IV SA/Po 1113/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2011 r.) Wójt Gminy S. (dalej Wójt albo organ I instancji), na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) w zw. z art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej pgk) odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w miejscowości K. O., składającej się z działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...] (droga wewnętrzna stanowiąca własność Skarbu Państwa "Urząd Gminy w S.") z przyległą działką nr [...], stanowiącą własność I. i J. S. (dalej decyzja z [...] sierpnia 2010 r.). W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że z podaniem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2010 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie (dalej SKO albo Kolegium) M. W. (dalej Wnioskodawca, Odwołujący albo Skarżący), właściciel działki nr [...], wskazując na przesłankę do wznowienia postępowania rozgraniczeniowego o której stanowi art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] czerwca 2011 r.) Wójt wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Decyzja ostateczna z [...] sierpnia 2010 r., o uchylenie której w ramach wznowienia postępowania zwrócił się Wnioskodawca, dotyczy postępowania, którego przedmiotem było rozgraniczenie drogi – działki nr [...] - z przyległą działką nr [...], której właścicielami są I. i J. S. Stronami w tym postępowaniu była Gmina S., Starostwo Powiatowe w S. (ponieważ w chwili wszczęcia postępowania właścicielem działki nr [...] był Skarb Państwa – "Urząd Gminy w S.") i wskazani powyżej właściciele działki nr [...]. Z uwagi na fakt, że rozgraniczenie dotyczyło ustalenia granicy między dwoma nieruchomościami (nr [...] i [...]), a działka nr [...], stanowiąca własność Wnioskodawcy nie posiada żadnych punktów stycznych z ustalaną granicą, nie można jej właścicielowi przyznać praw strony postępowania. Opisując przebieg dotychczasowego postępowania w przedmiocie wznowienia Wójt wyjaśnił, że Wnioskodawca nie potrafił wykazać swego interesu prawnego we wzięciu udziału jako strona w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Wnioskodawca jako właściciel działki o nr [...] brał udział jako strona w rozgraniczeniu drogi wewnętrznej - działki nr [...] - z działkami nr [...],[...],[...] i [...], które zostało zakończone decyzją z [...] września 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] września 2010 r.). Rozgraniczenie skutkuje ustaleniem granicy między nieruchomościami, a nie szerokości tych nieruchomości. W wyniku rozgraniczenia powstaje granica ustalona tak, by każdy z właścicieli nieruchomości sąsiadujących ze sobą, nie wkraczał w sferę wyłącznych uprawnień właścicielskich sąsiada. Granica nieruchomości określa przestrzenny zasięg wykonywania prawa własności, z wyłączeniem innych osób. Należy podkreślić, że rozgraniczenie zakończone decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nie dotyczyło w żadnej mierze nieruchomości, której właścicielem jest Wnioskodawca. Odnosząc się do zarzutu Wnioskodawcy prowadzenia dwu odrębnych postępowań dotyczących rozgraniczenia działki nr [...] Wójt wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pgk, przedmiotem rozgraniczenia mogą być w razie potrzeby wszystkie albo niektóre granice nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami. W odwołaniu z [...] lipca 2011 r. Wnioskodawca zaskarżył decyzję z [...] czerwca 2011 r. w całości zarzucając brak czynnego udziału strony w postępowaniu, a tym samym naruszenie zasady praworządności, zasady państwa prawa, zasady pogłębiania zaufania państwa do obywateli, zasady nakłaniania do ugody, zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W uzasadnieniu Odwołujący powołał się na pismo SKO z [...] maja 2011 r. nr [...] (dalej pismo SKO z [...] maja 2011 r.), wraz z którym przekazane zostało Wójtowi podanie Odwołującego o uchylenie decyzji z [...] sierpnia 2010 r. Zdaniem Odwołującego, SKO zasugerowało w tym piśmie, że decyzja z [...] sierpnia 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Poza tym Odwołujący podkreślił, że Jego interes prawny do wzięcia udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2010 r. wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym z Jego pisma z [...] czerwca 2011 r. Odwołujący zwrócił przy tym uwagę, że został uznany za stronę postępowania przy tej samej działce nr [...], tylko w innym sąsiedztwie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] sierpnia 2011 r.) SKO utrzymało w mocy decyzję z [...] czerwca 2011 r. SKO odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu wyjaśniło, że samo wznowienie postępowania w formie postanowienia nie oznacza i nie przesądza, że wnoszący podanie został uznany za stronę postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, bowiem dopiero po wznowieniu postępowania organ ocenia, czy podmiot wnoszący o wznowienie postępowania miał status strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. W przypadku gdy zostanie stwierdzone, że wnoszący podanie nie był stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, organ nie bada merytorycznych