I FSK 140/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk–Sadowski, Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Usługowo – Handlowego D. sp. z o. o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1202/13 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo – Handlowego D. sp. z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wyrokiem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1202/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowego "D." Sp. z o.o. w K. (zwaną dalej "Spółką") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 marca 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w zakresie podatku od towarów i usług. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji Pismem z dnia 28 września 2012 r. Spółka, powołując się na treść art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2102 r., poz. 749, zwana dalej "O.p."), wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 26 sierpnia 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 18 marca 2008 r., określającą Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. w wysokości 30.796 zł oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten okres rozliczeniowy w wysokości 9.519 zł i żądała uchylenia dotychczasowej decyzji i umorzenia postępowania. Spółka wskazała, że podstawą wniosku o wznowienie postępowania są nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, gdyż podstawą wydania decyzji pierwszoinstancyjnej z 18 marca 2008 r. (utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy) była decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 27 lutego 2007 r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. Strona argumentowała, że była to druga decyzja w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r., co oznacza, że w momencie wydania była dotknięta wadą nieważności. Spółka zaznaczyła, że w sprawie podatku dochodowego za 2003 r. została wcześniej wydana ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 24 kwietnia 2006 r., w związku z czym powtórna decyzja organu pierwszej instancji nie mogła stanowić podstawy dla orzeczenia w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. Spółka wskazała, że wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w K. o stwierdzenie nieważności tych decyzji oraz o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 29 września 2006 r. stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia odwołania od decyzji z 24 kwietnia 2006 r. Spółka zaznaczyła też, że postępowania w powyższych sprawach pozostają w toku z uwagi na wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi kasacyjne. Postanowieniem z 19 października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K., w oparciu o art. 243 § 1 i § 2 oraz art. 244 § 1 O.p., wznowił postępowanie, uznając, że wniosek strony spełnia wymogi przewidziane przepisami art. 168 oraz art. 241 O.p. Następnie decyzją z 14 grudnia 2012 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z 26 sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, by którykolwiek z faktów odnośnie postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych nie był organowi znany. W rozpoznawanej sprawie nie wyszły na jaw żadne istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, ani też nowe dowody, które istniały w dniu wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzji z 26 sierpnia 2008 r. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. Zaakcentował też, iż Dyrektor Izby Skarbowej w K. jako organ orzekający w drugiej instancji posiadał wiedzę na temat okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania jeszcze przed wydaniem decyzji z 26 sierpnia 2008 r. W tej sytuacji nie można znanych z urzędu okoliczności sprawy kwalifikować jako przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy własną decyzję z 14 grudnia 2012 r., podzielając stanowisko tam zawarte. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie decyzji odwoławczej, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności, w postaci wydania decyzji określającej wysokość podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. w oparciu o dotkniętą wadą nieważności decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r.; – art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. poprzez jego niezastosowanie, bowiem organ odwoławczy winien uchylić własne decyzje z 14 grudnia 2012 r. oraz z 26 sierpnia 2008 r., orzekając w sprawie w wyniku wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł te same zarzuty, co we wniosku o wznowienie postępowania, akcentując, że toczą się przed sądami administracyjnymi tryby nadzwyczajne zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego spornych rozstrzygnięć wydanych w podatku dochodowym od osób prawnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Rozważania Sądu I instancji: Zdaniem Sądu I instancji przedstawiona we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność dwukrotnego wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za 2003 r. i wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. m.in. w oparciu o decyzję z 27 lutego 2007 r. decyzji z 18 marca 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. nie stanowi nowych i istotnych w sprawie okoliczności, nieznanych organowi wydającemu decyzję kończącą postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług, lecz istniejących w dniu jej wydania. W ocenie Sądu decyzja w podatku od towarów i usług została wydana 18 marca 2008 r., a więc później niż ostateczna decyzja z 30 listopada 2007 r. oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna z 27 lutego 2007 r. i z 24 kwietnia 2006 r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych. Za zasadne uznał stanowisko, że organy obu instancji, wydając w podatku od towarów i usług za ten okres rozliczeniowy ostateczną decyzję z 26 sierpnia 2008 r. w sposób świadomy opierały się m. in. na rozstrzygnięciu podjętym w podatku dochodowym od osób prawnych. Sąd zaznaczył, że wynika to przede