I SA/Ol 681/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka, sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant pomocnik sekretarza Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 22 grudnia 2011r. sprawy ze skargi P. K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług oddala skargę . P. K. wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (VAT-24). Wniosek złożony został na podstawie przepisu art. 105 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej cyt. jako ustawa VAT), a dotyczył samochodu marki AUDI A3. Do wniosku załączono następujące dokumenty: kserokopię umowy kupna-sprzedaży używanego pojazdu mechanicznego zawartej w miejscowości "[...]" z dnia 28 maja 2011r., kserokopię dowodu rejestracyjnego, oświadczenie z dnia 7 czerwca 2011r., kserokopię zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 1 czerwca 2011r., dowód wpłaty potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, upoważnienie do złożenia wniosku przez E. D. Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu zacytowano treść art. 105 ust 1 pkt 2, art. 105 ustawy VAT i art. 105 ust 3 ustawy VAT, zgodnie z którym do wniosku załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez wnioskodawcę oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Tymczasem po dokonaniu analizy przedłożonych dokumentów załączonych do wniosku organ stwierdził rozbieżność pomiędzy dowodem rejestracyjnym, a umową kupna-sprzedaży w zakresie danych sprzedającego. W dowodzie rejestracyjnym widnieje bowiem jako właściciel pojazdu L. A., natomiast w umowie jest nim L. M. Zatem w ocenie organu przedłożone dokumenty nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji. Nie można, tym samym jednoznacznie stwierdzić, że występuje brak obowiązku uiszczenia podatku VAT z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. Zgodnie z art. 306a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej cyt. jako Ord. pod.) zaświadczenie stanowi dokument administracyjny potwierdzający określony stan faktyczny lub prawny. Zatem w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 306c Ord. pod., zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 72 ust 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), jednym z dokumentów wymaganych do pierwszej rejestracji pojazdu na terenie RP jest zaświadczenie wydawane przez właściwe organy potwierdzające uiszczenie podatku VAT od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich UE lub potwierdzające brak takiego obowiązku. Zasady wydawania zaświadczeń w tym zakresie reguluje art. 105 ustawy VAT, który w pkt 5 ust 2 art. 105 wskazuje, iż wniosek zawiera w szczególności "dane dotyczące podmiotu dokonującego dostawy pojazdu na rzecz wnioskodawcy". Mocą art. 105 ust 3 ustawy VAT do wniosku załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez wnioskodawcę oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Definicja wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, została zawarta w art. 9 ust 1 ustawy VAT. Z uwagi na fakt, iż powyżej przywołane przepisy ustawy VAT nie określają trybu, ani terminu wydania zaświadczeń, zastosowanie znajdują przepisy ogólne Działu VIIIa Ord. pod. "Zaświadczenia". Postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia posiada szczególny, uproszczony charakter. Przejawia się on m.in. w tym, że obowiązkiem organu podatkowego jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem rzeczy wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W trakcie postępowania organ nie dokonuje np. przesłuchań świadków, ani też nie występuje do innych organów o informacje. W sytuacji stwierdzenia, że dane niezbędne do wydania zaświadczenia nie znajdują się w jego dyspozycji bądź też, gdy stwierdzony zostanie brak zgodności między treścią żądania a stanem rzeczy wynikającym z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, organ ten odmawia wydania zaświadczenia, w oparciu o art. 306c Ord. pod. Dodatkowo organ wskazał, że to wyłącznie na wnioskodawcy przedkładającym dokumenty wymienione w art. 105 ust 3 ustawy VAT, ciąży obowiązek zachowania należytej staranności co do sprawdzenia, że przedmiotowe dokumenty nie zawierają sprzecznych ze sobą danych. Organ odwoławczy wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy bezsprzecznie wynika, iż treść dokumentów dostarczonych przez skarżącego jest ze sobą sprzeczna. Umowa sporządzona w dniu 28 maja 2011r. zawiera dane niezgodne z dowodem rejestracyjnym. W związku z powyższym niezasadny jest zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 306a § 2 pkt 1 i art. 306a § 3 Ord. pod. Jak już bowiem wskazywano, istota postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 Ord. pod., sprowadza się do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, pod kątem możliwości urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. Zatem organ wydający zaświadczenie nie ma kompetencji do wykorzystywania na potrzeby jego wystawienia danych, które nie znajdują się w dyspozycji organu. Zaświadczenie nie jest więc przejawem woli organu, lecz przejawem jego wiedzy. Powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżył P. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji (w skardze błędnie wnosi o uchylenie decyzji organu I i II instancji) oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 105 ust 1 i ust 2 Ord. pod. poprzez niewykonanie obowiązku ciążącego na organie I instancji pomimo ustawowego obowiązku i dostarczenia przez stronę skarżącą wszelkich wymaganych prawem dokumentów potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku VAT z tytułu przywozu z terytorium państwa członkowskiego pojazdu – samochodu osobowego; - art. 306a § 1, § 2 pkt 1 i 2, § 3, § 4 Ord. pod. poprzez odmowę wydania zaświadczenia na żądanie strony skarżącej, która ze względu na swój interes prawny domagała się potwierdzenia określonego stanu prawnego, a także poprzez przekroczenie granic rozstrzygnięcia względem wniesionego żądania; - art. 306b § 1, § 2 Ord. pod. poprzez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie oraz brak dokonania analizy informacji znajdujących się w posiadaniu organu na temat stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie przedłożonych przez stronę dokumentów możliwe było ustalenie, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Przedmiotem transakcji był pojazd używany, gdyż od daty pierwszej rejestracji upłynęło więcej niż 6 miesięcy, a liczba przejechanych kilometrów była większa niż 600km. Samochód został po raz pierwszy dopuszczony do użytku w dniu 28 kwietnia 2000r., przebieg pojazdu na dzień zawarcia umowy wynosił 170.000 km. Cen nabycia wynosiła 3.500 EUR. Skarżący prawidłowo złożył wniosek o wydanie zaświadczenia na urzędowym druku VAT-24. Wprawdzie istnieją rozbieżności co do osoby widniejącej w dokumentach rejestracyjnych, a umowie sprzedaży, jednak pomimo tego w sposób bezsporny i niebudzący wątpliwości daje się określić osobę, która dokonała dostawy przedmiotowego towaru. Logiczne jest bowiem, że dostawy dokonuje osoba uprawniona do dysponowania towarami jak właściciel, w domyśle jest to osoba, której dane i podpis widnieją na umowie sprzedaży. Nie może być w tym przypadku dostawcą osoba, której dane wynikają z dowodu rejestracyjnego, gdyż prawo własności w każdym kraju wspólnotowym nie wynika z dokumentu rejestracyjnego, a tylko i wyłącznie z umów cywilnoprawnych. Na takiej zaś podstawie skarżący nabył prawo własności pojazdu od M. L. W jaki sposób nastąpiło wejście w posiadanie i dysponowanie towarem jak właściciel podmiotu, który dokonał dostawy na rzecz strony, od osoby której dane widnieją w dokumentach rejestracyjnych, jest rzeczą nie mającą wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania zaświadczenia. Dokumenty rejestracyjne dotyczą przede wszystkim informacji o konkretnym pojeździe, nie zaś o podmiocie, który jest jego właścicielem. W jego ocenie organ błędnie wywodzi, iż organ podatkowy nie ma obowiązku analizy dokumentów i wynikających z nich stanów faktycznych. Ma on bowiem również możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaświadczenia. Tym samym w niniejszej sprawie organ nie wykazał żadnej chęci, czy też determinacji w prawidłowym zakończeniu sprawy i wydaniu zaświadczenia o żądanej treści. Organ dysponując bazą podatników VAT zarejestrowanych na terytorium Niemiec, mógł stwierdzić, czy osoba wymieniona w umowie sprzedaży, jak również w dokumentach rejestracyjnych była podatnikiem VAT. Organ wydaje się bowiem zapominać, że zaświadczenie z art. 105 ust 1 pkt 2 ustawy VAT to tak zwane zaświadczenie pośrednio wywołujące skutki w sferze pranej podmiotów podatkowych. Przepis art. 72 ust 1 Prawa o ruchu drogowym przewiduje możliwość zarejestrowania pojazdu tylko, gdy wnioskodawca przedłoży między innymi zaświadczenie właściwego organu podatkowego, potwierdzające uiszczenie podatku VAT lub potwierdzające brak takiego obowiązku podatkowego. Z uzasadnienia postanowień obu organów można wywnioskować, że przyczyną odmowy był fakt nie posiadania (rozbieżności) danych niezbędnych do wydania zaświadczenia. W sytuacji, gdy skarżący przedłożył wszelkie posiadane dowody. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje postanowienie, jak również wcześniejszą argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw, a jej zarzuty są chybione. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy kwestii odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług. Wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko i argumentację przedstawioną w tej kwestii w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji. W pierwszej kolejności wskazać należy na szczególny charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. Postępowanie w tym zakresie, uregulowane przepisami Działu VIIIa – Zaświadczenia - Ordynacji podatkowej, charakteryzuje się znacznym uproszczeniem i odformalizowaniem. Organ działa bowiem, jedynie w granicach zgodnego z prawem żądania wnioskodawcy, mając ograniczony zakres czynności dowodowych, które jest władny podjąć. Zgodnie z art. 306b § 1 Ord. pod. organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2 art. 306b). Istota postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 Ord. pod., sprowadza się zatem do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych pod kątem możliwości urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. W konsekwencji tego czynione przez organ ustalenia są ograniczone, bowiem wydający zaświadczenie organ nie ma kompetencji do wykorzystywania na potrzeby jego wystawienia danych, które nie znajdują się w dyspozycji tegoż organu. Tym samym więc do postępowania tego nie mają zastosowania zasady gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w szczególności w przepisach Działu IV Ordynacji podatkowej (vide: wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 528/05, internetowa centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych). Postępowanie określone w art. 306b § 2 Ord. pod. jest postępowaniem wyjaśniającym, nie jest natomiast sensu stricto postępowaniem dowodowym. Postępowanie to jest ograniczone do minimum niezbędnego do urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych pozostających w dyspozycji organu podatkowego mającego wydać zaświadczenie (vide: wyrok NSA z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 143/08). To, że art. 306a § 2 Ord. pod. sformułowany jest w sposób kategoryczny – "zaświadczenie wydaje się" nie oznacza, iż organ ma obowiązek wydać zaświadczenie w każdym przypadku, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub ubiega się o nie osoba ze względu na swój interes prawny. Treść przepisu przesądza zatem, iż organ wydając zaświadczenie potwierdza jedynie te informacje, których jest dysponentem. Nie może więc zaświadczyć o istnieniu okoliczności, co do których nie ma wiedzy (vide: wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2009r., sygn. akt I GSK 94/08). Jeżeli zatem do wydania zaświadczenia potrzebne są inne dane, których organ nie posiada, to uzasadniona jest w takiej sytuacji odmowa wydania zaświadczenia. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się bowiem, że zaświadczenie stanowi akt wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym, a tym samym organ nie może w sposób arbitralny przesądzać o kwestiach wątpliwych. Zaświadczenie jest dokumentem, który ma moc dowodową o tyle, o ile jest zgodny z prawdą, a jego moc dowodowa trwa tak długo, dopóki nie zostanie obalona za pomocą innych dowodów (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lipca 2006r., sygn. akt I SA/Wa 2276/05, wyrok NSA z dnia 24 listopada 2006r., sygn. akt I OSK 88/06). W niniejszej sprawie podstawą wydania zaświadczenia, o której mówi art. 306a § 2 pkt 1 Ord. pod., stanowił art. 105 ustawy VAT. Zgodnie z art. 105 ust. 1 - ust. 3 tej ustawy naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń potwierdzających: 1) uiszczenie przez podatnika podatku - w przypadkach, o których mowa w art. 103 ust. 3 i 4, lub 2) brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. Ustęp 2 omawianego artykułu stanowi natomiast, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zaświadczenie wydaje się na wniosek zainteresowanego. Wniosek zawiera w szczególności : 1) dane identyfikujące pojazd; 2) datę pierwszego dopuszczenia pojazdu do użytku; 3) przebieg pojazdu; 4) cenę nabycia pojazdu przez wnioskodawcę; 5)dane dotyczące podmiotu dokonującego dostawy pojazdu na rzecz wnioskodawcy. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez wnioskodawcę oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (ust. 3 art. 105). Definicja wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zawarta została w art. 9 ust 1 ustawy VAT, zgodnie z którym przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Przepis ust 1 stosuje się pod warunkiem, że (art. 9 ust 2 ): 1) nabywcą towarów jest: a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika, b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a - z zastrzeżeniem art. 10; 2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit.a. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy (ust 3 art. 9): 1) nabywcą jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 1, 2) dokonującym dostawy towarów jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt2 - jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu. Mając na uwadze powyższe regulacje , wskazać należy, iż jedynym celem wydania przez organ zaświadczenia jest fakt potwierdzenia lub wykluczenia istnienia obowiązku podatkowego, wiążącego się z podjętymi przez wnioskodawcę działaniami. Aby tego dokonać organ obowiązany jest jedynie do zbadania, w oparciu o przedłożone dokumenty, czy doszło do nabycia towaru i czy wiąże się z tym obowiązek w podatku od towarów i usług. Wszelkie działania wykraczające poza ten wskazywany zakres nie powinien mieć miejsca, nie przewidują tego bowiem ani przepisy prawa ani jego ramy (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 2010r., sygn. akt . I SA/Wr 417/10). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy , wskazać należy, że skarżący przedłożył dokumenty zawierające informacje, o których mowa w art. 105 ust 3 ustawy VAT, wskazujące na dane dotyczące podmiotu dokonującego dostawy, przedmiotu dostawy, umowę przenoszącą własność oraz dowód rejestracyjny. Ten ostatni dokument nie został wprost wskazany jako konieczny w art. 105 ustawy VAT . Ma jednak znaczenie jako zwierający dane identyfikujące pojazd. Organ podatkowy nie mógł więc pominąć go przy ocenie sprawy, jak zdaje się wnosi pełnomocnik skarżącego. Miało to istotne znaczenie szczególnie w sytuacji, gdy z porównania danych zawartych w przedłożonym dowodzie rejestracyjnym i umowie z dnia 28 maja 2011r. wynika rozbieżność co do osoby właściciela przedmiotowego samochodu marki Audi. Na istnienie powyższych wątpliwości wskazuje również pełnomocnik skarżącego we wniesionej skardze. Jak prawidłowo wskazywały organy obu instancji rozbieżności te nie pozwalały wskazać czy czynność sprzedaży (dostawy) rodziła obowiązek w podatku VAT czy nie. Nie sposób bowiem zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika strony skarżącej, iż sposób "w jaki nastąpiło wejście w posiadanie i dysponowanie towarem jak właściciel podmiotu, który dokonał dostawy na rzecz Strony, od osoby której dane widnieją w dokumentach rejestracyjnych, jest rzeczą nie mającą wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania zaświadczenia". Idąc tym tokiem rozumowania można byłoby bowiem dojść do wniosku, że organ państwa (tu organ skarbowy) musiałby wydać zaświadczenie także w sytuacji, gdy wejście w posiadanie nastąpiło w wyniku przestępstwa np. kradzieży. Tym samym organ uczestniczyłby w procederze legalizacji samochodów uzyskanych w niezgodny z prawem sposób. Dodatkowo wskazać należy, że kompetencje do rozstrzygania kwestii dotyczącej prawa własności nabywanego samochodu posiada inny organ, który rozważa je w ramach innego postępowania. Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5. Z dalszych zapisów ww. ustawy i wydanej na jej podstawie aktów wykonawczych wynika, że organy dokonujące rejestracji pojazdu są uprawnione do badania uprawnień właścicielskich podmiotów wnioskujących o rejestrację zakupionych (nabytych) pojazdów, w tym celu mogą prowadzić postępowanie administracyjne. Powołane przepisy określają także jakimi dowodami pomiot winien udowadniać istnienie swych praw, także w sytuacji gdy zapisy w dowodzie rejestracyjnym nie odpowiadają treści umowy sprzedaży pojazdu. Jak już bowiem podnoszono, zgodnie z art. 105 ustawy VAT, zaświadczenie w sprawie opodatkowania podatkiem VAT przywozu środka transportu wydawane jest w celu jego rejestracji, tym samym przedkładane jest organowi, który w ramach przyznanych kompetencji obowiązany jest zbadać istnienie uprawnień właścicielskich do tego pojazdu, i który przy badaniu tych kwestii posiada własne kompetencje i środki. Zatem zaświadczenie stanowi tylko jeden z wielu dokumentów, które musi dostarczyć rejestrujący pojazd (vide art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie jest więc dokumentem, który przesądza o określeniu uprawnień właścicielskich podmiotów wnioskujących o rejestrację zakupionych pojazdów osoby. Tym samym, mając na uwadze charakter postępowania dotyczącego wydawania na podstawie art. 306b Ord. pod. zaświadczeń, nie można podzielić zarzutu skarżącego dotyczącego braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jeszcze raz podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia może dotyczyć jedynie danych, które są w posiadaniu organu. Jeżeli do wydania zaświadczenia, jak miało miejsce w niniejszym przypadku, potrzebne są dane, których organ nie posiada, to uzasadniona jest odmowa wydania zaświadczenia. Skoro skarżący świadomy był rozbieżności wynikających z przedstawionych dokumentów (umowy z dnia 28 maja 2011r. i dowodu rejestracyjnego), winien był przedstawić umowę dokumentującą przejście własności przedmiotowego samochodu z A. L. (właściciela widniejącego w dowodzie rejestracyjnym) na M. L. (osobę widniejącą jako sprzedający w umowie z dnia 28 maja 2011r.) lub inny dokument na podstawie, którego ten ostatni uprawniony był do sprzedaży samochodu, a tym samym wykazać , że umowa z dnia 28 maja 2011r. została zawarta zgodnie z prawem i że dostawcą jest rzeczywiście osoba uprawniona. W art. 105 ust. 3 ustawy mowa jest bowiem także o " innych dokumentach". To konieczne jest zaś także do poświadczenia, czy nie zachodzi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów . Trafnie na taki związek tych okoliczności wskazuje zaskarżone postanowienie. Organ nie mógł zignorować ewidentnej sprzeczności wynikającej z przedłożonych mu dokumentów. Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że zarzuty zawarte we wniesionej skardze nie zasługują na uwzględnienie, a więc skarga nie może zostać uwzględniona. Na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) orzec więc należało jak w sentencji wyroku. Ponieważ skarga została oddalona, stronie nie przysługuje zwrot kosztów postępowania sądowego , co wynika z treści art. 200 p.p.s.a.