II SA/Kr 871/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Beata Łomnicka Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Decyzją Nr [...] z dnia 29 maja 2015 r., znak: [...], wydaną na podstawie 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej - k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r .- Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2013, poz. 1409 z późn. zm., dalej - P.b.), po rozpatrzeniu odwołania A. T., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 5 lutego 2014 r., znak: [...], którą umorzono w całości postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z przebudową dachu i termomodernizacją budynku na działce nr [...] w R.. Orzekając w ten sposób podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej - PINB) wraz pismem z dnia 10 marca 2014 r., znak: [...], przesłał do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej - WINB) odwołanie A. i A. T. z dnia 3 marca 2014 r. od decyzji PINB z dnia 5 lutego 2014 r, znak: [...], oraz akta sprawy. Analiza tych akt wykazała, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed PINB w sprawie robót budowlanych związanych z przebudową dachu i termomodernizacją budynku na działce nr [...] w R., znak: [...], A. i A. T. nie byli stronami, a zaskarżona decyzja nie została im doręczona. Pismem z dnia 5 lutego 2014 r., znak: [...], doręczonym 17 lutego 2014 r., PINB poinformował A. i A. T., że w przedmiotowym postępowaniu nie posiadają przymiotu strony. Mając powyższe na uwadze WINB postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r., znak: [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania. Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrokiem z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt: II SA/Kr 803/14, uchylił to postanowienie. Sąd wskazał, iż: "W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że zastosowanie art. 134 k.p.a. z przyczyn podmiotowych może mieć miejsce tylko wówczas, gdy ze złożonego odwołania wynika w sposób oczywisty, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że wnoszący je nie jest stroną postępowania (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 692/13, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 1774/11, wyrok WSA we Warszawie z dnia z dnia 21 lutego 2011r. sygn. akt I SA/Wa 1504/11). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, zgodnie z którym, odwalanie wniesione przez podmiot, który twierdzi, iż zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, powinno być rozpoznane przez organ odwoławczy. (...) W sytuacji więc, gdy zachodzi konieczność zbadania interesu prawnego odwołujących, obowiązkiem organu jest zweryfikowanie tej okoliczności w toku postępowania rozpoznawczego, a w przypadku wyniku negatywnego, tj. w razie braku legitymacji odwołującego się - umorzenie postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § l pkt 3 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 942/05, z dnia 8 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 1192/09, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 5 lipca 1999r., sygn. akt OPS 16/98). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że organ nadzoru budowlanego początkowo traktował skarżących jako strony postępowania, kierując do nich zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowań administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z przebudową budynku zlokalizowanego działce nr [...] (zakończonego wydaniem decyzji z dnia 5 lutego 2014r.). Na kolejnych etapach postępowania organ zmienił stanowisko, nie informując już skarżących ani o zakończeniu postępowania, ani też nie doręczając im decyzji z dnia 5 lutego 2014r. Jak wynika z akt sprawy, organ l instancji wysłał jedynie do pełnomocnika skarżących pismo datowane na 5 lutego 2014r., doręczone pełnomocnikowi w dniu 17 lutego 2014r., informujące o zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji z dnia 5 lutego 2014r. Takie zachowanie organu nie pozwala na przyjęcie, że w sprawie mamy do czynienia z sytuacją oczywistego braku legitymacji do wniesienia odwołania po stronie skarżących, a zatem, w świetle przedstawionych powyżej uwag, brak jest podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wniesionego przez skarżących. Nadto organ odwoławczy pominął całkowicie podnoszoną przez skarżących