I FSK 2263/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 621/15 w sprawie ze skargi E. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 stycznia 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz E. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa kwotę 640 (słownie: sześćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 621/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę E. [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2015 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia Sądu I instancji wynika, że skarżąca spółka złożyła wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do korekty podatku należnego w trybie art. 89a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 177, poz. 1045 z późn. zm.). We wniosku tym wskazała w szczególności, że jako zarejestrowany podatnik VAT wystawiła na rzecz kontrahenta fakturę z tytułu świadczonych usług doradztwa podatkowego opodatkowanych na terytorium kraju. Do dnia złożenia wniosku spółka nie otrzymała zapłaty za wskazaną fakturę. Od dnia wystawienia faktury nie minęło więcej niż 2 lata. Wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie. Ponadto dłużnik w dacie wykonania usługi nie był w trakcie postępowania upadłościowego i nie był w trakcie likwidacji, nie jest także obecnie w trakcie postępowania upadłościowego i likwidacji, w dacie wykonania usługi nie był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny i obecnie również nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. W związku z powyższym zadano pytanie, czy w przedstawionym stanie faktycznym można skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało w całości uregulowane, a w dacie wykonania usługi dłużnik nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług? Zdaniem spółki wprowadzone przez ustawodawcę polskiego w art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług warunki do zastosowania mechanizmu korekty podstawy opodatkowania, o którym mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE.L.06.347.1 z późn. zm.), wykraczają poza zakres normy kompetencyjnej wyrażonej treścią wskazanego przepisu. Zastosowanie przez ustawodawcę krajowego wymienionych w art. 89a cyt. ustawy warunków w sposób drastyczny ogranicza możliwość skorzystania z przewidzianej przepisami wspólnotowymi tzw. ulgi na złe długi i wypacza sens unijnej regulacji. W jej ocenie art. 90 ust. 1 oraz art. 273 cyt. dyrektywy przyznają państwom członkowskim zakres swobodnego uznania, jakie formalności muszą zostać dochowane przez podatników celem obniżenia podstawy opodatkowania. Formalności te powinny jednak ograniczać się do wykazania, że po zawarciu transakcji zapłata części lub całości wynagrodzenia ostatecznie nie nastąpi. Wobec powyższego, w stanie faktycznym opisanym we wniosku powinna mieć prawo do zmniejszenia obrotu oraz podatku należnego o kwotę odpowiadającą wartości nieuregulowanych należności. W opisanej na wstępie interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Powołując się na brzmienie art. 89a ust. 1, ust. 1a, ust. 2-5, ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług organ stwierdził, że podstawowym warunkiem umożliwiającym korektę podatku jest dokonanie transakcji na rzecz podatnika, który w momencie jej dokonywania był podatnikiem w rozumieniu art. 15 cyt. ustawy, a więc podatnikiem prowadzącym samodzielnie działalność gospodarczą, zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, niebędącym w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji. Tylko łączne spełnienie wszystkich warunków wymienionych w art. 89a ust. 2 cyt. ustawy daje prawo do skorygowania podatku należnego. Skoro dłużnik spółki nie był i obecnie nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, nie został spełniony jeden z warunków wymienionych w art. 89a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, kwalifikujący do dokonania korekty podatku należnego. Zdaniem organu, polskie przepisy nie są sprzeczne z normami unijnymi, bowiem rolą dyrektywy jest jedynie wskazanie celu, jaki powinien być osiągnięty, dlatego różnice w brzmieniu ustaw i dyrektyw nie przesądzają o faktycznym naruszeniu prawa wspólnotowego. Przepisy cyt. dyrektywy określają w sposób ogólny podstawę opodatkowania, nie wskazując szczegółowych zasad lub ograniczeń dla państw członkowskich w celu jego implementacji, w tym dotyczących korygowania tej podstawy. Warunki dokonywania tej korekty są natomiast szczegółowo określane przez państwa członkowskie, w tym zakresie mają bowiem pozostawioną swobodę regulacji. