I SA/Ke 202/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Magdalena Stępniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi Z.U. F.- K. B. – S. Sp. z o.o. w K. G. F. –S. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 2009r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. W indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z [...] nr [...] wydanej na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko Spółki w K. (zwana dalej Spółką) przedstawione we wniosku z 9 września 2009r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości uznania za koszt uzyskania przychodów Spółki wydatków na zakup usług gastronomicznych w związku ze spotkaniami z kontrahentami w restauracji jest nieprawidłowe. W dniu 10 września 2009r. do organu wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Przedstawiony w nim został nim następujący stan faktyczny: Osoba reprezentująca Spółkę zamierza jej kontrahentom zaproponować spotkania w restauracji. Będą one miały charakter okazjonalny i typowo biznesowy, mający na celu omawianie warunków współpracy z kontrahentami w zakresie realizowanych przez Spółkę usług. Usługi te określone są w art. 48 ustawy o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym. Spotkania te nie będą miały formy wystawnego poczęstunku czy imprezy, a jedynie posiłku zwanego lunchem, obiadem, zgodnie ze zwyczajowo obecnie przyjętymi regułami. Spółka zakłada, że koszt posiłku nie będzie obejmował wykwintnych i drogich potraw czy napojów alkoholowych. Wydatki takie będą potwierdzone fakturami VAT wystawionymi na Spółkę. Taka forma spotkań roboczych, która obecnie jest mocno rozpowszechniona, ułatwia właściwą komunikację w zakresie omówienia elementów wykonywanej usługi. W przedstawionym stanie faktycznym wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy wydatki ponoszone na spotkania biznesowych z kontrahentami, organizowane w restauracji, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Zdaniem wnioskodawcy, opisany stan faktyczny nie dotyczy wydatków za usługi gastronomiczne, które ponoszone byłyby na cele reprezentacyjne. W art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z kosztów uzyskania przychodów wyłączono wydatki na reprezentację, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. W związku z powyższym Spółka jest zdania, że opisane przez nią wydatki na spotkania biznesowe z kontrahentami organizowane w restauracji należy uznać za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stanowisko to jest zbieżne ze stanowiskiem zajmowanym przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, prezentowanym w interpretacji z 27 sierpnia 2009r. nr IPP-B5/4240-24/09-2/AM, w odniesieniu do analogicznego stanu faktycznego. Na tle przedstawionego stanu faktycznego organ wydając indywidualną interpretację podniósł, że wydatki na zakup usług gastronomicznych w związku ze spotkaniami z kontrahentami poza siedzibą Spółki nie mogą być uznane za koszty podatkowe, pomimo ich związku z przychodem, gdyż jako wydatki o charakterze reprezentacyjnym zawierają się w katalogu wyłączeń z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ustawa ta nie definiuje terminu "reprezentacja", dlatego też należy posłużyć się wykładnią językową. Przez reprezentację rozumie się "okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną". Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej należy uznać, że reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika ułatwiającego zawarcie umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. Wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności, profesjonalizmu. Wydatki te jednocześnie w sposób pośredni promują firmę. Pojęcie reprezentacji dotyczy kontaktów podatnika w stosunkach z innymi podmiotami i pozostaje w związku z zakresem prowadzonej przez podatnika działalności. W ocenie organu, wydatki obejmujące zakup usług gastronomicznych, serwowanych w restauracji w czasie omawiania warunków współpracy z kontrahentami, mają charakter typowo reprezentacyjny i jako takie nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, w związku z ustawowym ich wyłączeniem na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 cyt. ustawy. Ich charakter świadczy o kreowaniu pozytywnego wizerunku firmy, czyli kształtowaniu lepszego postrzegania Spółki na zewnątrz. Powoływanie się Spółki na okoliczność, że mają one charakter okazjonalny i typowo biznesowy, mający na celu omawianie warunków współpracy z kontrahentami w zakresie realizowanych przez Spółkę usług, nie odbiera wyżej wymienionym działaniom cech reprezentacji. Działania reprezentacyjne obejmują nie tylko imprezy czy spotkania organizowane z wielkim rozmachem, wystawne bankiety z ekskluzywnym menu. Istotny jest bowiem cel tych