wszystkim stąd, że zarówno tę decyzję, jak i decyzję z 18 marca 2008 r., co do której wszczęto niniejsze postępowanie wznowieniowe wydał Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. Zaś decyzję drugoinstancyjną w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. oraz postanowienie o niedopuszczalności odwołania od decyzji z 24 kwietnia 2006, wydał również ten sam organ. Bez znaczenia w ocenie Sądu jest, że toczą się jeszcze postępowania w związku z wniesionymi skargami kasacyjnymi przed NSA. Dalej Sąd wskazał, że postępowanie sądowe zainicjowane wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z 27 lutego 2007 r. w podatku dochodowym od osób prawnym zostało zakończone, gdyż WSA w Gliwicach wyrokiem z 19 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 318/11 oddalił skargę Spółki na decyzję organu drugoinstancyjnego umarzającego postępowanie w sprawie, zaś NSA wyrokiem z 22 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1270/12 oddalił skargę kasacyjną. Zakończone również zostało postępowanie sądowe zainicjowane wnioskiem Spółki o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego w podatku dochodowym od osób prawnych z 30 listopada 2007 r., gdyż WSA w Gliwicach wyrokiem z 19 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 317/11 oddalił skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia jej nieważności, zaś NSA wyrokiem z 22 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1269/12 oddalił skargę kasacyjną. Sąd I instancji zaznaczył, że nie zostało wprawdzie zakończone postępowanie w zakresie skargi na postanowienie organu odwoławczego z 29 września 2006 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji z 24 kwietnia 2006 r. w podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż NSA w sprawie II FSK 1271/12 uchylił wyrok sądu pierwszej instancji z 19 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 319/11, oddalający skargę. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z 29 września 2006 r. naruszył art. 228 § 1 pkt 1 O.p. Na etapie badania dopuszczalności odwołania organ drugiej instancji nie był uprawniony do kontrolowania prawidłowości doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego. Podsumowując swoje wywody Sąd stwierdził, że wydając postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania organ odwoławczy w istocie ocenił całe postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jako prowadzone nieprawidłowo, ale z tego postępowania wyeliminował jedynie możliwość rozpoznania odwołania, pozostawiając pozostałe czynności. Skarga kasacyjna Pełnomocnik Spółki zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o podstawą przewidzianą w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w której na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. z uwagi na wystąpienie nowej okoliczności w postaci ujawnienia przez stronę skarżącą, iż organy podatkowe obu instancji zignorowały fakt, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 18 marca 2008 r. określająca zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2003 została oparta na powtórnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 27 lutego 2007 r. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2003 wobec pozostającej w obiegu prawnym pierwszej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 24 kwietnia 2006 r., a zatem decyzja w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. została wydana w oparciu o ustalenia poczynione przez organ podatkowy I instancji w wadliwej decyzji wydanej w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r., w szczególności, że wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1271, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, zarzut rażącego naruszenia prawa stawiany wobec postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 września 2006 r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od ww. decyzji z dnia 24 kwietnia 2006 r., od której odwołanie winno być rozpatrzone, co - zdaniem strony - nie pozostanie bez wpływu na byt później wydanej decyzji, 2. art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji, wynikający z powielenia przez WSA w Gliwicach bezpodstawnego zanegowania przez organy podatkowe I i II instancji faktu, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 24 kwietnia 2006 r. określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. weszła do obiegu prawnego, co stanowiło negatywną przesłankę do wznowienia wnioskowanego przez skarżąca postępowania. Strona zaznaczyła, że kwestia ta została potwierdzona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt: II FSK 1271/12. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt: I SA/Gl 1288/13, wykonując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w ww. orzeczeniu, otworzył skarżącej drogę do dochodzenia swych praw w postępowaniu odwoławczym na skutek wniesionego odwołania w dniu 11 maja 2006 r. od decyzji z dnia 24 kwietnia 2006 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i bezpodstawne oddalenie skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 marca 2013 r., która wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, oraz zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach niżej wymienionych naruszeń, mianowicie naruszenia: – art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ podatkowy II instancji, – art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, bowiem organ odwoławczy winien był uchylić decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 grudnia 2012 r. w całości i uchylić decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 sierpnia 2008 r. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła nieważność postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 P.p.s.a., co spowodowało, że sprawa została rozpoznana w granicach wyznaczonych przez treść skargi kasacyjnej. Według art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo sformułowana skarga kasacyjna wskazywać musi konkretny przepis prawa, określać, na czym polegało jego naruszenie oraz (gdy chodzi o przepisy postępowania) wskazywać, dlaczego to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, iż rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też stawianie w tym względzie hipotez (por. np. