II SA/Sz 1129/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 sierpnia 2015 r. [...] po rozpoznaniu odwołania M.G. reprezentowanego przez pełnomocnika od decyzji Starosty K. z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie odmowy wydania prawa jazdy kategorii ,,[...]" i kategorii "[...]" na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i pkt 3, ustaw z dnia 5 stycznia 2011 r., o kierujących pojazdami (Dz. U. Dz.U.2015.155 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r., o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U.2014.970) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Skarżący posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami kat. [...]. Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w K. orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B w ruchu lądowym, na okres 2 lat i zaliczył skarżącemu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 31 stycznia 2015 r. W dniu 16 czerwca 2015r, skarżący złożył wniosek o wydanie prawa jazdy kategorii "C" i "C+E" zatrzymanego na mocy Postanowienia Prokuratora Rejonowego z dnia 09 lutego 2015r. z uwagi na uzasadnione podejrzenie popełnienie czynu zabronionego zawartego w treści art, 178a § 1 k.k. Uzasadniając złożony wniosek o wydanie prawa jazdy, skarżący wskazał, że Sąd Rejonowy w K., wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015r., wydanym w sprawie o sygn. Akt [...] orzekł między innymi zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 2, z wyjątkiem pojazdów określonych w art, 6 ust 1 pkt 8 i pkt 12, ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., o kierujących pojazdami (Dz. U. Dz.U.2015.155 j.t ze zm.), zwanej dalej u.k.p., tj. kategorii C i CE. Tym samym w ocenie skarżącego, nie został on pozbawiony uprawnień do prowadzenia pojazdów, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii C i CE. Decyzją z dnia 19 czerwca 2015 r. Starosta cofnął skarżącemu prawo jazdy kat. B i BE na okres dwóch lat licząc od dnia 31 stycznia 2015r., do dnia 31 stycznia 2017r. wszczynając równocześnie postępowania administracyjne w przedmiocie wydanie prawa jazdy kategorii "C" i "CE". Decyzją z dnia 30 czerwca 2015r. organ I instancji odmówił skarżącemu wydania prawa jazdy w zakresie kategorii C, CE z powodu orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, dla których wymagane jest prawo jazdy kat, B. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 2, pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy kat. AM,A1;A2,A,C1.,C,D1,D nie może być wydane osobie, w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującym uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. B (pkt2), natomiast prawo jazdy kategorii B+E,C1 + E,C+E,D1 + E,D+E w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1,C,D1,D (pkt 3). Skarżący od decyzji tej wywiódł odwołanie wskazując naruszenie art. 12 ust. 2 pkt 2. i pkt 3 u.k.p. poprzez rozszerzenie orzeczonego wyrokiem karnym zakazu kierowania pojazdami kat, B, również na pojazdy, dla których kierowania wymagane jest prawo jazdy kat. A,C,C+E. Odwołanie własnoręczne od wydanej decyzji złożył skarżący w dniu 16 lipca 2015 r., wskazując, że nie zgadza się z wydaną decyzją i wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy, również w dniu 16 lipca 2015 r., odwołanie wniósł pełnomocnik skarżącego adw. M.C., wnosząc o zmianę wydanej decyzji i orzeczenie o wydaniu prawa jazdy kategorii C i CE lub uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując na naruszenie art. 12 ust 2 pkt 2 i pkt 3 u.k.p, poprzez błędną wykładnię i nienależyte zastosowanie przez poprzez rozszerzenie orzeczonego wyrokiem karnym zakazu kierowania pojazdami kat. B, również na pojazdy, dla których kierowania wymagane jest prawo jazdy kat. C,CE. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na treść art. 12 ust 1 i ust 2 pkt 2 i pkt 3 u.k.p. w zw. z art. 3 ustawy dnia 26 czerwca 2014 r., o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U.2014.970), wskazało, że ustawodawca zobowiązał w powołanym unormowaniu prawnym administrację publiczną do niewydawania prawa jazdy w określonych w tym przepisie sytuacjach. Otóż prawo jazdy nie może zostać wydane min. osobie w stosunku, do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu (art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p.). Jeżeli więc o wydanie prawa jazdy określonej kategorii zwróci się osoba z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdu w zakresie tej kategorii, to organ będąc związanym art, 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. jest zobowiązany wydać decyzję odmowną. W ust. 2 art. 12 u.k.p. ustawodawca zawiera zakaz wydawania prawa jazdy innych kategorii niż ta kategoria, której dotyczy sądowy zakaz prowadzenia pojazdu mechanicznego (WSA w Rzeszowie z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 530/13). Ponadto ustawodawca w art. 3 ustawy dnia. 26 czerwca. 