II SA/Sz 319/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r., Z. W. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wykreślenie z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisanych do niej: 6 najstarszych punktów karnych. Wnioskodawca podkreślił, że w dniu [...] r. odbył szkolenie dokształcające w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego. Wobec powyższego anulowanie punktów winno nastąpić w oparciu o zaświadczenie nr [...] wydane przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego oraz art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Odpowiadając na powyższy wniosek Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] r., odmówił zmiany liczby punktów przypisanych naruszeniom jakich wnioskodawca dopuścił się w okresie od [...] r. na podstawie wpisów tymczasowych (8 punktów w związku z przekroczeniem prędkości w dniu [...] r. na drodze krajowej nr 10 oraz 10 punktów w związku z przekroczeniem dozwolonej prędkości w miejscowości [...] w dniu [...] r.) oraz ostatecznych (8 punktów w związku z przekroczeniem dozwolonej prędkości w [...] w dniu [...] r.). W ocenie Komendanta brak jest podstawy prawnej do zmiany liczby punktów przypisanych naruszeniom jakich wymieniony dopuścił się we wskazanym wyżej okresie bowiem suma wspomnianych punktów na dzień odbycia szkolenia przekroczyła 24. Zgodnie zaś z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. nr 30, poz. 151, z późn. zm.) i § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488), odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punków otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Pismem z dnia [...] r. Z. W. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego odmowa usunięcia punktów karnych wydana została niezgodnie z przepisami prawa. W art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma przepisu, który upoważniałby Komendanta do odmowy uwzględnienia odbytego przez wnioskodawcę szkolenia i tym samym odjęcia 6 punktów karnych. Taki przepis istnieje w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r., jednak w ocenie Z. W. przepis ten został sformułowany bez wyraźnego upoważnienia w ustawie. Stosowanie postanowień § 8 ust. 6 cytowanego rozporządzenia narusza ponadto art. 42 Konstytucji, według którego, każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Skarżący przypomniał, że w przypadku wykroczeń z dnia [...] r. i [...] r. w dalszym ciągu toczy się postępowanie przed sądem i nie zapadł prawomocny wyrok potwierdzający jego winę. W tej sytuacji, zdaniem wnioskodawcy, należy uznać, że posiada on jedynie 8 punktów karnych. Powyższe argumenty skarżący powtórzył w piśmie z dnia [...] r., zatytułowanym "odwołanie od decyzji nr RD-3810/14/AA", a skierowanym do Komendanta Głównego Policji. W odpowiedzi na pismo z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] r., poinformował Z. W., że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Natomiast odpowiadając na pismo z dnia [...] r., Komendant Główny Policji wskazał, że nie posiada legitymacji prawnej do rozpoznania niniejszej sprawy jako organ odwoławczy. Czynności takie jak usuwanie punktów karnych czy wnioskowanie o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji są czynnościami o charakterze administracyjno-technicznym, a odpowiedź udzielona przez organ prowadzący ewidencję nie zawiera elementów niezbędnych do uznania go za decyzję administracyjną. W dniu[...] r. Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na podjętą w dniu [...] r. ww. czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji odmawiającą usunięcia 6 najstarszych punktów karnych za wykroczenia drogowe na podstawie odbytego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego szkolenia potwierdzonego zaświadczeniem nr [...]. Wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucił organowi naruszenie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez nieodjęcie 6 najstarszych punktów karnych za wykroczenia drogowe, a także art. 6 K.p.a. w związku z art. 42 ust. 3 Konstytucji, poprzez odmowę odjęcia punktów uzyskanych w wyniku odbytego szkolenia, jako osoby prawomocnie nieuznanej za winną naruszeń przepisów ruchu drogowego, a nadto naruszenie konstytucyjnej hierarchii źródeł prawa poprzez zastosowanie § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. zawierającego ograniczenie ustawowego prawa nadanego przez art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym mimo, że w delegacji art. 130 ust. 4 ustawy brak jest umocowania do rozszerzenia katalogu podmiotów, którym odjęcie 6 najstarszych punktów nie przysługuje, a także niewłaściwą wykładnie art. 130 ust. 2 cytowanej ustawy poprzez interpretację tego przepisu jako przesłanki wyłączającej stosowanie art. 130 ust. 3 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia [...] r., skarżący zawarł wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie na podstawie art. 125 § 1 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – do czasu zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie toczącej się przed Sądem Rejonowym , sygn. akt [...]