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, Lex nr 146732). W rozpatrywanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia przepisów postepowania w sytuacji gdy zaistniały przesłanki wynikające z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., głównie w zakresie oceny aspektów stanu faktycznego. De facto zatem, w skardze kasacyjnej kwestionuje się poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, polegające na zignorowaniu faktu, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 18 marca 2008 r. określająca zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2003 została oparta na powtórnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 27 lutego 2007 r. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2003 wobec pozostającej w obiegu prawnym pierwszej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 24 kwietnia 2006 r., a zatem decyzja w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. została wydana w oparciu o ustalenia poczynione przez organ podatkowy I instancji w wadliwej decyzji wydanej w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r., co stanowiło negatywną przesłankę do wznowienia wnioskowanego przez skarżąca postępowania lecz formalnie nie sformułowano w tym zakresie żadnego zarzutu, gdyż za taki nie może być uznane nieuzasadnione stwierdzenie zawarte w ostatnim zdaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej. Tym samym, w skardze kasacyjnej, poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, podważa się jedynie zarzutem naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p., normującego jedną z przesłanek wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie Sąd I instancji oddalił skargę na decyzję wydaną w oparciu o treść art. 245 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy, o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, która zakończyła postępowanie zwykłe w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. Powołanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu podatkowego art. 245 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje, że nie stwierdzono w tym postępowaniu istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1, a w tej konkretnej sprawie – przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Po wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) nie zawsze dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy w znaczeniu materialnoprawnym we wszystkich jej aspektach merytorycznych, gdyż właściwy organ bada najpierw, czy w rzeczywistości zaistniały przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 omawianej ustawy (samo bowiem wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania o tym jeszcze nie przesądza), a w razie braku stwierdzenia wystąpienia wyjątkowych okoliczności, o jakich mowa w art. 240 § 1 O.p., właściwy organ wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, czyli kończącej postępowanie zwykłe (art. 245 § 1 pkt 2 O.p.) i żadne inne względy, z woli ustawodawcy, nie mogą mieć tu znaczenia. W szczególności, właściwy organ nie rozpoznaje już wtedy ponownie sprawy co do istoty w jej całokształcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, uznając za zgodną z prawem zaskarżoną decyzję wydaną w oparciu o art. 245 § 1 pkt 2 O.p., zajął stanowisko, iż w szczególności nie było podstaw do przyjęcia zaistnienia w sprawie powołanej we wniosku o wznowienie postępowania przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy. Stanowisko Sądu I instancji w pełni odpowiada prawu. Na wstępie należy wskazać, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 128 O.p., zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz ustawach podatkowych. Podstawę prawną rozstrzygnięć w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w myśl którego "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Wynika stąd, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: 1) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, 2) okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych, w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, 3) okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Należy przy tym podkreślić, że wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie. Istota sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania sprowadza się na wstępie do ustalenia, czy istniały podstawy tego wznowienia po myśli art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Pod użytym w tym przepisie pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Nie spełniają tego warunku dwukrotnie wydana decyzja w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym za 2003 r. ani okoliczność że nie zostało zakończone postępowanie w zakresie skargi na postanowienie organu odwoławczego z 29 września 2006 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji z 24 kwietnia 2006 r. w podatku dochodowym od osób prawnych (wyrok w sprawie sygn. akt II FSK 1271/12). Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji nie są to nowe, istotne w sprawie okoliczności, nieznane organowi wydającemu decyzję kończącą postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług, lecz istniejące już w dniu wydania tej decyzji. Zatem nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. Tym samym, Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organu podatkowego i uzasadnił rozstrzygnięcie na podstawie art. 141 § 4 P.p.s.a., że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. art. 240 § 1 pkt 5 O.p., uzasadniające wznowienie postępowania po myśli tego przepisu. Wobec powyższego, skargę kasacyjną, kwestionującą prawidłowość zastosowania w tej sprawie ww. przepisu, jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.