kwestię bezpośredniego sąsiedztwa z działką objętą inwestycją, co w realiach niniejszej sprawy nie pozostaje bez znaczenia. Jak wskazano powyżej, forma rozstrzygnięcia jaką jest stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest zarezerwowana jedynie dla sytuacji braku przedmiotu zaskarżenia lub też ewidentnego, oczywistego braku legitymacji do wniesienia odwołania. Sytuacje takie w przedmiotowej sprawie nie zachodzą." Rozpoznając odwołanie ponownie po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r, znak: [...], działając na podstawie art. 136 k.p.a., WINB zobowiązał organ pierwszej instancji do przeprowadzenia oględzin na działce nr [...] w R., w trakcie których należało dokonać pomiaru odległości od budynku administracyjnego do przyjętych w terenie granic działki nr [...] w R., ustalić czy w zakresie robót budowlanych polegających na termoizolacji budynku administracyjnego i przebudowie dachu, doszło do naruszenia interesu prawnego A. i A. T.. Zgodnie z powyższymi zaleceniami w dniu 8 maja 2015 r. PINB przeprowadził oględziny na działce nr [...] w R., w czasie których ustalono, że "Pomiędzy działką nr [...] z przedmiotowym budynkiem a działką nr [...] znajduje się działka nr [...] stanowiąca wąski pas terenu przeznaczony jako dojazd do działki nr [...] w R.. Za pomocą dalmierza laserowego dokonano pomiaru odległości między wskazaną przez Państwa T. granicą działki nr [...] z działką nr [...], a budynkiem na działce nr [...]. Ustalono, że pomierzona odległość wynosi w najbardziej zbliżonym miejscu (płn. - wsch. róg budynku) -9,02m, na złamaniu ściany budynku od strony wschodniej - 9,89m, płd. - wsch. róg budynku - 13,24m. (...) Zdaniem kontrolujących przebudowa stropodachu na dach dwuspadowy oraz termomodernizacja budynku na działce nr [...] nie naruszyła interesu prawnego właścicieli działki ew. nr [...] w R.. Państwo T. wskazali, że wprawdzie te roboty nie powodowały utrudnień lub ograniczeń dla ich nieruchomości jednak z uwagi na to, że były związane z przekształceniem budynku biurowego na mieszkalny (...) wpływają na sposób użytkowania i zagospodarowania działki nr [...]". Do protokołu załączono mapę z naniesionymi pomiarami oraz dokumentację fotograficzną. W dniu 27 maja 2015 r. do akt postępowania odwoławczego włączono wydruk z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Gorlicach dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], z którego wynika, że jedynym właścicielem działki nr [...] jest A. T.. Zatem na aktualnym etapie postępowania obowiązkiem organu jest ustalenie, czy wnoszący odwołanie A. T. ma interes prawny w postępowaniu, które przed PINB zakończyło się umorzeniem w całości postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z przebudową dachu i termomodernizacja budynku na działce nr [...] w R.. Uwzględnić bowiem trzeba, że postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości i organ drugiej instancji nie może wszczynać postępowania z urzędu, natomiast jest zobowiązany zweryfikować, czy podanie pochodzi od uprawnionego podmiotu, któremu przysługuje status strony postępowania. Skutecznie inicjować postępowanie odwoławcze może jedynie strona. Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes prawny w rozumieniu omawianego przepisu, to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym miedzy obowiązująca norma prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Powinien on także znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego (...). Innymi słowy mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z prawami danej osoby (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt I 1/87/07, Baza Orzeczeń LEX nr 365847). Od tak pojmowanego interesu należy odróżnić interes faktyczny to jest stan, w którym dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2012 r, sygn. akt II SA/Gd 73/12 i wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004 roku, sygn. akt: OSK 919/04). Celem określenia czy A. T. ma interes prawny w toczącym się postępowaniu należy wskazać przepis prawa, w oparciu o który skarżący będzie mógł żądać podjęcia przez organ czynności. W związku ze specyfiką prawa budowlanego należy zbadać, czy zamierzenie budowlane podjęte przez inwestora oddziałuje na własność A. T., tj. działkę nr [...] w R. w taki sposób, że ogranicza jej aktualne bądź przyszłe zagospodarowanie. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku Nr 75, poz. 690 z późn. zm., dalej także w skrócie - rozporządzenie) w § 12 ust. 1 wskazuje, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Zachowanie wskazanych w rozporządzeniu odległości nie ogranicza możliwości zagospodarowania terenu nieruchomości sąsiedniej. Z dokonanych pomiarów w czasie oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu 8 maja 2015 r. wynika, że odległość budynku zlokalizowanego na działce nr [...] do granicy z działką nr [...] wynosi ponad 4,0m, a do granicy z działką nr [...] ponad 9,0m. Tym samym należy uznać, że z cytowany przepis rozporządzenia nie może stanowić podstawy do uznania interesu prawnego A. T. w toczącym się postępowaniu. W odwołaniu od decyzji PINB P A. T. podniósł, że jego interes prawny wynika z faktu, że na działce nr [...] prowadzona jest produkcja rolnicza związana z hodowlą zwierząt, co oznacza określone uciążliwości nie tylko w zakresie hałasu, ale także składowania paszy czy też gnojownika. Wskazane uciążliwości oddziałują na działki sąsiednie, a nadto budynek mieszkalny na działce nr [...] nie zachowuje wymaganej prawem odległości od znajdującej się na działce nr [...] płyty obornikowej. Skoro inwestycja budowlana na działce nr [...] w R. oddziałuje na prowadzone przez skarżących na działce nr [...] gospodarstwo rolne, niewątpliwym jest, że posiadają oni interes prawny w przedmiotowej sprawie, co przesądza o posiadaniu przez skarżących statusu strony postępowania. Odnosząc się kolejno do wskazanych w odwołaniu okoliczności WINB wskazał, że sam fakt wykonywania robót budowlanych na sąsiedniej nieruchomości w budynku mieszkalnym nie wpływa w żaden sposób negatywnie na legalnie funkcjonujące gospodarstwo rolne. Podobnie lokalizacja płyty gnojowej (jeżeli jest legalna) stanowi ograniczenie dla planowanej zabudowy na działkach sąsiednich, natomiast zabudowa na działkach sąsiednich sama w sobie nie wpływa negatywnie na istniejące obiekty budowlane na działce skarżącego. Jedyną możliwością dla przypisania A. T. interesu prawnego w toczącym postępowaniu jest wykazanie, że w budynku zlokalizowanym na działce nr [...] w R. doszło do wykonania samowolnych robót budowlanych, w wyniku których doszło do takiej zmiany sposobu użytkowania obiektu, która istotnie pogarsza warunki bytowe mieszkańców budynków sąsiednich (w tym skarżącego). Zważając jednakże na fakt, że przedmiotowy budynek aktualnie pełni funkcję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie można podzielić racji skarżącego, że budynek negatywnie oddziałuje na zlokalizowane na działce nr [...] zabudowania. W czasie zleconych PINB oględzin z 8 maja 2015 r. do protokołu Państwo T. wskazali, że wprawdzie te roboty nie powodowały utrudnień lub ograniczeń dla ich nieruchomości jednak z uwagi na to, że były związane z przekształceniem budynku biurowego na mieszkalny (...) wpływają na sposób użytkowania i zagospodarowania działki nr [...]." Jednoznacznie zatem trzeba wskazać, że sam skarżący rozumie, że roboty budowlane wykonane na działce nr [...] nie wpłynęły negatywnie na prowadzone przez A. i A. T. gospodarstwo rolne. Błędnie jednakże skarżący uznaje, że zmiana sposobu użytkowania budynku na działce nr [...] z lokalu usługowego na mieszkalny może w jakikolwiek sposób ograniczyć prowadzenie legalnie funkcjonującego gospodarstwa rolnego. W odniesieniu do niniejszej sprawy, mając na uwadze zapisy rozporządzenia trzeba podkreślić, że nowo powstałe obiekty, czy obiekty w których dochodzi do zmiany sposobu użytkowania muszą zostać zaprojektowane w zgodzie z legalnie zastaną aktualną sytuacją na działkach sąsiadujących. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w toku postępowania przed WINB toczącego się pod znakiem: [...], ani w skardze do WSA w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2014 r., czy też w toku uzupełniającego postępowania dowodowego w ramach sprawy znak: [...], nie wskazał innych poza wymienionymi wyżej okolicznościami, które miałyby świadczyć o posiadanym przez niego interesie prawnym w toczącym się postępowaniu. Wobec tego organ nie uznaje za zasadną weryfikacji wszelkich przepisów prawa, które mogą warunkować interes prawny jakiejkolwiek strony postępowania i poprzestaje na odniesieniu się do podniesionych przez