instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślenia wymaga również fakt, iż ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale z gruntem związane, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Zgodnie z wielokrotnie wyrażonym w orzecznictwie sądowoadminsitracyjnym i przeważającym stanowiskiem /por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 937/05, Lex nr 196413; z dnia 12 lipca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 546/06, Lex nr 258247; z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1410/06, Lex nr 282409; z dnia 9 sierpnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1722/04, Lex nr 190804; z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1048/05, Lex nr 206499/ – instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie czy umieszczanych na budynkach, czy też bezpośrednio na gruncie, niezależnie od wielkości, czy ich skomplikowania – stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. A przepis ten mówi, że: "pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych". Na urządzenie czy tablicę reklamową składają się poszczególne elementy konstrukcji. Do zakresu pojęcia urządzenie reklamowe zaliczyć bowiem należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Instalacja zaś oznacza montaż wszystkich elementów tworzących to urządzenie. Urządzenie takie musi być więc traktowane jako całość zamierzenia inwestycyjnego. Niezrozumiałe jest więc stanowisko prawne wyrażone w zaskarżonej decyzji, które wymóg uzyskania pozwolenia na budowę upatruje w stopniu skomplikowania konstrukcji nośnika reklamowego i jego rozmiarach. Takiego kryterium nie ustanawia przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Brak więc racjonalnego uzasadnienia, żeby ze względu na wielkość takiego urządzenia, czy jego skomplikowaną konstrukcję wyłączać je co do zasady z trybu zgłoszeniowego. Nie można też podzielić stanowiska organu pierwszej instancji, iż zakwalifikowanie danego urządzenia reklamowego do kategorii budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego pociąga za sobą również obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ winien wskazać precyzyjnie argumenty na poparcie swojego twierdzenia, że dane roboty budowlane należy zaliczyć do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy, a następnie uzasadnić zalecenie dotyczące uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zgodzić się bowiem należy z argumentem skargi, iż brak precyzyjnej oceny prawnej organu zawartej w uzasadnieniu decyzji opierającej się na uznaniu administracyjnym, powoduje, że nie można ocenić prawidłowości poczynionych przez organ w całym postępowaniu ustaleń, a więc i zajętego przez organ stanowiska. W niniejszej sprawie zamontowanie tablicy reklamowej przez skarżącą Spółkę wymagało jedynie dokonania zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, prawidłowo więc skarżąca Spółka zamiar jej instalacji zgłosiła, dokonana zaś przez organy wadliwa ocena prawna uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Ze względu na ujawnione naruszenie prawa materialnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł, jak w sentencji wyroku. Ponadto na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, jak w pkt II wyroku.