zarzutów wnoszącego podanie i nie ocenia kwestionowanej decyzji. Prawo geodezyjne i kartograficzne nie określa wprost kręgu podmiotów, będących stronami postępowania rozgraniczeniowego, zatem ich treść należy interpretować z uwzględnieniem art. 28 kpa. Stronami tego postępowania są co do zasady właściciele nieruchomości, których granica jest w tym postępowaniu ustalana. Posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych Kolegium wyjaśniło, że Odwołujący nie był stroną postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości o nr ewid. [...] z nieruchomością o nr ewid. [...], zakończonego kwestionowaną decyzją Wójta z 30 sierpnia 2010 r., skoro nie był właścicielem (współwłaścicielem) bądź użytkownikiem wieczystym rozgraniczanych nieruchomości i nie przysługują Mu do nich określone prawa rzeczowe. Powyższe ustalenie uprawniało Wójta do wydania decyzji o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 kpa, tj. decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej w sprawie rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości, z uwagi na brak zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nie ma racjonalnego uzasadnienia, by status strony dla Odwołującego wywodzić z faktu, że był stroną w postępowaniu dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości o nr [...] z nieruchomościami o nr ewid. [...],[...],[...] i [...], zakończonego decyzją Wójta z [...] września 2010 r., gdyż były to dwa odrębne i różne postępowania. W tym ostatnim postępowaniu Odwołujący był stroną z uwagi na to, że dotyczyło ono rozgraniczenia nieruchomości nr [...] z nieruchomością o nr ewid. [...], będącej własnością Odwołującego. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii, że postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości o nr ewid. [...] prowadzone było w dwu postępowaniach, w pierwszym z działkami o nr ewid. [...],[...],[...] i [...], a w drugim z działką o nr ewid. [...], Kolegium zauważyło, że w świetle art. 29 ust. 2 pgk taki tryb rozgraniczania nieruchomości o nr [...] był dopuszczalny. Nie jest przy tym uprawnionym wyciąganie przez Odwołującego z pisma Kolegium z [...] maja 2011 r. wniosków, jakoby Kolegium zasugerowało, ze pierwotna decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Poza tym, Odwołujący niezasadnie wywodzi, że skoro wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z [...] sierpnia 2010 r., to tym samym decyzja ta została uchylona. O losie decyzji dotychczasowej w przypadku wznowienia postępowania przesądza dopiero decyzja kończąca postępowanie wznowieniowe, a nie postanowienie o wznowieniu postępowania. Jednocześnie SKO zauważyło, że organ I instancji nie wyznaczył Wnioskodawcy przed wydaniem decyzji z [...] czerwca 2011 r. terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uchybienie w zastosowaniu art. 10 § 1 kpa, nie miało w rozpoznawanej sprawie wpływu na jej rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) z dnia [...] września 2011 r. Wnioskodawca zaskarżył decyzję z [...] sierpnia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję z [...] czerwca 2011 r. zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 6, 7, 8, 10, 13 kpa i 77 § 1 kpa, i 81 kpa przez niedokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem oceny zgodności postępowania prowadzonego przez Wójta z wymogami wskazanych przepisów, b) naruszenie art. 28 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 147 § 2 kpa przez błędną ich interpretację i bezpodstawne przyjęcie, że Skarżący nie jest stroną w niniejszej sprawie, tym samym dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią materiału zebranego w sprawie, 2) przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest: a) art. 33 ust. 1 pgk polegające na niewłaściwym dokonaniu przez SKO oceny zgodności decyzji z [...] czerwca 2011 r. ze wskazanym przepisem w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne możliwe do ustalenia na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy temu zaprzeczały. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] sierpnia 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji Wójta z [...] czerwca 2011 r. oraz o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem Skarżącego, samo wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa jest równoznaczne z tym, że organ je wznawiający rozpatrzył dopuszczalność tego wznowienia i ustalił, że podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że podstawą wznowienia postępowania administracyjnego jest wniosek podmiotu mającego przymiot strony, z zastrzeżeniem przypadków, gdy postępowanie administracyjne może być wszczęte z urzędu, co oznacza, że wznowienie postępowania na wniosek może nastąpić tylko z inicjatywy jednostki mającej legitymację procesową strony w rozumieniu art. 28 kpa. Skarżący zwrócił uwagę, że był on stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] września 2010 r. z racji istnienia przyległości działek. Działka nr [...], której jest On właścicielem przylega bowiem do działki nr [...]