skarżącego okoliczności (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt SA/Kr 1399/13). W związku z powyższym nie można włączyć A. T. w krąg stron niniejszego postępowania ze względu na niespełnienie przesłanki określonej w art. 28 k.p.a, tj. brak interesu prawnego. Zauważyć należy również, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Tym samym tylko strony postępowania, a zatem podmioty posiadające interes prawny w prowadzonym postępowaniu legitymowane są do złożenia odwołania. K.p.a. kwestię wniesienia odwołania przez podmiot do tego nieuprawniony normuje w art. 134 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ze względu na rozbieżności stosowania tych przepisów NSA w składzie 7 sędziów podjął w dniu 5 lipca 1999 r., uchwałę sygn. akt: OPS 16/98, zgodnie z którą "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.(...). Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, nie ma podstaw do ustalenia koniecznego związku twierdzeń strony z powszechnie obowiązującymi normami prawa materialnego." W związku z faktem, iż A. T. nie posiada interesu prawnego zarówno w postępowaniu organu prowadzonym przez organ pierwszej instancji, jak i drugiej instancji nalezło umorzyć niniejsze postępowanie odwoławcze po myśli art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr [...] z dnia 29 maja 2015 r., znak: [...], A. T. domagał się uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucał naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, polegające na umorzeniu postępowania odwoławczego wskutek uznania przez organ, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony. W uzasadnieniu powyższego A. T. podnosił, że wbrew stanowisku organu ma on interes prawny niezbędny do posiadania statusu strony przedmiotowego postępowania, gdyż jego wynik wpłynie na możliwość zagospodarowania terenu nieruchomości stanowiącej jego własność. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte przez PINB z urzędu na skutek powzięcia informacji o prowadzeniu bez wymaganego pozwolenia przebudowy budynku na działce nr [...] w R.. Budynek ten stanowił niezamieszkały budynek administracyjno-biurowy. W drugiej połowie 2007 r. A. i A. L. uzyskali pozwolenie Starosty [...] na przebudowę tego budynku w zakresie przebudowy dachu i wykonania termomodernizacji. We wniosku podano nieprawdziwe dane dotyczące przeznaczenia przedmiotowego budynku jako mieszkalnego. W związku z tym Starosta [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie wydania powyższego pozwolenia, wydał postanowienie o wstrzymaniu jego wykonania, a w końcu decyzją z dnia 30 maja 2008r. odmówił inwestorom udzielenia pozwolenia na wnioskowaną przebudowę. Pomimo wydania wskazanego postanowienia o wstrzymaniu robót Państwo L. nadal prowadzili roboty budowlane w budynku, czym dopuścili się samowoli budowlanej. Pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. skarżący został zawiadomiony przez PINB o prowadzonym postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej. Organ zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił wszystkie osoby będące stronami postępowania, a zatem niewątpliwie poczytywał skarżącego stronę postępowania. Pismem z dnia 5 lutego 2014r. PINB w G. zawiadomił skarżącego o umorzeniu postępowania w sprawie. Decyzja o umorzeniu nie została doręczona skarżącemu, gdyż na tym etapie organ uznał, że nie posiada przymiotu strony. Organ nie wyjaśnił z jakich przyczyn umorzył postępowanie, ani nie wyjaśnił dlaczego zmienił swoje stanowisko co do statusu skarżącego w postępowaniu. Cytując następnie przepisy art. 28 ust. 2 P.b. i art. 3 pkt 20 P.b., roboty budowlane stanowiące przedmiot postępowania związane z przebudową dachu i termomodernizacją budynku na działce nr [...], będące w istocie kolejnym etapem samowoli budowlanej polegającej na przekształcaniu budynku administracyjno-biurowego na budynek mieszkalny w sposób niewątpliwy oddziałują na jego nieruchomość, na której prowadzone jest zorganizowane gospodarstwo rolne. Co prawda teren działki nr [...], jak i działki nr [...] należącej do skarżącego stanowi teren przemysłowy, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, pomimo tego wskutek niezrozumiałych rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego budynek na działce nr [...] został zaadoptowany na cele mieszkaniowe, co