działań, którym w przedmiotowej sprawie jest stworzenie oczekiwanego wizerunku firmy, ułatwienie zawarcia umowy bądź kontraktu, stworzenie miłej atmosfery podczas spotkań z kontrahentami itd., w której partner będzie czuł, że jest traktowany z szacunkiem, właściwie "ugoszczony". Bez znaczenia pozostaje tu fakt, że taka forma spotkań roboczych, która obecnie jest szeroko rozpowszechniona ułatwia kontakty z kontrahentami. W związku z wydaniem powyższej interpretacji wnioskodawca na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie tym Spółka zakwestionowała stanowisko zaprezentowane w interpretacji, iż w opisanym stanie faktycznym występuje wydatek zaliczany do kategorii kosztów reprezentacji, do którego zastosowanie mają postanowienia art. 16 ust. 1pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie Spółki, zdarzenie przedstawione w stanie faktycznym wniosku nie spełnia przytoczonej przez organ definicji terminu "reprezentacja". Spółka zgodziła się natomiast, że taka forma spotkań roboczych jest obecnie szeroko rozpowszechniona i ułatwia kontakty z kontrahentami. Z uwagi na fakt powszechności takiej formy spotkań roboczych nie można jej określać jako okazałość lub wystawność, która zarazem byłaby powszechnością. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ w wyniku ponownej analizy sprawy stwierdził brak podstawy do zmiany w/w interpretacji przepisów prawa podatkowego. Na powyższą interpretację Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów art. 2, art. 7 i art. 32 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej oraz art. 120 i art.121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a także art. 15 i art.16 ust 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała na treść przywołanej we wniosku indywidualnej interpretacji z dnia 27 sierpnia 2009r., w której wyjaśniono, że wydatki na drobny poczęstunek, np. kawę, słodycze, jeśli nie noszą znamion wystawności, są zwyczajowo przyjęte i jako wydatki niewymienione w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mogą stanowić, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 tej ustawy, koszty uzyskania przychodów. Spółka wskazała również na stanowisko Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2009 r. w sprawie IPPB3/423-369/09-4/KK, z uzasadnienia którego wynika jednoznacznie, że wydatki ponoszone na poczęstunek m.in. w postaci kawy, herbaty, wody mineralnej, napojów, ciastek, kanapek czy lunchu przygotowywanego przez pracowników spółki, a w sporadycznych przypadkach przez firmy cateringowe, w związku ze spotkaniami biznesowymi z inwestorami lub kontrahentami, jeśli nie noszą znamion reprezentacji, są zwyczajowo przyjęte i nie mają charakteru okazałości, mogą stanowić zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów. Spółka zarzuciła, że zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez Ministra Finansów, przy tym samym stanie faktycznym budzi wątpliwości i narusza art.7, art. 8 ust. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W dalszej części skargi Spółka podniosła, że reprezentacji nie należy utożsamiać jedynie z wystawnością, okazałością w celu wywołania jak najlepszego wrażenia, co wynika ze słownikowej definicji. Za reprezentację należy uznać wszelkie działania, związane z tworzeniem wizerunku firmy, utrzymywaniem dobrych relacji z kontrahentami, które wprawdzie nie są konieczne dla osiągania przychodu lub zabezpieczenia jego źródła, ale sprzyjają temu celowi, są z nim w sposób pośredni powiązane. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołała wyrok WSA we Wrocławiu z 21 maja 2009r. sygn. akt I SA/Wr 101/09. Jeśli więc spotkanie biznesowe odbywa się w celu omówienia warunków współpracy, ustalenia warunków podpisania umowy po prowadzonych negocjacjach i ma na celu osiągnięcie przychodu, to nie może być mowy o reprezentacji w rozumieniu przedstawionym przez Ministra Finansów. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność poniesienia wydatku i jego relacja (związek) z uzyskaniem przychodu. Z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008r. sygn. akt III SA/Wa 157/08 wynika, że wymienienie jako przykładowych wydatków na usługi gastronomiczne, zakupu żywności i napojów w tym alkoholowych, nie oznacza, że iż wydatki te nigdy nie będą kosztami. Nie są one kosztami jedynie wówczas, gdy mają charakter reprezentacyjny. Spółka wskazała również na wyrok WSA w Warszawie z 21 stycznia 2009r. sygn. akt III SA/Wa 1597/08. Powyższe oznacza, że zasadnicze znaczenie dla uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów, w odniesieniu do kosztów spotkań wnioskodawcy np. w restauracji wraz z konsumpcją (lunchem), w celu omówienia warunków współpracy w zakresie realizowanych przez Spółkę usług mają okoliczności, aby