2014 r., o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U.2014.970) dodatkowo wskazał, iż przepis art. 12 ust. 2 u.k.p. w obecnym brzmieniu nadanym niniejszą ustawą ma zastosowanie do osób, wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie nowelizacji ustawy, tj. po 25 października 2014 r. (art. 15 pkt 1, w zw. z art, 1 pkt 4, w zw. z art. 3ustawy dnia 26 czerwca 2014 r,, o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U.2014.970) oraz rozszerzył krąg tych osób o kierowców ubiegających się o zwrot i przywrócenie uprawnień. W ocenie Kolegium prawomocne orzeczenie sądu karnego spowodowało bowiem, że skarżącemu nie można wydać nie tytko prawa jazdy kategorii B, lecz także tych, o które się ubiegał, czyli kategorii C,CE. Organ II instancji uznał zarzuty podniesione w odwołaniu przez stronę skarżącą za nieuzasadnione i wskazał, że organ I instancji nie wkroczył w kompetencje Sądu i nie zmodyfikował orzeczonego przez Sąd Karny środka karnego, lecz uwzględnił jedynie treść ustawy o kierujących pojazdami zawierającą wykaz dolegliwości będących skutkiem orzeczonego środka karnego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M.G. oraz jego pełnomocnik adw. M.C. zarzucając naruszenie przepisów art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. z dnia 12 marca 2014 r., Dz. U. 2014, poz. 600 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten wprost zakazuje wydania prawa jazdy kategorii C oraz C+E osobie, w stosunku do której obowiązuje zakaz prowadzenia pojazdów kategorii B, co ma w ocenie organu II instancji znajdować swoje dodatkowe potwierdzenie w zamieszczonym w wyniku nowelizacji dodatkowym zapisie w treści art. 12 ust. 2 tej ustawy, iż zakaz wydania prawa jazdy dotyczy również osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, podczas gdy wykładnia przepisów ustawy o kierujących pojazdami w powiązaniu z innymi przepisami rangi ustawowej odnoszącej się do kwestii procedury wydawania prawa jazdy wyraźnie różnicuje kategorie osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy, które takich uprawnień uprzednio nie posiadały od osób, którym takie uprawnienia nie przysługują /nie zostały ich pozbawione/, a przytoczony powyżej wprowadzony nowelizacją zapis dotyczy wyłącznie zatrzymania prawa jazdy następującego w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami, nie zaś ustawy Prawo o ruchu drogowym, w wyniku czego Organy obu instancji bezzasadnie odmówiły wydania Stronie prawa jazdy kategorii C oraz C+E. Wobec powyższego zarzutu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, co do meritum odpowiada obowiązującemu prawu, pozostaje też w pełnej zgodności z funkcją i celami norm regulujących kwestie bezpieczeństwa użytkowników dróg i czasowej eliminacji z ruchu drogowego kierowców stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa. Tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. por. 155 z późn. zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r., poz. 970), obowiązującym od dnia 25 października 2014 r. (art. 15 pkt 1 ustawy zmieniającej). W związku z tym w pierwszym rzędzie wskazać należy, że zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w art. 3 ustawy zmieniającej, przepis art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w znowelizowanym brzmieniu ma zastosowanie do osób, wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wyrok Sądu Rejonowego sygn. akt [...], którym orzeczono zakaz prowadzenia przez M.G. pojazdów mechanicznych kategorii B na okres dwóch lat, z zaliczeniem na poczet orzeczonego środka karnego okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 31 stycznia 2015 r., do 22 kwietnia 2015 r. został wydany w dniu 22 kwietnia 2015 r. Zatem zgodnie z przytoczonym przepisem intertemporalnym, w sprawie należało stosować art. 12 ustawy w brzmieniu znowelizowanym. Z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu obowiązującym od dnia 25 października 2014 r. wynika, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Przy tym ustawa przewiduje wprost, że art. 12 ust. 1 pkt 2 ma zastosowanie także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, C1, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B (art. 12 ust. 2 pkt 2), a także kategorii: B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D (art. 12 ust. 2 pkt 3). W świetle powołanych przepisów nie można zatem uznać, że decyzja odmawiająca wydania prawa jazdy w zakresie kategorii: C, C+E, skarżącemu, w stosunku do którego prawomocnie orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B i w okresie obowiązywania tego zakazu, została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Trzeba zauważyć, że nowelizując (ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r.) art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami ustawodawca wyraził w sposób jednoznaczny wolę, aby osobie, w stosunku do której orzeczono prawomocnie zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych m.in. kategorii B nie mogło być zarówno wydane, jak również zwrócone prawo jazdy, a także przywrócone uprawnienia w zakresie m.in. kategorii: C, C+E, Potwierdza to treść uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, w którym wskazano, że proponowane zmiany mają na celu ujednolicenie stosowania przepisów ustawy o kierujących pojazdami w zakresie wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami (Sejm VII kadencji, druk sejmowy nr 1957). Przy tym już w odniesieniu do zastosowania art. 12 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z 2014 r. w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego był wyrażany pogląd, zgodnie z którym zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B pozbawia wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w ustawie o kierujących pojazdami (por. m.in. wyroki NSA z dnia 18 grudnia 2015 r., I OSK 888/14, z dnia 29 października 2015 r., I OSK 382/14 i z dnia 3 grudnia 2015 r., I OSK 603/14, z dnia 9 grudnia 2015 r., I OSK 678/14). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że za taką interpretacją omawianego przepisu przemawia nie tylko wykładnia językowa, lecz także wykładnia celowościowa. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Trudno sobie wyobrazić, by racjonalny ustawodawca pozbawiając prawa do kierowania pojazdami osobowymi (kategorii B) zezwolił na prowadzenie pojazdów ciężarowych lub ciężarowych z przyczepą (kategorii C i C+E). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że zarówno przy interpretacji, jak i zastosowaniu wymienionych przepisów należy mieć na względzie, iż przepisy i zasady ruchu drogowego odznaczają się rygoryzmem służącym przede wszystkim zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela przedstawione stanowisko oraz powołaną dla jego uzasadnienia argumentację. Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut odwołujący się do przepisów art. 42 k.k. oraz art. 182 § 1 i 2 k.k.w. Stosownie do art. 42 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez Sąd Rejonowy wyroku w sprawie [...] przeciwko M.G., sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Zgodnie z § 2 powołanego artykułu sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177. Powołany art. 42 § 2 k.k. daje zatem podstawy do orzeczenia zarówno całkowitego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, jak i pojazdów określonego rodzaju. Z kolei art. 182 k.k.w. w § 1 stanowi, że w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. W myśl zaś § 2 art. 182 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Nie można jednak podzielić stanowiska skarżącego, iż w świetle przywołanych przepisów kodeksu karnego oraz kodeksu karnego wykonawczego brzmienie art. 12 ust. 2 podważa treść i powagę wyroku karnego orzekającego o zastosowaniu wobec skarżącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii B. Jak podkreśla w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, wyjaśniając relacje miedzy orzeczeniem sądu karnego, a przepisami ustawy o kierujących pojazdami, decyzja organów administracji konkretyzuje swą treścią obowiązujące wobec skarżącego zakazy wynikające z przepisów ustawy o kierujących pojazdami, które to dolegliwości są skutkiem orzeczonego przez sąd karny środka karnego. Przy tym skutki te dotyczą zarówno ubiegającego się o prawo jazdy określonej kategorii, jak i dysponującego już takim prawem jazdy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2015 r., I OSK 678/14). W ocenie Sądu przyjęcie przeciwnej, niż zaprezentowana w zaskarżonej decyzji, wykładni art. 12 ust. 2 stanowiłoby zaprzeczenie naczelnej wartości bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jakiej mają służyć zarówno przepisy karne, sankcjonujące przestępstwa godzące w tę wartość, jak i przepisy administracyjne dotyczące wydawania i zwrotu prawa jazdy, których naczelnym ratio legis również jest gwarancja bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Takie stanowisko znajduje jeszcze silniejsze uzasadnienie w aktualnym stanie prawnym, po wejściu w życie nowelizacji ustawy o kierujących pojazdami z 2014 r. Nowelizacja art. 12 ust. 2 tej ustawy poprzez dodanie do jego treści instytucji zwrotu prawa jazdy i instytucji przywrócenia uprawnień była świadomym i zamierzonym zabiegiem ustawodawcy. Celem tych zmian było niedopuszczenie do ruchu drogowego osób, które w sposób znaczący zagroziły bezpieczeństwu komunikacji, a w szczególności osób prowadzących pojazd w stanie nietrzeźwości. Z analizowanych przepisów wynika jednoznaczny nakaz dla organu administracji publicznej niewydawania, niezwracania i nieprzywracania uprawnień w zakresie prawa jazdy określonej kategorii w okresie obowiązywania sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych np. kategorii B (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 listopada 2015 r., III SA/Kr 679/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 stycznia 2016 r., III SA/Lu 1153/15). Nie ma także podstaw do uznania sprzeczności przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 z przepisami art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 zawiera ogólny zakaz wydania prawa jazdy osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu, co odnosi się do praw jazdy każdej kategorii, w zakresie której sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Natomiast w przepisach art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy wprowadzono dodatkowe zakazy wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, a także przywrócenia uprawnienia w zakresie prawa jazdy w odniesieniu do wymienionych w tych przepisach konkretnych kategorii, mających charakter kategorii "wyższych", w okresie obowiązywania wynikającego z wyroku karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy konkretnych kategorii "niższych". Mając powyższe na względzie uznać należy, że w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia 30 czerwca 2015 r., pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Organy obu instancji dokonały prawidłowej interpretacji i właściwie zastosowały przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami. Nie zachodzą zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.