istotnie oddziałuje na sposób zagospodarowania działki skarżącego. Na działce skarżącego prowadzona jest działalność rolnicza związana z hodowlą zwierząt, znajduje się tam budynek gospodarczy oraz płyta obornikowa. W związku dokonaną przebudową dachu i wykonaniem termoizolacji budynku na działce [...] jest on wykorzystywany na cele mieszkalne. Z uwagi na powyższe obecnie skarżący jest ograniczony w korzystaniu i zabudowie własnej działki. Produkcja rolnicza wiąże się z określonymi uciążliwościami w zakresie hałasu, czy wytwarzanego zapachu. Zabudowa terenu pod przeznaczenie rolnicze wymaga zachowania wymogów wynikających z przepisów prawa. Dla przykładu - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2014, poz. 81) odległość płyty obornikowej od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinna wynosić nie mniej jak 25 m, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. Gdyby uznać budynek na działce nr [...] za budynek mieszkalny, to odległości te na chwilę obecną nie są zachowane. Oznacza to, że w wyniku przebudowy dachu oraz wykonania termoizolacji budynku na działce [...] związanych z jego przekształceniem na budynek mieszkalny skarżący jest ograniczony w wykonywaniu uprawnień właścicielskich co do swojej działki. W chwili obecnej nie może rozbudować istniejącej na działce nr [...] infrastruktury związanej z prowadzonym gospodarstwem rolnym, w tym płyty obornikowej, gdyż jej odległość od pomieszczeń mieszkalnych nie zachowuje odpowiedniej odległości. Zatem teren działki skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2006 r. (VI SA/Wa 2401/05, LEX nr 223329), stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Usankcjonowanie samowoli budowlanej budynku na działce nr [...] dokonanej w niniejszej sprawie poprzez umorzenie postępowania niewątpliwie wpłynęło na sytuację prawną skarżącego. W ocenie skarżącego okoliczność, iż PINB w G. początkowo uznał skarżącego za stronę postępowania potwierdza stanowisko, że taki status przysługiwał skarżącemu w postępowaniu. Gdyby organ nie uznał, że skarżącemu przysługuje status strony, to nie zawiadamiałby go o toczącym się postępowaniu na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. Późniejsza zmiana stanowiska PINB w G. prowadzi do wniosku, że gan chciał w ten sposób uniknąć wniesienia odwołania przez skarżącego, a w konsekwencji uchylenia własnej decyzji. Stanowisko skarżącego co do jego statusu strony w niniejszym postępowaniu potwierdza wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 803/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie we wskazanym wyroku wyraził opinię, iż bliskie sąsiedztwo działki nr [...] z działką [...] ma znaczenie dla rozpoznania mniejszej prawy, co organ odwoławczy całkowicie pominął. Ponowne postępowanie przeprowadzone przez WINB w K., zakończone zaskarżoną decyzją, nadal nie uwzględnia całokształtu skutków zabudowy działki [...] dla zagospodarowania działki skarżącego. Organ(ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż według § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obiekt przebudowany na działce [...] nie ogranicza możliwości zagospodarowania terenu na działce skarżącego. Skarżący nie zgadza się z oceną dokonaną przez WINB w K.. Organ nie zbadał oraz nie odniósł się do podnoszonego w trakcie postępowania administracyjnego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego argumentu dotyczącego wpływu dokonanej przebudowy budynku na działce [...] na możliwość zagospodarowania działki nr [...]. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący ma interes prawny w niniejszym postępowaniu, gdyż należące do niego działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania budynku posadowionego na działce [...], a dokonana przebudowa tego budynku wpływa na uprawnienia skarżącego w stosunku do jego działki. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. W niniejszym stanie faktycznym należy dodatkowo mieć na uwadze, że sprawa zakończona wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji była rozpoznawana w drugiej instancji ponownie, w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 803/14, wydanego uprzednio postanowienia Nr [...] z dnia 27 marca 2014 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy winno zatem nastąpić z uwzględnieniem dyspozycji art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu eliminację błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia dostrzeżonych wadliwości. Regulacja z art. 153 p.p.s.a. oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku (a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów, czy dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. W przedmiotowej sprawie brak takich zdarzeń. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji zostały zacytowane fragmenty uzasadnienia uprzednio wydanego w sprawie wyroku. Z prezentowanej w nim oceny prawnej i wskazań co do dalszego toku postępowania wynika powinność orzekania przez organ drugiej instancji w kwestii interesu prawnego skarżącego i A. T. nie postanowieniem, lecz decyzją wydaną po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego albowiem w stanie faktycznym sprawy wobec bliskiego sąsiedztwa ich nieruchomości i działki nr [...] w R. nie można uznać, by brak interesu prawnego wyżej wymienionych był oczywisty. Z uwagi na treść uzasadnienia obecnie rozpoznawanej skargi podkreślania wymaga, że to bliskie sąsiedztwo nie zostało uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 803/14, za przesądzające o posiadaniu przez skarżących interesu prawnego do bycia stroną kontrolowanego postępowania, lecz za okoliczność powodującą niemożności uznania braku takiego interesu prawnego za oczywisty. Zarówno z zaskarżonej decyzji, jak i przedstawionych akt administracyjnych wynika, że organ drugiej instancji rozważając skuteczności wniesionego odwołania z daty 3 marca 2014 r. nie naruszył zasad z art. 153 p.p.s.a. Oran ten respektował bowiem zarówno wyrażoną w wyroku ocenę prawną, jaki zalecenia co do dalszego toku postępowania, w tym również dotyczące obowiązku sporządzenia uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia zgodnie z dyspozycją art. 107§ 3 k.p.a. O ile organ odwoławczy wydał obecnie dwie odrębne decyzje – jedną dotyczącą A. T. i drugą dotyczącą A. T., to taki sposób orzekania odpowiada prawu. Uzasadnieniem dla tego stanu rzeczy jest odmienność sytuacji prawnej wyżej wymienionych, co ujawniło dopiero postępowanie dowodowe przeprowadzone przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Na podstawie wydruku z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Gorlicach dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w R., WINB w K. ustalił, że jedynym właścicielem tej nieruchomości jest A. T.. Prawidłowość tego ustalenia nie jest kwestionowana przez strony, czy uczestników niniejszego postępowania, Decyzja Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 maja 2015 r., znak: [...], dotycząca A. T. została odrębnie zaskarżone, a jej legalność ma podlegać ocenie w sprawie sygn. akt II SA/Kr 870/15. Zaskarżona decyzja Nr [...] z dnia 29 maja 2015 r., znak: [...], dotyczące umorzenia postępowania wywołanego wniesieniem odwołania przez A. T., nie zawiera wad uzasadniających jej eliminację z obrotu prawnego, wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności bezzasadny jest zarzut naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 2 P.b. Przepis ten zawiera swoiste określenie kręgu stron postępowania administracyjnego, którymi są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania, stosownie do art. 3 pkt 20 P.b., rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Powołane regulacje obowiązują jednak jedynie w sprawach o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W takim postępowaniu należy zatem dokładnie określić obszar oddziaływania obiektu budowlanego, tj. terenu, na którym wskutek powstania inwestycji przepisy odrębne, w tym techniczno – budowlane, wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu, a o posiadaniu przymiotu strony decyduje zaistnienie konkretnej ingerencji w sferę praw podmiotu wymienionego wprost w art. 28 ust. 2 P.b. w kierunku ich ograniczenia. Owa ingerencja nie ma charakteru potencjalnego, lecz rzeczywisty. W niniejszej sprawie nie stosuje się jednak art. 28 ust. 2 P.b. przy określaniu kręgu stron albowiem wskazana regulacja szczególna dotyczy wyłącznie spraw o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę, prowadzonych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne było prowadzone przez organy nadzoru budowlanego, a wszczęto je z urzędu w związku z pismem A. T. i A. T. z dnia 26 marca 2013 