. Z tego samego względu Skarżący wywodzi swój interes prawny w udziale w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2011 r. Na skutek wydania powyższej decyzji działka nr [...] uzyskała równą szerokość, podczas gdy przed jej wydaniem miała dwie różne szerokości tj. [...] m i [...] m. Tym samym na skutek jej wydania nastąpiło nieuprawnione uszczuplenie drogi wewnętrznej. Zdaniem Skarżącego, brak wyznaczenia przez organ I instancji terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, świadczy o braku zapewnienia stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Zaskarżona decyzja z [...] sierpnia 2011 r. została wydana bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, z naruszeniem kpa, bowiem w niniejszej sprawie nie było wystarczającym oparcie rozstrzygnięcia jedynie o przepisy pgk (k. 5-9 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2011 r. nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie (k. 11-19 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu pod względem zgodności z prawem była decyzja z [...] sierpnia 2011 r. i poprzedzające jej wydanie postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym wznowienia. Zostało ono zainicjowane postanowieniem z [...] czerwca 2011 r., na skutek podania Skarżącego o wznowienie, które wpłynęło do Kolegium [...] kwietnia 2011 r., a następnie zostało przekazane Wójtowi przez SKO wraz z pismem z [...] maja 2011 r. Sąd orzekając w niniejszej sprawie podzielił ustalenia poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania wymienionych w art. 145-145b kpa nie wpłynęła na treść decyzji. Stanowi ono jedno z postępowań nadzwyczajnych, którego przedmiotem pozostaje dokonanie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie nadzwyczajne jest postępowaniem zależnym od postępowania zwykłego. Jego byt jest uzależniony od bytu postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa-Poznań 1992 r., s. 341; B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 532). Należy jednak podkreślić, że postępowanie prowadzone w którymkolwiek z trybów nadzwyczajnych nie jest prostą kontynuacją postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Wobec tego nie każde naruszenie przepisów rządzących ustaleniem stanu faktycznego stanowi podstawę do wznowienia postępowania oraz ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy załatwionej decyzją ostateczną na nowo. Postępowanie w przedmiocie wznowienia składa się z dwu wyodrębnionych etapów. W ramach pierwszego z nich, dochodzi do ustalenia dopuszczalności nadzwyczajnego trybu postępowania na skutek wniesionego podania oraz spełnienia wymagań formalnych. Etap ten kończy się wydaniem przez organ administracji postanowienia o wznowieniu (art. 149 § 1 kpa) albo postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Postanowienie to ma charakter procesowy, nie rozstrzygając sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierając postępowanie w sprawie (wyrok NSA z 11.01.2011 r., II OSK 2064/09, Lex nr 953022; M. Jaśkowska, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 741-742, UW. 1). Innymi słowy, samo wznowienie postępowania nie przesądza o konieczności zmiany zapadłej w sprawie decyzji ostatecznej, ponieważ zgodnie z art. 149 § 2 kpa stanowi ono podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Podstawą wniesionego przez Skarżącego w niniejszej sprawie podania o wznowienie postępowania był art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący argumentował, że będąc stroną nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2010 r. Kolegium prawidłowo zauważyło, że pgk nie określa wprost kręgu podmiotów, będących stronami postępowania rozgraniczeniowego, zatem ich znaczenia należy upatrywać w art. 28 kpa. Dla konstrukcji pojęcia strony postępowania administracyjnego istotne znaczenie odgrywa interes prawny podmiotu, czyjego dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interesu prawnego" rozumiane w sposób bezpośredni oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo (A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 222, uw. 8). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie. Jego istnienie winno znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby (uchwała NSA z 05.12.2011 r., II OPS 1/11, ONSAiWSA 2012/2/17; wyrok NSA z 12.01.2012 r., II OSK 2035/10, Lex nr 1121192). W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że zasadniczo gdy granice gruntów stały się sporne, ustalenie granic sąsiednich nieruchomości leży w interesie wszystkich ich właścicieli (wyrok WSA w Lublinie z 14.01.2010 r., III SA/Lu 469/09; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10.05.2012 r., IV SA/Po 1273/11, baza orzeczeń NSA). W uchwale NSA z 11 grudnia 2006 r. zapadłej na tle problematyki kosztów postępowania rozgraniczeniowego NSA wyjaśnił, że ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej (uchwała NSA z 11.12.2006 r., I OPS 5/06, ONSAiWSA 2007/2/26). Stroną postępowania rozgraniczeniowego nie jest natomiast podmiot będący właścicielem nieruchomości przyległej do nieruchomości co do której zaistniał spór o przebieg granicy (wyrok WSA w Krakowie z 18.4.2007 r., III SA/Kr 402/06, baza orzeczeń