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 89a ust. 1, ust. 1a oraz ust. 2 pkt 1 i pkt 3 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, art. 90 ust. 1 oraz 2 i art. 273 cyt. dyrektywy 112 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając przedmiotową skargę podzielił stanowisko organu co do braku sprzeczności polskich przepisów z regulacjami unijnymi. Sąd I instancji wyjaśnił, że art. 90 ust. 1 i 2 cyt. dyrektywy określa w sposób ogólny sytuacje, w których dochodzi do obniżenia podstawy opodatkowania, nie wskazując jednak szczegółowych zasad lub ograniczeń dla państw członkowskich w celu ich implementacji. Przepis art. 90 zobowiązuje do obniżenia podstawy opodatkowania w określonych sytuacjach, ale na warunkach określonych przez poszczególne państwa członkowskie. Takich warunków nie określa bowiem sama dyrektywa. Kwestię swobody jaką pozostawiono państwom członkowskim w zakresie określania obowiązków związanych z poborem podatku, potwierdził Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie C-588/10 oraz z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie C-337/13. Polski ustawodawca co do zasady nie wykluczył możliwości obniżenia podstawy opodatkowania w sytuacji niewywiązania się przez kontrahenta z obowiązku zapłaty należności za dokonaną przez podatnika dostawę towaru lub usługi, jednak w art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług skorzystał z możliwości szczegółowego określenia warunków, na jakich taka korekta podstawy opodatkowania może się odbywać. Mając przy tym na uwadze, że art. 90 ust. 1 dyrektywy 112 sam nie określa warunków, jakie winny zostać przyjęte w ustawodawstwie krajowym dla realizacji obowiązku wynikającego z treści tego przepisu, nie można uznać, że określając te warunki w art. 89a ustawy, ustawodawca uczynił to z naruszeniem przepisów dyrektywy. W opinii Sądu I instancji art. 90 ust. 1 i 2 cyt. dyrektywy nie spełnia wymogów, które pozwalałyby na uznanie, że przepis ten wywołuje bezpośredni skutek. Jeżeli bowiem dyrektywa pozostawia państwu członkowskiemu przy transformacji pole manewru, a obowiązek wynikający z dyrektywy nie jest sformułowany jednoznacznie i precyzyjnie, to nie można mówić o bezwarunkowości przepisu dyrektywy. W takiej sytuacji przepis dyrektywy nie może stanowić podstawy dla bezpośredniego powoływania się na normy prawa wspólnotowego przed sądem krajowym i sądami wspólnotowymi. Ponadto już samo brzmienie art. 90 ust. 1 dyrektywy zakłada, że dokonywanie korekty podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie może odbywać się bez szczegółowo określonych warunków. Polski ustawodawca dokonał implementacji art. 90 ust. 1 dyrektywy w treści art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług określając warunki, na jakich obniżana jest podstawa opodatkowania tłumacząc to zabezpieczeniem interesów budżetu państwa. Zdaniem Sądu, przyjęta przez polskiego ustawodawcę regulacja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celu zabezpieczenia interesów Skarbu Państwa i nie jest sprzeczna z zasadą neutralności podatku od towarów i usług. Aby nie doszło do naruszenia zasad neutralności i proporcjonalności, skorzystanie z ulgi na złe długi przez wierzyciela i skorygowanie przez niego podatku należnego, wiąże się z obowiązkiem w zakresie korekty podatku naliczonego przez dłużnika. W ten sposób zapewniona jest neutralność podatku od towarów i usług, stanowiąca jego cechę konstrukcyjną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że jedynie obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego wynikający z art. 89b ust. 1 cyt. ustawy, powoduje naruszenie zasad neutralności i proporcjonalności. Ponadto za niezasadne Sąd I instancji uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 120 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, bowiem organ działał na podstawie przepisów prawa i nie naruszył zasady legalizmu. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku, pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 89a ust. 2 pkt 1 i pkt 3 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 90 ust. 1 oraz 2 i art. 273 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez ich nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazane przepisy ustawy nie pozostają w sprzeczności z przepisami unijnymi, co pozwala na ich zastosowanie w niniejszej sprawie, chociaż jako sprzeczne z tymi przepisami nie powinny znajdować zastosowania. W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji lub o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i o rozpoznanie skargi, a także o zwrot kosztów postępowania przed obiema instancjami. Organ nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania przez TSUE sprawy C-246/16 (...). W związku z wydaniem przez Trybunał wyroku w dniu 23 listopada 2017 r. w przedmiotowej sprawie, postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. NSA podjął zawieszone postępowanie. Następnie na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. - na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 192 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - NSA zawiesił postępowanie z urzędu do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 2261/15. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt I FSK 2263/15 Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie z uwagi na okoliczność, że wyrokiem z dnia 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygnął zadane pytanie prejudycjalne i tym samym ustała przyczyna uzasadniająca jego zawieszenie. W piśmie z dnia 2 marca 2021 r. pełnomocnik organu nie wyraził zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Z kolei spółka w piśmie z dnia 11 marca 2021 r. wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zz4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przy czym odnotować należy, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i tym samym miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, którą można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 cyt. ustawy), zaś jej granice wyznaczają wskazane w niej podstawy. Mając powyższe na względzie zaznaczyć należy, że zaskarżony wyrok wydany został w sprawie dotyczącej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zaś skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zarzuca się w niej wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy spółka może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało w całości uregulowane, a w dacie wykonania usługi i obecnie jej kontrahent (dłużnik) nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. W tym miejscu przypomnieć więc należy, że w art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług, poza określeniem jakie wierzytelności uznawane są za nieuregulowane, wprowadzono w jego ust. 2 następujące warunki, których spełnienie jest niezbędne do skorygowania podatku należnego i tym samym skorzystania z tzw. ulgi na złe długi: 1. dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji; 3. na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1: a. wierzyciel i dłużnik są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni; b. dłużnik nie jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji; 5. od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona. Tymczasem art. 90 dyrektywy 112 nie precyzuje ani warunków, ani obowiązków, które mogą nałożyć państwa członkowskie, co w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego było odczytywane w ten sposób, że przepisy te przyznają państwom członkowskim zakres swobodnego uznania, w szczególności w odniesieniu do formalności, które muszą zostać dochowane przez podatników względem organów podatkowych owych państw członkowskich celem obniżenia podstawy opodatkowania. Dlatego w orzecznictwie krajowym przyjmowano, że państwa członkowskie mają swobodę w ustaleniu warunków pomniejszenia podstawy opodatkowania, a krajowe regulacje - co do zasady - są zgodne z prawem unijnym (m.in. w wyrokach z dnia 14 lutego 2018 r. od sygn. akt I FSK 224/16 do I FSK 227/16, z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1338/15, z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt I FSK 33/16, z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 376/15, z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 1782/16, z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 1298/14, z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 1314/14, z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1962/15 - wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA). W świetle takiego stanu prawnego powstały - akcentowane również konsekwentnie w toku całego postępowania przez skarżącą spółkę - wątpliwości, które dotyczą zakresu przyznanej państwom członkowskim swobody w określaniu warunków skorzystania z regulacji przewidzianej w art. 90 dyrektywy 112 w krajowym ustawodawstwie. W szczególności dotyczą one tego, czy przewidziane w art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług warunki nie powinny ograniczać się jedynie do takich, które umożliwiają wykazanie, że nie nastąpiło uregulowanie należności, której wartość uwzględniona została w składanej deklaracji dla podatku od towarów i usług, jako obrót podlegający opodatkowaniu oraz należny podatek, z wyłączeniem tych warunków, które dotyczą statusu podatkowego wierzyciela i dłużnika. Wątpliwości te, w związku ze skierowanym w sprawie o sygn. akt I FSK 2262/15 pytaniem prejudycjalnym, rozstrzygnął Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 października 2020 r., C- 335/19, [...], w którym zajął stanowisko, że art. 90 dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania VAT od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT. W orzeczeniu tym Trybunał wyszedł z generalnego założenia, że odstępstwo wyrażone w art. 90 ust. 2 dyrektywy 112, w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności ceny transakcji, od zasady, o której mowa w art. 90 ust. 1 tej dyrektywy może nastąpić jedynie z powodów dotyczących niepewności związanej z niewywiązaniem się z płatności lub z jego ostatecznym charakterem. Dlatego też zbadał, czy ograniczenie jakie zawierają warunki przewidziane w art. 89a ust. 2 pkt 1 i art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. a i b ustawy o podatku od towarów i usług jest uzasadnione koniecznością uwzględnienia niepewności co do ostatecznego charakteru niewywiązania się z płatności (pkt 32 uzasadnienia wyroku). Trybunał podniósł w szczególności, że jeśli chodzi o warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania VAT od okoliczności, aby dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu dostawy towarów lub świadczenia usług, należy uznać, że taki warunek nie może być uzasadniony koniecznością uwzględnienia niepewności co do ostatecznego charakteru niewywiązania się z płatności. Okoliczność, czy dłużnik jest podatnikiem VAT w dniu dostawy towarów lub świadczenia usług, nie pozwala bowiem sama w sobie na rozstrzygnięcie, czy istnieje ryzyko, iż wierzytelność nie zostanie odzyskana. Jest tak tym bardziej, że towary mogą być dostarczone i usługi świadczone na rzecz osób, które nie są podatnikami VAT, takich jak podmioty zwolnione z VAT lub konsumenci, co nie ma wpływu na obowiązek poboru przez wierzyciela VAT na rzecz państwa i prawo tego wierzyciela do dokonania korekty podstawy opodatkowania a posteriori. Odnosząc się natomiast do warunku uzależniającego obniżenie podstawy opodatkowania VAT od okoliczności, aby dłużnik nadal był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu poprzedzającym złożenie korekty deklaracji podatkowej, Trybunał wskazał na podnoszoną wyżej okoliczność, zgodnie z którą dłużnik niekoniecznie jest podatnikiem oraz odwołał się do wcześniejszego orzecznictwa w tym zakresie, a konkretnie do wyroku z dnia 8 maja 2019 r., [...] (C‑127/18, EU:C:2019:377), w którym Trybunał w pkt 28 orzekł, iż art. 90 dyrektywy 112 stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że podatnik nie może dokonać korekty podstawy opodatkowania VAT w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności przez dłużnika kwoty należnej z tytułu transakcji podlegającej VAT, jeżeli dłużnik ten nie jest już podatnikiem VAT (pkt 34). Dalej TSUE odniósł się do argumentu przedstawionego przez rząd polski, a podnoszonego także w uzasadnieniu zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku, zgodnie z którym ze względu na związek łączący art. 90 dyrektywy 112 oraz art. 184 i 185 tej dyrektywy, a mianowicie współzależność między VAT należnym od wierzyciela jako sprzedawcy lub usługodawcy a VAT podlegającym odliczeniu przez dłużnika jako nabywcę lub usługobiorcę, wymóg dotyczący opodatkowania wierzyciela i dłużnika VAT pozwala na zapewnienie symetrycznego obniżenia kwoty podstawy opodatkowania służącej obliczeniu należnego VAT, przewidzianego w art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług oraz kwoty VAT podlegającego odliczeniu, przewidzianego w art. 89b tej ustawy, a zatem spójności i prawidłowego funkcjonowania systemu VAT z poszanowaniem zasady neutralności. W tym zakresie Trybunał, powołując się na wyrok z dnia 22 lutego 2018 r., [...], C‑396/16 (EU:C:2018:109, pkt 35), wskazał wprawdzie, że podczas gdy art. 90 dyrektywy 112 reguluje prawo dostawcy lub usługodawcy do obniżenia podstawy opodatkowania, jeżeli po zawarciu transakcji nie otrzymuje on przewidzianego wynagrodzenia lub otrzymuje jedynie jego część, art. 185 tej