. Zdaniem skarżącego, postępowanie to ma za przedmiot odpowiedzialność za wykroczenie drogowe rzekomo popełnione przez skarżącego w dniu [...] r., za które wymierzono skarżącemu 10 punktów wobec czego prawomocne rozstrzygnięcie odpowiedzialności skarżącego za to zdarzenie ma kapitalne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania. Postanowieniem z dnia 24 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił zawieszenia postępowania, uznając, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 125 § 1 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na które powołuje się skarżący (do chwili podjęcia przez organ zaskarżonej czynności w sprawie na którą powołuje się skarżący nie zapadł wyrok uniewinniający). Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na wstępie należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11, z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 329/10 oraz wyrok z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13). Reasumując, skarżący mógł zwrócić się z wnioskiem do organu prowadzącego ewidencję kierowców o zmianę liczby punktów, a po otrzymaniu negatywnej odpowiedzi wezwać do usunięcia naruszenia prawa i wnieść skargę do sądu administracyjnego na czynność polegającą na odmowie zmiany liczby przypisanych mu punktów. Przeprowadzona w ww. sposób kontrola legalności zaskarżonej czynności wykazała, że nie narusza ona prawa. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488). Przepis art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz że określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się ją do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów (art. 130 ust. 2 cytowanej ustawy). Zmniejszenie liczby punktów, a więc ich usunięcie z ewidencji, powoduje również odbycie przez kierowcę na własny koszt szkolenia (art. 130 ust. 3 cytowanej ustawy). Szczegółowe regulacje dotyczące m.in. sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego oraz warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, zawarte zostały, na podstawie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488). W myśl § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się jeżeli naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone zostanie prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Natomiast przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa powyżej, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy, zawierający informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (§ 4 ust. 1, 2 i 4). Organ prowadzący ewidencję usuwa z niej punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo o ruchu drogowym - 20 punktów (§ 6 ust. 1 pkt 3), a także w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, z zastrzeżeniem § 8 ust. 4 – 6 (§ 6 ust. 1 pkt 4). Z kolei w myśl § 8 ust. 6 cytowanego rozporządzenia, odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organu, że z uwagi na treść przytoczonych przepisów, w przypadku skarżącego – pomimo odbycia przez niego szkolenia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym - nie jest możliwe zmniejszenie liczby posiadanych punktów o 6. Należy przy tym podkreślić, że okoliczność przekroczenia wspomnianej liczby (24) punktów ostatecznych oraz podlegających wpisowi tymczasowemu - przypisanych naruszeniom, jakich skarżący dopuścił się w okresie od [...] r. jest bezsporna. W dacie odbycia szkolenia – tj. [...] r. skarżący posiadał łącznie 26 punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu. Jednocześnie, jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów, aby dobrowolne odbycie szkolenia mogło spowodować zmniejszenie liczby posiadanych punktów, musi się odbyć przed przekroczeniem dopuszczalnej ilości punktów. W ocenie Z. W., § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego – stanowiący podstawę odmowy skarżącemu