wydatki takie spełniały przesłanki określone w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, nie miały charakteru reprezentacji (a więc, jak wskazał w swojej interpretacji Minister Finansów nie miały charakteru "okazałości, wystawności"), zostały poniesione przez podatnika, były rzeczywiste, pozostawały w związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą, zostały poniesione w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, lub mogą mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów i zostały właściwie udokumentowane. Spółka nie zgodziła się również z zastosowaną przez organ interpretacją przepisów podatkowych w myśl zasady in dubio pro fisco, i powołała w tym miejscu wyrok WSA w Poznaniu z 3 marca 2009r. sygn. akt I SA/Po 1562/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżony akt administracyjny pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a analiza procesu interpretacyjnego Ministra Finansów, wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, stanowi w ocenie Sądu pełną i wyczerpującą odpowiedź na sformułowaną przez wnioskodawcę kwestię. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy koszty posiłków spożywanych w restauracjach, a ponoszone przez skarżącą Spółkę w trakcie spotkań z kontrahentami, stanowią koszty reprezentacji, które stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.d.o.p., nie stanowią kosztów uzyskania przychodu. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ustawy p.d.o.p. Nie wszystkie jednak wydatki, które wprawdzie pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu, są z woli ustawodawcy, kosztami uzyskania przychodu. Do takich należą właśnie wydatki wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy p.d.o.p., poniesione na reprezentację, do których zalicza się w szczególności wydatki na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów w tym alkoholowych. Przepisy podatkowe nie zawierają definicji pojęcia "reprezentacja". Oznacza to, że pojęcie reprezentacji należy zdefiniować zgodnie z ustalonymi regułami wykładni prawa. I tak punktem wyjścia w interpretowaniu tekstu prawnego jest zawsze język. W pierwszej kolejności powinny być zatem użyte dyrektywy językowe, a jedną z podstawowych jest reguła nakazująca nadanie znaczenia poszczególnym zwrotom. Pierwszeństwo wykładni językowej nie budzi zresztą wątpliwości w świetle orzecznictwa. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 1996r. sygn. akt III CZP 24/96 (publ. POP 1997r., nr 1, poz.2 ) Sąd ten wskazał, że wykładnia językowa (gramatyczno-słownikowa) jest pierwszym i wstępnym etapem egzegezy tekstu aktu normatywnego. Również Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 28 czerwca 2000r., K 25/99 (publ. OTK 2000, nr 5, poz. 141) podniósł, że w państwie prawnym interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego. Na prymat wykładni językowej wielokrotnie wskazywało orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. w wyrokach: z dnia 14 grudnia 2000r., sygn. akt FSA 2/00, (publ. ONSA 2001/2/49), z dnia 19 stycznia 2006r. sygn. akt II FSK 172/05, (Lex nr 222347), z dnia 15 maja 2008r. sygn. akt II OSK 548/07, ( Lex nr 503449). Dokonując zatem wykładni pojęcia "reprezentacja", użytego przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.f., z racji braku definicji legalnej, należy odwołać się do reguł znaczeniowych języka powszechnego, zawartych w słownikach języka polskiego. W Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003r) pojęcie to wyjaśniono jako "okazałość wystawność w czyimś sposobie życia, związana ze stanowiskiem, pozycją społeczną". Opierając się na wykładni językowej pojęcie to można rozumieć też funkcjonalnie, tzn. jako wszelkie celowe działania podatnika mające na celu jego odpowiednie reprezentowanie, rozumiane jako okazałość, wystawność w funkcjonowaniu podatnika (w tym przede wszystkim w jego kontaktach gospodarczych), związaną z pozycją, jaką podatnik zajmuje jako podmiot gospodarczy. Zgodnie z takim podejściem, przez reprezentację należy rozumieć działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych związane z innymi podmiotami gospodarczymi, związane w szczególności z przyjmowaniem i utrzymywaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Warszawa 1997, s. 159, powoływany w S. Babiarz (...), Podatek dochodowy od osób prawnych Komentarz 2009, Wrocław 2009, s.653 oraz w komentarzu do art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych Mariusz Chudzik LEX/el. 2007). Dokonując wykładni językowej należy również odwołać się do znaczenia jakie pojęcie "reprezentacja" ma w języku potocznym. W tym znaczeniu, co podkreślane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, pojęcie to nie musi odnosić się do "okazałości, wystawności", co