NSA). Interes prawny w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości winien być w sposób obiektywny oparty na regulacji prawa materialnego. Ustalenie linii granicznej wiąże się z określeniem zakresu prawa własności na gruncie. Innymi słowy, interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości wyraża się w legitymowaniu się uprawnieniami rzeczowymi do nieruchomości podlegających rozgraniczeniu. W rozpoznawanej sprawie nie ulegało wątpliwości, że w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] sierpnia 2010 r. rozgraniczeniu podlegały nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa (działka nr [...]) oraz I. i J. S. (działka nr [...]). Skarżący nie legitymując się jakimkolwiek bądź prawem rzeczowym do którejkolwiek ze wskazanych działek, w sposób prawidłowy nie został zaliczony do kręgu stron prowadzonego przed organem I instancji postępowania. Zmniejszenie szerokości drogi na skutek dokonanego rozgraniczenia nieruchomości, z perspektywy Skarżącego może być jedynie rozważane w kategoriach interesu faktycznego. Wydanie decyzji z [...] sierpnia 2010 r. w żaden sposób nie uszczupliło przestrzennych granic prawa własności należącej do Skarżącego nieruchomości oznaczonej nr geod. [...]. Granice te nie rozciągają się bowiem na teren sąsiednich nieruchomości należących do innych podmiotów. W przeciwnym przypadku doszłoby do niczym nieuzasadnionego poszerzenia kręgu stron prowadzonego postępowania, co nie sprzyjałoby nie tylko jego sprawności, lecz prowadziłoby do sytuacji w której podmioty wskazujące na bliżej nieokreślony interes faktyczny mogłyby w skuteczny sposób dążyć do nadania temu interesowi pierwszeństwa przed interesem prawnym właścicieli nieruchomości podlegających rozgraniczeniu. Zarzuty Skarżącego okazały się bezzasadne. Z treści przywołanych przez Skarżącego: pisma Kolegium z [...] maja 2011 r. i postanowienia Wójta z [...] czerwca 2011 r. nr [...] o wznowieniu postępowania nie wynika, że podmioty te wypowiedziały się za istnieniem po stronie Skarżącego interesu prawnego w udziale w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Przyjmując tok rozumowania Skarżącego, niecelowym byłoby prowadzenie postępowania wznowieniowego, skoro przed jego rozpoczęciem właściwe do rozpoznania sprawy organy miałyby w sposób autorytatywny wypowiedzieć się o będącej przedmiotem tego postępowania sprawie administracyjnej. Z pisma SKO z [...] maja 2011 r., wraz z którym nastąpiło przekazanie złożonego przez Skarżącego podania o wznowienie do organu właściwego do jego rozpatrzenia, w żaden sposób nie wynika, aby SKO wypowiedziało się w jakikolwiek sposób o zasadności przedmiotowego podania. Przekazanie sprawy do organu właściwego, które następuje na podstawie art. 65 § 1 kpa stanowi czynność materialno-techniczną nie wpływającą na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast postanowienie z [...] czerwca 2011 r. miało na celu jedynie wznowienie postępowania w sprawie, stanowiąc podstawę o charakterze procesowym do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie stwierdzenia dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym z przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wymaga wydania postanowienia o wznowieniu, a dopiero po jego wydaniu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu sprawdzenie czy wnioskodawca jest czy też nie jest stroną wnioskowanego do wznowienia postępowania. Badanie co do przyczyn wznowienia nie w postępowaniu rozpoznawczym lecz przed jego wznowieniem naruszałoby art. 149 § 3 kpa. Prowadziłoby to bowiem do badania podstaw wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu (wyrok NSA z 07.01.2009 r., II OSK 1747/07, Lex nr 484887; wyrok NSA z 22.06.2010 r., II OSK 1286/09, Lex nr 597179, wyrok NSA z 11.01.2011 r., II OSK 2064/09, Lex nr 953022). Dokonując kontroli zgodności z prawem niniejszej sprawy Sąd miał na uwadze, że Skarżący brał udział jako strona w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] września 2010 r. W postępowaniu tym rozgraniczeniu podlegała m. in. nieruchomość Skarżącego oznaczona nr geod. [...], co z punktu widzenia pozycji Skarżącego w istotny sposób różnicowało powyższą sprawę z zakończoną decyzją z [...] sierpnia 2010 r., w której nie podlegała rozgraniczeniu nieruchomość należąca do Skarżącego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze, że przed wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2011 r., Kolegium pismem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wyznaczyło Skarżącemu siedmiodniowy termin na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zajęcie ostatecznego stanowiska w sprawie. Na piśmie tym widnieje adnotacja Skarżącego z datą "[...] lipca 2001 r.", że zapoznał się On ze stanem sprawy, podtrzymując dotychczasowe wnioski. Skarżącemu został zatem zapewniony czynny udział w postępowaniu. Brak tożsamego zawiadomienia przed wydaniem decyzji z [...] czerwca 2011 r. nie może być uznany za mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący miał bowiem zapewniony czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270) oddalił skargę.