zmniejszenia ilości punktów karnych - został wydany bez upoważnienia ustawowego ponieważ w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym brak jest takiego upoważnienia do ograniczenia uprawnienia wynikającego z art. 130 ust. 3 tej ustawy. Z tego względu, zdaniem skarżącego przepis ten nie powinien mieć w tym wypadku zastosowania. W tym miejscu należy wskazać, że na tle przepisów art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2002 r. zapadały orzeczenia sądów administracyjnych, które dokonywały różnej ich interpretacji. W niektórych wyrokach wskazywano na możliwość przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, a nawet na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z ustawą. Takie właśnie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 14 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Gl 26/12, LEX nr 1138410), w którym stwierdził, że § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 ustawy, gdyż przepis ten zezwala jedynie na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie określanie okoliczności, w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów. Powyższego stanowiska nie podzielił jednak Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 8 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I OSK 763/12), wskazał m.in., że "problem przekroczenia przez rozporządzenie granic upoważnienia ustawowego był wielokrotnie przedmiotem zainteresowania Trybunału Konstytucyjnego i doczekał się gruntownej analizy w licznych jego orzeczeniach. Od początku swego istnienia Trybunał Konstytucyjny konsekwentnie akcentował, że rozporządzenie jest aktem prawnym determinowanym treścią art. 92 ust. 1 Konstytucji, wydawanym w celu wykonania ustawy i na podstawie udzielonych w niej upoważnień. Nie jest więc aktem samoistnym, ponieważ jego byt zależy od istnienia odpowiedniego upoważnienia ustawowego. Konstrukcję rozporządzenia, jako aktu wykonawczego do ustawy, determinują trzy warunki. Po pierwsze, rozporządzenie musi być wydane na podstawie wyraźnego (nieopartego tylko na domniemaniu ani na wykładni celowościowej), szczegółowego upoważnienia ustawy w zakresie określonym w upoważnieniu. Po drugie, musi być wydane w granicach udzielonego przez ustawodawcę upoważnienia, w celu wykonania ustawy. Po trzecie, rozporządzenie nie może być sprzeczne z normami Konstytucji, aktem ustawodawczym, na podstawie którego zostało wydane, a także ze wszystkimi obowiązującymi aktami ustawodawczymi, które w sposób bezpośredni regulują materie będące przedmiotem rozporządzenia. Przyjęto nadto, iż rozporządzenie związane jest z ustawą w dwojaki sposób. Przede wszystkim więzią kompetencyjną, czyli wydawane jest wyłącznie na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie, oraz funkcjonalną, czyli służy wykonaniu ustawy i jest związane z jej treścią (por. przykładowo stanowisko TK prezentowane w wyrokach z 4 listopada 1997 r., sygn. U 3/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 40; 16 lutego 1999 r., sygn. SK 11/98, OTK ZU nr 2/1999, poz. 22; 5 października 1999 r., sygn. U 4/99, OTK ZU nr 6/1999, poz. 118; 26 października 1999 r., sygn. K 12/99, OTK ZU nr 6/1999, poz. 120; 29 maja 2002 r., sygn. P 1/01, OTK ZU nr 3/A/2002, poz. 36; 16 stycznia 2007 r., sygn. U 5/06, OTK ZU nr 1/A/2007, poz. 3; 30 kwietnia 2009 r., sygn. U 2/08; 4 listopada 1997 r. sygn. akt U 3/97 publ.OTK 1997/3-4/40; 5 stycznia 1998 r. P 2/97OTK 1998/1/1; 3 kwietnia 2012 r. K 12/11 OTK-A 2012/4/37). Legalność aktu normatywnego jest więc uwarunkowana nie tylko faktem wydania go na podstawie delegacji ustawowej, ale także faktem wydania go w celu wykonania ustawy. Cel ustawy musi być określony w oparciu o analizę przyjętych w ustawie rozwiązań, nie może więc być on rekonstruowany samoistnie, arbitralnie i w oderwaniu od konstrukcji aktu zawierającego delegację. W konsekwencji przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach wykonawczych (zob. wyrok TK z dnia 17 maja 2012 r. sygn. K 10/11 OTK-A publ.2012/5/5)1). Zakwestionowany przez skarżącego kasacyjnie przepis rozporządzenia ocenić należało zatem z uwzględnieniem nie tylko treści art. 130 ust. 4 ustawy lecz także wszystkich jej zapisów, a przede wszystkim celu, jakiemu służyć miał ten akt prawny. Niewątpliwie celem regulacji zawartej w ustawie Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji administracyjnych było dążenie do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego i doskonalenie