zresztą podkreśliła Spółka w skardze. Pojęcie to odnosi się bowiem także do dobrego reprezentowania firmy, które może polegać na odpowiednim ubiorze pracowników, wystroju firmy, jej logo, tablicach informacyjnych, sposobie podejmowania klientów i kontrahentów (por. wyroki: NSA z dnia 4 listopada 1999r. sygn. akt III SA 5696/98, LEX nr 43959 i z dnia 6 maja 1998r. sygn. akt SA/Sz 1412/97, LEX nr 32951, WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2004r. III SA 1803/02, LEX nr 149159). Za reprezentację w potocznym rozumieniu tego słowa należy uznać wszelkie działania, związane z tworzeniem wizerunku firmy, utrzymywaniem dobrych relacji z kontrahentami, które wprawdzie nie są konieczne dla osiągania przychodu lub zabezpieczenia jego źródła, ale sprzyjają temu celowi, są z nim w sposób pośredni powiązane. W ocenie Sądu prawidłowo organ uznał, że nawet jeśli posiłki w restauracjach, tak jak wskazuje to Spółka, nie będą miały charakteru wystawności czy okazałości, to i tak wydatki z nimi związane poniesione będą na reprezentację. Reprezentacją jest bowiem kreowanie pozytywnego wizerunku firmy, stwarzanie jej dobrego obrazu. Reprezentacją są wszelkie działania, u podłoża których leży ułatwianie nawiązywania i podtrzymywania kontaktów handlowych, także poprzez budowanie osobistych relacji i których zasadniczym celem jest kształtowanie wizerunku przedsiębiorcy jako godnego zaufania partnera biznesowego. Za takie działania należy też uznać spotkania biznesowe w restauracji, objęte wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. A zatem zgodzić należy się z Ministrem Finansów, że dla uznania działań za reprezentacyjne, istotny jest cel tych działań, którym w przedmiotowej sprawie jest stworzenie oczekiwanego wizerunku firmy, ułatwienie zawarcia umowy bądź kontraktu, stworzenie miłej atmosfery podczas spotkań z kontrahentami, w której partner będzie czuł, że jest traktowany z szacunkiem, właściwie ugoszczony. Organ słusznie też zaznaczył, że pomimo związku wydatków na zakup usług gastronomicznych z przychodem, co akcentuje Spółka w skardze, nie mogą być one uznane za koszty podatkowe, gdyż jako wydatki o charakterze reprezentacyjnym zawierają się w katalogu wyłączeń z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy p.d.o.p. Odnosząc się do powołanych w skardze wyroków sądów administracyjnych należy stwierdzić, że wydane one zostały w innym stanie faktycznym, ponieważ dotyczyły ponoszenia wydatków na imprezy medialne, sportowo- rekreacyjne czy też na szkolenia organizowane dla kontrahentów. Nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że udzielona interpretacja narusza przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. art. 2, art.7 i art. 32 ust. 1 oraz ogólne zasady postępowania wymienione w art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Ma rację strona skarżąca twierdząc, że ten sam organ winien orzekać w ten sam sposób w takim samym stanie faktycznym i prawnym, gdyż rozbieżność orzecznictwa godzi w zasadę praworządności i zaufania do organów podatkowych. Jednakże z uwagi na tą zasadę organ praworządnego państwa ma obowiązek wycofać się z błędnego orzeczenia poprzez niepowielanie błędnych rozstrzygnięć. Jak wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny, zasada zaufania do organów podatkowych wynikająca z treści art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 czerwca 2001r., sygn. akt I SA/Gd 1145/99, Lex nr 54012, z dnia 8 grudnia 1999 sygn. akt SA/Sz 1775/98, Lex nr 39735, z dnia 30 grudnia 2005r. sygn. akt FSK 2528/04, Lex nr 172978). W wyroku z dnia 19 kwietnia 2005r. sygn. akt FSK 1660/04 Sąd ten wskazał, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) nie może pozostawać w sprzeczności z zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP). Korzystniejsze, ale niezgodne z prawem orzeczenie wydane w stosunku do innej osoby, znajdującej się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, nie rodzi dla podatnika prawa do potraktowania go w ten sam sposób (publ. ONSAiWSA 2006/1/32, Lex nr 172566). W niniejszej sprawie taka właśnie sytuacja wystąpiła, albowiem z korzystnej dla skarżącego interpretacji z dnia 27 sierpnia 2009r. nr IPP-B5/4240-24/09-2/AM organ wycofał się, wydając odmienne interpretacje, np. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 grudnia 2009r. nr IPPB1/415-699/09-2/KS, czy kolejna z dnia 16 grudnia 2009r. nr IPPB1/415-746/09-2/EC. Końcowo należy nadmienić, że podobne stanowisko jak w niniejszej sprawie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 listopada 2009r. sygn. akt III SA/Wa 925/09 (dostępny w bazie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego). Skoro zatem organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę tą oddalił.