I GSK 212/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia WSA del. Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Witczak po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. w U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2931/24 w sprawie ze skargi T. w U. na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia 1 października 2024 r. nr DWP-SOK.I.4205.22.2024.MT w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. w U. na rzecz Narodowego Centrum Badań i Rozwoju 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 3 grudnia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2931/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. S.A. w U. (dalej powoływana także jako wnioskodawca, skarżąca spółka) na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej powoływany w skrócie jako NCBiR, organ) z 1 października 2024 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu pt. "Opracowanie w ramach zaawansowanych badań przemysłowych i prac rozwojowych innowacyjnego w skali światowej preparatu z białek roślinnych dla nowej generacji tradycyjnych i roślinnych produktów wędliniarskich stanowiącego substytut mięsa (wyroby mięsne) oraz zamiennik ekstraktu sojowego (wyroby roślinne) wraz z technologią jego produkcji zasilaną OZE". NCBiR pismem z 15 lipca 2024 r. poinformował spółkę, że projekt został oceniony negatywnie bowiem nie spełniał on wszystkich kryteriów oceny, w szczególności w zakresie kryterium: 1) projekt obejmuje moduł obligatoryjny, 2) istota modułu, 3) budżet modułu i 4) wskaźniki modułu. Organ przyjął m.in., że nie potwierdzono w złożonym projekcie opracowania deklarowanej innowacji w zakresie biznesowym, spółka nie uzasadniła planowanej ilości sprzedaży i ceny jednostkowej produktów projektu jak również nie wszystkie ujęte w projekcie wskaźniki produktu i rezultatu były adekwatne dla wnioskowanego wsparcia w ramach modułu, spójne, prawidłowo określone i realne do osiągnięcia. W wyniku rozpoznania protestu skarżącej spółki, NCBiR pismem z 1 października 2024 r. poinformował stronę, że nie został on uwzględniony. Załącznikiem do powyższego pisma była karta ze stanowiskiem dotyczącym zarzutów odnoszących się do oceny, oraz zarzutów o charakterze proceduralnym. Wskazanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej spółki na ww. informację. Sąd pierwszej instancji przytoczył kompetencje jakie posiada sąd administracyjny rozpoznając skargi na rozstrzygnięcia w systemie realizacji programów oraz poszczególne przepisy ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz.U. z 2022 r., poz. 1079 ze zm., dalej powoływana jako ustawa wdrożeniowa). Wskazał, że kontrola sądowoadministracyjna w takich sprawach sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza przepisów prawa oraz reguł określonych w Kryterium wyboru projektów. To oznacza, że sąd nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji oceny projektu dokonanej przez ekspertów z danej dziedziny. Sąd bada natomiast, czy organ prawidłowo uznał, że treść wniosku w części zakwestionowanej nie odpowiada wskazanym kryteriom oceny, a także czy kryteria te odpowiadają wyznaczonym w ustawie standardom. Sąd pierwszej instancji, odwołując się do treści § 7 ust. 1 Regulaminu wyboru projektów podkreślił, że projekt może zostać wybrany do dofinansowania, jeśli w każdym z kryteriów obligatoryjnych, wspólnych dla projektu oraz w każdym z kryteriów obligatoryjnych dla każdego z modułów wchodzących w skład projektu otrzyma ocenę "TAK". W kryteriach wyboru projektów powtórzono, że projekt może zostać wybrany do dofinansowania, jeśli w każdym z kryteriów obligatoryjnych wspólnych dla projektu oraz w każdym z kryteriów obligatoryjnych dla danego modułu (w sprawie B+R) otrzyma ocenę "TAK". Tym samym aby skarżąca spółka mogła uzyskać dofinansowanie, sąd musiałby stwierdzić naruszenia reguł konkursu w zakwestionowanym przez oceniających kryterium ocenianym TAK/NIE. Zdaniem sądu pierwszej instancji przedstawiona przez organ ocena negatywnie zakwestionowanych kryteriów jak i oceny punktowe kryteriów rankingowych są prawidłowe i należycie umotywowane, zarówno na pierwszym etapie rozpoznawania wniosku jak i protestu. Wniesiony protest mimo obszerności tez i danych w nim zawartych słuszności pierwotnych ocen nie podważył. Sąd za niezasadne uznał podniesione w skardze zarzuty (które w istocie pokrywały się ze złożonym protestem), uznając że nie został naruszony art. 63 i art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz § 2 ust.1 lit. a i § 6 ust. 2 Regulaminu wyboru projektów. Sąd pierwszej instancji stwierdził w szczególności, że nie sposób uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 63 ustawy wdrożeniowej. Wniesiony protest skutkował niewątpliwie ponownym sprawdzeniem złożonego przez stronę wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Świadczy o tym w szczególności karta procedury odwoławczej stanowiąca załącznik do informacji o nieuwzględnieniu protestu licząca 118 stron. Jak już nadmieniono wcześniej zawiera ona szczegółowe odniesienie się do wszystkich zarzutów protestu. W ocenie sądu, nie jest zasadny także zarzut naruszenia § 6 ust. 2 Regulaminu wyboru projektów. Otóż stanowi on, że wnioskodawca może zostać wezwany przez IP do uzupełnienia lub poprawienia wniosku (zd. I). Z przepisu tego wynika zatem jedynie uprawnienie, nie zaś obowiązek wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia lub poprawienia wniosku. Nie jest trafny zarzut naruszenia § 2 ust.1 lit. a Regulaminu wyboru projektów. Wynika z niego, że dofinansowanie mogą otrzymać projekty które obejmują moduł B+R w celu doprowadzenia do opracowanych innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym dotyczącej funkcji działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji wyrobów lub usług. W ocenie sądu pierwszej instancji organ już w pierwszej informacji o niewybraniu projektu do dofinansowania przekonująco wyjaśnił dlaczego kryteria dla modułu B+R nie zostały spełnione. Rozwinięcie argumentacji w tym przedmiocie znalazło się w rozstrzygnięciu protestu, którą to argumentację sąd podziela. Zdaniem sądu pierwszej instancji, nie doszło również do naruszenia w sposób sugerowany w skardze art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Niewątpliwie takie postępowanie miało miejsce w przypadku wniosku skarżącej. Skarżąca nie wykazała bowiem, iż było inaczej. Jej uwagi i rozważania mają charakter wyłącznie polemiczny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca spółka, zaskarżając go w całości. 1) Zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) tj.: a) naruszenie przepisu art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 2 ust. 1 lit. a Regulaminu wyboru projektów dla naboru FENG.Ol.Ol-IP.01-002/23 ogłoszonego 30 marca 2023 r. (dalej jako RWP) poprzez błędną wykładnię warunku dotyczącego Projektu polegającą na przyjęciu, że dla uzyskania dofinansowania nie jest wystarczające występowanie i udowodnienie co najmniej jednej innowacji, która będzie wynikiem prac modułu B+R, w sytuacji w której Wnioskodawca deklaruje wystąpienie obu innowacji, tj. produktowej oraz innowacji w procesie biznesowym i jedną z nich prawidłowo wykazuje i udowadnia; b) art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz Instrukcji wypełniania wniosków i Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków na lata 2021-2027 poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nierzetelnej i nieprzejrzystej ocenie wniosku w zakresie weryfikacji wydatków w ramach modułu skutkujące przyjęciem, że nie przedstawiono właściwej metody szacowania kosztów w zakresie leasingu aparatury naukowo-badawczej i innych urządzeń oraz amortyzacji aparatury i sprzętu, ponieważ koszty zostały oszacowane w oparciu o jedną ofertę, podczas gdy z obowiązujących przepisów nie można wyprowadzić obowiązku szacowania kosztów w oparciu o większą liczbę ofert. 2) Naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na braku odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do argumentów przedstawionych przez Skarżącą i ograniczeniu się do zaakceptowania stanowiska Instytucji Pośredniczącej, bez przeprowadzenia samodzielnej analizy zarzutów skargi i materiału dowodowego. Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez sąd pierwszej instancji. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Pierwszeństwo w rozpoznaniu mają, co do zasady, zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu. W orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11 oraz wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, te i inne przytoczone w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w bazie CBOSA). Skarżąca spółka w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podniosła tylko jeden zarzut – naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. sprowadzający się do nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku poprzez nie odniesienie się do argumentów przedstawionych przez skarżącą i ograniczenia się do akceptacji stanowiska organu. Autor skargi kasacyjnej, mimo wskazania art. 134 § 1 p.p.s.a. w ogóle nie wskazał na czym miałoby polegać jego naruszenie przez sąd pierwszej instancji. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Podkreślić należy, że z brzmienia wyżej przytoczonego przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie sposób jest wywieść, że wojewódzki sąd administracyjny jest zobligowany odnieść się do wszystkich zarzutów jakie zostały zawarte w skierowanej do niego skardze, co sugeruje skarżący kasacyjnie. Winien on bowiem odnieść się jedynie do tych spośród nich, które mają istne znaczenie, z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, w dodatku może to uczynić w sposób łączny. Jednocześnie zaznaczyć należy, że ewentualny brak ustosunkowania się sądu do zarzutów podniesionych w skardze, mogłaby stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 470/08). Jednakże autor skargi kasacyjnej takiego wpływu nie wykazał. Autor skargi kasacyjnej zarzuca, że sąd nie ustosunkował się do poszczególnych argumentów przedstawionych w skardze, jednakże nie dostrzega że powyższe argumenty i zarzuty skargi odnosiły się wprost do oceny merytorycznej złożonego wniosku, której to oceny, w ramach kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięć wydawanych na podstawie ustawy wdrożeniowej, nie może dokonywać sąd administracyjny. Ramy kontroli sądu administracyjnego w zakresie poprawności oceny projektu są ograniczone do zbadania czy ocena ta została sformułowana w postępowaniu wolnym od naruszeń prawa, w szczególności odpowiadającym zasadom wynikającym z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej oraz postanowień systemu realizacji danego programu operacyjnego, w tym regulaminu przeprowadzenia konkursu. Takiej oceny w niniejszej sprawie dokonał sąd pierwszej instancji, dlatego też wskazany zarzut należało uznać za niezasadny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mógł odnieść zamierzonego skutku powołany w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 2 ust. 1 lit. a regulaminu wyboru projektów. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 45 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny (ust. 1), a także zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców (ust. 2). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że zasady przejrzystości, rzetelności, bezstronności i równości dotyczą każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego postępowania konkursowego. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. wyrok NSA z 22 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 339/17). Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17). Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że organ prawidłowo zastosował § 2 ust. 1 lit. a regulaminu wyboru projektów, należycie wyjaśniając dlaczego kryteria dla modułu B+R nie zostały spełnione. Zgodnie z § 2 ust. 1 lit. a regulaminu, dofinansowanie mogą otrzymać projekty, które obejmują: Moduł B+R – w ramach którego możliwe jest uzyskanie dofinansowania na realizację prac B+R w celu doprowadzenia do opracowania innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym dotyczącej funkcji działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji wyrobów lub usług. Niewątpliwie spójnik "lub" ma charakter alternatywny, co oznacza że potencjalny wnioskodawca mógł zdecydować się na innowację produktową lub innowację biznesową. Mógł wybrać jedną z nich i wówczas ocenie podlegałaby jedynie ta innowacja wskazana przez wnioskodawcę. Jednakże w sytuacji gdy skarżąca spółka w złożonym wniosku wskazała na obie innowacje – zarówno produktową jak i biznesową - to mając na uwadze to, że wniosek powinien być kompletny i należycie umotywowany, zobowiązana była do przedłożenia pełnej dokumentacji dotyczącej zarówno innowacyjności produktowej jak i biznesowej. W sprawie ustalono, czego w istocie skutecznie nie zakwestionowała skarżąca spółka, że w zakresie innowacji biznesowej spółka nie przedstawiła niezbędnej dokumentacji, dlatego też dokonana przez organ w tym zakresie negatywna ocena wniosku była prawidłowa. Nie można również się zgodzić ze skarżącą spółką, jakoby organy i sąd pierwszej instancji dokonały błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie i wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zakresie właściwej metody szacowania kosztów leasingu aparatury naukowo-badawczej i innych urządzeń. W tym zakresie należy podkreślić, że skoro NSA jest związany wskazanymi podstawami kasacyjnymi, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest prawidłowe ich określenie czyli wskazanie precyzyjnych regulacji prawnych, którym, zdaniem autora skargi kasacyjnej sąd uchybił. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA: z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 614/13,; z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12). Autor skargi kasacyjnej nie wskazał na konkretne regulacje donoszące się do instrukcji wypełnienia wniosku, co stanowi naruszenie art. 176 p.p.s.a. Co prawda w uzasadnieniu skargi kasacyjnej cytuje fragment tejże instrukcji, odnoszący się do wartości niematerialnych i prawnych, jednakże nie wykazuje, na czym miałby polegać błędna wykładnia tychże regulacji dokonana przez sąd pierwszej instancji. Co więcej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji w ogóle nie dokonywał wykładni tychże norm, a zatem nie sposób ocenić przez jego pryzmat ewentualnej wadliwości postępowania sądu pierwszej instancji. Organy przyjęły, że skarżąca spółka opierając się jedynie na jednej ofercie, nie dokonała prawidłowego rozeznania rynku w zakresie leasingu i amortyzacji aparatury i sprzętu, co skutkowało przyjęciem, że zaproponowane koszty nie są racjonalne. Taka wykładnia wytycznych w zakresie kwalifikowalności nie narusza wynikającego z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej obowiązku rzetelnej i przejrzystej oceny wniosku. Owszem, jak wskazuje skarżąca spółka w instrukcji wypełnienia wniosku nie wskazuje się wprost, że wnioskodawca w zakresie szacowania kosztów musi przedstawić więcej niż jedną ofertę, jednakże obowiązkiem wnioskodawcy było wskazanie do ilu potencjalnych dostawców zostały wysłane zapytania ofertowe z podaniem ich nazw. Podkreślić należy, że z pkt 3.3.3. lit. i) Przewodnika kwalifikowalności wydatków wynika wprost, że do kosztów kwalifikowanych zalicza się jedynie odpisy amortyzacyjne aparatury naukowo-badawczej i sprzętu o ile zostały zakupione w sposób racjonalny i efektywny – po cenach, które nie zostały zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych. Oparcie przez skarżącą spółkę wyliczenia kosztów leasingu i amortyzacji jedynie w oparciu o jedną ofertę nie daje rękojmi, że odpowiadają one stawkom rynkowym, a zatem że są racjonalne i efektywne. Tym samym nie można przyjąć, jak twierdzi skarżąca spółka, że jej wniosek nie został nierzetelnie oceniony. Z podanych wyżej względów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania w wysokości 360 zł orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).