umiejętności kierowców. Cel ten przejawia się zarówno w kontrolowaniu uprawnień kierowców stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu, jak ich dyscyplinowaniu. Celowi temu służy bezsprzecznie ewidencjonowanie naruszeń przepisów drogowych, z których każde odnotowywane jest, jako określona ilość punktów. Zebranie określonej liczby punktów pociąga za sobą odpowiednie konsekwencje. Konsekwencje te wyraźnie określone zostały w ustawie. (...) Niewątpliwie § 8 ust. 6 rozporządzenia ingeruje w sferę praw i wolności jednostki, stwierdzić jednak trzeba, iż ingerencja ta dokonana została już na gruncie ustawy. Jakkolwiek, zgodnie z jej art.130 ust. 3 zd. pierwsze, obniżenie posiadanych punktów z tytułu naruszenia przepisów drogowych po odbyciu reedukacyjnego szkolenia jest prawem przysługującym kierowcy, to jest to prawo warunkowe. Skorzystanie z niego uzależnione jest od tego, czy suma punktów uzyskanych przed odbyciem szkolenia nie przekroczy 24. Ustawa nie przewiduje sytuacji, w której bez względu na ilość posiadanych przez kierowcę punktów karnych można punkty te zredukować. Wynika to z brzmienia przywołanych wyżej regulacji ustawowych. Przepis § 8 pkt 6 wskazanego rozporządzenia w rozważanym zakresie nie wykracza zatem poza ramy delegacji zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie wprowadza też żadnych odstępstw od zasad przewidzianych w ustawie. Kwestionowane w skardze kasacyjnej unormowanie stanowi jedynie doprecyzowanie postanowień wynikających wprost z samej ustawy. Taki zabieg redakcyjny nie może przesądzać o niezgodności aktu wykonawczego z upoważnieniem do jego wydania (por. pogląd prezentowany w wyroku TK z dnia 5 stycznia 1998 r. sygn. akt P 2/97 publ OTK 1998/1/1)." Podzielając powyższy pogląd, należy wskazać, że analogiczne stanowisko, co do zgodności kwestionowanego przepisu aktu wykonawczego z upoważnieniem do jego wydania, zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 31 marca 2011 r. sygn. I OSK 1013/10, z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 275/10 czy z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 1087/05. Przyjęto tam, że właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż akt podustawowy, jakim jest rozporządzenie wydane na podstawie art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawy, a regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Nie sposób też zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego odnośnie naruszenia art. 6 K.p.a. w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji, poprzez odmowę odjęcia punktów uzyskanych w wyniku odbytego szkolenia, jako osoby prawomocnie nieuznanej za winną naruszeń przepisów ruchu drogowego. Należy podkreślić, że co prawda § 8 ust. 6 rozporządzenia uniemożliwia zmniejszenie ilości punktów w przypadku przekroczenia przez kierowcę sumy 24 punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przed rozpoczęciem szkolenia, jednakże w przypadku prawomocnego uniewinnienia osoby, której dotyczy wpis od zarzutu popełnienia naruszenia – wpis tymczasowy podlega usunięciu (§ 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Jeżeli zatem po usunięciu punktów podlegających tymczasowemu wpisowi liczba tych punktów nie przekracza już 24 wówczas nic nie stoi na przeszkodzie ewentualnemu zmniejszeniu ilości punktów z przyczyn o jakich mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dopóki zatem kierowca nie zostanie uznany prawomocnym rozstrzygnięciem za winnego popełnienia naruszenia przepisów ruchu drogowego wpis tymczasowy (dotyczący tego naruszenia) nie może stać się wpisem ostatecznym, a co za tym idzie brak jest możliwości wyciągnięcia wobec niego takich konsekwencji przekroczenia limitu 24 punktów jak np. wystąpienie przez komendanta wojewódzkiego Policji do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy (§ 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia). W tej sytuacji, za nietrafny należy też uznać podnoszony przez skarżącego zarzut niewłaściwej wykładni art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez interpretację tego przepisu jako przesłanki wyłączającej stosowanie art. 130 ust. 3 tej ustawy. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów karnych nie przekroczyła sumy 24, a zatem odmowa przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zmniejszenia liczby punktów otrzymanych przez skarżącego o 6 punktów była zgodna z prawem. Z tych względów, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.