r. Z części wstępnej uzasadnienia ostatecznej decyzji PINB w G. z dnia 14 lipca 2008 r., znak: [...], wynika że już pismem z dnia 31 marca 2008 r. organ pierwszej był zawiadamiany o prowadzeniu przez A. J. robót budowlanych w budynku na działce nr [...] w R. pomimo wstrzymania postanowieniem przez Starostę wykonalności pozwolenia na przebudowę dachu i termomodernizację przedmiotowego budynku. Niemniej jednak, jak ówcześnie ustalił PINB w G., A. i A. J. zaprzestali wykonywania wskazanych robót, natomiast jesienią 2007 r. przystąpili do robót budowlanych związanych z przebudową parteru budynku administracyjnego na działce nr [...] w R.. W tej właśnie sprawie, wydana został powyższa decyzja oraz kolejna z dnia 8 października 2008 r., znak: [...], które są dostępne w przedstawionych aktach administracyjnych, ale ich kontrola pozostaje poza granicami niniejszej sprawy. W rozdzielniku tych decyzji skarżący nie figurują, jako strony. Okoliczności dotyczące przeznaczenia budynku na działce nr [...] w R., czy też zagadnienia związanego z istnieniem płyty gnojowej na działce nr [...] i poprzednio prowadzonych postępowań przez organy nadzoru budowlanego sygnalizuje znajdujące się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy pismo PINB w G. do WINB z dnia 13 maja 2015 r., znak: [...]. W szczególności z informacji tych wynika, że PINB prowadził postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku administracyjnego znajdującego się na działce nr [...] bez wymaganego zgłoszenia. W postępowaniu tym PINB w G. wydał decyzje z dnia 22 sierpnia 2012r., znak: [...] o przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania, która została uchylona przez WINB decyzja z dnia 12 listopada 2012 r., znak: [...], a następnie postępowanie przed organem pierwszej instancji umorzono. Żądanie zawarte w piśmie A. T. i A. T. z dnia 26 marca 2013 r. o wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej na działce nr [...] w R. zostało przez nich doprecyzowane w zażaleniu z daty 18 kwietnia 2013 r. na postanowienie PINB w G. z dnia 10 kwietnia 2013 r., znak: [...], jako dotyczące robót polegających na przebudowie dachu i termomodernizacji przedmiotowego budynku. W takiej właśnie sprawie prowadzono następnie postępowanie administracyjne. O jego wszczęciu z urzędu zawiadomiono nie tylko A. J. i A. J., ale również A. T. i A. T.. Skarżący i A. T. nie otrzymali już natomiast zawiadomienia organu pierwszej instancji w trybie art. 10 § 1 k.p.a. z dnia 24 stycznia 2010 r. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i zamiarze wydania decyzji. Nie doręczono im również decyzji PINB w G. z dnia 5 lutego 2014 r., znak: [...], którą umorzono w całości postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z przebudową dachu i termomodernizacją budynku na działce nr [...] w R.. O braku statusu strony oraz wydaniu powyższej decyzji zostali oni jednak poinformowaniu pismem z tej samej daty, tj. 5 lutego 2014 r. Określenie przedmiotu postępowania w wydawanych potem aktach administracyjnych jest analogiczne i wynika z niego, że postępowanie było prowadzone w sprawie robót budowlanych związanych z przebudową dachu i termomodernizacją budynku na działce nr [...] w R.. Trafne jest stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, że w przedmiotowej sprawie krąg stron należało ustalać z uwzględnieniem normy z art. 28 k.p.a, który stanowi że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Nie budzi większych zastrzeżeń tam prezentowana wykładnia pojęcia "interesu prawnego", użytego w art. 28 k.p.a, a także wyjaśnienie, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym miedzy obowiązująca norma prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o posiadaniu przez dany podmiot - także składający wniosek, interesu prawnego we wzięciu udziału w postępowaniu administracyjnym decyduje norma prawa materialnego, na której opiera się zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (zob. wyr. NSA z dnia 15 kwietnia 1993r., I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Źródeł interesu prawnego należy poszukiwać zatem w przepisach prawa materialnego, przy czym interes prawny może być wywodzony także spoza materialnego prawa administracyjnego, np. z przepisów normujących stosunki cywilnoprawne (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 199). Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi być to interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002r., IV SA 2238/01, Monitor Prawniczy 2002, nr 12, s. 532). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (wyrok NSA z 29.03.2006r. II OSK 679/05,LEX nr 198347, glosa aprobująca M. Laskowska, GSP-Prz.Orz. 2007/3/37). Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnia się interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Takie podejście jest również prezentowane w zaskarżonej decyzji z powołaniem późniejszych wyroków ( WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2012 r, sygn. akt II SA/Gd 73/12 i NSA z dnia 24 listopada 2004 roku, sygn. akt: OSK 919/04), co świadczy o istnieniu utrwalonej linii orzecznictwa. Interes prawny upoważniający do udziału w postępowaniu na prawach strony po myśli art. 28 k.p.a. powinien być oceniany z uwzględnieniem przedmiotu sprawy administracyjnej. Przedmiot ten w sprawie niniejszej nie dotyczy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, jakim jest budynek na działce nr [...] w R.. W żadnym z pism A. T. i A. T. o nie twierdzono, by przedmiotowy budynek został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej. Wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie dachu i termomodernizacji budynku możliwe jest zarówno przy budynku mieszkalnym, jak i przy budynku administracyjno-biurowym. W budynkach obu rodzajów mogą znajdować się pomieszczenia przeznaczone na stały lub okresowy pobyt ludzi, zgodnie z rozróżnieniem takich pomieszczeń wprowadzonym w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestionowane w sprawie niniejszej prace nie są jeszcze tożsame ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a przecież tylko w zmianie sposobu użytkowania budynku na działce nr [...] w R. A. T. upatrywał interesu prawnego do udziały w kontrolowanym postępowaniu. Zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku dotyczyło np. postępowania zakończone ostateczną decyzją Starosty Nr [...] z dnia 2 października 2014 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu A. J. i A. J. pozwolenia na budową dla inwestycji pn. " Przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie adaptacji poddasza na cele mieszkalne na działce nr [...] położonej w R.". Powyższy fakt jest znany stronom oraz Sądowi z urzędu w związku ze skargą A. T. i A. T. na ostateczna decyzję wydaną w sprawie o wznowienie tego postępowania, którą zarejestrowano do sygn. akt II SA/Kr 996/15. Prace kwestionowane w sprawie niniejszej pozostają bez wpływu na możliwość prowadzenia gospodarstwa rolnego na działce będącej własnością A. T., oddzielonej od ternu inwestycji drogą dojazdową, co bliżej ustalono w zaskarżonej decyzji. Wskazane jako jedyny przykład źródeł interesu prawnego przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie (tekst jednol. Dz. U. z 2014 r., poz. 81), a w szczególności dotyczące odległości płyty obornikowej od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w powiązaniu ze stosunkowo bliskim sąsiedztwem obu nieruchomości, z analogicznych co wyżej powodów nie dowodzą jeszcze istnienia po stronie A. T. interesu prawnego w przeciwdziałaniu przebudowie dach albo termomodernizacji budynku, wzniesionego dawno temu w sąsiedztwie jego działki albowiem to nie roboty budowlane tego rodzaju decydują o przeznaczeniu oraz sposobie jego użytkowania. W sprawie niniejszej nie można zatem uznać, że na tle powyższych przepisów istniała obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba poszukiwania ochrony prawnej przez właściciela gruntów, na których prowadzone jest gospodarstwo rolne, ulokowano budynek gospodarczy i płytę gnojową. W opisanej sytuacji nie można też przypisać interesowi prawnemu A. T. cech bezpośredniości i aktualności albowiem nawet zgoda organów nadzoru budowlanego na powołane roboty budowlane nie jest równoznaczne ze zmianą sposobu użytkowania sąsiedniego budynku w całości albo w części. Skarżący nie twierdził w toku postępowania administracyjnego, by interes prawny do udziału w tej sprawie był przez niego wywodzony z przepisów rozporządzenia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś brak takich zrzutów w skardze upoważnia do i odstąpienia od szerszych rozważań w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.