dyrektywy dotyczy korekty wstępnego odliczenia dokonanego przez drugą stronę tej samej transakcji, a zatem te dwa artykuły reprezentują dwie strony tej samej transakcji gospodarczej i należy je interpretować w sposób spójny. W szczególności jeżeli państwo członkowskie przewiduje na podstawie art. 90 ust. 1 dyrektywy 112, że pod pewnymi warunkami podatnik może obniżyć podstawę opodatkowania po zawarciu transakcji, musi ono zastosować, w celu zapewnienia zasady neutralności podatkowej, art. 185 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 112, aby druga strona tej transakcji dokonała ze swej strony korekty kwoty VAT podlegającego odliczeniu. Tak właśnie uczynił polski ustawodawca, przyjmując art. 89a i 89b ustawy o podatku od towarów i usług (pkt 36-38). Jednocześnie jednak TSUE wyraził stanowisko, że gwarancja symetrycznego obniżenia podstawy opodatkowania VAT należnego oraz kwoty VAT podlegającego odliczeniu nie zależy od opodatkowania obu stron VAT. Ani prawo wierzyciela do obniżenia podstawy opodatkowania, ani ciążący na dłużniku obowiązek obniżenia kwoty VAT podlegającego odliczeniu nie zależą bowiem od zachowania statusu podatnika (pkt 39-41). Trybunał uznał także, że wyżej opisywane wymogi zawarte w polskich przepisach, a dotyczące statusu wierzyciela i dłużnika jako podatników VAT nie mogą być uzasadnione ani zapobieganiem nieprawidłowościom lub nadużyciom, ani w świetle przepisów art. 273 dyrektywy 112. Po raz kolejny zwrócił bowiem uwagę, że prawo do korekty podstawy opodatkowania i obowiązek korekty kwoty VAT podlegającego odliczeniu nie zależą od zachowania statusu podatnika ani przez wierzyciela, ani przez dłużnika. W każdym wypadku wykluczenie w takiej sytuacji jakiejkolwiek możliwości obniżenia podstawy opodatkowania oraz obciążenie takiego wierzyciela płatnością kwoty VAT, której nie uzyskał on w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, przekracza granice tego, co jest bezwzględnie konieczne dla osiągnięcia celów określonych w art. 273 dyrektywy 112. Poza tym zaznaczył, że z akt sprawy nie wynika, by zezwolenie takiemu wierzycielowi jak skarżąca spółka na obniżenie podstawy opodatkowania VAT pomimo utraty statusu podatnika przez dłużnika, stwarzało szczególne ryzyko uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania (pkt 43 i 45). W konsekwencji TSUE wyraził pogląd, zgodnie z którym jeżeli podatnik nie spełnia jedynie warunków określonych w przepisach krajowych, które nie są zgodne z art. 90 ust. 1 dyrektywy 112, może powoływać się na ów przepis przed sądami krajowymi przeciwko państwu w celu uzyskania obniżenia podstawy opodatkowania, a rozpatrujący spór sąd krajowy zobowiązany jest do pominięcia tych niezgodnych z dyrektywą warunków (pkt 51). Z powyższego wynika, że sąd krajowy zobowiązany jest do pominięcia niezgodnych z dyrektywą warunków zawartych w art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług, w tym określonego w art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. a warunku, aby na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1 wierzyciel i dłużnik byli podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni. Z tych też powodów w obrocie prawnym nie mógł pozostać wyrok Sądu I instancji, w którym uznano, że w odniesieniu do wierzytelności wynikających z przedmiotowych faktur, spółka nie ma możliwości korygowania podatku należnego, ponieważ nie został spełniony jeden z warunków wymienionych w art. 89a ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, kwalifikujący do dokonania korekty podatku należnego, bowiem dłużnik wnioskodawcy w dacie wykonania usługi i obecnie nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Na uwzględnienie zasługiwał bowiem zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 273 dyrektywy 112. Mając na względzie wszystkie wyżej podniesione okoliczności i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i w oparciu o art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a tej ustawy uchylił również zaskarżoną interpretację indywidualną w takim zakresie, w jakim stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. O zwrocie kosztów postępowania, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w postępowaniu przed Sądem I instancji, wpis od skargi i skargi kasacyjnej, a także opłata kancelaryjna za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji, orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 - § 4 w zw. z art. 207 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153).